Original subtitles

-Θα σας πω εγώ τι κάνουμε λάθος. -(Ζουμπουλία) Ναι;

Για πες! Γιατί θα ήθελα πολύ να τ' ακούσω.

Εγώ να δεις.

Ψάχνουμε τις κλειδαριές, να δούμε πού μπαίνει το κλειδί.

Μέγα λάθος! Το κλειδί μπορεί να μην έχει σχέση με το σπίτι.

Πρέπει να ψάξουμε τα χαρτιά του. Τα αρχεία του στο κομπιούτερ.

Κάποιο ημερολόγιο που μπορεί να κρατούσε.

Μόνο έτσι θα μάθουμε ποιοι τον απειλούσαν.

Ποιους φοβόταν.

Και στην τελική, ποιοι τον σκότωσαν.

Έτσι μπράβο.

Και γρήγορα, πριν ακούσουμε κάνα κλειδί στην πόρτα.

(ξεκλείδωμα πόρτας)

Τους φακούς! Τους φακούς!

Πάμε, πάμε!

Γιατί τόσο άγχος πια; Να μη σε δουν να μπαίνεις;

Για σένα το κάνω. Τι θα πουν οι γείτονες;

Ούτε 10 μέρες δεν έχει που πέθανε ο άντρας σου.

Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για μένα.

Ξέρω πολύ καλά τι κάνω.

(μουσική τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Τι κάνεις;

-Ψιτ! Τι γίνεται; -Τι να γίνει;

-Φύγανε; -Μάλλον είναι στο σαλόνι.

Σσσς! Έρχονται!

Αυτό που σου λέω εγώ. Τα λεφτά είναι λίγα.

Και αυτό ακριβώς θα τους πεις.

Τέλος συζήτησης.

-Αυτή είναι η τελευταία σου λέξη; -Εντελώς.

Άλλωστε δεν ήρθαμε εδώ για να συζητήσουμε.

Το ξέρεις ότι αν δεν μιλούσες τόσο, θα μπορούσαν να σε είχα ερωτευτεί;

(φιλιά)

-Τι κάνουν; -Δεν ξέρω. Ένα πλατς-πλατς ακούω.

-Στάζει καμιά βρύση; -Μήπως φιλιούνται;

Σαν δεν ντρέπεται! Στις εννιά του μακαρίτη, άλλον έβαλε στο σπίτι.

(βογγητό γυναίκας)

-Τώρα κάπου χτύπησε αυτή. -Πού;

Δεν ξέρω, κάπου χτύπησε πάντως. (βογγητό άντρα)

Α, τώρα χτύπησε κι αυτός.

Τι χτύπησαν, μαρή; Αυτοί το κάνουν!

-Ποιο; -Πηδιούνται!

(σταματάνε τα βογγητά)

Εντάξει.

(γυναίκα) Ναι! Τι μου κάνεις; Νομίζω ότι πετάω. Πετάω!

(κλήση κινητού)

Άστο! Μην το σηκώσεις. Άστο να χτυπάει!

Το δικό μου χτυπάει!

Κλείσ' το!

Είναι στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου.

Κάτσε πάνω με φόρα για να κλείσει!

(κλήση σταματά)

Έκλεισε.

-(γυναίκα) Ναι! -(Σόφη) Ναι;

-(γυναίκα) Ναι! -(Σόφη) Ναι!

-(γυναίκα) Ναι! -(Σόφη) Ναι;

-Η γιαγιά μου! -(Σόφη) Σπύρο!

-Δεν απαντάει; -Το απάντησε, αλλά δεν μιλάει.

Κι ακούγεται και μια φασαρία.

-(Σόφη) Σπύρο; -Έχει μπει ανοιχτή ακρόαση.

-Ε, κλείσ' το! -(Σόφη) Σπύρο, παιδί μου, δεν μ' ακούς;

Ακούς κάτι;

Αυτή η κασέτα με τις γυμνές,

έχει κολλήσει στο βίντεο και δεν μπορούμε να τη βγάλουμε!

Σαν να τσαλακώθηκε και δεν βγαίνει.

-Εσύ που είσαι τώρα; -Το eject πατάμε, Σπύρο!

-(Θεοπούλα) Ρώτα τον, αυτό δεν πατάμε; -(Σόφη) Ναι, καλέ, ξέρω! Αυτό πατάω.

-(γυναίκα) Τι έπαθες; Γιατί σταμάτησες; -(άντρας) Κάποιος μιλάει.

-(Σόφη) Σπύρο! -(άντρας) Να το!

(γυναίκα) Όχι. Έχω αφήσει ανοιχτή την τηλεόραση. Συνέχισε!

(άντρας) Στάσου!

-Πού ήταν; Δεν ξέρω! -Ξαναπάρε!

Ε, τι να πάρω; Αφού δεν μιλάει! Για να ξαναδούμε.

Όχι! Ετούτο.

(γυναίκα) Δεν μιλάει κανείς σου είπα! Συνέχισε, συνέχισε!

(βογγητά συνεχίζουν)

-Γιατί ντύθηκες; -Θα φύγω.

Δεν μπορώ να μείνω απόψε.

Θα μιλήσουμε πρώτα.

Πρέπει να με φέρεις σ' επαφή μαζί τους.

Κι όχι με αυτόν που μίλησα την πρώτη φορά. Τον από πάνω.

-Αυτόν δεν τον έχω δει ούτε εγώ. -Δεν με νοιάζει. Να το κανονίσεις.

Υποτίθεται ότι τον παντρεύτηκα για να εξασφαλιστώ.

Τώρα που μου τον σκοτώσατε, εσείς πρέπει να με εξασφαλίσετε.

-(άντρας) Δεν πήρες και λίγα. -(γυναίκα) Αλλά δεν έκανα και λίγα.

Ό,τι μου ζητήσατε να βρω, το βρήκα.

Δεν φταίω εγώ, αν δεν φτάνουν.

Άσε που το αρχικό σχέδιο δεν έλεγε ότι θα τον σκοτώνατε.

Τα στοιχεία που είχε στα χέρια του θέλατε κι αυτά σας έδωσα.

-Όχι όλα. -Αυτά βρήκα.

Πες στον αρχηγό σου να ψάξει αυτός καλύτερα.

Κι επιτέλους εσύ με ποιον είσαι; Μ' εμένα ή μ' αυτούς;

Μ' αυτούς.

(μουσική αγωνίας) Αυτοί δεν με πληρώνουν;

-Γι' αυτούς δεν δουλεύω; -Τι κάνεις;

(άντρας) Τη δουλειά μου.

Ως τώρα με πλήρωναν για να σ' έχω από κοντά.

Τώρα με πληρώνουν για να σε στείλω όσο πιο μακριά γίνεται.

Τρελάθηκες;

-Τι πας να κάνεις; -(άντρας) Σου είπα.

-Τη δουλειά μου. -Βασίλη...

Βασίλη, άσε κάτω το όπλο.

-Όπλο; -Ιιιιιι! Ααα!

(πυροβολισμός)

(η μουσική κορυφώνεται)

(αντρική κραυγή)

-(κραυγή πόνου) -Τώρα!

Μπράβο, Ζουμπουλία! Ελάτε, βγείτε. Μπράβο, Ζουμπουλία!

-Τι έγινε; -Τον πετύχαμε! Η Ζουμπουλία τον πέτυχε!

Μπράβο, Ζουμπουλία!

-Ζουμπουλία, τι έκανες; -Τον χτύπησε στο κεφάλι.

-Μπράβο, Ζουμπουλία! -Σταμάτα, μωρή, κι εσύ!

"Μπράβο" και "μπράβο", λες και πήρα το Όσκαρ!

Δείτε αν ζει ή αν πέθανε.

Όχι, εσύ! Εσύ, κοίτα.

Αναπνέει.

Μπράβο, Ζουμπουλία!

Που δεν τον σκότωσες εννοώ. (εκκίνηση κινητήρα)

-Τι ήταν αυτό; -Η γυναίκα του υπουργού. Το 'σκασε.

-Δεν το σκάμε κι εμείς, σιγά-σιγά; -Να μην ψάξουμε λίγο ακόμα;

-Είσαι τρελή; -(βογγητό)

(όλοι) Πάμε!

(μουσική δράσης)

Αυτό που λέω, είναι ότι δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω με την πρώτη δυσκολία.

-Ο Μαγκάιβερ ήταν μόνος του. -Ποιος;

Ο Μαγκάιβερ. Ήταν ένας άνθρωπος μόνος του.

Και παρόλα αυτά, έφερνε σε πέρας κάθε αποστολή του.

Μόνο και μόνο, επειδή δεν τα παρατούσε. Όσο δύσκολα και να ήταν τα πράγματα.

-Ποιος ήταν ο Μαγκαβέρ; -Ένα σήριαλ, παλιά, στην τηλεόραση.

Καλέ, είσαι μουρλό;

Για σήριαλ μιλάς και κάθομαι και σ' ακούω;

Εδώ παραλίγο η σφαίρα να μας έρθει στο "Δόξα Πατρί"!

-Για δες, ο δικός σου έχει γάλα; -Δεν είναι το θέμα μας αυτό τώρα!

Πάντως, στόχο ο δικός σου δεν έχει σίγουρα.

Καλέ, παραλίγο να μας σκοτώσουν. Το καταλαβαίνετε;

Αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι και να 'ναι,

δεν το 'χουν σε τίποτα να μας φυτέψουν μια σφαίρα, και άντε γεια.

Δεν είδατε τι έγινε με τη γυναίκα του υπουργού;

-Τι έγινε; Ζει και βασιλεύει. -Σωστά!

-Η αλήθεια είναι ότι γλίτωσε, σωστά; -Γλίτωσε.

-Γι' αυτό, αν μείνουμε έτσι ενωμένοι... -Αμ, δεν ήμασταν ενωμένοι!

Δεν ήμασταν ενωμένοι!

Την ώρα που έγινε το κακό, εγώ κι αυτή ήμασταν μόνο!

-Μίλα, μαρή, κι εσύ! -Καλός είναι τώρα.

Που λίγο πιο κει να καθόσουν,

θα σου είχε έρθει η σφαίρα και θα σε κλαίγαμε, δεν το καταλαβαίνεις;

Δεν το καταλαβαίνει.

Το κατάλαβε.

Γιατί δεν βλέπουμε τα θετικά των όσων συνέβησαν σήμερα.

Μπράβο, βρε! Ωραία.

Ποια είναι τα θετικά των όσων συνέβησαν σήμερα.

Κατ' αρχήν, εσύ απέκτησες ένα ωραιότατο βάζο για το σπίτι.

Κρατήστε με! Θα τη σκοτώσω!

Ούτε μια πλάκα δεν μπορούμε να κάνουμε; Δεν κατάλαβα!

Μια στιγμή, μια στιγμή! Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή.

Πρώτον, τώρα ξέρουμε ότι τον υπουργό όντως τον δολοφόνησαν.

Αυτό το λέω, γιατί κάποια ισχυριζόταν ότι έφαγε κάτι και τον πείραξε.

Δεύτερον, ξέρουμε ότι η γυναίκα του υπουργού είναι στο κόλπο.

Και τρίτον, αυτοί που τον σκότωσαν ψάχνουν για κάποια στοιχεία.

-Επομένως, αν τα βρούμε πρώτοι... -Σταματήστε!

Α, ζωντάνεψε αυτή.

-Έχει δίκιο η Ζουμπουλία. -Πες τα, ντε!

Θα μας σκοτώσουν. Το 'χε πει κι ο συγχωρεμένος.

Είναι τρελό αυτό που κάνουμε.

Δεν ξέρουμε ποιους κυνηγάμε και ποιους ψάχνουμε.

Δεν ξέρουμε ποιος είναι εχθρός μας και ποιος φίλος μας.

Το να χάσει κάποιος άδικα τη ζωή του, είναι πράγματι φρικτό.

Το ξέρω, γιατί το 'χω ζήσει.

Αλλά σήμερα κινδυνεύσαμε να χάσουμε κι εμείς τη ζωή μας.

Όχι ότι με νοιάζει πολύ για τη δική μου, τέτοια που είναι...

Αλλά εγώ νομίζω ότι θα σταματήσω εδώ.

-Τι; -Τα παρατάω.

Αντίο.

Το σπίτι μου, προς τα πού είναι;

Θα σε πάμε εμείς.

Ευχαριστώ.

Δηλαδή αυτό ήταν; Το διαλύουμε;

-Ναι. -Ναι.

Ακούστε με προσοχή! Μου τηλεφώνησαν από την Εύβοια.

Ένας ψαράς έπιασε ένα σκυλόψαρο, τέσσερα μέτρα!

Θα το παίξουμε αποκλειστικό θέμα. Δεν το ξέρει κανείς άλλος.

Άκου τι θέλω.

Θα ξεκινήσεις με μακρινό πλάνο της παραλίας. Πανοραμικό.

-Με προσέχεις; -Μάλιστα.

Και μετά θέλω βουτιά της κάμερας, με δύναμη, στη θάλασσα.

Υποβρύχια λήψη και κατάληξη στο στόμα του ψαριού.

Σαν να βλέπουμε σε αναπαράσταση πώς αγκιστρώθηκε το ψάρι.

Πο πο, θείε! Ανατρίχιασα.

Καταπληκτικό; Τώρα το σκέφτηκα. Θες να το καλύψεις εσύ, Φρίντα;

Α, θείε, δεν ξέρω αν θα έκανε καλό στην καριέρα μου,

να ασχοληθώ με ρεπορτάζ για ψάρια.

-Καλά, τότε θα πάει ο Φώτης. -Θα το κάνω.

Τέλεια! Πες μου τι χρειάζεσαι γι' αυτό το γύρισμα.

Ένα ελικόπτερο, έναν βατραχάνθρωπο,

-Έναν γερανό. -Καλά.

Απλώστε το ψάρι στην αμμουδιά και τράβα το έτσι ψόφιο.

Μισό λεπτό.

Όπως θα 'μαι πάνω απ' το πτώμα του ψαριού,

ποιο τραγούδι ταιριάζει να πω;

-Καλημέρα, αγόρι μου. -Καλημέρα, μπαμπά.

-Τι έχεις; Γιατί είσαι έτσι; -Τίποτα.

-Τίποτα ή δεν θες να μου πεις; -Και τα δύο.

Δεν πιστεύω να είσαι έτσι για τα πλάνα απ' τη δεξίωση.

-Ποια δεξίωση; -Αυτή, που πήγες τις προάλλες.

Είδα την κασέτα.

Όντως, δεν είναι για να παίξουν. Είναι πολύ μακρινά.

Αλλά αν πράγματι θες να κάνεις την εκπομπή, θα το οργανώσουμε σωστά.

Θα πηγαίνεις με τον καμεραμάν, με επαγγελματική...

-Μπαμπά! -Τι;

Ποια πλάνα;

(τηλεόραση) Ενοχλημένη φαίνεται η Εμπιγιού...

από την καθυστέρηση της προετοιμασίας για την διοργάνωση της Eurovision.

Εκπρόσωποι της σουηδικής τηλεόρασης, καταφθάνουν στην Αθήνα αύριο

για να προσφέρουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους,

προκειμένου να ενισχύσουν τις προετοιμασίες.

-Κυρία Ντάλια. -Αλέξη.

Τι κάνετε;

Τα γνωστά. Τηλεόραση και βαρεμάρα.

-Αυτά δεν έκανα πάντα; -Θα βγείτε απόψε;

(μελαγχολική μουσική)

-(κλαίγοντας) Όχι. -Γιατί;

Τι "γιατί"; Μια φορά είπα κι εγώ να βγω κι άρχισαν να με πυροβολάνε.

Βρήκα κι εγώ μια διασκέδαση, και χάλασε ο κόσμος.

Ποιος σας πυροβόλησε; Τι είναι αυτά που λέτε;

Αλέξη μου, μη δίνεις σημασία.

Πάντως, να ξέρεις, όσο βγήκα, βγήκα. Τέρμα οι βόλτες.

Μιλήστε μου, κα Ντάλια. Γιατί είστε έτσι;

Τι να σου λέω τώρα, είναι πολλά.

Μου λείπουν τα παιδιά...

Ε, δεν πάνε καλά κι οι προετοιμασίες για τη Eurovision, άσ' τα να πάνε.

Δεν σας καταλαβαίνω.

-Με πήρε κανείς τηλέφωνο; -Όχι.

Ποιος θα με πάρει;

Αλέξη, νομίζω ότι θα απομονωθώ για ένα μικρό διάστημα.

Την τελευταία φορά που το είπατε αυτό, η απομόνωση κράτησε δυο χρόνια.

Ναι. Και τώρα, τόσο το κόβω.

-Τι είναι αυτό; -Ποιο;

Το παράθυρο αυτό, είναι Νοτιοανατολικό.

Το φυτό, εκεί που το έβαλες, δεν κάνει καλό Φενγκ σούι.

Να ρωτάς πριν μετακινήσεις οτιδήποτε μέσα στο σπίτι.

-Κατάλαβες; -Όχι.

Το αντίθετο θα με παραξένευε.

Σε λίγη ώρα έρχονται τα παιδιά. Θα αφήσουν το μωρό

και μετά θα τα πάω στο αεροδρόμιο.

Έλα να σου δείξω το δωμάτιό σου. Είναι έτοιμο.

Μάλιστα.

Είναι έτοιμο από χθες, αλλά πού να το δεις εσύ;

Έλλειπες όλη τη μέρα.

Το δωμάτιο του μωρού είναι ακριβώς δίπλα.

Από εδώ θ' ακούς το μωρό. Έχει κι αυτό ένα ίδιο στο δωμάτιό του.

-Έχει το μωρό, κινητό; -Δεν είναι κινητό!

"Ενδοεπικοινωνία" λέγεται.

-Εγώ τι πρέπει να κάνω για να τ' ακούω; -Ησυχία.

(χτυπάει κουδούνι) Τα παιδιά.

Να σου πω. Αυτή η γλάστρα, μπροστά στο παράθυρο, δεν ενοχλεί;

Όχι. Από τη στιγμή που είσαι εσύ στο δωμάτιο,

έχει καταστραφεί ήδη το Φενγκ σούι.

-Καλώς τους! -Ήρθαμε κι εμείς!

Άχου, τι όμορφο! Άφησέ το κάπου, Λία.

Λες και της φέρανε λουλούδια.

-Είπες κάτι; -Όχι, καλέ! Εγώ; Τι να πω εγώ;

-Πώς είσαι, μαμά; -Μια χαρά!

Με 'φτιαξε η συμπεθέρα ένα δωμάτιο, μ' ένα Κουνγκ Φου... Φανταστικό!

-Το Φενγκ σούι, λέει. -Α!

Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι; Να κατέβουμε;

Ναι, ο Αλέξανδρος περιμένει στο αυτοκίνητο.

Μισό λεπτάκι. Να βάλω κάτι από πάνω, κι έρχομαι.

Μαμά.

-Θα τα καταφέρεις; -Με τη Μαρινέλλα;

Άντε καλέ, μην ανησυχείς. Θα τη φέρω εγώ βόλτα.

Τι θα λέμε δεν ξέρω.

Ας έρθει και καμιά φίλη σου, απ' το χωριό, να σε δει.

Εδώ;

Να δει ο Δράκουλας

τη Φωφώ και τη Βαγγελιώ εδώ, θα τις πάρει με το δίκαννο.

Εσύ θα τα καταφέρεις;

Πώς σου πάει η καρδιά να τ' αφήσεις και να φύγεις;

Ε, δεν τ' αφήνω σε ξένους! Στη γιαγιά του, το αφήνω.

Αλλά θα μεγαλώσει χωρίς τη μάνα του.

Κι εγώ μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου. Και, μάλιστα, όχι για λίγο.

Για πάντα!

Εσύ, όμως, είχες εμένα. Που ήμουν και μάνα και πατέρας μαζί.

Αλλά δεν είναι το ίδιο.

Το μωρό θα μεγαλώσει και θα ξέρει ότι οι γονείς του το αγαπάνε.

Κι ότι σύντομα θα γυρίσουν πίσω.

Εγώ ήξερα ότι ο πατέρας μου πέθανε.

Και δεν έμαθα ποτέ και το γιατί.

Μαμά, τι έπαθες;

-Προσπάθησα... -Μαμά, τι κάνεις; Κλαις;

Μια φτωχιά γυναίκα ήμουνα, τι να 'κανα;

Τους πήγα στα δικαστήρια, αλλά...

Εδώ άλλοι, μεγάλοι και τρανοί, και δεν βγάλαν άκρη. Εγώ τι να 'κανα;

Αλίμονο, δεν σου ρίχνω ευθύνες.

Ό,τι μπορούσες να κάνεις, έκανες.

Αν μπορούσες κάτι παραπάνω, θα το είχες κάνει.

Είπα, εγώ, ότι φταις σε τίποτε;

Όχι.

Πώς έγινε αυτό το πράγμα τώρα; Δεν μπορώ να καταλάβω.

Έλα εδώ.

Τι έπαθες;

Είναι που φεύγεις και θα μείνω μόνη μου.

Όλα καλά θα πάνε.

Εσύ δεν μου έχεις πει να μη φοβάμαι ποτέ;

Όλα καλά θα πάνε.

Πότε θα πάω, πότε θα γυρίσω απ' την Αμερική,

ούτε που θα το καταλάβεις.

Ναι.

Έτοιμη.

Τι 'ναι αυτός ο κούκος;

(γέλιο)

Να 'σαι καλά, συμπεθέρα!

Μ' έφτιαξες κι εμένα το κέφι, μια φορά.

Τι δεν κατάλαβες;

Αυτές είναι πόσες; Δεν έχω καταλάβει.

Πέντε αδελφές.

Η Αγκούστιας, η Μαγκνταλένα, η Μαρτίριο, η Αμέλια κι η Αντέλα.

-Στο ξένο έργο. -Ε, ναι.

Στο δικό μας θα έχουν αρχαιοελληνικά ονόματα.

-Τα οποία θα είναι; -Δεν έχω σκεφτεί ακόμα.

Α, ωραία. Σε καλό δρόμο είμαστε.

-Και θέλουν όλες τον Πίπη; -Πέπε.

Πέπε Ρομάνο λέγεται, Αγγέλα μου.

Το ίδιο κάνει. Άλλον άντρα δεν έχει το χωριό;

Έχει!

Αλλά αυτός είναι το όμορφο παλικάρι του χωριού.

Εξάλλου, ο Πέπε Ρομάνο είναι ένα σύμβολο.

Ακριβώς! Είναι ένα πλάσμα μαγικό, ονειρικό,

που μαγεύει τους πάντες με τη φωνή του.

Κύριε Αβραάμ. Ποιος θα κάνει τον Πέπε;

-Ο Γιώργος Νταλάρας. -Τι είπες, Αγγέλα;

Τίποτα. Θα σηκωθούμε να κάνουμε τη ρημαδο-πρόβα να πάμε σπίτια μας;

-Άιντε! -Βεβαίως.

Θέλω να κάνετε έναν αυτοσχεδιασμό.

Ε, με τον αυτοσχεδιασμό πάλι.

Θα το φέρεις το εργάκι, να αρχίσουμε να παίζουμε;

Δεν είναι ολοκληρωμένο.

Μου φαίνεται κι εσύ, στο σπίτι σου, αυτοσχεδιασμούς κάνεις.

-Τι θες να πεις; -Κάνεις ότι γράφεις. Δεν γράφεις.

Λοιπόν! Συγκεντρωθείτε!

Θέλω να κάνετε

ότι είσαστε πουλιά.

Τι πουλιά; Που πετάνε;

-Ναι. -Πάλι καλά.

Θέλω να δώσετε ιδιαίτερη έμφαση στα χέρια σας.

Θέλω να δω τα χέρια σας

να μεταμορφώνονται σε φτερά.

-Αγγέλα! -Φώτη!

Ποιος είστε; Πώς μπαίνετε μέσα;

Να σου πω. Οι άλλες κάνουν τα πουλιά.

Κάνε κι εσύ λίγο την πάπια, γιατί έχω δουλειά. Μπράβο, αγόρι μου!

-Τι έγινε; -Δεν πρέπει να τα παρατήσουμε.

-Έχω να σου δείξω κάτι. -Τι;

(τηλεόραση)

-Σπυράκο; -Ναι.

Η κυρά Δέσποινα, απέναντι...

-Μαθαίνει μπάουλιγκ. -Μπόουλινγκ.

Μπόουλινγκ.

Φαίνεται απ' την αρχή η συζήτηση.

Μπράβο της. Εμένα τι μου το λες; Θες να μάθεις κι εσύ;

Όχι, καλέ. Εγώ μπόουλινγκ; Από πού κι ως πού;

Μήπως θέλει η Θεοπούλα; Θεοπούλα, θες να μάθεις μπόουλινγκ;

-Όχι! -Ωραία.

Ούτε εγώ θέλω, άρα δεν θέλει κανείς να μάθει μπόουλινγκ κι είμαστε εντάξει.

-Η Βούλα-- -Η Πατουλίδου;

-Η γραμματέας στα ΚΑΠΗ. -Μάλιστα. Τι έκανε;

Να, είπε ότι πρέπει να βρούμε ένα χόμπι να έχουμε.

Κι εγώ;

-Όχι, εγώ κι η Θεοπούλα. -Να βρείτε.

Στάσου, Σπυράκο. Να μου πεις, αγόρι μου...

Το τζα... τζα... Το μπάτζι τζάμπινγκ, τι είναι;

Σαν το γουντ σέρφινγκ;

Ποιο "μπάτζι τζάμπινγκ" και ποιο "γουντ σερφ";

Θα με τρελάνετε; Έχω που έχω τις στεναχώριες μου.

Γιατί, αγοράκι μου; Κακό είναι να μάθουμε πέντε πράγματα;

Τι να μάθετε, ρε γιαγιά;

Όλες οι μεγάλες γυναίκες κάθονται σπίτι τους

και κεντάνε, πλέκουνε, βλέπουν τηλεόραση...

Εμείς δεν είμαστε μεγάλες.

-Ποιος είναι πάλι; -Α, θα είναι η κασέτες.

-Ποιες κασέτες; -Παραγγείλαμε κασέτες.

Θα μάθουμε Γαλλικά με το κασετόφωνο.

Συννενοούμαστε στα Ελληνικά σ' αυτό το σπίτι, θα πιάσουμε τα Γαλλικά τώρα!

-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.

Πρέπει να μιλήσουμε.

Πρόσεξε! Αυτός εδώ είναι ο Σταυριανίδης. Τον αναγνώρισες;

-Ναι. -Κοίτα τώρα.

Έρχεται ο σερβιτόρος, βιαστικά.

Πρόσεξε τον δίσκο του. Είναι άδειος. Έχει μόνο ένα ποτήρι πάνω.

Σωστά.

Να σας βάλω ένα κομμάτι παστίτσιο;

Γιαγιά, όχι τώρα, έχουμε δουλειά. Πήγαινε.

Καλά.

Τι έλεγα;

Ότι ένας σερβιτόρος, σε μία δεξίωση,

θα είχε έναν δίσκο, γεμάτο ποτήρια, και θα σέρβιρε όλον τον κόσμο.

Ενώ αυτός έχει μόνο ένα ποτήρι και πηγαίνει σ' ένα συγκεκριμένο άτομο.

Επομένως--

Κέικ πορτοκάλι, θέλει κανείς; Εγώ το 'φτιαξα!

Γιαγιά, δεν θέλουμε. Πήγαινε!

-Πώς το φτιάχνετε το κέικ πορτοκάλι; -Πας καλά;

Εκπομπή μαγειρικής έχω στο κανάλι, να μη ρωτήσω;

Γιαγιά, δεν θέλουμε. Αν είναι θα σε φωνάξουμε.

Καλά.

Άρα μπορεί να είναι αυτός που τον δηλητηρίασε.

-Που τον βάλανε κάποιοι άλλοι. -Προφανώς.

Καλά, εσύ πότε τα τράβηξες όλα αυτά;

Όσο μιλούσα στην υποδοχή με μια στριμμένη που δεν μ' άφησε να μπω,

είχα την κάμερα ανοιχτή και τραβούσε.

-Σπύρο, τα παιδιά ποια είναι; -Τι θα γίνει, ρε γιαγιά;

Εγώ είμαι η Σοφία. Η γιαγιά του Σπυράκου μου.

-Φώτης. -Χάρηκα!

-Αγγέλα. -Χάρηκα!

-Πήγαινε τώρα! -Καλά.

Λοιπόν. Αφού τη δεξίωση την έκανε η συμπεθέρα της Ζουμπουλίας--

(χτυπάει η πόρτα) Ναι, καλά.

Μπορούμε-- Περίμενε, περίμενε!

Μπορούμε να μάθουμε ποιο κέτερινγκ ανέλαβε την οργάνωση

και, έχοντας το πρόσωπό του, να τον εντοπίσουμε.

Ναι, αλλά η Ζουμπουλία τα παράτησε.

Πρέπει να την κάνουμε να γυρίσει. Και αυτή και τη Ντάλια.

(μουσική ντίσκο)

-Ότι τι; -Ήρθα για να μην είστε μόνοι σας.

-Ψηλή κοπέλα φαίνεσαι εσύ. -Ευχαριστώ.

Εμένα η νύφη μου είναι κοντή.

Σας είπε ο Σπύρος πως θέλει να με δηλητηριάσει;

Δεν θα μας αφήσουν σε ησυχία. Πάμε κάπου έξω.

Βγάλε την κασέτα.

(Φρίντα στην τηλεόραση) Και κάπως έτσι, το άτυχο σκυλόψαρο...

Για μισό λεπτό.

...πιάστηκε στα δίχτυα του κυρ Παναγιώτη.

Και ίσως εδώ να ταιριάζει και το...

(τραγουδώντας) Αν κάποτε στα βρόχια...

Ποια είναι αυτή;

Η ξαδέλφη μου.

Και τι κάνει;

Τραγουδάει πάνω από ένα ψόφιο ψάρι.

Ωραία φωνή έχει, όμως.

Κι αυτή ψηλή κοπέλα φαίνεται.

Πάμε.

(δραματική μουσική)

Όπως σε βλέπω και με βλέπεις.

Τη γυναίκα του υπουργού, δεν υπάρχει πιθανότητα να την ανακαλύψουμε.

-Μη σου πω θα έχει φύγει απ' τη χώρα. -Λες, ε;

Να πάει στην αστυνομία δεν μπορεί, γιατί θα μπλέξει.

Οι άλλοι θέλουν να την ξεκάνουν. Τι της μένει να κάνει; Να εξαφανιστεί.

Σωστά.

Αυτήν ξεχάστε την. Πρέπει να βρούμε τον άλλον απ' τη δεξίωση.

Ναι, αλλά πρώτα να ψήσουμε τη Ντάλια και τη Ζουμπουλία να γυρίσουν πίσω.

-Από ποια θα ξεκινήσουμε; -Από τη Ντάλια.

Η Ζουμπουλία είναι πιο δύσκολη.

Μη σου πω ότι, την Ντάλια, αν τη χτυπήσουμε στο συναίσθημα,

την έχουμε σίγουρη.

Κι έχω σκεφτεί κάτι.

Το θέμα είναι αυτός στο σπίτι του υπουργού.

-Ποιος; Ο γκόμενος της γυναίκας του; -Ναι.

Αυτός δεν κατάλαβε ότι κάποιος τον χτύπησε;

Άρα, ξέρει ότι κάποιος ήταν στο σπίτι.

Ναι, αλλά δεν μας είδε. Αυτό είναι το καλό.

Ότι εμείς τους έχουμε δει, ενώ αυτοί όχι.

Είσαι τελείως ανίκανος; Τι πάει να πει "τη γλίτωσε";

Κι έρχεσαι και μου το λες τώρα; Μετά από δύο μέρες!

Δεν ήμουν καλά. Αναγκάστηκα να πάω στο νοσοκομείο και με κράτησαν μέσα.

Πού θα τη βρούμε τώρα; Θα 'χει φύγει απ' τη χώρα!

Έτσι κι αλλιώς, είναι τόσο φοβισμένη που δεν πρόκειται να μιλήσει.

Και τι πάει να πει "σε χτύπησαν";

Με χτύπησαν! Ήταν και κάποιοι άλλοι στο δωμάτιο.

Τους είδες;

Όχι.

Άκουσα μια γυναίκα να φωνάζει "Τώρα!"

Μετά δεν θυμάμαι τίποτα.

-Τι μπορεί να άκουσε αυτή η γυναίκα; -Όχι πολλά.

Αόριστα πράγματα. Ότι η γυναίκα του Σταυριανίδη ήταν στο κόλπο

κι ότι ήταν δολοφονία.

(ειρωνικά) Α, ψιλοπράγματα.

Πώς να ξέρω ότι ήταν κάποιος στο δωμάτιο;

Εν κατακλείδι, είμαι απολύτως πεπεισμένη

ότι η συνεργασία μας θα συνεχιστεί και την επόμενη...

χρονιά, με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία.

Η πρόεδρος του ομίλου H.E. Corporations, Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου.

Καλό είναι, ε;

-Ε; -Χάνετε που χάνετε τον χρόνο σας,

τουλάχιστον να μπαίνανε;

-Να το στείλω; -Πού;

Εγώ τα γράφω, εγώ τα διαβάζω, εγώ τ' ακούω!

Αχ, να τα υπέγραφες κιόλας...

(κλήση τηλεφώνου) Για μένα είναι! Τα παιδιά!

Σήκωσέ το! Σήκωσέ το!

-Παρακαλώ. -Ποιος είναι;

-Ο φρουρός από την πύλη. -Άει στο καλό. Τι θέλει;

Ναι;

Είναι ένας Φώτης κι ένας Σπύρος έξω και σας θέλουν.

Να περάσουν!

Ή μάλλον όχι. Να μην περάσουν.

Ή μάλλον όχι! Να περάσουν, να περάσουν!

-Να περάσουν! -Μα έχουμε τόση δουλειά!

Ε, θα τα κάνουμε άλλη ώρα. Τι είναι; Επείγοντα;

Όχι. Κάτι ευχετήριες επιστολές για τον νέο χρόνο.

Είσαι τρελός; Από τώρα;

Καλοκαίρι έχουμε!

Είχαμε λίγο ελεύθερο χρόνο, να μην πάει χαμένος.

Μη χειρότερα. Γι' αυτό δεν είδα "Απαγορευμένη Αγάπη";

Πάλι καλά που δεν μ' έντυσες κι Άγιο Βασίλη.

Άντε, έλα. Πήγαινε τώρα!

Κι αυτά θα μου τα φέρεις τον Δεκέμβριο πάλι.

Όπως νομίζετε.

Πάρε κι αυτό.

Ευχαριστώ.

Και καλό Πάσχα! Γεια, γεια!

-Κυρία Ντά-- -Έλα, έλα, έλα!

(θριαμβευτική μουσική)

Γεια σας!

-Γεια. -Γεια.

Περάστε.

Περάστε!

Γιατί κοιτάτε το ταβάνι;

-Βλέπουμε το σπίτι. -Α!

Ε, έχει ταβάνι παντού. Τι το κοιτάτε;

Σπίτι είναι, δεν είναι στάδιο.

Στο μέγεθος μοιάζουν λίγο.

Ελάτε, καθίστε.

Πολύ χάρηκα που ήρθατε.

Πάρτε λίγο κέικ. Τώρα μου το 'φερε ο Αλέξης.

Α, άσε καλύτερα! Μπορεί να έχει βάλει φλουρί μέσα.

Λοιπόν, πώς από δω;

Σου φέραμε ένα δώρο.

Τι; Χριστουγεννιάτικο;

Ε, όχι και Χριστουγεννιάτικο. Από τώρα;

Μην το λες.

Πάντως, παιδιά, δεν έπρεπε.

Γιατί; Τι είναι;

Ε... Είναι μια μπλούζα.

Αχ, βρε παιδιά, έχω ένα εκατομμύριο και δεν τις φοράω κιόλας.

Άνοιξέ την να τη δεις.

(τραγούδι "Stand By Me")

Πρέπει να σβήσουμε τα ίχνη σου. Θα χρειαστεί να εξαφανιστείς.

Και δες αν μπορείς να θυμηθείς κάτι άλλο.

-Πήγαινε έξω και περίμενέ με. -Μάλιστα.

Δεν νομίζω ότι πρέπει να ανησυχούμε για τη γυναίκα του.

Ακόμα κι έτσι, θα κρατήσει το στόμα της κλειστό.

Ίσως, όμως, να έχει προκύψει άλλο πρόβλημα,

αλλά μην ανησυχείτε, θα το αναλάβω εγώ προσωπικά.

Από ώρα σε ώρα, θα ξεμπερδέψουμε μια για πάντα με αυτή την ιστορία.

Δεν ήταν δική μου επιλογή να είμαι τόσο μόνη.

Αλλά νομίζω έτσι γεννήθηκα.

Μεγάλωσα με νταντάδες. Με υπηρέτες.

Τους γονείς μου τους έβλεπα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.

Σχολείο πήγα στην Ελβετία. Στο Σαφχάουζεν.

Εσύ πού πήγες;

Στο 7ο Λύκειο Παγκρατίου.

Α, δεν το ξέρω.

Κι ακόμα κι εκεί, που όλα τα κορίτσια ήταν πλούσιες, εγώ ξεχώριζα.

Κατ' αρχήν, με το που μ' έγραψαν οι γονείς μου στο σχολείο,

το αγόρασαν κιόλας.

Μετά απ' αυτό με ξέγραψαν όλες.

Ήταν ανταγωνιστικές μεταξύ τους, αλλά όχι με μένα.

Εμένα δεν μπορούσαν να με ανταγωνιστούν. Έτσι, απλώς με μισούσαν.

Και οι γονείς μου δεν το καταλάβαιναν.

Την μέρα που 'κλεισα τα 17,

βλέπω έξω απ' το σχολείο μια λιμουζίνα, από δω μέχρι απέναντι.

Δώρο γενεθλίων.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε στο σχολείο.

Ποιος σοβαρός άνθρωπος παίρνει, σε 17χρονο κορίτσι, δώρο λιμουζίνα;

Εσένα τι δώρα σου παίρνουν οι γονείς σου;

Δεν ζουν.

Η γιαγιά μου συνήθως μου παίρνει παντόφλες.

Ωραιότατο και πρακτικό.

Όχι, σε σχέση με τη λιμουζίνα, όντως είναι.

Εμένα αν ήταν να μου πάρουν παντόφλες, θα μου αγόραζαν όλο το εργοστάσιο.

Όταν έχεις λεφτά, σ' αγαπάνε όλοι.

Όταν έχεις, όμως, τόσα λεφτά, σε μισεί το σύμπαν.

Δεν υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο.

Τη Γιάννα Αγγελοπούλου δεν την χωνεύει κανένας. Μόνο εγώ.

Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω;

Πάνω κάτω...

(κλαίγοντας) Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα μέρος μιας ομάδας, μιας παρέας.

Μόνο τώρα, μ' εσάς.

Μου φέρατε και μπλούζα...

Τη λέρωσα κιόλας.

Γι' αυτό ήρθαμε κι εμείς εδώ.

Γιατί δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να διαλυθούμε.

Και μάλιστα τώρα που έχουμε στοιχεία, ξέρουμε ποιους κυνηγάμε!

Ποιους κυνηγάμε; Η Αγγέλα πού είναι;

Πήγε να βρει την Έλενα.

Γι' αυτό πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Όλοι μαζί.

Εγώ είμαι μέσα.

Και δεν θα ξανακάνω πίσω, το υπόσχομαι.

Άρα, αυτό που μένει, είναι να πείσουμε τη Ζουμπουλία.

Πάρ' τη τηλέφωνο. Θα της μιλήσω εγώ.

Τον τάισα τον μπέμπη.

"Μωρό" θα το λες και πρόσεχε το κάλυμμα.

(κλήση τηλεφώνου)

Παρακαλώ;

-Η Βαγγελιώ; -Ου, η Βαγγελιώ είναι απ' το χωριό!

Ακούστε, Βαγγελιώ, η Λια δεν μπορεί να σας μιλήσει αυτή τη στιγμή.

Και, να ξέρετε, ότι τηλεφωνήματα σ' αυτό το σπίτι

δέχεται από τις 16:00 μέχρι τις 18:00.

Η ώρα τώρα είναι 18:45,

άρα δοκιμάστε, εκ νέου, αύριο. Αντίο σας!

-Τι έκανες εκεί, μαρή; -Να πάρεις κινητό, Λία.

Δεν είναι δυνατόν να χτυπάει συνέχεια το τηλέφωνο και να είναι κι απ' το χωριό.

Ή κινητό, ή θα μάθουν να σε παίρνουν σε συγκεκριμένες ώρες.

Δεν τρώγεσαι. Δεν τρώγεσαι!

Πάω να ετοιμαστώ και να πάρω τηλέφωνο από το περίπτερο.

Ακόμα καλύτερα.

(κλήση τηλεφώνου)

-Παρακαλώ. -Ναι, γεια σας!

-Παρακαλώ, τη Ζουμπουλία θα ήθελα. -Ατυχήσατε, νεαρέ μου.

Η Λία δέχεται τηλεφωνήματα από τις 16:00 μέχρι τις 18:00.

Δοκιμάστε, εκ νέου, αύριο.

Αντίο σας και χαιρετίσματα στους συγχωριανούς σας.

-Μου το 'κλεισε. -Η Ζουμπουλία;

Μάλλον η συμπεθέρα της. Τη Ζουμπουλία δεν μου την έδωσε καν.

Και μου είπε να δώσω χαιρετίσματα στους συγχωριανούς μου.

Τι 'ναι αυτή; Τρελή;

Όχι, είναι μια της καλής κοινωνίας, που την έχει τη Ζουμπουλία...

Θέλει να της βάλει τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι.

Μπα; Και τι δηλαδή; Την έχει σε καραντίνα;

-Δεν ξέρω, είπε να πάρουμε αύριο. -Ναι, ε;

-Διεύθυνση έχουμε; -Την έχω εγώ!

Τώρα θα δείτε.

Τις ξέρω καλά εγώ αυτές τις "σχεδόν" πλούσιες της αριστοκρατίας.

Τις είχα συμμαθήτριες.

Δεν τις έβαλα στη θέση τους όταν έπρεπε, θα το κάνω τώρα.

(ροκ μουσική)

Βρε, καλώς την!

Άξιζε η αναμονή.

-Μιλάς σοβαρά; -Σοβαρότατα.

Η γυναίκα του ήταν στο κόλπο. Το ακούσαμε με τ' αυτιά μας.

Απίστευτο.

Το ήξερα ότι ήταν κακιά, αλλά δεν περίμενα ότι θα έφτανε εκεί.

-Να πάμε στην αστυνομία. -Δεν ωφελεί.

Πώς θα εμφανιστούμε σαν μάρτυρες; Θα μας καθαρίσουν με τη μία.

Άσε που ο μακαρίτης το 'χε πει, όχι αστυνομία. Θα μπλέξουμε χειρότερα.

-Και τι θα κάνετε; -Θα συνεχίσουμε μόνοι μας.

Όπως ξεκινήσαμε.

Και καλύτερα και για σένα να μην ξέρεις πολλά πράγματα.

Σ' έχει ενοχλήσει κανείς μετά τον θάνατό του;

Μήπως αισθάνεσαι ότι σε παρακολουθούν;

Δεν ξέρω. Γιατί;

Ίσως θα πρέπει να σκεφτείς το ενδεχόμενο να φύγεις.

-Απ' το σπίτι μου; -Απ' το σπίτι σου, απ' την Αθήνα,

απ' την Ελλάδα.

Μπορεί και να 'χεις δίκιο.

Εμείς πάντως θα συνεχίσουμε. Έτσι κι αλλιώς, δεν μας ξέρει κανείς.

Αυτό που θέλουμε από σένα, είναι στοιχεία.

Τι είναι μπορείς να μας πεις ή να μας δώσεις που θα μας βοηθήσει;

Περίμενε.

Ό,τι μπόρεσα να σώσω απ' το γραφείο του.

Όταν είδα ότι είχαν μπει μέσα μετά το θάνατό του, τα 'φερα όλα εδώ

Τι είναι;

Άρθρα από εφημερίδες, έγγραφα...

Ήμουν τόσο ζαλισμένη τελευταία,

που τα κοίταξα, αλλά δεν κατάλαβα τίποτα.

Κρατούσε αρχείο πάντως.

Κι ενώ του είχα πει, πολλές φορές, να το αναλάβω εγώ, δεν ήθελε.

Μάζευε αυτά που ήθελε, μόνος του.

Πάρ' τα.

Ίσως εσείς, με καθαρό μυαλό, να βγάλετε άκρη.

Σ' ευχαριστώ.

-Να προσέχετε! -Κι εσύ.

Και σκέψου καλά, αυτό που σου είπα πριν.

Ίσως να κινδυνεύεις.

Καλύτερα να φύγεις.

-Θα το σκεφτώ. -Γεια.

Ξεκίνα.

Αυτή η γυναίκα είναι εξοργιστική.

Ευτυχώς που είμαι Βουδίστρια.

Και παραθέτει πάλι δεξίωση;

Κάποιος να της πει ότι οι δεξιώσεις της είναι πιο βαρετές κι από την ίδια.

Μισό λεπτό, Γκέλη μου. Πού πας;

Πάω να πάρω τηλέφωνο.

Μην αργήσεις. Μπορεί να ξυπνήσει το μωρό.

-Θα δει τα μούτρα σου και θα τρομάξει. -Δεν απαντώ.

(χτυπάει κουδούνι) Περιμένεις κανέναν;

-Όχι. -Αυτό έλλειπε.

Ρώτα πριν ανοίξεις.

-(κοροϊδευτικά) Ποιος είναι; -Ζουμπουλία, αγάπη μου, η Ντάλια είμαι.

Ποια;

Χαθήκαμε και δεν έπρεπε.

Ααα, ώστε εδώ εγκαταστάθηκες.

Μικρό. Αλλά αφού σε βολεύει.

Σου 'φερα και κάτι για το σπίτι. Ένας βαν Γκογκ είναι.

Τον είχα στον προθάλαμο, δεν τον έβλεπε κανείς

και λέω "γιατί να μην τον πάω δώρο στη φίλη μου;"

Απ' ό,τι βλέπω, μάλιστα, ο χώρος τον χρειάζεται επειγόντως.

Α! Η κυρία; Η υπηρεσία σου;

Ποια είστε, κυρία μου; Γκέλη, σε κλείνω.

Η συμπεθέρα.

-Α, ναι, η Μαρί... -...νέλλα!

Α, να, γεια σου! Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου!

-Χα... Χατζή... -...Αλεξάνδρου!

Είστε δυσλεκτική; Μεγάλο προσόν αυτό, για μια γυναίκα.

Δεν το λέω εγώ. Ανόητο φαλλοκρατικό αστείο του μπαμπά.

Του μπαμπά; -Του Βελισσάριου Χατζηαλεξάνδρου.

(έκπληκτη) Είστε η κόρη του Βελισσάριου Χατζηαλεξάνδρου;

Μα, ναι! Εσείς τίνος κόρη είστε;

Του Χάρου;

Αστείο! Όχι του μπαμπά, δικό μου. Καθίστε.

(μουσική τσιφτετέλι)

Πού πάει τώρα;

Ζουμπουλία, αυτό που υποψιαζόμασταν τις προάλλες, φοβάμαι ότι είναι αλήθεια.

Ο Τεντ Τέρνερ, παιδί μου! Δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την Τζέιν.

Μιλούσαμε στο τηλέφωνο προχθές και σχεδόν μου το είπε ξεκάθαρα.

Κι έχουν χωρίσει τόσα χρόνια.

Το σπίτι δικό σας είναι ή το νοικιάζετε;

Νοίκι; Δικό μου, φυσικά! Το πατρικό μου.

Εδώ πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο προπάππους μου.

Ο Ιάσονας Δορκοφίκης.

Ααα, φαίνεται ότι είναι παλιό.

Αυτό έναν σεισμό να κάνει, πάρ' το κάτω!

(γέλια)

Ζουμπουλία, ίσως θα 'πρεπε να έρθεις να μείνεις μαζί μου.

Καλά, θα το δούμε αυτό.

Άλλο σε ήθελα.

Τον άλλο μήνα στην Ολλανδία, γιορτάζεται η επέτειος...

Δεν θυμάμαι ποια ακριβώς. Της Βασιλευομένης Δημοκρατίας στη χώρα.

Και με κάλεσε η Βεατρίκη.

Ξέρεις πόσο καλές σχέσεις είχε ο μπαμπάς με την εκεί βασιλική οικογένεια.

-Ξέρω. -Α, να, γεια σου!

Με κάλεσε, λοιπόν, κι εγώ λέω "μόνη μου δεν πρόκειται να πάω".

Της έχω πει τόσα πολλά για σένα κι είναι ευκαιρία να συναντηθείτε.

Θα χαρεί τόσο πολύ. Τι λες;

Ε!

-Αφού μας κάλεσε το κορίτσι. -Τέλεια!

Με το λιαρ τζετ θα πάμε. Δεν θα ταλαιπωρηθούμε.

Ευτυχώς, γιατί με το ΚΤΕΛ...

Η αιώνια Ζουμπουλία!

Για όνομα του Θεού!

Νοτιοανατολικό είναι το παράθυρο, βάλτε ένα φυτό εκεί!

Το Φενγκ σούι δεν το σκέφτεστε;

Άλλη μια βότκα, θα την έπινα.

Με περισσότερο πάγο αυτή τη φορά.

(στρατιωτικό εμβατήριο)

Τι κάνεις εδώ;

Γκρεμίζω το Σαφχάουζεν και χορεύω πάνω στα ερείπια.

-Αυτή είναι που σου κάνει τη ζωή μαύρη; -Αυτή.

Τις ξέρω εγώ αυτές, απ' έξω κι ανακατωτά.

Πάντως σε βοήθησα αρκετά, δεν μπορείς να πεις.

Τι λες; Εσύ, θα μας βοηθήσεις;

-Ποιους να βοηθήσω; -Εμάς, Ζουμπουλία! Την ομάδα μας!

Τα παιδιά είναι έξω και περιμένουν.

Τι προτιμάς; Να περνάς τη μέρα σου μαζί της ή μαζί μας;

Καλά, έπρεπε να με δείτε!

Δεν θα το πιστεύατε! Να καεί το Σαφχάουζεν!

-Ζουμπουλία, ήρθες; -Ήρθα, ήρθα.

Τι κάνουμε τώρα; Πού πάμε;

Πάμε να συναντήσουμε την Αγγέλα. Έχει νέα, λέει.

Τα υπόλοιπα θα σ' τα πούμε στον δρόμο!

Πώς θα βρούμε αυτόν που είναι στην κασέτα;

Έχουμε σχέδιο.

Ίσως χρειαστούμε τη βοήθεια της συμπεθέρας σου.

Αυτή την αναλαμβάνω εγώ. Ευχαριστώ!

Η Αγγέλα.

Τι κουβαλάει;

Περίεργη μου φαίνεται.

Τι έγινε;

-Μας ανακάλυψαν. -ΤΙ;

Απόδοση διαλόγων Λευτέρης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

(τραγούδι τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά