Original subtitles

Ωραία είναι η πίτσα.

Δεν έχεις ξαναφάει;

Όχι, αλλά έχω δει που τρώνε στις ταινίες.

Τι θα κάνουμε; Το ότι μας ανακάλυψαν, είναι ένα θέμα.

Ναι, αλλά μας ανακάλυψαν όλους ή μόνο εσένα;

Πόσες φορές έχεις πάει στην Έλενα;

Τρεις. Μία όλοι μαζί, μία με τον Σπύρο και μία μόνη μου, που με ακολούθησαν.

Εγώ νομίζω ότι εμείς οι τρεις δεν πρέπει να ανησυχούμε.

Για σένα, παίζεται...

Εσένα, άσ' τα να πάνε.

-Νομίζω δεν πρέπει να ξαναπάς σπίτι σου. -Και πού θα μείνω;

Τι να σου πω, πουλάκι μου;

Θα σ' έλεγα να 'ρθεις σε μένα, αλλά κι εγώ φιλοξενούμενη είμαι.

Γιατί δεν μένεις εδώ με τον Φώτη;

(γέλια από έξω)

Τι ήταν αυτό;

Η βεράντα βλέπει σε θέατρο και παίζει μια επιθεώρηση.

-Μμ... τι έργο; -"Της ΝΔ την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα";

-Τι υπόθεση έχει; -(ειρωνικά) Αισθηματικό.

Τι υπόθεση να 'χει; "Επιθεώρηση" σού λέει.

Χμ.

Καλά, όχι ότι κατάλαβε τώρα, αλλά τέλος πάντων.

-Λες; -Γιατί όχι;

Εγώ, έτσι κι αλλιώς, μόνος μένω. Λογαριασμό, δεν έχω να δώσω σε κανέναν.

Ναι, αλλά δεν έχω ρούχα. Είναι και Κυριακή αύριο.

-Πού να πάω να πάρω; -Θα σου φέρω εγώ απ' το σπίτι.

(γέλια από έξω)

-Τι έγινε πάλι; -Το θέατρο, μαρή, σε λένε, είναι!

-Ναι, αλλά γιατί γελάνε όποτε μιλάω εγώ; -Τυχαίνει!

Οπότε, η Αγγέλα μένει εδώ,

το αρχείο του Σταυριανίδη που πήραμε απ' την Έλενα,

-αν θέλετε, το μελετάω εγώ... -Εγώ πάω στον Δράκουλα

και μαθαίνω από πού βρήκε τους σερβιτόρους στη δεξίωση...

Τέλεια! Άντε, να πηγαίνουμε γιατί αργήσαμε.

-Πόσο έκαναν οι πίτσες; -Ε, παιδιά, πρώτη φορά σπίτι μου.

(όλοι) Όχι, όχι, όχι.

Πενήντα. Από δέκα.

Είκοσι έχω.

Έχω, έλα.

-Τι; -Δέκα ευρώ.

Α, δεν...

Καλά, μαρή, εσύ ποτέ δεν έχεις λεφτά επάνω σου;

Όπου πάμε, μία φορά δεν έχεις πληρώσει! Έτσι, κάνω κι εγώ την πλούσια!

Δεν δίνω πουθενά τίποτα και τα κάνω μασούρι.

Εντάξει, την άλλη φορά.

Μη δεν είσαι πλούσια και μας δουλεύεις ψιλό γαζί;

Όχι, είμαι.

(γέλια από έξω) Σκασμός! "Είμαι" είπα!

(τραγούδι τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Θα βγει τίποτα;

Μπορούμε να τα βάλουμε εμείς μ' αυτούς;

Σπύρο!

-Ρε γιαγιά, γιατί δεν χτυπάς; Γιατί, τι κάνεις;

-Τίποτα. -Ε, τότε τι να χτυπήσω;

-Σπυράκο, ήρθαν οι κασέτες! -Ποιες κασέτες;

Των Γαλλικών!

Τι δουλειά έχετε εσείς τώρα να μάθετε Γαλλικά;

-Γιατί; Εσένα τι σε νοιάζει; -Εγώ για εσάς το λέω.

Στην ηλικία σας κιόλας, θα 'ναι δύσκολο.

-Αφού θέλουμε! Ενοχλούμε κανέναν; -Όχι, απλώς, λέω.

Να μη λες!

Αν μπορούμε, θα το δούμε μόνες μας. Δεν είναι ανάγκη να μας το πεις εσύ!

Θα προσπαθήσουμε.

Αν δούμε ότι δεν τα καταφέρνουμε, σταματάμε.

(θυμωμένα) Α!

Μάλιστα.

Ωπ!

-Πότε ήρθες; -Μόλις!

-Σου άνοιξε η Αγγέλα; -Ναι.

Της έφερα τα ρούχα που της υποσχέθηκα. Είναι μέσα. Τα δοκιμάζει.

Ο σοφέρ σου δεν λέει τίποτα που λείπεις ώρες απ' το σπίτι;

Δεν ρωτάει πού πας, τι κάνεις;

Του 'χω πει να μη ρωτάει και να μη λέει τίποτα σε κανέναν.

Κι αφού του το ζήτησα, θα μου το κάνει. Μ' αγαπάει πολύ.

-Όλο το προσωπικό μου μ' αγαπάει πολύ. -Ωραία.

Επίσης, του είπα ότι αν ανοίξει το στόμα του, θα τον απολύσω.

Σωστό κι αυτό.

(χιουμοριστική μουσική)

-Τι φόρεσες; -Αυτά μού 'φερε.

Σου πάει! Κι είναι και το νούμερό σου!

Ντάλια... νομίζω δεν έχεις καταλάβει ακριβώς.

Σου ζητήσαμε δυο ρουχαλάκια για σήμερα

για να βολευτεί μέχρι ν' ανοίξουν τα μαγαζιά αύριο.

Ναι, αλλά δυο ρουχαλάκια για εδώ... το σπίτι, τη γειτονιά...

Όχι για τα Όσκαρ!

Είναι δυνατόν να κατέβω έτσι να πάρω τσιγάρα;

Αν πας πολύ αργά το βράδυ;

Τέλος πάντων.

Είχαμε κανένα νέο απ' τους άλλους;

Ο Σπύρος μελετάει το αρχείο

κι η Ζουμπουλία πρέπει να ψαρεύει τη συμπεθέρα της.

Δεν παίρνεις τηλέφωνο να μάθουμε τι γίνεται;

Άσ' το, καλύτερα, μην το σηκώσει αυτή.

Να σου πω! Πρέπει να πάρετε κινητό! Κι εσύ κι η Ζουμπουλία!

-Για να επικοινωνούμε όποτε θέλουμε! -Καλά.

Λες να τα καταφέρει;

Πολύ φοβάμαι ότι μετά την επίσκεψή μου, η Μαριλένα θα την κοιτάζει με μισό μάτι.

-Κοιμήθηκε το μωρό; -Κοιμήθηκε.

Η φίλη σου, η Χατζηαλεξάνδρου, δεν θα έρθει σήμερα;

Α, μπα...

Μπορεί να περάσω εγώ να τη δω.

Θα πας εσύ στο σπίτι της Χατζηαλεξάνδρου;

Θα περάσεις εσύ το κατώφλι αυτού του σπιτιού;

Αυτό είναι σχεδόν βλάσφημο!

Καλύτερα να γκρεμίσουν το "Μεγάλη Βρετανία"

και να χτίσουν εργατικές πολυκατοικίες.

Απαιτώ να μου πεις αυτή τη στιγμή πού τη γνώρισες!

Στο χωριό.

Ποιο χωριό;

Το δικό μου. Εκεί που μένω.

Πήγε η Χατζηαλεξάνδρου στο Αχλαδοχώρι Σερρών;

Βεβαίως!

Μόνο εσύ δεν καταδέχτηκες να πατήσεις το ποδάρι σου.

Όλοι οι κοσμικοί της Αθήνας εκεί πάνε.

Οι κοσμικοί της Αθήνας παίρνουν τα κότερά τους

και πηγαίνουνε στο Μόντε Κάρλο, στο Κάπρι...

Στη μεγάλη ανάγκη, ακόμα και στη Μύκονο.

Το καλοκαίρι.

Τον χειμώνα, παίρνουν τα τρακτέρ τους κι έρχονται στο Αχλαδοχώρι.

Τι να κάνουνε στη Μύκονο χειμωνιάτικα;

Δεν θα ταραχτώ!

Διαβάζω και για τον διαλογισμό μια ώρα εδώ πέρα!

Τι διαβάζεις; Σάμπως εσύ θα το πληρώσεις;

Πάλι απ' τον φτωχο-κοσμάκι θα τα πάρουνε.

Ακρίβεια και Άγιος ο Θεός!

(χαμηλόφωνα) Συνεννόηση...

Να σου πω, βρε Μαρινέλλα.

Εκείνη η δεξίωση που έκανες τις προάλλες...

ήταν πάρα πολύ ωραία.

-Σ' άρεσε; -Πολύ!

(ξεφυσώντας) Ανησυχητικό αυτό.

Λέω να κάνω κι εγώ.

Δεξίωση; Για ποιο πράγμα;

Την άλλη βδομάδα είναι του προφήτη Ηλία. Μεγάλη γιορτή!

Λέω να φωνάξω λίγο κόσμο να το γιορτάσουμε.

-Και τι θα τρώτε; Αντίδωρα; -Όχι, μαρή!

Από αυτά τα ωραία τα φαγητά, που είχες κι εσύ.

Αλήθεια... αυτά εσύ, μοναχιά σου τα μαγείρεψες;

Όχι, βέβαια!

(με προφορά) Πήρα κέτερινγκ!

(ειρωνική προφορά) Ποιο κέτερινγκ;

Να πάρω κι εγώ.

Δεν μιλάς σοβαρά αυτή τη στιγμή!

Γιατί; Νηστικούς θα τους αφήσω τους ανθρώπους;

Για πες.

Ποιο κέτερινγκ;

Αν σου πω,

υπόσχεσαι να μη μου ξαναμιλήσεις για το υπόλοιπο της ημέρας;

Ου! Το μόνο εύκολο!

Ορίστε!

Αυτή είσαι!

Είδες, ρε Μαρινέλλα, άμα θες, τι ωραία που συνεννοούμαστε;

-ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ; -Δεν ξέρω.

Πώς δεν ξέρεις; Αυτή τη δουλειά γιατί την ανέλαβες;

Τι γνωρίζει για την υπόθεση;

Ό,τι της είπε η γραμματέας του Σταυριανίδη.

Αυτή υποτίθεται ότι δεν ξέρει τίποτα!

Ναι, αλλά... αν είναι η ίδια, που ήτανε στο σπίτι του

-κι αν άκουσε τη γυναίκα του με τον-- -ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ! ΑΝ, ΑΑΑΝ!

Έχεις καταλάβει ότι το πράγμα, μέρα με τη μέρα, στραβώνει;

Από το πουθενά, εμφανίζεται κάποια

που μπαινοβγαίνει στο σπίτι της γραμματέως μαζί μ' έναν άλλον!

Κάποιοι άλλοι, που μπορεί να 'ναι και οι ίδιοι

ήταν στο σπίτι του Υπουργού κι άκουσαν... ποιος ξέρει τι!

-Η γυναίκα του μας ξέφυγε! -Έχετε δίκιο.

Πήγαινε στη γραμματέα του!

Είπατε δεν θέλετε να μπλεχτούν άλλοι απ' το περιβάλλον του Σταυριανίδη.

Όταν το πράγμα πήγαινε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο!

Πήγαινε να τη βρεις! Κάτι να σε οδηγήσει στους άλλους δύο!

Μάθε ό,τι έχεις να μάθεις και ξεφορτώσου τους ΚΑΙ τους τρεις!

-Κι ΟΠΟΙΟΝ άλλον χρειαστεί! -Μάλιστα.

Πήγαινε.

ΤΩΡΑ!

(γελώντας) Την έχω κάνει του αλατιού!

Δεν ξέρει πού να κρυφτεί! Τώρα, ξέρεις τι θέλω;

Να με φέρεις τον Κούρκουλο με τη Λάτση. Ένα μεσημέρι. Κοκκινιστό θα φτιάξω.

Αλλά να είναι μιλημένοι.

Ν' αρχίσουν τα "Ζουμπουλία μου!", να πέσει ο Δράκουλας κάτω, ξερός!

Καλημέρα σας! Τι θα θέλατε;

Δεν ξέρω, βρε αγόρι μου, αυτή μ' έφερε.

Α, καλημέρα σας!

Μας στείλαν να πάρουμε από ένα κινητό... τηλέφωνο,

αλλά δεν ξέρουμε πολλά απ' αυτά. Εγώ δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ.

Μην ανησυχείτε. Γι' αυτό είμαστε εδώ.

Για τις ανάγκες σας και να λύνουμε τις απορίες σας.

Πείτε μου, λοιπόν, θέλουμε κινητό με σύνδεση ή κινητό με κάρτα;

Χμ... τι θα γράφει πάνω η κάρτα;

Δεν έφερα και τα γυαλιά μου, μαρή! Πώς θα τη διαβάσω;

Άσε, θα τη διαβάσω εγώ. Με κάρτα.

(γαλήνια μουσική) Κλείστε τα μάτια σας

και, κουνώντας νωχελικά το κεφάλι, πότε δεξιά και πότε αριστερά,

επαναλάβετε τη φράση

"Η ζωή είναι ένα λουλούδι. Η χαρά είναι ένα ποτάμι."

Το όραμά μου, Αγγέλα, είναι να δω κάποτε

όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, μικρά και μεγάλα, δεν έχει σημασία,

ενωμένα, κάτω από μία κεραία.

Και να δω ανθρώπους να εργάζονται μονιασμένοι, χαρούμενοι.

Να μην υπάρχουν υπάλληλοι, να μην υπάρχουν διευθυντές.

Μονάχα άνθρωποι που έχουν όρεξη να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους.

Χωρίς ανταγωνισμούς.

Κι αυτό ακριβώς προσπαθώ να περάσω στους τηλεθεατές μας.

Θα σου δείξω κάτι.

Σε κούρασε;

Με κούρασε, δεν με κούρασε, στο θέατρο δεν μπορώ να πάω.

Μπορεί να με παρακολουθούν.

Σπίτι βαριέμαι να κάθομαι μόνη μου, οπότε...

Στα τρία χρόνια λειτουργίας του Τηλεβόα, έχουμε λάβει όλα αυτά τα γράμματα.

Με τον ΟΤΕ μέσα;

Είναι γράμματα από ανθρώπους που ασπάστηκαν τη φιλοσοφία μας.

Καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Έτσι μεγάλωσα και τον Φώτη μου.

Έτσι προσπάθησα να μεγαλώσω και την ξαδέρφη του, αλλά...

Ήταν ήδη μεγαλωμένη.

Είναι λίγο ανταγωνιστική, είναι η αλήθεια.

-Με τον Φώτη; -Με τον Φώτη, μ' εμένα, με το σκηνικό...

Εσύ, Αγγέλα, πόσο χρονών είσαι, αν επιτρέπεται;

-Είκοσι τέσσερα. -(ανήσυχα) Αμάν!

Γίνεται να πεις 38;

Φαίνομαι για 38;

Δεν πειράζει, πες το εσύ και φρόντισε, όταν σε δει,

να της δώσεις να καταλάβει, με ήρεμο τρόπο,

ότι ήρθες εδώ ως φίλη. Δεν εποφθαλμιάς τίποτα.

(Φρίντα) Νιώθω την ηρεμία.

Νιώθω τη γαλήνη.

(η γαλήνια μουσική διακόπτεται)

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;

ΠΟΙΑ... ΕΙΝΑΙ... ΑΥΤΗ;

-Τσου ρε! -(κραυγή)

Έχεις και λέγειν! Μπράβο!

-Τι θέλουμε και μπλέκουμε εμείς μ' αυτά; -Λέγε τώρα, να πάρουμε αυτό ή αυτό;

Ένα που να μη χαλάει.

Να πάρουμε αυτό, που έχει 2 Megapixel; Γιατί αυτό έχει μόνο 1,3.

Και τι 'ναι, μαρή, τα Megapixel;

Pixel είναι, βρε παιδί μου. Αλλά όχι το μικρό. Το μεγάλο.

Κι έχει και 3G παιχνίδια, "τζι-μπι-αρ-ες", mp3...

Τηλέφωνο παίρνει;

Λέγε τώρα, γιατί μας κοιτάει περίεργα.

Άντε, όποιο να 'ναι. Πάρε το μαύρο.

Αποφασίσαμε. Αυτό θα πάρουμε. Δύο τέτοια!

Πόσο κάνουνε;

Αυτό εδώ βγαίνει στα 520 ευρώ το ένα.

ΠΟΣΟ; Πόσο;

Και που θα βρω, μαρή, 500 ευρώ, μέρα μεσημέρι;

Εσύ, δεν μου λες, έχεις φέρει λεφτά μαζί σου

-ή πάλι "ελεήστε τον αόμματο"; -Το ξέχασα.

-Χρειαζόμαστε λεφτά, ε; -Εμ;

Μήπως θα μπορούσα να κάνω ένα τηλεφωνηματάκι;

(κλήση τηλεφώνου)

-Παρακαλώ! -Αλέξη μου, μήπως έχουμε χίλια ευρώ;

1.040.

1.040;

Τι τα θέλετε; Που είσαστε, κατ' αρχήν;

Είμαι σε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας

και θέλω να πάρω ένα κινητό. Δύο κινητά.

Καινούργιο πάλι αυτό. Σε ποια εταιρεία είσαστε;

-Περίμενε να ρωτήσω. Μισό λεπτό. -Περιμένω.

Περίεργα πράγματα.

-Ναι, με ακούς; -Ναι;

Σε ποια;

Αυτή είναι δικιά σας.

Αλήθεια;

-Τι λέει; -Θα σου πω.

Αχ, ναι, Αλέξη μου, μπράβο. Ναι!

Πάρε τον κύριο του τα πεις.

Παρακαλώ;

Δεν θα πληρώσουμε τίποτα. Είναι δικό μου το μαγαζί.

-Ε; -Ναι!

Κι έχω κι άλλα 210 σε όλη την Ελλάδα! Ίδια!

Μήπως να άλλαζα το χρώμα στους τοίχους;

Καλώς την!

Πώς πάνε τα μαθήματα;

Δεν μπορείς να φανταστείς τι πρόοδο έχω κάνει!

Δεύτερο μάθημα σήμερα!

Κι εσύ διαβάζεις;

Κι εγώ, αλλά εγώ δεν βλέπω πρόοδο.

Η γιαγιά σου μέσα μαγειρεύει. Εγώ και κρατήσω εδώ.

Και δεν κάθεσαι; Έτσι κι αλλιώς...

Άκου να δεις τι ωραία συνεννοούμαι!

-(κασετόφωνο) (γαλλικά) -Μπονζούρ!

Μπράβο, Θεοπούλα!

(κασετόφωνο) (γαλλικά)

-Δεύτερο μάθημα είναι αυτό! -Tο ξέρω, το είπε!

Πότε;

Τώρα.

-(κασετόφωνο) (γαλλικά) -Τι με ρώτησε;

-"Πού είναι το τραπέζι". -A...

Στο σαλόνι!

-Ε; -(κασετόφωνο) (γαλλικά)

-Τώρα, τι με ρώτησε; -"Πού είναι το βούτυρο".

Στο ψυγείο! Ε;

Ναι. Δεν ξέρω αν είναι αυτός ακριβώς ο σκοπός της άσκησης.

Αυτός είναι!

Θέλει να μαθαίνει πού είναι το ένα και πού είναι το άλλο.

Αυτή μαθαίνει, εσύ δεν ξέρω.

Εγώ τα ξέρω!

-Αφού εγώ της τα λέω! -(Σόφη) Σπύρο!

Το φαΐ είναι έτοιμο.

Τι κάνεις;

Εδώ, με τον "Αλιάγα".

-Θα 'ρθεις να φάμε; -Τι ώρα είναι;

(γαλλικά)

(γαλλικά)

Παιδί μου, όλα καλά θα πάνε!

Θα βρούμε αυτόν τον σερβιτόρο, θα ρωτήσουμε ποιοι τον έβαλαν,

θα μας πει και θα τους πιάσουμε. Αυτό είναι όλο.

Μόνο που μετά πρέπει να βρούμε με τι άλλο να ασχοληθούμε.

Καλά, εσύ, το 'χες που το 'χες λίγο, το 'χασες κι αυτό!

-Τι ώρα έχουμε μάζωξη το βράδυ; -Στις 21:30, στο σπίτι του Φώτη.

Κοπελιά! Άντε να πληρώσουμε να φεύγουμε,

να περάσω κι απ' το σπίτι να ταΐσω το μικρό.

-Παρακαλώ; -Να πληρώσουμε.

Α, όχι, όχι! Περίμενε, περίμενε!

Έλα, Αλέξη.

Μια καφετέρια στο κέντρο... "Σορέντο" λέγεται

και δουλεύει και μια κοπέλα που έχει ένα καρτελάκι που γράφει "Μάγδα" επάνω...

δικιά μου είναι;

Α, καλά.

Πλήρωσε.

Δεν ξέρω, ρε μαμά. Δεν έχω πολλή όρεξη.

Την άλλη βδομάδα, καλύτερα.

Δεν είναι αυτό. Απλώς-- (χτυπάει κουδούνι)

Περίμενε λίγο.

-Ποιος είναι; -(άντρας) Εταιρεία δημοσκοπήσεων MRT.

-Ξέρετε, δεν-- -Πέντε λεπτάκια θα σας απασχολήσω μόνο.

Γεια σας.

Συγγνώμη για την ενόχληση, αλλά δεν θα σας κουράσω καθόλου.

Μάλιστα.

Μαμά, να σε πάρω εγώ σε λίγο;

Τίποτα. Μια δημοσκόπηση.

Σας διέκοψα, ε;

-Και πάλι, συγγνώμη. -Δεν πειράζει. Σας ακούω.

Ναι.

Το μόνο που θέλω είναι να συμπληρώσετε αυτό εδώ... το ερωτηματολόγιο.

(αμήχανα)-Α, για το κάπνισμα είναι; -Ναι γιατί;

Τίποτα. Απλώς, προσπαθώ να το κόψω και δεν νομίζω ότι θα με διευκολύνετε.

Αλήθεια, ε;

Κι εγώ, αλλά απ' όταν έμπλεξα μ' αυτή τη δημοσκόπηση...

-Δυσκολεύεστε, ε; -Ακριβώς.

-Ένα στυλό; -Ναι.

Ορίστε.

-Δεν γράφει. -Ωχ.

-Και νομίζω ότι δεν έχω-- -Μισό λεπτό, θα βρω εγώ.

(πόρτα κλείνει)

(ήχος παιχνιδιού στο κινητό)

Το πήρατε, βλέπω, το κινητό.

(γελώντας) Ωραίο δεν είναι;

Καλό είναι. Τι παίζετε;

Έλα να δεις!

-Εγώ είμαι αυτός ο μπαρμπούλης... -Αχά;

και μαζεύω με το καλαθάκι μου τα αβγά που κάνουν κότες.

Κάθε αβγό είναι κι ένας πόντος.

-Καλό, ε; -Εξαιρετικό!

Αυτό θα κάνετε σήμερα, όλη μέρα;

Όχι, έχω να πάω κάπου στις 21:30.

-Ωραία! Θα 'ρθω κι εγώ μαζί σας! -Εσύ;

-Ναι. -Αχ, δεν γίνεται.

-Γιατί; -Α, δεν γίνεται, δεν γίνεται!

-Τι; Έρχομαι εγώ εκεί που πας εσύ; -Κακώς! Θα 'πρεπε!

Στο γραφείο πάω και για δικιά σας δουλειά.

Είδες; Εγώ, που 'ναι και δική μου δουλειά, δεν έρχομαι

και θα 'ρθεις εσύ, που δεν είναι;

Α; Τι θα πεις τώρα; Δεν έχεις τι να πεις!

Κυρία Ντάλια, τελευταία φορά που σας αφήνω να φύγετε μόνη σας.

-Ανησυχώ! Δεν το καταλαβαίνετε; -Να μην ανησυχείς καθ- Αχ!

(ήχος τέλους παιχνιδιού στο κινητό)

Πάντως, αν θες να με εξυπηρετήσεις, υπάρχει τρόπος.

-Τι θέλετε; -Λεφτά.

-Τι να τα κάνετε; -Τόσα χρόνια που δεν τα κάνω τίποτα

δεν σε πειράζει.

Τώρα που βρήκα πώς θα μου χρησιμεύσουν συγχύζεσαι;

-Απλά, έχουν κλείσει κι οι τράπεζες... -Στο σπίτι δεν έχουμε τίποτα;

Ε...

Έχει δίκιο Ζουμπουλία. Τι σόι πλούσια είμαι;

Δεν ξέρω τι θα κάνεις. Κανόνισε!

Δεν μπορώ εγώ να πάω πάλι, να 'ρθουν οι πίτσες κι εγώ να μην έχω λεφτά!

Τέλος πάντων. Πόσα θέλετε;

Τι σου έχει πει ως τώρα; -Είναι δύο.

Μια Αγγέλα κι ένας Σπύρος. Αυτή που έχουμε και στη φωτογραφία.

-Είναι σίγουρα μόνο αυτοί; -Έτσι λέει.

Δεν τους ήξερε.

Τους είδε πρώτη φορά, δυο-τρεις μέρες μετά τον θάνατο του Σταυριανίδη.

-Και τι θέλουνε; -Ήτανε μέσα στο ασανσέρ, μαζί του.

Αυτός τους είπε να τη βρούνε.

Είχε καταλάβει ότι του την είχαμε στημένη και πρόλαβε να τους το πει.

-Τι άλλο τους είπε; -Τίποτα. Δεν ξέρουν και πολλά.

Για αυτό ήρθαν να τη βρουν.

-Μόνο που... -Τι;

-Τους έδωσε το αρχείο του υπουργού. -Τι αρχείο είναι αυτό;

Δεν ξέρω. Ούτε αυτή πρόλαβε να το δει.

Πάρτε το πίσω.

Και μ' αυτή, τι θα κάνω;

-Δεν φαίνεται να ξέρει τίποτα άλλο. -Δεν θα κάνεις τίποτα ακόμη.

Πάρε πρώτα το αρχείο στα χέρια σου και μετά...

ξέρεις τι θα κάνεις!

Πάρ' τους τηλέφωνο!

Μπράβο, Ζουμπουλία!

-Σου 'κανε τη δύσκολη; -Άντε, καλέ, να χαθεί, να χάνεται!

Θα της βάλω εγώ... τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι!

-Τώρα τι κάνουμε! -Τι να κάνουμε;

-Θα πάμε κατευθείαν στα γραφεία τους. -Ναι, ως τι θα πάμε; Να το σκεφτούμε.

Εσύ, μαρή, ένα ξεσκονόπανο να πιάσεις δεν μπορείς;

Κοίτα εδώ τι γίνεται! Μες στη σκόνη είναι!

Θα πάρουμε γυναίκα.

Γιατί; Εσύ τι 'σαι; Άντρας;

Έλα! Μην αρχίσετε πάλι!

(χτυπάει κουδούνι) Η Ντάλια!

Συγγνώμη που άργησα,

αλλά μάλλον με διαβατήριο θα βγαίνω πια απ' το σπίτι!

Παραγγείλατε πίτσες; Εγώ θα τις πληρώσω!

Έφερα και λεφτά! Δείτε!

-Τι; Δεν φτάνουν; -Καλέ, τράπεζα λήστεψες;

Όχι, ήταν κλειστές.

-Πού τα βρήκες όλα αυτά; -Στο σπίτι τα είχα, στο χρηματοκιβώτιο.

Τι; Δεν κάνουν;

(σαστισμένα) Η αλήθεια είναι ότι για πίτσες δεν κάνουν.

Τι μου τα 'δωσε τότε ο άλλος; Άρα είναι άχρηστα!

(όλοι) ΟΧΙ!

Απλώς, δεν είναι για να πάρουμε πίτσες.

-Τι να πάρουμε; -Την Άρτα, τα Γιάννενα...

Την Πρέβεζα... Την Ήπειρο, γενικότερα.

Να πάρω ένα ματσάκι να το δείξω στη Μαρινέλλα;

-Θα στο φέρω αύριο. -Πάρ' τα όλα!

Αφού δεν κάνουνε για πίτσες...

Τέλος πάντων, με το κέτερινγκ τι θα κάνουμε;

Δεν το αγοράζουμε λέω εγώ;

(κλήση κινητού)

Η Έλενα.

-Ναι; -Αγγέλα, εσύ;

-Ναι. Τι έγινε; Πού είσαι; -Είμαι στο--

Καλησπέρα, Αγγέλα.

Καλησπέρα.

-Ποιος είναι; -Ένας φίλος της Έλενας.

Καθόμαστε εδώ, τα λέμε...

κι αναρωτιόμαστε...

Θέλεις πολύ να την ξαναδείς ζωντανή;

Πάντως, αν θέλεις, πέρνα απ' το σπίτι καμιά βόλτα.

Εσύ, ο Σπύρος...

Α! Και φέρτε και τον σάκο με τα χαρτιά του Σταυριανίδη μαζί!

Τι έγινε;

Κάποιος απειλεί να τη σκοτώσει αν δεν του πάμε το αρχείο του Σταυριανίδη.

Παναγία μου!

Και θέλει να έρθεις κι εσύ.

-Γιατί; Μόνη σου δεν μπορείς να το πας; -Τι λες, μωρέ, κι εσύ τώρα;

Σταμάτα, καλέ, κι εσύ μ' αυτό! Κάθε φορά που γίνεται κάτι, αρχίζεις τις μετάνοιες!

Και πότε να κάνω μετάνοιες; Στις χαρές και στα πανηγύρια;

Άρα, για να θέλει κι εσένα,

σημαίνει ότι σας είδε την προηγούμενη φορά που πήγατε μαζί.

Αλλά και για εσάς μπορεί να είπε τώρα η Έλενα!

Αν τα είπε η κακούργα, θα τη σκοτώσω! Ένα καλό πήγαμε να κάνουμε!

Γιατί, Παναγία μου;

-Πάρε τηλέφωνο να δούμε τι ξέρει! -Εγώ;

(κλήση τηλεφώνου)

-Αυτός είναι! Τι κάνω; -Σήκωσέ το!

-Ναι; Γιατί το έκλεισες τόσο βιαστικά;

-Δώσε μου την Έλενα! -Εδώ είναι.

-Έλα να την πάρεις. -Δώσ' τη μου, είπα!

(ψιθυριστά) Μη φωνάζεις! Ό,τι και να σου λέει. Κυρία εσύ!

Δώσε μου την Έλενα! Θέλω να βεβαιωθώ ότι είναι καλά!

Πρόσεχε τι θα πεις!

-Ναι; -Είσαι καλά;

-Σε χτύπησε; -Όχι.

Ξέρω, δεν μπορείς να μιλήσεις. Πες μου μόνο αυτό.

Ξέρει μόνο για μένα και για το Σπύρο;

-Ναι. -Φτάνει τόσο.

Λοιπόν, έχεις κάτι που θέλω κι εγώ κάτι που θέλεις.

-Δέχεσαι την ανταλλαγή; -Αν την έχεις χτυπήσει,

θα σου σπάσω τα κόκαλα.

-Σώπα. -Γελάς;

Δεν την έχω χτυπήσει.

Λοιπόν, λέγε!

Δέχομαι.

Εσύ, ο Σπύρος κι ο σάκος.

Απόψε!

Μην κάνεις καμιά βλακεία και φωνάξεις την αστυνομία,

γιατί θα στείλω τη φίλη σου στα κυπαρίσσια.

Απόψε δεν γίνεται.

-Γιατί; -Γιατί δεν είμαι στην Αθήνα.

(ψιθυριστά) Αθήνα είμαστε. Έτσι το λέει.

-Παγκράτι. -Ναι.

-Πού είσαι; -Σιγά μη σου πω!

-Μεθαύριο. Τέτοια ώρα θα είμαστε σπίτι. -Μεθαύριο;

Ναι. Εγώ ο Σπύρος κι ο σάκος.

Θα σε πάρω τηλέφωνο για να κανονίσουμε την ώρα.

Εντάξει. Θα περιμένω.

Μεθαύριο.

Τι είναι μεθαύριο;

-Τι κοιτάς εσύ πάλι; -Το εορτολόγιο, να δω τι 'ναι μεθαύριο.

Τίποτα δεν είναι! Έτσι το 'πα για να κερδίσουμε χρόνο!

Λοιπόν, παιδιά, εγώ θα σας πω τι θα κάνουμε!

Αφού έχουμε δυο μέρες καιρό, θα πάμε όλοι μαζί στο χωριό μου.

Θα κλειστούμε στον στάβλο της Παναγιώτας του Ζαφειρούδη,

θα αμπαρωθούμε και, κατά το 2020, θα βγούμε πάλι όξω!

Διαφωνώ.

-Που να σκάσεις και να γίνεις τούμπανο! -Διαφωνώ, διαφωνώ, διαφωνώ, Ζουμπουλία!

Έχουμε δυο μέρες να βρούμε έναν τρόπο να σώσουμε την Έλενα.

Είναι υποχρέωσή μας να το κάνουμε!

Τώρα που μπήκαμε στον χορό, θα χορέψουμε.

Δεν κάνεις και τίποτα άλλο! Όλο χορεύεις!

Μα έτσι είμαι εγώ. Χορευταρού!

Λοιπόν, μην πανικοβάλλεστε!

Θα παραγγείλουμε τις πίτσες και θα δούμε τι θα κάνουμε.

Σκεφτείτε!

Αύριο, καλείς γονείς, αδέρφια, γκόμενους, γκόμενες, δεν ξέρω τι έχεις...

και λες ότι φεύγεις για δυο μέρες.

Δεν θέλω να περάσει κανείς απ' το σπίτι. Κατάλαβες;

Ναι.

Πέσε κοιμήσου τώρα.

(εύθυμο τραγούδι)

-Θα πετύχει; -Σίγουρα.

(διαβάζει σιωπηλά) Μία από τις πιο καταστροφικές πλάνες είναι ο θυμός.

Θυμώνουμε, επειδή επιτρέπουμε στο πνεύμα μας

να παραμείνει σ' ένα πρόσωπο ή ένα αντικείμενο

που είναι πιθανόν να διεγείρει τον θυμό μας.

Αν διαπιστώσουμε ότι το πνεύμα μας εστιάζει την προσοχή του

-σ' ένα τέτοιο μισητό πρόσωπο... -Συμπεθέρα.

Κατά φωνή! Πολλά χρόνια θα ζήσεις, Λία μου!

-(ψιθυριστά) Δυστυχώς! -Τι διαβάζεις;

-Για σένα. -Μπα; Με κάναν και βιβλίο;

-Πάλι θα βγεις, Λία; -Θα βγω, Μαρινέλλα μου, θα βγω.

Το μωρό το τάισα και κοιμάται. Αν ξυπνήσει, έχω φρουτόκρεμα έτοιμη.

Όσο άχρηστη και να 'σαι, δυο κουταλιές μπορείς να του της δώσεις!

Α! Κι επειδή δεν ξέρω πότε θα γυρίσω, γιατρό ή δικηγόρο να τον κάνετε!

Άντε, γεια!

(μουρμουράει) Αχ! Αχ το μωράκι μου!

-Δεν θέλω να πάω! Δεν μπορώ! -Ηρέμησε, Ζουμπουλία, θα τα καταφέρεις!

Θάρρος! Θάρρος, Ζουμπουλία, γερά! Μη φοβηθείς!

Δεν το πιστεύω αυτό που ζω.

Λες να με βλέπει στον ύπνο της η Πέμη Ζούνη;

-Να πάω, βρε παιδιά, εγώ που θέλω; -Σκάσε μην την πληρώσεις τώρα εσύ!

Τσαμπουκά θέλει, Ζουμπουλία! Τσαμπουκά και πάνω τους!

Άντε, μωρή, κι εσύ!

Για καλό το 'κανε, Ζουμπουλία μου, να σε ξυπνήσει!

Δεν με λείπει ο ύπνος! Το σπίτι μου με λείπει!

Να φύγω θέλω!

Γιατί να μην πάω, ρε παιδιά, εγώ που θέλω;

Γιατί δεν πείθεις εσύ για καθαρίστρια, βρε Ντάλια μου.

-Γιατί; -Έτσι είναι οι καθαρίστριες;

-Πώς είναι; -Έτσι.

Πάρε κι εσύ! Που θα με πεις εμένα καθαρίστρια!

-Για καλό το είπε! -Φαίνεται το θες κι εσύ το χαστούκι σου!

-Έλα, έλα. Πάρε αυτό. -Α, ελάτε, βρε παιδιά! Σας παρακαλώ!

Νά! Να το βάλω να μου πείτε αν κάνω;

Πώς να το βάλεις, μαρή, αυτό εσύ;

Με τη μαλλούρα που έχεις, δεν θες φακιόλι. Τέντα θες!

Έλα, ετοιμάστε τη. Θα σε πάω με το μηχανάκι.

-Άντε, καλή επιτυχία! -Ναι.

-Γερά! -Με τσαμπουκά!

Φτάνει, μαρή, κι εσύ! Φτάνει! Το 'παμε αυτό!

Ένα πράγμα σας λέω μόνο- Κάτσε, μαρή, κι εσύ! Τελείωνε!

Ένα πράγμα μόνο θέλω. Αν πάθω κάτι...

Μην το πείτε στη Μαρινέλλα και χαρεί! Αφήστε τη να νομίζει ότι έφυγα.

Τίποτα δεν θα πάθεις. Αφού δεν σε έχουνε δει,

δεν σε ξέρουνε, δεν κινδυνεύεις!

-Όσα έχεις να πεις, τα θυμάσαι; -Θυμάμαι.

Ωραία! Τα λόγια σου τα ξέρεις, να σφουγγαρίζεις ξέρεις,

άρα δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο. Πάμε!

Άιντε!

Αλήθεια δεν μου πήγαινε;

-Έλα, ανέβα! -(προσεύχεται σιωπηλά)

Έλα, βρε Ζουμπουλία μου, φτάνει! Τον έκανες τον σταυρό σου!

-Είπαμε, όλα καλά θα πάνε! -Τώρα για το μηχανάκι σταυροκοπιέμαι!

Καλά, τότε. Άντε!

Κάτσε!

ΟΧΙ! Περίμενε, περίμενε!

Α πα πα...

Άιντε! Άιντε, καλά!

-Έτοιμη; -Ναι.

Λοιπόν, μόλις τελειώσεις, θα σε περιμένω στη γωνία.

Σε περίπτωση που μας παρακολουθούν, να μη μας δει να φεύγουμε μαζί, εντάξει;

-Άντε, και με τη νίκη! -Εντάξει.

Όχι, δυο μέρες θα κάτσω μόνο.

Εγώ και μια κοπέλα απ' τη δουλειά.

Δεν έχω τίποτα, αγχωμένη είμαι,

γιατί δεν έχω φτιάξει βαλίτσες, πράγματα, ξέρεις...

Θα τα πούμε όταν γυρίσω.

Έλα, γεια.

-Ποιος άλλος έμεινε; -Ο αδερφός μου, νομίζω.

-Πάρ' τον! -Εγώ φεύγω;

Ναι, πήγαινε. Θα σε πάρω τηλέφωνο να 'ρθεις το βράδυ.

Έλα, Μάνο.

Καλά.

(γέλιο αμηχανίας)

Ναι.

Θα σε πάρω εγώ όταν γυρίσω.

Γεια.

Τελειώσαμε;

Θα κάτσεις εδώ... ή θες να πας στο δωμάτιο;

Στο δωμάτιο.

Κι εμένα θα μ' αφήσεις μόνο; (χτυπάει κουδούνι)

-Ποιος είναι; -Δεν ξέρω.

-Μη μιλήσεις! -Κυρία Έλενα;

Η Ζουμπουλία είμαι.

Η αδελφή της Ντάλιας, που σας καθαρίζει το σπίτι!

Ποια;

-Η αδερφή της γυναίκας που μου καθαρίζει. -Και τι θέλει;

(χτυπάει πόρτα) Δεν ακούτε; Καλέ, κα Έλενα;

Η Ντάλια είναι άρρωστη στο κρεβάτι με πυρετό κι έστειλε εμένα στη θέση της.

Κυρία Έλενα;

-Άσ' τη να χτυπάει. Θα φύγει. -Καλέ, δεν είστε μέσα;

Καλέ, κύριε, συγγνώμη που σας ρωτάω. Εδώ είναι το διαμέρισμα της κας Έλενας;

Θα σηκώσει την πολυκατοικία στο πόδι. Άνοιξέ της.

-Τι; -Άνοιξέ της, και γρήγορα!

Καλέ, κύριε, εδώ δεν μένει;

-Άντε, καλέ κα Έλενα, κι ανησύχησα! -Ζουμπουλία μου, τι κάνει;

Τι να κάνω; Τρέχω! Έχω δουλειές με φούντες!

Αρρώστησε η αδερφή μου

και τρέχω και στα δικά της τα σπίτια και στα δικά μου.

Αλλά σ' εσάς ήθελα πάρα πολύ να έρθω, γιατί σας συμπαθώ πάρα πολύ!

-Ο κύριος; -Γιάννης.

-Πάριος; -Βασιλόπουλος.

-Συγγενής; -Αρραβωνιαστικός.

Άντε, καλέ! Τα καλύτερα δεν με λέει η αδερφή μου!

Δεν γνωριζόμαστε... ούτε με την αδερφή σας.

Κι εγώ που τη γνώρισα, πρόκοψα!

Να σας πω, κα Έλενα,

τα πάνω-πάνω θα πάρω, τα χοντρά, γιατί έχω να πάω σε 10 σπίτια.

Έχω καιρό να 'ρθω και δεν θυμάμαι τα κατατόπια.

-Από κει δεν είναι το μπάνιο; -Ναι.

Γιατί δεν μου 'πες ότι περίμενες γυναίκα σήμερα, ε;

Το είχα ξεχάσει μες στην ταραχή μου.

Ξεφορτώσου τη κι εμείς όπως είπαμε, ε; Αρραβωνιαστικοί.

Και μη διανοηθείς και της πεις τίποτα! (βήματα πλησιάζουν)

Λοιπόν, έτοιμη!

Από δω θ' αρχίσω! Απ' το σαλόνι!

(δραματική μουσική)

...κι ορμάει, που λέτε, ο καλός, και του μπήγει το μαχαίρι στην κοιλιά

και πάρ' το κάτω το κάθαρμα!

Και πολύ καλά τού έκανε, τέτοιος εγκληματίας που ήτανε!

Και τον ρίξανε στη θάλασσα να τον φάν' τα ψάρια.

Καλά, καταπληκτική ταινία! Τέσσερις το πρωί τελείωσε!

Πόδια!

Εγώ μόνο ταινίες βλέπω στην τηλεόραση. Τίποτα άλλο.

Και στον ΑΝΤ1 καμιά φορά, το Σάββατο...

Βάζει κάτι επιθεωρήσεις, το Σάββατο. Μ' αρέσουνε πολύ! Είναι φανταστικές!

Και στο STAR βλέπω.

Τις ειδήσεις, γιατί είναι πολύ χαρούμενες.

Όλο γάμους και βαφτίσεις.

-Και τον Φώτη. -Ποιον Φώτη;

Αχ, καλέ κα Έλενα!

Μια εκπομπή στον Τηλεβόα;

Που την παρουσιάζει ένα παλικαράκι, ο Φώτης, δεν την έχετε δει;

-Όχι. -Ααα! Φανταστική είναι! Πάρα πολύ ωραία!

Την παρουσιάζει ένα... παλικαράκι ψηλόλιγνο,

ξανθό, με κάτι μαλλάκια... έτσι.

Έτσι, πολύ γελαστό, ευαίσθητο παιδί;

Που είναι όμορφο,

με μια μύτη... έτσι; Δεν μας νοιάζει, βέβαια, κιόλας.

Κάθε βράδυ την έχει αυτή την εκπομπή. Τηλεβόας!

Φανταστική εκπομπή, σας λέω. Να τη δείτε σήμερα το βράδυ!

Θα με θυμηθείτε! Πάρα πολύ ωραία θα περάσετε!

Παίρνει ο κόσμος τηλέφωνο,

λέει τον πόνο του, τον καημό του, λέει ανέκδοτα, γελάνε...

Πολύ ωραία εκπομπή! Τρεις, η ώρα, το βράδυ!

Ο Φώτης!

Α, νομίζω τον ξέρω!

-Με μια ξανθιά δεν είναι μαζί; -Όχι, εσύ λες τον Σεργουλόπουλο.

Άντε, καλέ! Είπα κι εγώ!

Ε... τρεις, η ώρα, τη νύχτα, ε; Αργά, βρε Ζουμπουλία μου.

Αλλά αξίζει τον κόπο!

Ηλεκτρική... έλεγα να μη βάλω,

αλλά σαν θαρρείς... αυτός ο καναπές... θέλει λίγο καθάρισμα.

-Που την έχετε τη σκούπα; -Θα στη φέρω εγώ.

Έρχομαι κι εγώ μαζί σου.

Φτου, να μη σας ματιάσω!

Όχι, λέω... σαν αυτοκόλλητοι είστε!

Δεν πάει πουθενά μόνη της, ε;

Στον καμπινέ, τουλάχιστον, την αφήνεις να πάει μόνη της

-ή ούτε εκεί την αποχωρίζεσαι; -Όχι. Εκεί πηγαίνει μόνη της.

Πάλι καλά.

(δραματική μουσική)

Λοιπόν, κα Έλενά μου, εγώ τελείωσα!

-Φεύγεις; -Ναι, φεύγω.

Το χρέος μου το έκανα...

Να πάω κι αλλού

και μετά να γυρίσω στο σπιτάκι μου να δω την τηλεορασίτσα μου, ξέρετε.

Ξέρω.

Λοιπόν, γεια σου, παλικάρι μου!

-Να πάτε στο καλό! -Στο καλό θα πάω. Πού θα πάω;

Στο κακό; Εκεί πάνε άλλοι!

-Άντε, γεια σας! -Χάρηκα πάρα πολύ που σε είδα!

Κι εγώ! Κι εγώ πολύ χάρηκα!

Άντε, γεια!

Μας πήρε το κεφάλι.

-Πού πας; -Στο δωμάτιο.

Στις τρεις.

(μουσική)

-Τι έγινε; -Εντάξει.

Μπράβο, Ζουμπουλία! Το κατάλαβε;

-Το κατάλαβε! -Μπράβο, Ζουμπουλία!

Σταμάτα κι εσύ τα "μπράβο, Ζουμπουλία"!

Πήγαινέ με τώρα σ' ένα νοσοκομείο...

να μου τα δουν όλα! Καρδιά, πίεση, ζάχαρο, όλα!

(ανακούφιση) Αχ... Αχ...

-(τραγουδά) Θάλασσα... -Έλα, του τηλεφώνησες;

Ναι.

Μας περιμένει με τον Σπύρο στο σπίτι. Αύριο στις 18:00.

Καλά, άσ' τον να περιμένει. Λοιπόν, να σου πω, σε 5' βγαίνω!

-Σε κλείνω. -Εντάξει.

Είμαστε συντονισμένοι όλοι. Θα στέλνουμε μηνύματα ο ένας στον άλλον.

Καλή επιτυχία!

(τηλεόραση) (τραγουδώντας) Μην τους θαλασσοδέρνεις

θαλασσάκι μου

και φέρε το μεράκι μου

Θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ

Να σε ξεχάσω δεν...

-Κατάλαβες τι πρέπει να κάνεις; -Ναι.

Ένα λεπτό αφού αρχίσει η εκπομπή μου,

θα φανεί στην οθόνη το κείμενο που σου έδωσα.

-Το 'χω έτοιμο. -Τέλεια!

Μες σ' αυτή τη βάρκα, είμαι μοναχή...

-Και μοναχή θα μείνεις! Τελείωνε! -κι έχω συντροφιά μου κάτασπρο πουλί

-Μπαμπά; -Παιδί μου;

Τι κάνεις εδώ, μπαμπά;

-Δεν είχα ύπνο κι είπα-- -Εδώ βρήκες να 'ρθεις;

-Πού να πάω; Σε κλαμπ; -Προτιμότερο θα 'ταν!

-Πρέπει να φύγεις! -Γιατί;

Δεν μπορώ να σου πω, αλλά πρέπει να φύγεις.

-Με διώχνεις απ' το κανάλι μου; -Έχει φύγει κόσμος από κανάλια-

Φύγε, σε παρακαλώ! Κάν' το για τη μαμά! Φύγε!

-Καλά. Να φύγω, να φύγω. -Άντε, μπράβο! Φύγε.

(Φρίντα) ...λάι, λα, λάι, λα, λάι...

(ψιθυριστά) Τέλειωνε κι εσύ! Κόφ' το! Τρεις πήγε η ώρα!

-(σταματά να τραγουδά) -(ψιθυριστά) Επιτέλους!

(τραγουδά) Λα, λάι, λα, λάι, λα, λα, λα, λα...

Πλάκα μου κάνεις!

...λα, λάι, λα, λα, λάι, λάι...

Λα, λάι, λα, λάι, λα, λα, λα, λα...

...λα, λάι, λα, λάι, λα, λα, λα, λα...

...λααααα (σταδιακά το τραγούδι σταματά)

Καιρός ήταν!

(αρχίζει ξανά να τραγουδά) Λα, λάι, λα, λάι, λα, λα, λα...

...λα, λάι, λα, λάι, λα, λάι--

(κραυγή)

Ούτε στον Alpha δεν κόβουν έτσι τις εκπομπές.

Καλημέρα σας, κυρίες και κύριοι!

Τι ώρα είναι τρεις και κάτι...

Αργήσαμε λίγο σήμερα, αλλά εδώ είμαστε κι απόψε

και περιμένουμε τα δικά σας τηλεφωνήματα και τα δικά σας μηνύματα!

Κι ευχόμαστε να περιμένετε κι εσείς τα "δικά μας" μηνύματα...

(μουσική αγωνίας) (ακαθόριστη ομιλία)

Ξουτ! Κάτω!

Έχουμε γραμμούλα;

Έχουμε.

-Καλημέρα σας! -(τηλεθεάτρια) Καλημέρα!

-Πώς σας λένε; -Με λένε Κωνσταντίνα.

Τηλεφωνώ από Πετρούπολη. Συγχαρητήρια για την εκπομπή σας!

Θα ήθελα να ζητήσω το τραγούδι της Χρύσπας!

"Μου κάνει πλάκα ο Θεός". Το αφιερ-- (βήματα πλησιάζουν)

(ξεκλείδωμα πόρτας)

Χρύσπα, λοιπόν, και "Μου κάνει πλάκα ο Θεός".

Ωραίο τραγούδι και πολύ επίκαιρος ο τίτλος του.

Πάμε να τ' ακούσουμε!

(τραγούδι)

(ξεφυσάει)

Κάτσε εδώ τώρα, μέχρι το πρωί... και κάνε "λα, λάι"!

-Με ζητήσατε; -Σε ζήτησα.

Πώς και πρωινή σήμερα; Οκτώ είναι ακόμα!

Λοιπόν, επειδή θα πιάσουμε την κουβέντα και θα νυχτώσουμε,

στα 'χω γράψει εδώ! Αυτά θέλω!

-Τι είν' όλα αυτά; -Αχ, μην αρχίζεις ερωτήσεις, κανόνισε!

-Τι τα θέλετε τα-- -Τα θέλω! Μπορώ να τα 'χω;

Πού θα πάτε; Θα 'ρθω κι εγώ μαζί σας!

Να κάτσεις εκεί που κάθεσαι!

Θα 'ρθω μαζί σας, αλλιώς δεν πρόκειται να κάνω τίποτα.

Θα σε απολύσω.

Ε, τότε είναι που δεν πρόκειται να κάνω τίποτα!

Σωστά.

-Ε, καλά τότε, έλα! -Αλήθεια;

Αν τα 'χω αυτά μέχρι τις 11:00, θα 'ρθεις!

Λύσσαξες πια!

Γεια σου, ρε Μαρινέλλα, λεβεντιά! Φεύγω!

Τι ωραία που ακούγεται!

Πες μου "καλή επιτυχία".

-Γιατί; Πού πας; -(ειρωνικά) Στα καλλιστεία!

Άντε, γεια!

(κασετόφωνο γαλλικά) Λα Νορβέζ.

Λα Νορβέζ. Η Νορβηγία.

(γαλλικά) Νορβηγία, ένας βαθμός.

(αγγλικά) Νορβηγία, ένας βαθμός.

-(κασετόφωνο) (γαλλικά) Λ' Εσπάν. -Λ' Εσπάν.

-Η Ισπανία. -(γαλλικά) Η Ισπανία, 2 βαθμοί.

(αγγλικά) Η Ισπανία, 2 βαθμοί.

-Λα Τουρκί. -Λα Τουρκί.

-Η Τουρκία. -(υποτιμητικά) Μμμ...

Έλα, Θεοπούλα, ντροπή!

(γαλλικά) Η Τουρκία, 3 βαθμοί.

(αγγλικά) Η Τουρκία, 3 βαθμοί.

-Γιαγιά, φεύγω. -Πού πας;

Μ' αγαπάς;

-Πολύ! -Κι εγώ!

-Θεοπούλα, γεια! -Ορεβουάρ!

Απ' το στόμα σου και στου Θεού τ' αφτί!

Τι του είπα;

(δραματική μουσική)

-Μην αργήσεις! -Ένα ντους θα κάνω. Τι ν' αργήσω;

Κάτσε με το πάσο σου. Να 'σαι έτοιμη και για το βράδυ.

Θα συναντήσεις τους φίλους σου για τελευταία φορά.

(δραματική μουσική)

(τραγούδι τίτλων)

Απόδοση διαλόγων Βασίλης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά