Original subtitles

(μουσική αγωνίας)

Ακούστε με.

Aκούστε με.

Δεν νομίζω ότι μου μένει πολύς χρόνος.

Όχι, βρε πασά μου! Τίποτα δεν έχεις, ματιασμένος θα είσαι!

Εγώ θα σε ξεματιάσω! Πες μου τ' όνομά σου!

-Είμαι ο Ευάγγελος... -Ευάγγελος!

-Σταυριανίδης. -Φτάνει το μικρό, δεν θέλω επίθετο!

Σταματήστε! Αφήστε τον να μιλήσει!

Με δηλητηρίασαν.

Είμαι σίγουρος.

Και τώρα, θα τη γλιτώσουν.

-Μην τους αφήσετε να γλιτώσουν. -Ποιους;

Εγώ δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Είχα στοιχεία, αλλά...

Μην τους αφήσετε.

Ποιους; Πείτε μας, να πάμε στην αστυνομία!

Όχι, όχι στην αστυνομία, θα σας σκοτώσουνε!

Εμάς; Αχ, Θεέ μου!

Έχουν δύναμη.

Άκρες παντού.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο εγκέφαλος,

αλλά έχουν άκρες παντού.

Κι εδώ...

Και πού;

Σας ικετεύω!

Μη μ' αφήσετε να πεθάνω έτσι!

Τι να κάνουμε;

Θα σας δώσω όλα τα στοιχεία που χρειάζεστε για να τιμωρηθούν.

Μόνο εσείς ξέρετε.

Μόνο εσείς μπορείτε.

Θα πάτε στο γραφείο μου.

Η Έλενα...

Στο γραφείο έχει ένα πα...

(όλοι μαζί) Ναι;

Μην τους αφήσετε να γλιτώσουν.

(διακοπή μουσικής)

Πέθανε;

Θα δω αν αναπνέει.

-(ψιθυριστά) Τι γίνεται, πέθανε; -(ψιθυριστά) Μη μιλάτε!

Ναι, πράγματι πέθανε.

(μουσική αγωνίας ξαναρχίζει) (βγάζουν κραυγή)

Μην τους αφήσετε να ξεφύγουν.

(διακοπή μουσικής)

Άει στο καλό! Μας κοψοχόλιασε!

Τουλάχιστον, τώρα πέθανε;

Θα το ελέγξω.

Άσε, άσε! Μας πρόκοψες προηγουμένως!

Για κοίτα εσύ, βρε! Αναπνέει;

-Πέθανε. -Αχ, Θεέ μου, τι θα κάνουμε τώρα;

(μηχανικός ήχος) Το ασανσέρ!

(μουσική τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες' στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

Στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

Τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

Στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι.

Τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

(σειρήνα ασθενοφόρου)

Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Έχει φτάσει ένα ασθενοφόρο.

(άντρας) Τι έγινε; Τι πήγε στραβά;

Δεν μπορώ να καταλάβω. Θέλετε να μείνουμε εδώ;

Όχι! Να φύγετε αμέσως πριν μπλέξουμε χειρότερα!

Εξαφανιστείτε!

Φύγαμε.

Μα πού έχει πάει; Είσαι σίγουρος ότι δεν την είδες να βγαίνει;

Σιγουρότατος.

Μήπως βρήκε κάποιον γνωστό της;

Πού να τον βρει τον γνωστό της; Έχει να βγει χρόνια απ' το σπίτι.

Άσε που αυτή φοβάται περισσότερο τους ανθρώπους παρά τα φαντάσματα.

-Κυρία Ντάλια, πού είστε; -Αλέξη, δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα.

Πάρε το αμάξι και πήγαινε σπίτι. Εγώ θα πάω με τα παιδιά!

Παιδιά! Περιμένετε!

Παιδιά!

Παιδιά;

Να σου πω.

-Πήγαινε να ρωτήσεις αυτήν. Θα ξέρει. -Γιατί;

-Εκεί δεν τον έχουν τον δικό μας; -Ναι.

Ε, τι "ναι", παιδάκι μου; Άντε πήγαινε, άντε ντε!

-Γεια σας. -Γεια σας.

Σας φέρανε κάποιον κύριο...

-πεθαμένο; -Είστε συγγενής του;

-Όχι, αλλά είναι πεθαμένος, ε; -Φοβάμαι πως ναι.

-Φοβάται πως είναι πεθαμένος! -Κι εγώ φοβάμαι μην παχύνω!

Τι "φοβάται πως είναι πεθαμένος"; Αυτό σε στείλαμε να ρωτήσεις;

Από τι πέθανε;

-Γεια σας. -Γεια σας.

-Από τι πέθανε; -Γιατί ρωτάτε;

Ρωτάει γιατί ρωτάμε!

Α, δεν θα συνεννοηθούμε! Κάτσε καλέ, κάτσε!

Να σου πω, κορίτσι μου. Από τι συχωρέθηκε ο μακαρίτης;

Όλα δείχνουν από καρδιακή προσβολή.

Από καρδιά, λέει.

-Τι καρδιά; -Μαρουλιού! Τι καρδιά;

-Είναι σίγουρη; -Έτσι λέει!

Δηλαδή δεν τον δηλητηρίασαν;

Εγώ θα σας πω τι έγινε! Αυτόν δεν τον σκότωσε κανείς!

Την καρδιά του θα είχε, θα 'φαγε κάτι βαρύ και πέθανε!

Έτσι πέθανε κι η Παρασκευούλα, η ζαβή του χωριού.

Και γιατί μάς είπε ό,τι μας είπε;

-Ένας που πεθαίνει δεν λέει βλακείες! -Μην το λες!

Η ξαδέρφη μου, κι εκείνη την ώρα βλακείες θα λέει!

Ας έρθει αυτή η ώρα με το καλό κι ας πει ό,τι θέλει.

Κι εγώ δεν νομίζω ότι παραληρούσε. αλλά, κι αυτό να είναι,

μπορούμε να πάρουμε αψήφιστα τα τελευταία λόγια ενός ανθρώπου;

Και τι να κάνουμε, βρε πουλάκι μου; Στην αστυνομία να πάμε, μας είπε όχι!

Στα κανάλια θα μας περάσουν για τρελούς! Τι να κάνουμε;

-Μας είπε να ψάξουμε μόνοι μας. -Ζουρλάθηκες;

-Η αλήθεια είναι ότι αυτό μας ζήτησε! -Ναι, αλλά γίνεται;

Συγγνώμη, να πω κάτι; Με λένε Ντάλια!

-Σπύρος! -Ντάλια!

-Φώτης! -Χάρηκα!

-Αγγέλα! -Σπύρος!

-Ζουμπουλία! -Ντάλια, χάρηκα!

-Φώτης! -Ζουμπουλία!

Φτάνει!

Λοιπόν, εγώ λέω να τους πιάσουμε!

Κι εγώ λέω να σε πιάσω από το μαλλί,

-γιατί πολλή κόντρα μου πας! -Σταματήστε!

Είναι κι αργά, καλύτερα να μην αποφασίσουμε τίποτα τώρα.

Να ηρεμήσουμε, και θα δούμε τι θα κάνουμε.

-Εγώ συμφωνώ. -Κι εγώ.

Δηλαδή θα ξανασυναντηθούμε;

-Ναι, ν' αλλάξουμε τηλέφωνα. -Αλήθεια;

Πω πω, χρόνια είχα ν' αλλάξω τηλέφωνα με κάποιον!

-Πού να σου εξηγώ τώρα... -Α, και κάτι άλλο!

Μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε, δεν λέμε τίποτα σε κανέναν!

-Ούτε πού ήμασταν, ούτε τι ξέρουμε! -Ωχ!

Τι πάθατε;

Δεν νομίζω ότι είναι και πολύ εύκολο αυτό για μένα.

Θα περάσω από ιερά εξέταση αύριο.

Χαίρετε, κυρίες και κύριοι!

Ο πολιτικός κόσμος της χώρας πενθεί, καθώς πέθανε χθες από ανακοπή καρδιάς

ο πρώην υπουργός Ευάγγελος Σταυριανίδης.

Διετέλεσε υπουργός της κυβέρνησης από το 1999 μέχρι το 2003, ενώ για...

-(βήματα) -(κλείνει η τηλεόραση)

Κυρία Ντάλια, τι κάνετε;

-Εδώ, χτενίζομαι... -Μάλιστα.

Ο σοφέρ μού είπε ότι χτες γυρίσατε τα μεσάνυχτα.

Α, ναι, τώρα που το λες σαν κάτι να θυμάμαι!

Πού ήσασταν;

Και πού δεν πήγα! Ήταν πολύ όμορφη βραδιά, πέρασα υπέροχα!

-Κι αυτοί που ήταν μαζί σας; -Κι αυτοί, καλά πέρασαν!

Εννοώ, αυτοί που ήταν μαζί σας, ποιοι ήταν;

-Φίλοι! -Από πότε;

Τόσα χρόνια δεν σας θυμάμαι να 'χετε βγει ποτέ με φίλους.

Κάνεις λάθος!

Το '97 είχα πάει στο Λονδίνο, σ' έναν γάμο.

-Ποιανού; -Παντρευόταν κάποιος

απ' τη βασιλική οικογένεια της Γιουγκοσλαβίας.

-Με μια κοπελίτσα! Καστανή! -Να μας ζήσουν!

Αυτούς που ήσασταν μαζί χτες, από πού τους ξέρατε;

-Απ' τον γάμο! -Τι;

Τους είχα δει στο γάμο, τους είδα και χθες!

-Ήταν καλεσμένοι αυτοί σε βασιλικό γάμο; -Γιατί; Τι έχουν;

Γιατί στους βασιλικούς γάμους, καλεσμένοι είναι μόνο βασιλείς!

Κι αυτοί βασιλείς είναι!

Ήταν η γυναίκα, που είδα χθες, βασίλισσα; Τίνος, της κουζίνας;

-Της Ρουμανίας. -Τι;

Αυτό που ακούς! Ήμουν με την πρώην βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας.

Κυρία Ντάλια, ποιον δουλεύετε;

Εσένα, βλέπεις κάναν άλλο σε αυτό το δωμάτιο;

Και γιατί είσαι σ' αυτό το δωμάτιο; Εγώ κάλεσα τη μαγείρισσα.

-Κυρία Ντάλια, απαιτώ εξηγήσεις! -Δεν έχω να σου εξηγήσω τίποτα!

Έχω τόσες επιχειρήσεις να ασχοληθώ, έχω κι εσένα!

-Τι πράγμα; -Πώς θα συντηρήσω την περιουσία μου,

αν σπαταλώ τον χρόνο μου σε ανοησίες;

-Τι; -Αυτό που ακούς!

Και μάθε ότι πλέον θα βγαίνω πιο συχνά απ' το σπίτι.

Αποφάσισα να αφοσιωθώ πλήρως με τις επιχειρήσεις μου, δεν έχω χρόνο!

-Κυρία Ντάλια, με καλέσατε; -Πού είσαι εσύ, καλέ;

Είχε χθες "Το Καφέ της Χαράς" και μια ταινία.

Τα 'γραψες, που σου είπα;

-Μάλιστα! Να τις φέρω τις κασέτες; -Άντε, φέρ' τες!

Κυρία Ντάλια, εξακολουθώ να απαιτώ κάποιες εξηγήσεις!

Αδίκως περιμένεις! Αλέξη, σ' αγαπώ πάρα πολύ και το ξέρεις,

περισσότερο απ' οποιονδήποτε εδώ μέσα, αλλά δεν έχω τίποτα να σου πω!

Και σε παρακαλώ, πήγαινε! Θέλω να μείνω μόνη μου.

Τέλος πάντων. Πάντως αν σκοπεύετε να βγείτε, να μου το πείτε,

-να ενημερώσω και τους σωματοφύλακες. -Αλέξη, πήγαινε, σε παρακαλώ!

Ο Ευάγγελος Σταυριανίδης γεννήθηκε στην Ξάνθη και μεγάλωσε στην Αθήνα.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

κι έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Στρασβούργο της Γαλλίας.

Μετά από μια επιτυχημένη καριέρα...

(Σταυριανίδης) Σας ικετεύω...

Σας ικετεύω μη μ΄ αφήσετε να πεθάνω έτσι!

Πρέπει να τιμωρηθούν!

Μην τους αφήσετε να γλιτώσουν!

Αχ, καημένε Χαράλαμπε...

Αχ, καημένε Χαράλαμπε!

Τόσα χρόνια έχουν περάσει και μ' ένα "γιατί" έχω μείνει!

Γιατί να φύγεις έτσι;

-Λία! -Αχ! Αχ, να χαθείς!

Με τρόμαξες, "Δράκουλα"!

Στον μακαρίτη, τον άντρα σου, μιλάς;

Τι να κάνω, Μαρινέλλα μου; Έναν τον είχα!

Μην κοιτάς εσύ!

Που παντρεύεσαι όποτε έχουμε Ολυμπιακούς!

Δεν έχω κάνει και τόσους γάμους πια!

Κι άλλωστε, εμένα με θέλανε πολλοί!

-Τι είπες, μαρή; -Ααα, τα "μαρή" κομμένα!

Από τη στιγμή που θα ζεις στην Αθήνα, θα μάθεις να φέρεσαι ανάλογα!

Ήδη συμπεριφέρθηκες απαράδεκτα χθες,

που έφυγες από τη δεξίωση χωρίς καν να χαιρετήσεις!

Άκου να σου πω, Μαρινέλλα,

το καλό που σου θέλω, άσε με, γιατί έχω πολλά στο κεφάλι!

Κι εγώ έχω πολλά στο κεφάλι μου!

Ε, για να μην έχεις και κάνα βάζο σε λίγο, άσε με!

Και συνεχίζω. Έχω λοιπόν πολλά στο κεφάλι μου

διότι όσο ήσουν στο χωριό ήμουν ήσυχη.

Τώρα, όμως, είσαι εδώ και θα πρέπει να σε παρουσιάσω στον κύκλο μου.

Και πολύ φοβάμαι ότι θα με κάνεις ρεζίλι!

Ρεζίλι γίνεσαι από μόνη σου! Τέρας όρθιο!

Άκου να σου πω, χωριάτισσα, γιατί μόνο αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνεις εσύ,

δεν γεννήθηκε ακόμα ο άνθρωπος που θα με πει...

(άνοιγμα πόρτας) Τα παιδιά!

-Σκάσε, να μην καταλάβουν τίποτα! -Εσύ να σκάσεις!

-Μαμά! -Τι κάνετε;

Εδώ, τα λέμε!

Βρε μαμά, ανησυχήσαμε χθες!

Άντε καλέ, τι να πάθω εγώ;

Λίγο κρασί ήπια κι είπα να κάνω μια βόλτα,

γι' αυτό έφυγα από τη γιορτή!

Δεξίωση ήτανε!

Τσίρκο ήτανε κι εσύ ήσουνα ο κλόουν!

Τι είπατε, μητέρα;

Τίποτα δεν είπε, αγόρι μου. Εδώ, τα δικά μας.

Α! Αλήθεια, θα έρθουν οι Βασιλόπουλοι σήμερα, το ξέρετε;

Μας το είπες χθες.

Ελάτε να σας δείξω κάτι. Σας έχω πάρει κάτι δωράκια.

Μέσα τα έχω, ελάτε!

Μαμά; Καλά είσαι;

-Καλά είμαι, παιδί μου. -Πήγαινε μέσα να δεις τι θέλει.

Πήγαινε, μια χαρά είμαι!

Αχ, καημένε Χαράλαμπε!

Αχ, καημένε Χαράλαμπε,

αν ήσουν εδώ θα την κάναμε αλοιφή, αλλά μόνη μου τι να κάνω;

Που 'μαι κι εκτός έδρας.

Που ανάθεμα σ' αυτούς που σε φάγανε!

Και που γλίτωσαν κιόλας.

(Σταυριανίδης) Σας ικετεύω...

Σας ικετεύω μη μ' αφήσετε να πεθάνω έτσι...

Πρέπει να τιμωρηθούν!

Μην τους αφήσετε να γλιτώσουν!

Αυτή γιατί δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να τη δηλητηριάσει;

Να πάω στην κηδεία με τα νταούλια!

Γιαγιά!

Πού είσαι; Θέλω να μιλήσουμε.

Αλλά δεν το βλέπω!

Σπυράκο, κοίτα!

-Αυτό είναι πορνό, πού το βρήκατε; -Της νύφης μου είναι!

Την είδες την ξετσίπωτη;

Το βρήκε η Θεοπούλα στην κρεβατοκάμαρά τους.

-Πώς; -Όποιος ψάχνει, βρίσκει!

-Ναι, ε; -Ναι!

Θα μου το καταστρέψει το αγόρι μου!

Αυτή τα φέρνει αυτά τα, να μην πω, στο σπίτι.

Εμένα ο Βασίλης μου δεν ήταν έτσι!

Θεοπούλα, δεν θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά τον έχω πετύχει πολλές φορές

στο βίντεο κλαμπ στην αίθουσα με τα ερωτικά!

-Εσύ, τι έκανες εκεί; -Δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Καλά, σου λέει. Δεν είναι αυτό το θέμα! Άλλο είναι το θέμα!

Αλλά τους κανόνισα κι εγώ.

Έφυγα κι άφησα το κλειδί πίσω απ' την πόρτα!

Να δούμε τώρα, πώς θα μπουν όταν γυρίσουν, μία το πρωί, απ' το Ναύπλιο;

-Γιατί, εσύ πώς θα μπεις; -Εγώ θα κάτσω εδώ!

Σωστά, αυτό πρόβλημα; Αυτοί πήγαν Ναύπλιο κι εσύ κατασκήνωση!

Για βάλε να δούμε τι είναι!

-Τι έπαθες; -Τι θα δούμε;

Να δούμε τι έργο είναι. Τώρα που θα τρώμε να βλέπουμε λίγο.

-Α, θα τρώμε κιόλας; -Τι έφτιαξες;

-Αρακά! -Έβαλες άνηθο;

-Έβαλα, έβαλα! Έλα, βάλε την κασέτα! -Δεν θα 'στε με τα καλά σας!

-Πού την πας; -Όπου θέλω! Να την κρύψω!

Που θα τρώμε και θα βλέπουμε τα...

Πήγαινε να δεις πού θα την κρύψει!

-Τι θες; -Δεν είπες ότι θέλεις να μιλήσουμε;

-Γι' αυτό ήρθες; -Ε, για τι άλλο;

Θέλω, αλλά με τη Θεοπούλα εδώ, δεν γίνεται!

Α, πες μου, δεν ακούει. Είναι μέσα στην κουζίνα.

Πες μου, είπα! Τι θέλεις;

Έγινε κάτι;

Όχι, δεν έγινε!

Απλώς ήθελα να ρωτήσω...

-Μετά τον θάνατο... -Των γονιών σου;

Ναι.

Και μετά τον θάνατο, αλλά κυρίως μετά τη δίκη...

Ναι;

Που έγινε ό,τι έγινε, τέλος πάντων, και δεν τιμωρήθηκε...

Δεν πλήρωσε, δηλαδή.

-Δεν θέλω να μιλάω γι' αυτά! -Πρέπει, όμως! Θέλω να μάθω!

-Σκέφτηκες ποτέ να-- -Είπα "δεν θέλω να μιλάω γι' αυτά"!

Και καλά θα κάνεις να τα ξεχάσεις!

Έχουν περάσει τόσα χρόνια!

Εσύ τα ξέχασες;

Το φαγητό είναι έτοιμο. Αν θες, έλα μέσα.

(γρατζούνισμα κιθάρας)

Πώς ήταν χθες η δεξίωση;

-Να μη σε νοιάζει. -Πού είναι τα πλάνα που τράβηξες;

-Κατάλαβα. Δεν σ' άφησαν να μπεις μέσα. -Δεν με παρατάς λέω εγώ;

-(κάμεραμαν) Σ' ένα λεπτό. -Οκ.

(γρατζούνισμα κιθάρας)

-Τι κάνεις εδώ; -Ζέσταμα. Μετά τις ειδήσεις, βγαίνω.

Και τι; Θα λέω εγώ ειδήσεις και θα τραγουδάς εσύ από πίσω;

(κάμεραμαν) Σε 30''.

Δεν είναι κακή ιδέα. Μπορεί ν' αποκτήσουν κι ενδιαφέρον έτσι.

-Σήκω και φύγε, δεν είμαι καλά σήμερα. -Αδιαφορώ.

-(κάμεραμαν) Φώτη, έτοιμος; -Τώρα!

Το καλό που σου θέλω, μην ακούσω "κιχ"!

-Κιχ! -Βρε, άντε από κει!

(κάμεραμαν) Σε 3, σε 2, σε 1, πάμε!

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας!

Είναι το σύντομο δελτίο ειδήσεων του Τηλεβόας!

(γρατζούνισμα κιθάρας)

Νέα φορολογικά μέτρα προανήγγειλε για το νέο έτος...

(γρατζούνισμα κιθάρας)

...ο πρωθυπουργός, από την Κατερίνη, όπου και βρίσκεται.

-Την ερχόμενη Τρίτη... -(γρατζούνισμα κιθάρας)

...αναμένεται στη χώρα μας...

-(τραγουδάει η Φρίντα) -Τι μουσικές είναι αυτές;

-...η επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού. -(το τραγούδι συνεχίζει)

-Ο υπουργός της Βρετανίας, Τόνι... -(η φωνή δυναμώνει)

(κραυγή από τη Φρίντα)

...Μπλερ!

Πέθανε αιφνιδίως, εχθές το βράδυ, σε ηλικία 53 ετών,

ο πρώην υπουργός, Ευάγγελος Σταυριανίδης.

(μουσική σασπένς)

Οι γιατροί αποδίδουν τον θάνατό του σε καρδιακό επεισόδιο.

Εξωτερικές ειδήσεις.

Πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα...

σήμερα... το πρωί, στο Μεξικό.

Τι έπαθες; Μπορείς να μου πεις;

Διάβασα για το αεροπορικό και...

Κι άλλες φορές έχεις διαβάσει παρόμοια είδηση και δεν έκανες έτσι.

Ε, είναι κι άλλα.

-Τι άλλα; -Τίποτα.

-Έχουν περάσει τόσα χρόνια. -Το ξέρω.

Απλώς, καμιά φορά , προσπαθώ να σκεφτώ τη μαμά.

Όταν κατάλαβε ότι το αεροπλάνο πέφτει

και κρατούσε το μωρό στην αγκαλιά...

Κι αναρωτιέμαι τι έκανε εκείνη την ώρα. Τι έλεγε. Αν μίλησε σε κάποιον.

Μην τα σκέφτεσαι αυτά, βρε αγόρι μου.

Είναι φοβερό να μην έχεις έναν άνθρωπο να μιλήσεις μια τέτοια ώρα.

(ξεφυσάει) Κι έπειτα σκέφτομαι και τ' άλλα.

-Ποια άλλα; -Κάποιοι φταίγαν γι' αυτό το δυστύχημα.

Έχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί τόσα,

κι όλοι καταλήγουν ότι κάποιοι φταίγανε. Και δεν πλήρωσαν ποτέ.

Και τι διαφορά θα είχε για σένα αν είχαν πληρώσει;

Ήσουν τόσο μικρός. Δεν θα το καταλάβαινες καν.

Το καταλαβαίνω, όμως, τώρα.

Αγγέλα, συγκεντρώσου!

Τώρα, νιώστε τον αέρα να περνάει ανάμεσα από τα κλαδιά σας!

-Απ' τα "ποια" μας να περνάει; -Απ' τα κλαδιά σας, Αγγέλα μου!

-Είπαμε, είσαστε δέντρα! -Αυτό πάλι πού το πας;

Νιώστε τον αέρα.

Νιώστε τον αέρα, νιώστε τον αέρα, μπράβο, Λίζα!

Κοίτα τη Λίζα, Αγγέλα! Κοίταξε πώς αισθάνεται τον αέρα!

-Τη χτυπάει το ερκοντίσιον, γι' αυτό! -Ησυχία!

Τώρα, ξαφνικά, έρχεται η φωτιά!

Η άλλη κοιτάει πάνω! Ε! "Φωτιά" σού λέει, παιδάκι μου!

Από κάτω θ' αρχίσεις να καίγεσαι!

Μη μιλάς Αγγέλα, χαλάς τη συγκέντρωση της ομάδας!

Τώρα καίγεστε!

(φωναχτά) Καίγεστε! Καίγεστε! Καίγεστε! Καίγεστε! Καίγεστε!

Αυτό είναι!

-Γιατί έκατσες; -Κάηκα.

-Πήγαινε στη θέση σου. -Ψιτ, κύριος; Κάηκα, είπαμε.

-Δεν κάνουμε δουλειά έτσι! -Χαίρω πολύ!

Γιατί δεν διαβάζουμε το έργο, να κάνουμε δουλειά;

-Διότι θέλω πρώτα να δεθείτε σαν ομάδα! -Φέρ' το έργο να δεθούμε,

-να γίνουμε και φιόγκος! -Δεν είστε ακόμα έτοιμες.

Άμα κάνουμε τα δέντρα, δηλαδή, θα ετοιμαστούμε!

Είπες να παίξουμε το σπίτι της Βαρβάρας...

-Της Μπερνάρντα! Άλμπα! -Αυτηνής! Το σπίτι όμως, όχι τον κήπο!

Θα παίξουμε τη "Σφαγή του Ποσειδώνα", που είναι δικό μου έργο.

Βασισμένο στο "Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα".

Και δεν θα είναι μια απλή παράσταση.

Θα κάνουμε μια επαναστατική παράσταση!

Ναι! Αλλά τώρα δεν κάνουμε επανάσταση, τα δέντρα κάνουμε.

Η κοντή ειδικά, μόνο το θάμνο μπορεί να κάνει!

Να σου πω κάτι. Ο Αβραάμ λέει...

Εσύ μη μιλάς, γιατί μόλις έπιασε φωτιά άρχισες να τρέχεις!

Άμα ήταν έτσι, δεν θα 'χανε καεί τόσα δάση!

Αγγέλα, δεν καταλαβαίνεις ότι η δουλειά μου

έχει στόχο να σκοτώσει το κλασικό και το κοινώς αποδεκτό!

-Εγώ είμαι politically incorrect! -Με τι ωροσκόπο;

Και θα κάνουμε επανάσταση. Πίστεψέ με! Θα χτυπήσουμε το κατεστημένο!

Αμ, δεν το χτυπάνε έτσι το κατεστημένο.

Αυτός ήθελε να το χτυπήσει, αλλά τον έφαγε.

Εμάς δεν θα μας φάει κανείς.

θα μας αφήσουν να κάνουμε τα δέντρα όσο θέλουμε.

-Τι λες; -Ξέρω εγώ τι λέω. Τι κάνω δεν ξέρω...

-Όλα πήγαν όπως τα υπολογίζαμε. -(άντρας 2) Όχι ακριβώς.

Σκοπός μας ήταν να πεθάνει και να μην καταλάβει κανείς ότι ήταν δολοφονία.

Σκοπός μας ήταν να τον βρουν νεκρό στο σπίτι του!

Κι αντί γι' αυτό, πέθανε μέσα στο ξενοδοχείο!

-Μάλλον πέθανε στο ασθενοφόρο... -"ΜΑΛΛΟΝ";

Το "μάλλον" δείχνει αβεβαιότητα!

Κι η αβεβαιότητα φέρνει αναποτελεσματικότητα!

Κι αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωσή μας!

Έχετε δίκιο.

Υπήρχαν μάρτυρες την ώρα που πέθανε;

Τους είπε τίποτα; Τους μίλησε;

Ίσως να υπήρχαν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι--

Αν υπήρχαν... γιατί δεν εμφανίστηκαν;

Ξέρεις να μου πεις;

Δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει ν' ανησυχούμε. Αν θέλετε τη γνώμη μου...

Τη γνώμη σου δεν τη θέλω καθόλου!

Μου είναι παντελώς άχρηστη!

Πήγαινε.

(τραγουδάει) Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες

τώρα που είμαστε αγκαλιά.

-Πάρε τις πίκρες... -(κλήση κινητού)

-Παρακαλώ; -Ο Φώτης;

-Ναι, ποιος είναι; -Η Αγγέλα είμαι από χθες.

-Α! -Λοιπόν;

Τι λοιπόν;

Σήμερα που περιμένω τους Βασιλόπουλους, θα 'ταν προτιμότερο να πας ένα θέατρο.

Μέχρι να τελειώσει η παράσταση μπορεί και να 'χουν φύγει.

Σε ποιο θέατρο να πάω;

Στο ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας, να 'μαστε σίγουροι.

(κλήση τηλεφώνου)

Παρακαλώ;

Ποιον;

Μάλιστα, να σας τη δώσω.

-Έδωσες το τηλέφωνο; -Και πώς θα μιλάω;

Θα βγαίνω στο μπαλκόνι με τη ντουντούκα;

Ναι;

Καλησπέρα. Ο Φώτης είμαι από χθες.

Ο Φώτης;

Ε, κάνε πιο κει, ντε! Κόλλησες πάνω μου σαν τη βδέλλα!

Ναι, Φώτη!

Τι με θέλεις;

Σας λέω, έγινε χαμός! Όλοι γι' αυτό συζητάνε!

Το ότι βγήκατε από το σπίτι.

Ναι, ε;

Μα καλά, κι εσείς πώς το πήρατε απόφαση; Έτσι ξαφνικά;

Έτσι ξαφνικά γίνονται όλα σ' αυτή τη ζωή, Μάρθα!

Η Ρίτσα είμαι! Η Μάρθα είναι σε διακοπές.

Έτσι ξαφνικά γίνονται όλα σ' αυτή τη ζωή, Ρίτσα!

Να δώσεις χαιρετίσματα στη Μάρθα, άμα τη δεις.

Αχ! Εδώ να δείτε τι θα γίνει!

-Θα πάει ο Πώποτας. -Σου 'χω πει δεν θα λες!

-(κλήση τηλεφώνου) -Πάτα pause!

-Ναι; -Έλα, μαρή!

Δεν έχουμε καμία Μαρί εδώ, λάθος κάνετε!

Μαρή Ντάλια; Η Ζουμπουλία είμαι!

Ζουμπουλία; Εσύ είσαι;

Τι έγινε;

-Αλήθεια; -Ναι! Θέλουν να συναντηθούμε!

Εγώ προσπάθησα να τους αλλάξω γνώμη, αλλά...

Όχι, όχι! Κι εγώ νομίζω ότι πρέπει να συναντηθούμε!

Άσε, θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο. Ναι, έλα γεια.

Να πατήσω;

Όχι, όχι. Φύγε! Πάρε και τις κασέτες και φύγε!

(βογγητά από την τηλεόραση)

(κλήση τηλεφώνου)

-Σπύρο, τηλέφωνο! -Δεν μπορείτε να το σηκώσετε;

Έχουμε δουλειά!

Τι δουλειά έχετε πια;

-Πού το βρήκατε αυτό; -Εκεί που το 'κρυψες!

-Ναι. -Σπύρο, εσύ είσαι;

Η Ντάλια είμαι, από χθες!

Γεια!

Ξετσίπωτες! (προσποιείται ερωτικά βογγητά)

Μας πήραν τ' αφτιά!

Δουλειά όμως κι αυτή!

Αυτές τώρα, τι σύνταξη να παίρνουν;

Ε;

Ναι, ναι, κατάλαβα.

Όχι, συμφωνώ.

Να συναντηθούμε. Πείτε μου ώρα και μέρος.

Ορίστε! Όλα τα κανάλια και οι εφημερίδες αναφέρουν ότι πέθανε από καρδιά.

-Αφού μας είπε ότι θα το κουκουλώσουν. -Ποιοι;

Ε, αυτούς πρέπει να βρούμε!

Πάντως, βρε παιδιά, δεν περνάμε πάρα πολύ ωραία;

Καλά, εσύ...

Όχι τον δολοφόνο δεν θα βρεις, ούτε πού πάρκαρες δεν θα βρεις!

-Ο σοφέρ μου μ' έφερε! -Πάλι καλά!

Και σε μισή ώρα θα περάσει να με πάρ-- Α! Παρεμπιπτόντως, αν σας ρωτήσει,

είστε η βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας!

Κι εγώ;

Εσύ κι αν είσαι! Εσύ είσαι η βασίλισσα!

Να ρωτήσω κάτι άλλο;

Εσείς γιατί δεχτήκατε ν' ασχοληθείτε μ' αυτό το ζήτημα;

-Έχετε κάποιο... -Τι;

Προσωπικό λόγο;

-Εγώ όχι. Εσύ; -Ούτε!

-Ούτε εγώ. -Κι εγώ έτσι, πιο πολύ για την παρέα!

Έχουμε και τους Βασιλόπουλους στο σπίτι!

Γιατί; Εσύ έχεις;

Όχι, απλά πιστεύω ότι αυτό είναι το σωστό!

-Κι εμείς! -Άρα;

Πάμε στο γραφείο, βρίσκουμε αυτή την Έλενα

κι ύστερα αρχίζουμε να ψάχνουμε γι' αυτό το "πα"!

Τι να 'ναι αυτό το "πα";

(Σταυριανίδης) Είσαι ο μόνος άνθρωπος που εμπιστεύομαι. Το ξέρεις αυτό, έτσι;

-(Έλενα) Κι η γυναίκα σας φαντάζομαι. -(Σταυριανίδης) Ο μόνος!

Ξέρω πολύ καλά τι λέω!

Και ίσως θα 'πρεπε μια μέρα να σου μιλήσω.

(Έλενα) Μπορείτε να το κάνετε όποτε θέλετε!

(Σταυριανίδης) Απλώς...

δεν θέλω να σε μπλέξω σε κάτι που μπορεί να βάλει κι εσένα σε κίνδυνο.

(Έλενα) Θέλετε να πείτε ότι εσείς κινδυνεύετε;

Παρτέρι, παλτό, παντελόνι, παγοπέδιλο, πανέρι, παράσιτο, παγώνι, παρκόμετρο,

παντοφλάκι και παγωτό.

Είναι δυνατόν μέσ' στο γραφείο να υπάρχει παγωτό;

θα 'χε λιώσει, θα 'χε γίνει παπάρα!

"Παπάρα"! Γράψ' το!

-"Παπάρα"; -Για να μην πω για το "παγώνι"!

Να σας πω, είμαστε σίγουροι ότι είναι αυτή;

Ναι είπαμε, ρώτησα τον θυρωρό.

Και γιατί καθόμαστε εδώ και δεν πάμε πάνω να τη βρούμε;

Αφού αποφασίσαμε ότι είναι καλύτερα να την παρακολουθήσουμε,

να δούμε πού μένει και να πάμε σπίτι της!

Ζουμπουλία, πού έχεις το μυαλό σου;

Άκου να δεις, τώρα, ποια το ρωτάει αυτό!

Εγώ να ρωτήσω κάτι άλλο;

Όλο κι όλο τ' αμάξι, αυτό είναι;

Άλφα.

-Στοπ! -Κάππα.

-Καστοριά. -Καβάλα.

-Καράκας. -Πού είναι αυτό;

Στη Βενεζουέλα. Δεν έχω πάει, αλλά έχω πετρέλαια εκεί. Υπάρχει!

Κοίμηση.

Χωριό στας Σέρρας!

Κι εγώ δεν έχω πάει, αλλά μένουν ξαδέρφες μου εκεί. Κι αυτό υπάρχει!

Κόρινθος.

-Κατεβαίνει! -Τι είν' αυτό;

-Καλέ, κατεβαίνει! -Χωριό είναι;

Η γραμματέας του υπουργού κατεβαίνει! Έκλεισε το φως απ' το γραφείο.

Ξεκίνα!

(χτυπάει κουδούνι)

Ποιος είναι;

(Ντάλια) Ανοίξτε σας παρακαλώ!

Είμαστε η Ντάλια, η Ζουμπουλία, η Αγγέλα, ο Φώτης και ο Σπύρος!

Ποιοι;

(Σπύρος) Ήμασταν παρόντες όταν πέθανε ο υπουργός Σταυριανίδης!

Μας είπε να έρθουμε να σας βρούμε!

(μουσική αναγγελίας)

Εγώ, η ίδια, είχα πάρει τις τελευταίες ιατρικές του εξετάσεις.

Ήταν υγιέστατος!

Άρα έλεγε την αλήθεια ο άνθρωπος.

Και φοβόταν. Φοβόταν πολύ!

Τι ακριβώς; Ποιον;

Δεν ξέρω.

Ήθελα να τον ρωτήσω, αλλά...

-Τα είχατε; -Ζουμπουλία, ντροπή!

Γιατί, καλέ;

-Ήταν παντρεμένος. -Τον ήθελες, όμως...

(Ντάλια) Ζουμπουλία!

Η γυναίκα του θα ξέρει τίποτα;

Και να ξέρει δεν νομίζω ότι θα σας βοηθήσει.

-Το αντίθετο ίσως. -Γιατί;

Θα σας δώσω τα κλειδιά του γραφείου.

Αν και νομίζω ότι αυτό που πάτε να κάνετε είναι πολύ επικίνδυνο.

Όταν πήγα μετά τον θάνατό του, κάποιος είχε ήδη μπει μέσα.

Σαν να έψαχνε κάτι να βρει.

(μουσική σασπένς)

-Και το βρήκε; -Δεν μπορώ να ξέρω.

Αυτό το "πα", τι μπορεί να είναι;

Ούτε αυτό το ξέρω.

Μας υποχρέωσες.

Σταμάτα, Ζουμπουλία, η δεσποινίδα κλαίει!

Μόνο αυτό κάνει! Δεν κάνει και τίποτ' άλλο, όλο κλαίει!

Τα κλειδιά της εισόδου και της πάνω πόρτας.

Καλύτερα να πάτε ώρα που δεν θα 'ναι κανείς στο κτήριο.

Αργά το απόγευμα ίσως. Θα 'χουν φύγει όλοι.

Δεν θες να 'ρθεις μαζί μας;

Μάλλον κακό θα σας κάνω.

Αν κάποιοι τον σκότωσαν,

ο πρώτος άνθρωπος που θα παρακολουθούν, θα 'μαι εγώ.

Κι εμείς; Γιατί ήρθαμε εδώ; Θα το φάμε το κεφάλι μας! Να το ξέρετε!

-Θα το φάμε, σας το λέω! -Να προσέχετε!

Και καλή τύχη!

(μουσικό θέμα από το Χαβάη 5-0)

(ακαθόριστες ομιλίες)

-Άντε, πού είσαι τόση ώρα; -Ήρθα, τι πάθατε;

Φέρε γρήγορα προϋπολογισμούς, συγχωνεύσεις, μετοχές...

-Ό,τι είναι για υπογραφή, φέρ' το! -Μα εσείς τα βαριόσασταν αυτά!

Ναι, κι εξακολουθώ να τα βαριέμαι. Θέλω να τελειώνω, γιατί θα βγω!

-Πάλι; -Πάλι!

Πάλι; "Πα"; Όχι... Επίρρημα. Επίρρημα δεν μας κάνει...

Λοιπόν, φέρ' τα, και πες στον σοφέρ να 'ναι έτοιμος!

Μάλιστα!

Λοιπόν...

Για να δούμε... Ε...

Εδώ έχουμε τον προϋπολογισμό του τριμήνου.

-Τι λέει; -Ότι σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο,

αυξήθηκαν τα έσοδά σας κατά 4,8%..

Κι άλλο;

Νά!

(μουσική)

Μπήκαμε!

Άντε, άντε! Αμολυθείτε!

Πάτωμα;

Όχι, δεν θα μπορούσε να λέει ότι στο γραφείο υπάρχει ένα πάτωμα!

Πατάρι!

Δεν έχει!

-Πα... πα... πα... -...λιόκαιρος!

Κοροϊδεύεις;

Πατάκι;

-Υπάρχει πουθενά κάνα πατάκι; -Πανί! Να ψάξουμε για ένα πανί!

-Δείτε! -Τη λάμπα;

Δεν είναι λάμπα. Είναι ένα ΠΑρα πολύ ωραίο φωτιστικό δαπέδου!

Αν ξαναμιλήσεις θα σε πετάξω απ' το παράθυρο!

(όλοι) ΠΑΡΑΘΥΡΟ!

-Τι βλέπετε απ' το παράθυρο; -Ένα ψιλικατζίδικο!

-Ένα κομμωτήριο! -Ένα βιβλιοπωλείο!

-Ένα μπουγατσατζίδικο! -Μια καφετέρια!

Πάμε! Ο καθένας παίρνει από ένα.

(μουσική)

Γεια σας!

-Γεια σας! -Γεια σας!

Γεια σας!

-Γεια σας! -Παρακαλώ, τι θα θέλατε;

Τι είπαμε θα ρωτήσουμε;

Αμ, δεν είπαμε!

-Νομίζω κακώς φύγαμε απ' το γραφείο. -Αυτό νομίζω κι εγώ.

Τι;

Μπορεί να υπάρχει κάτι σαν μυστική κρυψώνα. Σαν συρτάρι!

Ψάξτε, δεν μπορεί!

Τέλειωνε κι εσύ, μωρή, με την τυρόπιτα από πάνω μου! Μας έχεις γεμίσει λάδια!

Ακούστε, είναι κούφιο!

Ακούστε πώς κάνει εδώ.

Και πώς κάνει εδώ!

Δίκιο έχει!

Το βρήκαμε, το βρήκαμε! Εγώ το βρήκα! Δεν το πιστεύω! Εγώ το βρήκα!

-Τι ανοίγει; -Έλα ντε!

Δεν ξέρουμε τι ανοίγει, ε;

Πού να ξέρουμε; Άρα εγώ, τι χαίρομαι;

Είναι όμως ένα στοιχείο. Το πρώτο που βρίσκουμε!

Ναι, αλλά τι είναι;

Χμ... Δεν ξέρω τι ανοίγει.

Τζίφος!

Καλά εσύ, όλο αυτόν τον καιρό που ήσασταν μαζί,

δεν ήξερες ποιον φοβόταν; Ποιος τον απειλούσε;

Πρέπει να 'ναι πολύ παλιά ιστορία. Πριν γίνω γραμματέας του.

Είχε δεχθεί κάποια απειλητικά τηλεφωνήματα.

Ήμουν μπροστά σε ένα απ' αυτά.

Αλλά από κει και πέρα...

Πρέπει να βρούμε τρόπο να πλησιάσουμε τη γυναίκα του.

Πρέπει να ψάξουμε το σπίτι του.

Τη γυναίκα του δεν υπάρχει τρόπος να την πλησιάσετε, πιστέψτε με.

Το να μπείτε μέσα στο σπίτι, όμως, γίνεται.

Πώς;

-(άντρας 1) Ποιοι είναι αυτοί; -(άντρας 2) Δεν ξέρουμε ακόμα.

-(άντρας 1) Τι λέγανε, ξέρουμε; -Μπορεί να είναι και άσχετοι.

(άντρας 1) Μπορεί και όχι. Μάθε!

Με το άλλο θέμα, τι γίνεται;

Η γυναίκα του θέλει κι άλλα λεφτά για να κρατήσει το στόμα της κλειστό.

Τι κάνουμε;

Της το κλείνουμε μια και καλή!

Καθαρίστε την! Μόλις φύγει κι αυτή απ' τη μέση, ξεμπερδεύουμε.

Μήπως δεν πρέπει να κάνουμε κάτι τώρα;

Ο θάνατος του Σταυριανίδη είναι πρόσφατος.

Δεν πειράζει, να τελειώνουμε μ' αυτή την ιστορία.

Εξακολουθεί να είναι με τον δικό μας;

-Απ' αυτόν μάθαμε ότι θέλει κι άλλα. -Ωραία! Βάλε αυτόν να την καθαρίσει!

Σπίτι της.

Να φανεί σαν διάρρηξη και να μην αφήσει κανένα ίχνος!

-Πότε θέλετε να γίνει; -Απόψε!

Σε μια βδομάδα φεύγετε, σαν ψέματα μου φαίνεται!

Αλέξανδρε, το Χάρβαρντ είναι η μεγάλη σου ευκαιρία.

-Το ξέρεις φαντάζομαι! -Το ξέρω, μητέρα.

Τι κάνετε; Τα λέτε, τα λέτε;

Για πού ετοιμάστηκες μαμά;

-Πάλι θα βγεις, Λία; -Ναι, Μαρινέλλα μου, θα πάω θέατρο.

-Σε ποιο; -Στο ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας!

Άντε, γεια!

Πού τα βρήκε η γραμματέας τα κλειδιά του σπιτιού;

Της τα είχε δώσει ο Σταυριανίδης.

Αυτοί τα 'χανε. Είμαι σίγουρη!

Συγγνώμη, όλο κι όλο το σπίτι, αυτό είναι;

Έχει και δύο υπνοδωμάτια!

Πω, πω!

Δεν πιστεύω να 'ρθει η γιαγιά σου ξαφνικά;

Πήγε με μια φίλη της στα "Παρατράγουδα"!

-Ως κοινό! -(όλοι) Ααα!

Ωραία, τι περιμένουμε; Να ειδοποιήσουμε τον Φώτη και να πάμε!

-Δεν μπορούμε. Έχει κλειστό το κινητό. -Γιατί;

-Ποιο γραμματάκι, μου είπατε; -Το ύψιλον!

Αχ, λυπάμαι. Το ύψιλον δεν υπάρχει!

Δεν πειράζει, μια άλλη φορά! Πάμε σε επόμενη γραμμούλα.

-Γεια σας! -Γεια σας!

Πώς σας λένε κι από πού μας παίρνετε;

Πότε θα τελειώσει αυτό, ν' ανοίξει το κινητό του;

-Αφού δεν κάνουμε τίποτα, να βάλουμε... -Όχι!

Τώρα θα δεις!

Τηλεφωνήστε στο νουμεράκι που βλέπετε στην οθόνη σας και βρείτε τη λέξη...

Πάμε σε επόμενη γραμμούλα, γεια σας!

Η λέξη είναι "γαστρεντερίτιδα". Παράτα τα όλα κι έλα στον Σπύρο!

Έχουμε τα κλειδιά του σπιτιού της λεγάμενης!

-Και φέρε και τη σκούπα! -Ζουμπουλία!

Την κερδίσαμε, δεν την κερδίσαμε;

Να 'μαστε!

Άντε, με το δεξί!

Πάντως, βρε παιδιά, μέχρι τώρα δεν περνάμε πάρα πολύ ωραία;

Ακούτε, μωρέ, τι λέει η άλλη. Περνάμε, λέει, ωραία!

Μέχρι τώρα έχουμε διαρρήξει ένα γραφείο, ένα σπίτι...

Γιατί τα 'χουμε διαρρήξει; Αφού μπαίνουμε με τα κλειδιά!

Ψιτ! Σκορπιστείτε!

Α, δείτε!

Ο μακαρίτης!

Κι αυτή πρέπει να 'ναι η γυναίκα του!

-Πού είσαι τώρα; -Γυρνάμε σπίτι.

-Κατέβηκε να πάρει τσιγάρα. -Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

-Πολύ καλά. -Κι όπως είπαμε, ε;

Να φανεί σαν διάρρηξη.

Έρχεται, κλείνω.

-Τρελός είσαι; -Δεν μας βλέπει κανείς!

Κι, όμως, φαίνεται καλή γυναίκα.

Η γραμματέας του Σταυριανίδη δεν έχει την ίδια άποψη.

Μπορεί να την έχει παρεξηγήσει την καημένη. Είναι και χήρα!

Δεν συνεχίζουμε το ψάξιμο, λέω εγώ; Οι άλλοι έχουν πάει στο γραφείο.

Να ξέραμε και τι ψάχνουμε, καλά θα ήταν.

Είσαι άπληστη και θα το φας το κεφάλι σου.

Κι εσύ είσαι βλάκας.

Ξέρεις τι λεφτά μπορούμε να βγάλουμε απ' αυτή την ιστορία;

Τόσο πολύ νοιάζεσαι για τ' αφεντικά σου ή φοβάσαι να τους πας κόντρα;

Άλλωστε, εσένα τι σε νοιάζει; Εγώ τους εκβιάζω, όχι εσύ.

Στο κάτω-κάτω, άντρα έχασα, όχι σκύλο.

Αν είχες χάσει σκύλο, θα ζητούσες περισσότερα.

Πιθανόν να το κοστολογούσα ακριβότερα.

Θα σας πω εγώ τι κάνουμε λάθος.

Ναι; Για πες! Γιατί θα ήθελα πολύ να τ' ακούσω.

Εγώ να δεις.

Ψάχνουμε τις κλειδαριές, να δούμε πού μπαίνει το κλειδί.

Μέγα λάθος! Το κλειδί μπορεί να μην έχει καμία σχέση με το σπίτι.

Πρέπει να ψάξουμε τα χαρτιά του. Τα αρχεία του στο κομπιούτερ.

Κάποιο ημερολόγιο που μπορεί να κρατούσε.

Μόνο έτσι θα μάθουμε ποιοι τον απειλούσαν.

Ποιους φοβόταν.

Και στην τελική, ποιοι τον σκότωσαν.

Έτσι μπράβο.

Και γρήγορα, πριν ακούσουμε κάνα κλειδί στην πόρτα.

(ξεκλείδωμα πόρτας)

Απόδοση διαλόγων Βασίλης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

(μουσική τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά