Original subtitles

Τι κάνουμε εδώ πάνω, κα Ντάλια;

Τι δουλειά έχετε στις ταράτσες; Ποιοι είναι όλοι αυτοί;

-Γιατί δεν έχω γάντια; -Δεν ξέραμε ότι θα είχαμε καλεσμένους!

Αλέξη μου, λύσσαξες να 'ρθεις ως εδώ, ήρθες.

-Κάνε τώρα ό,τι κάνω και μη ρωτάς. -Κι εσύ, μαρή, γιατί τον κουβάλησες εδώ;

Αν ανοίξει το στόμα του;

Αποκλείεται. Άλλωστε, αν κάνει κάτι τέτοιο, θα τον απολύσω.

-Κυρία Ντάλια! -Αλέξη μου!

Λοιπόν, συγκεντρωθείτε!

Αν δεν είμαστε συγκεντρωμένοι, δεν θα μπορέσουμε να την ανεβάσουμε.

-Θα πέσει κάτω και θα σκοτωθεί. -Ποια θα πέσει;

(όλοι) Σσσς!

Έχουν δίκιο τώρα! Πετάχτηκες!

-Δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω. -Μπορείς! Μην το σκέφτεσαι!

Έλενα, μη φοβάσαι! Θα τα καταφέρουμε!

-Με ποιαν μιλάνε; -Με την Έλενα.

Α! Ποια είναι αυτή;

Α, εξαιρετική κοπέλα. Θα τη δεις τώρα που θα την ανεβάσουμε.

Μη σου πω ότι ταιριάζετε κιόλας.

Για τα ζώδιά σας δεν ξέρω, αλλά εμφανισιακά, δένετε.

Έλενα, άκουσέ με!

Αν μείνεις εκεί, θα σε σκοτώσουν. Είναι η μόνη σου ελπίδα!

Ναι, βρε κορίτσι μου. Εγώ τον είδα τι αγριάνθρωπος είναι.

-Κάνε τον σταυρό σου και ξεκίνα. -Έλενα, θα τα καταφέρουμε.

-Έχε μας εμπιστοσύνη. -Τα έχουμε σκεφτεί όλα.

Τι νομίζεις; Στήσαμε ολόκληρη επιχείρηση, έτσι, για πλάκα;

-Τι ζώδιο είσαι; -Τώρα, τα 'κανες...

Εντάξει. Θα το κάνω.

Θα το κάνει! Πάρτε θέσεις.

-(Ζουμπουλία) Κάτσε, χριστιανέ μου! -(Φώτης) Σχοινιά, σχοινιά!

(ακαθόριστες ομιλίες)

(τραγούδι τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

(μουσική αγωνίας)

Έλα λίγο ακόμα!

-Έλα, λίγο έμεινε! -Δεν μπορώ, ρε αγόρι μου.

-Θα μου βγουν τα χέρια! -Κρατήσου, Ζουμπουλία! Κοντεύουμε.

-Άστε τις κουβέντες και τραβάτε! Άιντε! -Τέτοια κάνετε όποτε συναντιέστε;

Όχι, βρε Αλέξη μου, έτυχε σήμερα! Να, χθες παίζαμε επιτραπέζια.

-Το κεφάλι! Βλέπω το κεφάλι! -Για δες! Αγόρι είναι ή κορίτσι;

Σταμάτα, Ζουμπουλία! Αποδιοργανώνεις όλη την ομάδα.

Άμα έρθω εκεί πίσω!

Τι ώρα έχει πάει;

-Και τέταρτο. Γιατί; -Τίποτα.

(κλήση κινητού)

-Ναι; -Πού είσαι;

-Στο σπίτι της γραμματέως. -Σήμερα θα συναντήσεις τους άλλους δύο;

Ναι.

Πάρε το αρχείο και φρόντισε να λήξει το θέμα.

Μάλιστα.

Όλα καλά εκεί;

Όλα υπό έλεγχο, μην ανησυχείτε.

Δεν με βοηθάς.

Έχω άδικο;

Αυτή τη φορά, όλα θα πάνε καλά.

Το εύχομαι. Και καλά θα κάνεις να το εύχεσαι κι εσύ.

Τα καταφέραμε, παιδιά! Τα καταφέραμε!

-Είσαι καλά; -Ναι. Σας ευχαριστώ πολύ!

Λύστε, καλέ, το κορίτσι!

Το 'χουμε δεμένο με το σαμάρι, τόση ώρα!

Μπράβο, Αλέξη μου!

Σ' άρεσε, ε; Δεν φαντάζομαι να μετάνιωσες που ήρθες.

-Γρήγορα, δεν έχουμε πολύ χρόνο! -Για τι πράγμα;

Πρέπει να περάσουμε στην απέναντι ταράτσα!

-Έχουμε να τραβήξουμε κι άλλον; -Όχι, βρε παιδάκι μου.

Θα περάσουμε στην απέναντι ταράτσα για να κατέβουμε.

Πώς θα φύγουμε από δω πάνω; Με ελικόπτερο;

-Ελικόπτερο έχω; -Μάλιστα.

Και δεν το λες τόσο καιρό;

-Παιδιά, ακούτε; Έχω ελικόπτερο! -Να σου ζήσει! Κι εγώ, τρακτέρ! Πάμε!

Μπορώ να ρωτήσω κάτι;

-Το βράδυ-- -Σσσς! Μη μιλάς!

(διασκευή τραγουδιού "Popcorn")

Τι έγινε;

Το 'σκασε η ηλίθια! Αυτό έγινε!

Το 'σκασε; Καλά πώς; Αφού--

Βούλωσ' το! Μάζεψε τα, να φύγουμε!

(κλήση τηλεφώνου)

-Ναι. -Η Αγγέλα είμαι.

Πήρα να σου πω ότι το σημερινό μας ραντεβού, δυστυχώς, αναβάλλεται.

Και χαιρετίσματα από τον Σπύρο και την Έλενα.

(του κλείνει το τηλέφωνο)

(Έλενα) Πώς να σας ευχαριστήσω;

Νόμιζα ότι δεν θα έβγαινα ζωντανή!

Όταν άκουσα τη φωνή της Ζουμπουλίας--

Εσένα, το βράδυ στο κανάλι, να τους πεις να μη σε βάφουν τόσο πολύ.

Δεν ξέρω τι να πω!

-Πώς τα σκεφτήκατε όλα αυτά; -Συνδυάσαμε κάποια πράγματα, και...

Η Αγγέλα, για να τους ξεφύγει,

πήδηξε από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας.

Κι ο Μαγκάιβερ είχε σώσει έτσι μια κοπέλα!

Βοήθησε κι αυτό! Τι; Όχι; Δεν βοήθησε;

Ε, βοήθησε. Το σωστό να λέγεται. Εγώ που δεν τον χωνεύω, το λέω. Βοήθησε.

Ακόμα και το σπίτι αυτουνού, που είναι μες στην βρόμα,

και πρέπει να πάρει γυναίκα να το καθαρίσει, έπαιξε έναν ρόλο.

Ε, τα συνδυάσαμε όλα και... Αυτό ήταν!

Απίστευτο!

Τι, ακριβώς, ξέρουν για μας;

Τίποτα. Έχουν, όμως, μια φωτογραφία των δυο σας, απ' τη συνάντηση μας.

-Κακό αυτό! -Δεν ξέρουν τίποτε άλλο.

Ούτε που μένετε, ούτε τι κάνετε.

Α, Αγγέλα μπορεί να βρουν το τηλέφωνό σου. Το είχα στο κινητό μου.

Καρτοκινητό είναι, έτσι κι αλλιώς θα το ξεφορτωθώ. Δεν θα με ανακαλύψουν έτσι.

Ναι, αλλά γιατί τον σκότωσαν; Σου είπαν;

Όχι.

Και υπάρχει και κάποιος άλλος.

Αυτός που ήτανε στο σπίτι, τηλεφωνούσε σε κάποιον. Αυτός θα είναι ο εγκέφαλος.

-Α, μάλιστα. -Εγώ τώρα τι θα κάνω;

-Πώς θα γυρίσω στο σπίτι; -Δεν θα γυρίσεις!

Τι θες να πεις;

Δεν θα γυρίσεις! Αυτοί θα ξανάρθουνε.

-Και ποια θα γίνει καθαρίστρια; Αυτή; -Α, εγώ θέλω, Αυτοί δεν μ' αφήνουνε.

Πρέπει να φύγεις απ' την Ελλάδα, Έλενα. Να εξαφανιστείς.

Και καλύτερα να μην αποχαιρετήσεις κανέναν.

Μετά από λίγο καιρό, όταν ηρεμήσουν τα πράγματα,

θα επικοινωνήσεις με τους δικούς σου.

Ναι, αλλά πώς θα φύγω;

Μη φοβάσαι! Τα 'χουμε φροντίσει όλα! Ντάλια, εξήγησέ της.

Θα φύγεις τώρα, αμέσως, με τον Αλέξη.

Ο Αλέξης είναι Λέων.

Θα σε πάρει στο αεροδρόμιο για Λονδίνο.

Μα δεν έχω διαβατήριο, ταυτότητα...

Θα ταξιδέψεις με το ιδιωτικό μου αεροπλάνο, ως μέρος του πληρώματος.

Στο αεροδρόμιο θα σε περιμένει κάποιος. Θα στα εξηγήσει και μέσα ο Αλέξης.

-Τι ζώδιο είσαι εσύ; -Καρκίνος.

Α, καλά άσε τότε, θα στα πω εγώ.

Στο Λονδίνο έχεις σπίτι για να μείνεις και δουλειά σε μια εταιρεία μου.

-Τι εταιρεία; -Α, τέτοια μη με ρωτάτε. Δεν έχω ιδέα.

Δική σου δεν είναι;

Δική μου, αλλά τώρα τι είναι και τι κάνει...

Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει.

Μα πώς θα πάω σε ξένη χώρα; Δεν έχω πράγματα, χρήματα... Τίποτα!

Α! Το 'χουμε κανονίσει και αυτό!

-Τι είναι; -Άνοιξέ το.

Μισό λεπτό! Έτοιμος;

Έτοιμος, έτοιμος.

-Πού τα βρήκατε αυτά; -Πούλησα τις κότες στο χωριό!

Πάρ' τα τώρα και μη ρωτάς. Θα σου χρειαστούν.

Δεν είναι τίποτα. Έτσι, για τα πρώτα σου έξοδα.

-Να 'χεις να πας στο σουπερμάρκετ-- -Και να το αγοράσω!

Ακριβώς!

(κόρνα αυτοκινήτου)

Έλενα, πρέπει να φύγεις!

Δεν έχω λόγια. Σας ευχαριστώ!

Να προσέχεις.

Και να μαθαίνουμε νέα σου, ε;

-(Έλενα) Ναι. -Στην ευχή του Θεού, κοπέλα μου.

Άντε, πήγαινε, και καλή τύχη!

Και σε σας!

(θριαμβευτική μουσική)

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά σώσαμε έναν άνθρωπο σήμερα.

Είμαστε ήρωες!

Ήρωες δεν ξέρω αν είμαστε, αλλά σώσαμε έναν άνθρωπο.

Τους εαυτούς μας δεν ξέρω αν θα σώσουμε.

Μην ακούω χαζά. Όλα καλά θα πάνε.

Λοιπόν. Τι κάνουμε τώρα;

Πάμε να βρούμε τον σερβιτόρο και να μάθουμε τι ξέρει;

-Δεν πάμε σπίτια μας, λες εγώ. -Ναι, και τα λέμε το βράδυ,

γιατί έχω αφήσει τον Δράκουλα με το μωρό, θα 'χει βγάλει αφρούς!

-Το μωρό ή ο Δράκουλας; -Και οι δυο!

Αυτή η κατάσταση, Λία, δεν μπορεί να συνεχιστεί!

Κατέβηκες στην Αθήνα για να αναλάβεις το μωρό,

κι αντ' αυτού συμπεριφέρεσαι σαν Γιαπωνέζα τουρίστρια.

Μια βόλτα είπα να πάω, ρε Μαρινέλλα. Να δω την ακρόπολη.

Σε πήγαμε στην ακρόπολη, Λία μου, και την πρώτη φορά που ήρθες Αθήνα.

Τι ξαναπήγες; Να δεις αν ψήλωσε;

Ειλικρινά, τέτοια ανευθυνότητα δεν την περίμενα.

Πάντοτε πίστευα ότι μέσα στην τεράστια συλλογή ελαττωμάτων που διαθέτεις,

υπήρχε ένα και μοναδικό προτέρημα.

Ήσουν υπεύθυνη και θα έκανες τα πάντα για να βοηθήσεις την ανατροφή του μωρού.

Και γι' αυτό ακριβώς, παρέβλεψα τη μεγάλη αντιπάθεια που τρέφω για σένα

-και πρότεινα να έρθεις στην Αθήνα. -Ευχαριστώ.

-(γαλλικά) -Ε;

Τίποτα!

Ωραία. Αφού συνεννοηθήκαμε, κάτσε τώρα.

-Τι 'ναι όλα αυτά; -Μαγείρεψα να φάμε.

-Εμείς οι δυο; Μαζί; -Ναι, Μαρινέλλα μου. Μαζί.

Στο κάτω-κάτω στο ίδιο σπίτι μένουμε.

Επειδή δεν μοιάζουμε, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει και να μιλάμε.

Εγώ ξέρω ανθρώπους...

που δεν έχουν καμία σχέση ο ένας με τον άλλον,

κι όμως έχουν καταφέρει μαζί, πράματα και θάματα.

Ας είναι.

-Ξύπνησε ο μπέ-- -Ο Μπέκετ;

-Το μωρό θέλω να πω. -Έτσι μπράβο.

Ε, το μωρό! Όσο έλειπα, ξύπνησε;

Ξύπνησε βέβαια! Και έκλαιγε.

Και εσύ απουσίαζες, Λία.

-Συγγνώμη, ντε. -Δεκτή.

Τέλος πάντων, το τακτοποίησα έτσι κι αλλιώς.

Στην αρχή πανικοβλήθηκα βέβαια.

Το κοίμισες;

Όχι! Πήρα το 166.

Εσύ ήσουνα με τη Χατζηαλεξάνδρου;

Ναι.

Καλό είναι αυτό. Δεν ξέρω πώς γίνεται βέβαια,

αλλά το ότι συναναστρέφεσαι αυτούς τους ανθρώπους, είναι ευχάριστο.

Το έχω πολύ μεγάλο άγχος, πώς να σε παρουσιάσω στον κύκλο μου.

Το ότι βγαίνετε μαζί, είναι κάτι.

Πηγαίνετε σε δεξιώσεις; Σε "ντινέ";

Σε ταράτσες.

Κρεατάκι δεν τρως;

-Όχι, γιατί είμαι Βουδίστρια. -Ααα.

Όχι ότι κατάλαβες τώρα, αλλά...

Πάντως...

Μια που τα λέμε κι έτσι για να μαθαίνεις...

Αυτό το πιρούνι είναι για τη σαλάτα.

-Τίνος; -Γενικά!

Αυτό είναι πιρούνι για σαλάτα.

Τα πιρούνια για το φαγητό είναι στο δεύτερο συρτάρι.

Δίπλα, είναι τα πιρούνια για το γλυκό.

Και στο τρίτο, είναι αυτά για το τυρί και τα ορεκτικά.

Κάθε φαΐ έχει άλλο πιρούνι;

Μεγάλη ταλαιπωρία αυτή, ρε συμπεθέρα.

Να σου πω, εγώ, ένα ωραίο κόλπο;

Για να έχεις ένα πιρούνι και να μη λερώνεις όλο το σερβίτσιο,

κάθε φορά, να παίρνεις μια χαρτοπετσετούλα και να το σκουπίζεις.

Επίσης μπορώ να ζω σε σπηλιές και να κυνηγάω βίσονες.

Το έχει κάνει ο άνθρωπος του Νεάντερταλ με μεγάλη επιτυχία.

Ποιος είναι αυτός;

-Φαντάζομαι, το ίνδαλμά σου. -Όχι, δεν τον ξέρω.

Να!

Γι' αυτό σε παραδέχομαι, βρε Μαρινέλλα μου.

Γιατί με τις δεξιώσεις και τα "ντινέ" που κάνεις, γνωρίζεις πολύ κόσμο!

Αυτή τη συζήτηση, έπρεπε να την είχα μαγνητοφωνήσει

και να την έστελνα στον Ιονέσκο.

Όσο για το άλλο...

Πρέπει να τρως κρεατάκι, γιατί θα σου πέσει ο αιματοκρίτης.

-Εξέταση αίματος, έχεις κάνει; -Όχι.

Να κάνεις.

-Και εξέταση κοπράνων. -Ζουμπουλία, τρώω!

Η Ζίτσα η "αλλήθωρη" έτσι, σαν εσένα ήτανε.

Είμαι εγώ αλλήθωρη;

Έτρωγε έτσι, δήθεν υγιεινά...

-Και κάνει μια εξέταση κοπράνων... -"Τρώω" είπα!

Καλή όρεξη!

Και της βρίσκουνε αμοιβάδες στα κακά της!

(εκνευρισμένη) Τι θα γίνει τώρα;

Τι να γίνει; Θεραπεία! Ξέρεις τι είναι οι αμοιβάδες;

Κάτι σκουλήκια, που μπαίνουν μέσα στο έντερο και κάνουνε φωλιά.

-Πού πας; -Κάπου μακριά!

Ε, δεν τρώγεται αυτή.

Αν μ' έβλεπες σήμερα, θα ήσουν πολύ περήφανος για μένα.

Αλλά μπορεί και να με είδες.

Καλέ, κα Ντάλια...

-Τι τρέχει, Ρίτσα; -Η Μάρθα είμαι!

Αχ, αυτό το όνομα, γιατί το μπερδεύω συνέχεια;

Τι του κάνατε του αλλουνού έξω κι έχει γίνει Τούρκος;

-Πού τον πήγατε; -Δεν τον πήγα εγώ. Μόνος του ήρθε.

-Γιατί, τι λέει; -Τίποτα, αλλά φαίνεται.

Έχει γίνει μαύρος απ' το κακό του. Ήτανε, που ήτανε.

Κι έχει φέρει και κόσμο.

-Τι κόσμο; -Κόσμο πολύ. Ουρές περιμένουν απ' έξω.

Καλησπέρα σας, κα Χατζηαλεξάνδρου.

Ωχ, "Χατζηαλεξάνδρου" με είπε. Πήγαινε, πήγαινε!

Καλησπέρα, Αλέξη μου.

(ανατολίτικη μουσική)

Η κυρία με το ριχτό, ποια είναι;

Είναι ο κ. Αλ Μπαϊχραλί...

-(αγγλικά) -Να 'στε καλά, και του χρόνου!

-Και τι θέλει αυτός εδώ; -Εγώ τον έφερα.

Ο κ. Αλ Μπαϊχραλί είναι ο εκπρόσωπος της εταιρείας J.L.T. Corporations,

με έδρα τη Σαουδική Αραβία.

-Και τι πουλάει αυτή η εταιρεία; -Λουκούμια.

-Α, δεν τα τρώω. -Πετρέλαια έχει ο άνθρωπος, κα Ντάλια.

Τι να 'χει; Δεν τον βλέπετε;

Και τι να το κάνουμε εμείς, Αλέξη μου;

Αφού έχουμε το ερκοντίσιον. Κοίτα!

Ναι, αλλά δεν το θέλουμε το πετρέλαιο για το σπίτι.

-Μην κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. -Ναι, αλλά δεν ρώτησες να τον φέρεις.

Ναι, αλλά αν σας ρωτούσα, θα μου λέγατε "όχι".

Ναι, αλλά γιατί δεν έχω χρόνο, όχι επειδή θέλω να σε στεναχωρήσω.

Ναι, αλλά για άλλα πράγματα έχετε. Για να ανεβαίνετε σε ταράτσες.

-Για τις επιχειρήσεις σας δεν έχετε. -Ναι, αλλά--

Ναι, αλλά δεν έχει!

Είστε απόλυτα ικανή να αναλάβετε τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές σας.

Δεν έχετε ούτε αγοραφοβία, ούτε κλειστοφοβία, ούτε τίποτα.

Κι ο κ. Αλ Μπαϊχραλί είναι εδώ, μαζί με πολλούς άλλους που είναι έξω,

για να μιλήσετε για μπίζνεζ, και θα μιλήσετε!

Ναι, αλλά αν μου τον αφήσεις εδώ, θα βάλω το ερκοντίσιον στους -5,

κι έτσι όπως είναι συνηθισμένος στη ζέστη, θα πάθει κρυοπαγήματα.

Επίσης, μάθε, ότι το τι έχω και τι δεν έχω, το αποφασίζω εγώ!

Όποιος και το ποιος μπαίνει και δεν μπαίνει στο γραφείο μου!

Ναι, αλλά αν θέλετε να ξαναμπώεγώ στο γραφείο σας,

θα πρέπει να μου τα πείτε όλα.

Σας έχω στηρίξει όσο κανένας.

Έχω σταθεί δίπλα σας, στις πιο δύσκολες στιγμές. Δικαιούμαι μια εξήγηση.

Ποιοι είναι αυτοί; Πού τους ξέρετε; Πού έχετε μπλέξει;

Ωραία.

Διώχ' το το πανωσέντονο. Θα σ' τα πω!

"Δεν φταίω εγώ", "δεν φταίω εγώ"!

Ποιος φταίει τότε;

Μάλλον εγώ φταίω, που νόμιζα ότι μπορείς να τα καταφέρεις.

"Έχω τη φωτογραφία", "έχω τη φωτογραφία".

(φωνάζοντας) Ποια φωτογραφία; Αυτή τη φωτογραφία που είναι δυο άνθρωποι;

Δυο άνθρωποι κατάφεραν και την σήκωσαν μέχρι εκεί πάνω;

Αυτοί μπορεί να είναι δέκα, είκοσι, χίλιοι!

Σήκω πάνω!

Τελείωνε!

Τελείωνε μ' αυτή την ιστορία, πριν να 'ναι αργά και για τους δυο μας!

(κλήση κινητού)

Ναι.

Όχι τώρα. Σε πέντε λεπτά.

Πήγαινε. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί σου.

-Θέλετε να-- -Όχι, δεν θέλω!

Θέλω να σκεφτώ.

Και θέλω, επίσης, να μου τους βρεις όλους!

Κι αυτούς που είναι στη φωτογραφία, κι αυτούς που δεν είναι. Κατάλαβες;

Εξαφανίσου.

Τι έγινε;

Θέλω μια λίστα από όλα τα μαγαζιά στην Αθήνα που πουλάνε αυτό.

Τον θυμάσαι;

Και το ρωτάτε;

Πόσο χρονών ήσουν όταν σκοτώθηκε;

Δεκατεσσάρων.

Εγώ έκλεινα τα 20 εκείνη τη μέρα. Είχα γενέθλια.

Τον αγαπούσες πολύ, ε;

Πατέρας μου ήτανε.

Εσείς;

Κι εμένα ήταν σοφέρ μου.

Όχι, εννοώ... Τον εκτιμούσατε;

Ο πατέρας σου, Αλέξη, ήταν ο μόνος άνθρωπος που επικοινωνούσα πραγματικά.

Ο μόνος που δεν μ' έβλεπε σαν να ήμουν εξωγήινη.

-Καταλαβαίνεις τι εννοώ; -Περνούσατε πολλές ώρες μαζί;

Ναι. Στο αυτοκίνητο.

Έβγαινα τότε. Έβγαινα πολύ συχνά.

Πήγαινα σ' όλα αυτά τα μέρη που μου λες τώρα να πάω κι εγώ σου λέω "όχι".

Και τι λέγατε; Μιλούσατε;

Κάποιες φορές ναι, κάποιες φορές όχι.

Δεν χρειαζόταν.

Ακόμα κι η σιωπή, όμως, έκρυβε οικειότητα, όχι αμηχανία.

Το 'χεις νιώσει ποτέ αυτό;

Να μη μιλάς με κάποιον, κι όμως να επικοινωνείς.

Να συμφωνείτε ακόμα και σ' αυτό. Στη διατήρηση της σιωπής.

Με τη μητέρα μου συμφωνούσαν μόνο στη διατήρηση των καυγάδων.

-Μάλωναν συνέχεια, ε; -Κάθε μέρα.

Ήταν όμορφη γυναίκα η μητέρα σου. Πολύ όμορφη.

Απλά δεν ήταν η κατάλληλη για τον πατέρα μου.

Ξέρεις πόσες φορές το 'χω πει κι εγώ αυτό;

-Ήταν άδικο. -Ποιο;

Όπως έζησε. Όπως πέθανε.

Καλά, γιατί μιλάμε για τον πατέρα μου; Δεν το καταλαβαίνω.

Τι σχέση έχει μ' αυτά που γίνανε σήμερα;

Αυτοί οι άνθρωποι που είδες σήμερα, και μπορεί να μη σου γέμισαν το μάτι,

εμένα με κάνουν να νιώθω καλά.

Νιώθω σαν να πηγαίνω βόλτα με τ' αμάξι, με τον πατέρα σου στη θέση του οδηγού.

Κι αυτή η κοπέλα; Η Έλενα;

-Δεν θα 'ταν άδικο να πεθάνει; -Να πεθάνει γιατί;

Αυτό λέω κι εγώ. Γιατί να πεθάνει; Δεν έφταιξε σε τίποτα.

Όπως ούτε κι ο πατέρας σου έφταιξε, κι όμως σκοτώθηκε.

Κι αυτοί που έφταιγαν, δεν πλήρωσαν ποτέ.

Μπορούμε να τη σταματήσουμε αυτή τη συζήτηση;

Ναι, αλλά δεν μου εξηγήσατε τίποτα.

Ξέρεις πόσα χρόνια έψαχνα εξηγήσεις για τα πάντα;

Ώσπου βαρέθηκα να ψάχνω και κλείστηκα στο σπίτι.

Έτσι κι αλλιώς, δεν έβρισκα τίποτα εκεί έξω.

Όμως τώρα είμαι καλά.

Αυτό να κρατήσεις από όλα αυτά που είπαμε και μην ανησυχείς.

Και να μην τον ξεχάσεις ποτέ.

Όπως δεν θα τον ξεχάσω κι εγώ.

Είναι απαράδεκτη που δεν ήρθε χθες στην πρόβα.

Και χωρίς να ειδοποιήσει.

Κανονικά ο Αβραάμ πρέπει να τη διώξει.

Γεια.

-Κι είχα μια σκασίλα. -(Αβραάμ) Κορίτσια!

Έφερα το έργο!

-Αλήθεια; -Άει στον διάολο.

Κι όμως, είναι γεγονός.

-Μπορούμε να το διαβάσουμε; -Βεβαίως. Ορίστε.

Αυτό είναι μια σελίδα.

-Ναι. -Ωραία παράσταση θα είναι αυτή.

Εννιά θα ερχόμαστε, εννιά και πέντε θα έχουμε φύγει.

Θα 'χουμε και διπλές; Δεν θα αντέξω.

Είναι η πρώτη σκηνή, Αγγέλα.

-Οι άλλες πού είναι; -Δεν τις έχω γράψει ακόμα!

Κατάλαβα. Καλά, με το πάσο σου.

Πάντως είναικαταπληκτική σκηνή!

Φαντάσου πώς θα 'ναι οι άλλες.

Οι άλλες είναι άγραφες. Το 'πε.

Τι λέτε;

Θέλετε να την κάνουμε πρόβα;

(επευφημίες)

Μία σελίδα; Τρεις ώρες θα έχουμε πρόβα τη μία σελίδα;

-Και τι να κάνουμε; -Ξέρω 'γω;

Δεν κάνουμε κάνα αυτοσχεδιασμό καλύτερα;

Πού καταντήσαμε, ε;

Μη μου πείτε ότι δεν ήταν πολύ ωραία η ιδέα μου.

Υπέροχη, θείε!

Σ' ένα λεπτό.

Χρόνια ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στο Γούντστοκ.

Ήταν ανάγκη να ντυθούμε κιόλας;

Τι πεζός, Θεέ μου.

Φώτη, αγόρι μου, πώς θα αναπαραστήσουμε το κλίμα της εποχής;

Θυμάμαι τότε, το 1969,

μόλις είχα γνωριστεί με τη μητέρα σου.

Μέναμε σ' ένα υπόγειο στη Νέα Σμύρνη

και τα βράδια ανεβαίναμε στην ταράτσα και βλέπαμε τ' αστέρια.

Όταν ξεκίνησε το φεστιβάλ, ήμασταν πάλι εκεί.

Αγκαλιά κάτω απ' τ' αστέρια.

Αχ, πόσο μου αρέσει να ακούω ιστορίες από εκείνη την εποχή.

Είναι τόσο, μα τόσο, μακριά απ' τη δική μας. Ε, Φώτη;

Δεν θα μιλήσω.

Το επόμενο πρωί, μας τηλεφωνεί ο πατέρας σου, Φρίντα,

-και μας λέει ότι γεννήθηκες. -Έτσι, έτσι...

Και θυμάμαι σκέφτηκα...

Αυτό το κορίτσι που γεννήθηκε αυτή τη μέρα, στις 15 Αυγούστου 1969,

θα έχει άστρο. Θα γίνει ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος.

Ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα.

-Τι; -Σε 30".

Δεν θυμάσαι καλά, θείε!

Ε, πώς δεν θυμάμαι, Φρίντα μου;

-Μας πήρε τηλέφωνο ο μπαμπάς σου-- -Και είπε κάτι άσχετο! Για τον καιρό!

Μας είπε ότι γεννήθηκες και πήγαμε στο μαιευτήριο!

Δεκαπενταύγουστος ήτανε!

Δυο φορές σημαδιακή μέρα. Και Δεκαπενταύγουστος και Γούντστοκ.

Δεκαπενταύγουστο γεννήθηκα, αλλά όχι αυτόν του Γούντστοκ!

Μήπως τον άλλον, του τορπιλισμού της "Έλλης"!

Εσύ να σκάσεις!

Όχι, όχι, ήταν του '69.

"ΘΕΙΕ" είπα!

-(καμεραμάν) Σε 5... 4... - Ησυχία! Ξεκινάμε.

Φίλες και φίλοι, καλώς ήρθατε στη συντροφιά μας, για να γιορτάσουμε--

(κλήση κινητού)

Τα 36 χρόνια από το Γούντστοκ.

Έλα, Αγγέλα.

Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα. Κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Γούντστοκ.

(φασαρία) Ναι;

Εμείς, εδώ, κάνουμε τις κότες.

Γιατί;

Τι να σου πω; Δεν ξέρω.

(φωνάζοντας) Έλα, ησυχία το κοτέτσι εκεί πίσω! Δεν ακούω!

Έλα. Σπίτι σου; Οκέι.

Θα πάρω και τους άλλους.

Εντάξει. Έλα, γεια.

-Ήταν το μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής-- -Να 'μαι κι εγώ...

Καλώς τον!

Τι λέγαμε; Α, ναι! Ότι γεννήθηκες το '69. Για πες!

Εσύ τι ώρα τελειώνεις απ' την πρόβα;

Πάλι στου Φώτη θα μαζευτούμε;

Ναι. Την πέρασα στον υπολογιστή και την έχω εκτυπώσει.

Θολή είναι, αλλά εντάξει. Καταλαβαίνεται. Θα τη δείτε.

Έλα, γεια.

Τι έπαθες;

Έλα, ρε γιαγιά, κατατρόμαξα! Χτύπησα κιόλας!

-Με ποιον μιλούσες; -Τι σε νοιάζει με ποιον μιλούσα;

Έλα μέσα που σε θέλουμε. Έλα, αγόρι μου, έλα!

Κάτσε εκεί.

Λοιπόν.

-Αν πάμε στο Παρίσι-- -Που δεν θα πάμε.

-Γιατί, θα 'ρθεις κι εσύ; -Α, μόνες σας θα πάτε!

-Θεοπούλα, θα πας στο Παρίσι; -Ασφαλώς.

Καλοτάξιδη! Για πες!

Λοιπόν. Κοίταξε τι ωραία που θα μιλάμε.

Θεοπούλα, πάρε θέση.

(γαλλική μουσική)

Λοιπόν. Πες ότι πάμε σ' ένα εστιατόριο για να φάμε.

Μάλιστα.

(γαλλικά)

Γιατί για τέσσερα;

Εγώ, η Θεοπούλα κι οι συνοδοί μας!

-Α, είναι υπερπαραγωγή το-- -Μη με διακόπτεις!

Θα το τσούξουμε στο Παρίσι, βλέπω!

-Ευχαριστώ, Θεοπούλα, τελείωσε! -Α!

-Τι έχεις να πεις; -Εξαιρετικό.

Καλά η Θεοπούλα φαίνεται ότι τη μιλάει χρόνια τη γλώσσα,

αλλά κι εσύ ήσουν πολύ καλή.

Δηλαδή, αν πάω στο Παρίσι, μπορώ να μπω σ' ένα εστιατόριο και να φάω, ε;

Μπορείς! Μπράβο, γιαγιά! Πέρα απ' την πλάκα, μπράβο!

Εγώ θα φάω;

-Αν πάτε μαζί, ναι. -Αν πάω μόνη μου;

Αν πας μόνη σου, πολλές κονσέρβες να πάρεις μαζί σου.

Κι η Θεοπούλα τα ξέρει, απλώς είχε τρακ.

Ναι, είχα πολύ τρακ. Δεν τα είπα καλά.

Δεν πειράζει. Απλώς περίμενα να τα πας καλύτερα.

Μόνο "ουι" έλεγες.

Τόσα μαθήματα, δεν μπορεί. Μία φράση ολόκληρη, θα την ξέρεις.

Εσύ τι έκανες μέσα;

-Τίποτα. -Γιατί δεν λες;

Δεν έκανα τίποτα.

Αυτά τα χαρτιά που 'χεις μαζέψει, τι είναι;

Τίποτα δεν είναι.

Κι αυτή τη φωτογραφία, τι τη θες;

Ποια φωτογραφία;

Έχει μια φωτογραφία με τον γιο της κυρά Στέλλας.

ΤΙ;

Τι έπαθες;

Αυτόν που είναι στη φωτογραφία, τον ξέρεις;

Ναι, καλέ! Είναι ο γιος της κυρά Στέλλας που 'χει τον φούρνο απέναντι.

Και η Θεοπούλα τον ξέρει.

Περίμενε! Περιμέντε εδώ!

Τι έπαθε;

Για κοίτα τον καλά.

Τον είδα, αγόρι μου. Το ξέρω το παλικάρι.

Κι εσύ πρέπει να τον έχεις πετύχει στο μαγαζί.

Βρε, Θεοπούλα. Για δες κι εσύ, ποιος είναι αυτός;

Ο Κατσιφάρας.

Είναι ο γιος της κυρά Στέλλας. Είμαι σίγουρη γι' αυτό!

-Το τηλέφωνό της, το έχεις; -Όχι, αλλά θα το 'χει η Δέσποινα.

Πάρε τη Δέσποινα, τότε!

Τώρα!

Μετά, την πήραμε και μας έδωσε το τηλέφωνο της μάνας του!

Είχαν έναν φούρνο, αλλά φύγανε πριν από τρία χρόνια!

Εντωμεταξύ, όσο έβλεπα τη φωτογραφία, τόσο θυμόμουν το πρόσωπό του!

Όντως τον είχα πετύχει κι εγώ! Λίγο νερό θέλω.

Μετά, πήραμε τη μητέρα του

και μας είπε ότι ο γιος της δουλεύει γυμναστής στον Βύρωνα,

αλλά τώρα είναι σ' ένα κάμπινγκ- μου είπε σε ποιο, το 'χω σημειώσει-

και θα κάτσει εκεί όλο το καλοκαίρι. Δουλεύει κι εκεί...

Ακριβώς τι κάνει, δεν ξέρει.

-Φοβερό. -Δεν είναι;

Ευχαριστώ!

Κάποτε ζούσαμε στην ίδια γειτονιά...

Και τώρα αυτός έγινε δολοφόνος, κι εγώ ο διώκτης του.

Θα μπορούσε να είχε γίνει το αντίθετο!

-Άρα, πάμε στο κάμπινγκ. -ΤΙ;

"Πάμε στο κάμπινγκ" λέω!

Έ, ρε γλέντια!

Τι θα πάρουμε μαζί μας; Εγώ δεν έχω πάει ποτέ. Δεν ξέρω απ' αυτά.

Ούτε εγώ έχω πάει, αλλά...

Νομίζω ξέρω κάποιον που είναι εξπέρ σ' αυτά.

Η σκηνή.

Τα πασαλάκια.

Σλίπινγκ μπαγκ.

Το στρώμα.

Η τρόμπα.

Λουκέτο. Φιδάκι για τα κουνούπια.

Το τραπεζάκι.

Καρέκλες.

Την ξαδέλφη σου.

Και ένα φακό.

-Εγώ γιατί να πάω; -Το ίδιο ακριβώς θα ρωτούσα κι εγώ.

Α, δεν με θες, ε; Θα 'ρθω!

Να πας! Πρέπει να αρχίσετε να κάνετε παρέα κι εκτός καναλιού.

Να πηγαίνω να τη βλέπω στο Δαφνί τότε.

Είναι ανάγκη να την πάω στο κάμπινγκ.

-Τι είπες, βρε; -Αν την πάρεις μαζί σου,

θα σου δώσω την εκπομπή για το θέατρο.

Τι; Δεν πάω!

Δεν έρχεται. Τι να κάνω;

-(Σόφη) Θα 'ρθουμε κι εμείς! -(Σπύρος) Δεν θα 'ρθειτε!

-Θα 'ρθουμε! -Γιαγιά! Δεν έχετε να πάτε πουθενά!

(θόρυβος)

Μη με συγχύζεις!

Α!

Τι έπαθες;

Η καρδιά μου. Ένιωσα ένα τσίμπημα.

Άσ' τα σάπια. Ένιωσες και τσίμπημα.

-Θέλω να 'ρθω κι εγώ στο κάμπινγκ. -Λύσσα κακιά!

Εγώ όταν πηγαίνετε εκδρομές με το ΚΑΠΗ, έρχομαι;

(θόρυβος)

Με το ΚΑΠΗ θα πάει; Με το ΚΑΠΗ θα πας;

Δεν θα πάω με το ΚΑΠΗ, και πρόσεχε! Έχεις γκρεμίσει όλο το σπίτι!

Λοιπόν, φεύγω.

-Μη με φιλάς! -Άει χάσου!

Να προσέχετε! Σε δυο μέρες θα είμαι πίσω.

(θόρυβος)

(εύθυμο τραγούδι)

Τι είναι αυτό;

Εγώ το 'φερα!

Ε, με το δικό σου, πώς θα χωρούσαμε; Πού θα βάζαμε τόσα πράγματα;

-Τι έχεις εσύ; -Κάτι ξέχασα. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι!

Εγώ δεν μπορώ να το οδηγήσω αυτό το θηρίο. Φοβάμαι.

Κατ' αρχήν, αυτό είναι πενταπλάσιο απ' το δικό μου.

Ε, και τι θα κάνουμε τώρα; Πώς θα πάμε;

Α, να! Περνάει ένα ταξί. Να τ' αγοράσω; ΤΑΞΙ!

Κάτσε, μωρέ, στα αβγά σου. Θα αγοράσεις το ταξί. Να γίνουμε ρεζίλι.

-Σήκω εσύ! Θα τ' οδηγήσω εγώ. -Ξέρεις;

Καλέ, εγώ έχω οδηγήσει κοτζάμ τρακτέρ!

Άλλωστε, εγώ είμαι πολύ δυνατή στην οδήγηση.

Ζώνες.

Έτοιμοι;

Πάμε τώρα.

Εντάξει, εντάξει...

Ήρεμα.

-Πάμε πάλι. -(Ντάλια) Πάμε.

Σουμάχερ.

-Τι είπες; -Τίποτα, τον χάρτη λέω δείτε. Φτάνουμε;

Μωρέ, είναι που δεν είμαι συγκεντρωμένη, γιατί προσπαθώ να θυμηθώ τι έχω ξεχάσει.

Εσύ, Φώτη, ξέρεις;

Μόνο μηχανάκι. Εσύ;

Έχω σοφέρ, καλέ, τι να ξέρω;

Τι έγινε;

Σήκω!

-Έχεις δίπλωμα; -Όχι.

-Αλλά ξέρεις; -Περίπου.

-Τι περίπου; -Έχω οδηγήσει άλλη μια φορά.

(Ντάλια) Τότε μήπως καλύτερα-- (φωνές)

Αγγέλα, τρέχεις!

Δεν ακούει;

Πάμε πιο γρήγορα απ' τον ήχο, γι' αυτό.

Αγγέλα, πού έμαθες να οδηγείς;

Ένα καλοκαίρι που δούλευα στο Λούνα Παρκ.

-Τι έκανες; -Στα συγκρουόμενα!

-Ζουμπουλία! -Τι θες;

Τη σύνοψη!

(φωνές)

-Αυτό ήτανε; -Όχι.

-Πού πάμε τώρα; -Στο επόμενο.

-Πού είναι; -Στο Παγκράτι.

Ξεκίνα.

Αυτό, να μας κάνει τέσσερις ανθρώπους φραπέ!

Πάνω που πήγα να θυμηθώ τι ξέχασα,

κάνει "ιιιι" με το αυτοκίνητο, πάει το κεφάλι όλο πίσω, πού να σκεφτώ;

Ξέρει κανείς να στήνει σκηνή;

-Η σκηνή σε τι χρησιμεύει; -Ααα...

Ξέρω 'γω. Άσ' το πάνω μου.

Πάω να εξαφανίσω αυτό το κτήνος, γιατί καρφωνόμαστε.

Ποιο κτήνος;

-Η σκηνή, που λένε, σε τι χρησιμεύει; -Άσε με, χριστιανή μου, να ησυχάσω!

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι ξέχασα!

-Αντηλιακό μαλλιών πήρες; -Πήρα, πήρα.

-Οδοντικό νήμα, πήρες; -Πήρα, πήρα.

Μάσκα ματιών, μάσκα ομορφιάς, μάσκα ύπνου;

Πήρα, πήρα.

-Κοκτέιλ ντρες πήρες; -Ιιιι! Τον Δράκουλα δεν πήρα!

Λία, είσαι τρελή; Πού βρίσκεσαι;

Συμπεθέρα, θα σου εξηγήσω.

Μια βόλτα βγήκα, να δείξω το μωρό στην Γκέλη, γυρνάω κι είσαι άφαντη!

Ναι, Μαρινέλλα μου, ό,τι και να πεις, έχεις δίκιο.

Να σου πω. Πώς θα της πω τώρα ότι είμαι στο κάμπινγκ;

Για πες. Του άρεσε το μωρό του Βαγγέλη;

Λία, το καλό που σου θέλω. Σε μισή ώρα να είσαι πίσω.

-Ντάλια, λέει σε μισή ώρα να είμαι πίσω. -Ε, πες της ότι είσαι στο κάμπινγκ.

Είσαι τρελή; Θα 'ρθει να με σκοτώσει!

Φέρ' την εδώ!

Έλα, Μαρινέλλα μου, η Ντάλια είμαι!

Μπα! Πάλι μαζί είσαστε;

Ναι. Ξέρεις, χρυσή μου, είχα κάτι δουλειές στο Μόντε Κάρλο,

και πήρα και τη Ζουμπουλία μαζί.

Ελπίζω να μη σε πειράζει. Δυο μέρες θα λείψουμε μόνο.

Δυο μέρες;

Ναι, αλλά θα ξανάρθω την άλλη εβδομάδα. Αν θες μπορείς να έρθεις μαζί μας.

Ο Αλβέρτος είναι πολύ καταδεκτικό παιδί. Είμαι σίγουρη ότι θα χαρεί πολύ.

Αχ, αχ, αχ! Σ' αφήνω, γιατί βλέπω την Καρολίνα!

(με προφορά) Καρολίνα! Καρολίνα! (γαλλικά)

-Μαρινέλλα! -Ποια Καρολίνα λέει;

-Ποια Καρολίνα λες; Το ρύζι; -Του Μονακό!

-"Το ρύζι του Μονακό" λέει. -Τι λες, βρε;

"Το ρύζι του Μονακό"; (κλάμα μωρού)

Το 166!

(μουσική) Το μόνο που μας μένει τώρα,

είναι να δέσουμε αυτό εδώ,

και είμαστε έτοιμο.

Τέλειο;

-Είναι γερή; -Κάστρο!

(διακοπή μουσικής)

-Σε τι χρησιμεύει; -Σε τίποτα.

Έλα, μπαμπά!

(μουσική)

Τώρα, τι έχεις να πεις;

Μπράβο.

Αύριο, που θα πάμε για κολύμπι,

θα πάρεις τηλέφωνο τον μπαμπά σου, ή θα ξέρεις

Ντάλια! Κοίτα!

Πολύ ωραία.

Έσκασα.

Πότε θα 'ρθουν οι άλλες με τα νερά.

Πάντως όταν έρθουν, να πάμε και στο ξενοδοχείο.

Θα νυχτώσει όπου να 'ναι.

Σε ποιο ξενοδοχείο να πάμε;

Στο ξενοδοχείο του κάμπινγκ.

Θα βρούμε τρίκλινο, όμως;

Καλά, εσείς είστε δύο, θα βολευτείτε. Εμείς...

-Μα δεν έχει ξενοδοχείο το κάμπινγκ. -Α!

-Δεν θα μείνουμε εδώ; -Εδώ θα μείνουμε. Εγώ τι στήνω μία ώρα;

-Τη σκηνή. -Σωστά.

Α...

(σιγανά) Έλα να σου πω.

-Έχεις καταλάβει ότι... -Δεν έχει καταλάβει.

Αυτή νομίζει ότι η σκηνή είναι εικαστικό δρώμενο.

Ναι, αλλά κάποιος πρέπει να της τα εξηγήσει.

Αλλά πώς να της το πεις;

-Το 'χεις δει το σπίτι της πώς είναι. -Αμ, δεν το 'δα;

(ψιθυριστά) Πάμε.

Ντάλια μου, τι κάνεις;

-Καλά είμαι. -Πάντα καλά!

Ντάλια μου, εμείς γιατί ήρθαμε εδώ;

Για να βρούμε τον σερβιτόρο.

Σωστά! Ο οποίος πού είναι;

-Στο κάμπινγκ! -Και τι κάνει;

-Δουλεύει; -Ναι...

Και τι άλλο;

-Τι άλλο; -Μένει.

-Α, μέσα στο κάμπινγκ μένει αυτός; -(Φώτης) Ναι!

Α, μέσα μένει αυτός.

Α, να, γεια σου!

Καλά τα πας. Το 'χει, το 'χει.

Και πού μένει; Αφού μου λέτε δεν έχει ξενοδοχείο.

Δεν το 'χει.

Ντάλια μου... Κοίτα γύρω σου και πες μου τι βλέπεις.

Δέντρα...

Ένα δρομάκι...

Ναι. Που να μπορείς να κοιμηθείς μέσα σ' αυτό.

-Μα δεν νυστάζω! -Ναι, όταν νυστάξεις.

Κοίτα γύρω σου και πες μου τι βλέπεις, που να μπορείς να κοιμηθείς σ' αυτό.

Όταν νυστάξω...

Στο έδαφος.

Ναι, όχι μέσα. Στην επιφάνεια.

Τίποτα!

Ο κόσμος, στο κάμπινγκ, κοιμάται μέσα στις σκηνές.

(μουσική)

Τι κάνετε, κυρία μου;

(βογγητά)

-Εδώ κοιμάσαι; -Μαμά!

(ροχαλητό)

Δεν το πιστεύω.

Αδιανόητο μου φαίνεται.

Θα φέρω αύριο το συνεργείο μου και θα χτίσω μονοκατοικίες παντού.

Αύριο έχουμε να βρούμε τον σερβιτόρο.

Ε, μεθαύριο τότε.

Ζουμπουλία, τον θυμάσαι καθόλου αυτόν απ' τη δεξίωση;

Να σου πω, όταν είδα την κασέτα, κάτι θυμήθηκα, αλλά...

Το θέμα είναι αυτός να μη σε θυμάται.

Ε, σιγά. Και να τη δει, δεν θα την καταλάβει.

Ο άλλος στο σπίτι της Έλενας, που έχει τα πρόσωπά μας σε φωτογραφία.

Αυτός είναι το πρόβλημα.

Ε, τα πρόσωπά σας έχει. Δεν έχει ονόματα και διευθύνσεις.

Και λίγο είναι αυτό;

Κι έχουμε και πολύ χαρατηριστικές φάτσες.

Άντε, καλέ, κανονικές είναι οι φάτσες σας. Συνηθισμένες.

Το μαλλί αυτής είναι το πρόβλημα, που είναι κόκκινο. Να τ' αλλάξεις.

-Το μαλλί μου να τ' αφήσεις ήσυχο! -Στην Αγγέλα μόνο το μαλλί προσέχεις.

Εγώ, όμως, έχω πολύ χαρακτηριστικό πρόσωπο.

Δεν θα το 'λεγα.

Συνηθισμένο είναι.

Όχι και συνηθισμένο!

Κατ' αρχήν, μοιάζω πάρα πολύ με κάποιον γνωστό!

-Με ποιον; -Δεν το 'χετε προσέξει;

Κοιτάξτε με καλά.

Δεν μοιάζω πάρα πολύ με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ,

στο "Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο";

(τρανταχτά γέλια)

Τι;

Α, δεν μπορώ!

Τι πάθατε;

Κι έλεγα τόσο καιρό... Τόσο σοβαρό παιδί, μετρημένο.

Το πού έχει ο άλλος την πετριά!

Θα σταματήσετε;

Βρε, Σπύρο μου...

Ο Παπαμιχαήλ σ' αυτή την ταινία, ήταν ένας κούκλος!

Τι θες να πεις;

Τίποτα.

(γέλια)

Δεν φταίει κανένας άλλος. Εγώ φταίω.

-(Αγγέλα) Έλα δω, ρε, μη φεύγεις! -(Σπύρος) Πάω να κοιμηθώ!

-Κύριε Φλωρά, κύριε Φλωρά! -Άει στο διάολο από κει!

(τα γέλια συνεχίζουν)

(εύθυμη μουσική)

(τιτίβισμα πουλιών)

Πού πήγε;

Ξυπνήστε. Εεε, ξυπνήστε!

(φωνές)

-Τι έγινε; -Πάλι έπεσε αυτό;

Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν!

Η Ντάλια έφυγε.

-Πού πήγε; -Δεν ξέρω. Δεν είναι εδώ.

Αχ, και δεν είναι να την αφήνεις αυτήν να κυκλοφορεί μόνη της.

Καλά, εσείς δεν την είδατε όταν σηκώθηκε;

-Όχι. Δεν κατάλαβα τίποτα. -Κι εσύ, Ζουμπουλία;

Τώρα που το λες...

Κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα που σηκώθηκα, την είδα όρθια.

Αλλά μετά ξανακοιμήθηκα.

-Εσύ την είδες να φεύγει; -Εγώ...

Εγώ κοιτούσα τη Γιαδικιάρογλου, που κοιτούσε την Παπασταύρου, που μιλούσε...

(γέλια)

Δεν την είδα.

-Άντε, αμοληθείτε να τη βρούμε. -Τι, τώρα;

Μα, ούτε καφέ δεν έχουμε πιει ακόμα!

Ωραία, πάμε εμείς και πήγαινε εσύ για καφέδες!

-Γιατί εγώ; -Γιατί έτσι!

Καλά...

(τραγουδώντας) Έχω ένα μυστικό, κρυμμένο...

Και χωρίς να τραγουδάς!

(γέλια Φώτη)

(Φώτης) Κάνεις δεν το 'χει μάθει...

Να μείνει θέλω πάντα δικό μου... Εντάξει.

Αυτό το μυστικό το γλυκό μου, που τ' αγαπώ...

(τραγούδι τίτλων)

Απόδοση διαλόγων Λευτέρης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά