Original subtitles

(μουσική αγωνίας)

(αγκομαχητά)

(σφύριγμα τρένου)

(όλοι) ΒΟΗΘΕΙΑ!

(τραγούδι τίτλων αρχής)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

-Ακούστε κύριε Λεοπαρδάλ... -(βήξιμο) Λεονταρίδης.

Λεονταρίδη. Η πρόταση του κυρίου...

Πώς τον λένε αυτόν που σας έστειλε;

Πόστλθουεϊντ. Ραλφ Πόστλθουεϊντ.

-Α, καλά, σιγά μην το πω. -Είναι στους 10 πλουσιότερους Βρετανούς.

Εγώ δεν τον ήξερα. Τι να κάνουμε τώρα;

Η πρόταση, λοιπόν, αυτουνού

για συγχώνευση των εταιριών μας, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

(βήχας)

-Τι, δεν είναι; -Όχι, είναι, απλώς έβηξα.

Α! Ε...

-Τι έλεγα; -Υποτίθεται ότι θα δίνατε μία απάντηση.

Α, ναι! Απαντώ "ναι".

Έξοχα!

Ο κύριος Πόστλθουεϊντ έρχεται στην Ελλάδα αύριο

και θα ήθελε να μάθει αν μπορεί να σας συναντήσει.

Την Παρασκευή στις 16:30 είναι καλά;

Α, στις 16:30 δεν γίνεται, γιατί βλέπουμε το "Χουάνα, η Παρθένα"...

-(βήχας) -Τι, δεν το βλέπουμε;

(ξεφυσάει) Θα το γράψουμε στο βίντεο.

Ωραία!

Οπότε, θα ενημερώσω τον κύριο Πόστλθουεϊντ

και θα σας τηλεφωνήσω για να φιξάρουμε το ραντεβού της Παρσκευής.

-Αντίο σας! -Στο καλό!

Παρακαλώ.

Μια βδομάδα σάς μιλάω για τον κο Ραλφ Πόστλθουεϊντ

κι ούτε το όνομά του δεν ξέρατε.

-Δεν το θυμόμουνα. -Μέχρι και τα ερωτικά του σας είχα πει!

Που κερατώνει τη γυναίκα του; Αυτό το θυμόμουν!

Κυρία Ντάλια, έχετε μια τεράστια δύναμη και μια τεράστια περιουσία.

-Πρέπει επιτέλους να φέρεστε αναλόγως. -Δεν μπορώ. Δεν θέλω!

Και στην τελική, εγώ τη ζήτησα τη δύναμη και την περιουσία;

Δεν φτάνει που μου πέθαναν όλοι,

μου άφησαν και τα λεφτά τους και δεν ξέρω τι να τα κάνω.

Και είναι λύση αυτή; Κλεισμένη εδώ μέσα να μην κάνετε τίποτα;

Κάνω ζάπινγκ!

Αντί να ασχολήστε με τις επιχειρήσεις σας!

-Έχετε παραιτηθεί από τη ζωή, κα Ντάλια. -Ναι.

Και συνέχεια με προσλαμβάνουν ξανά, αυτό είναι το δράμα μου.

(ξεφύσημα) Τέλος πάντων.

Λοιπόν, εγώ πάω στο γραφείο.

Θέλετε να έρθετε μαζί μου;

Πού να τρέχω; Όχι, θα κάτσω εδώ.

Μάλιστα.

(μουσική απ' το μιούζικαλ "Βιολιστής στη Στέγη")

(αφηγήτρια) Αυτή είναι η Ντάλια.

Μία όμορφη και πάμπλουτη γυναίκα.

Η Ντάλια ήταν τόσο πλούσια, που ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσός.

Ακριβώς όπως κι ο Μίδας.

Ίσως όχι έτσι ακριβώς. Πάντως είχε πάρα πολλά χρήματα.

Αλλά δυστυχώς ήταν και πάρα πολύ μόνη.

Κι ενώ η Ντάλια ζούσε μόνη της, κλεισμένη στο χρυσό κλουβί της,

πολλά χιλιόμετρα μακριά, σ' ένα χωριό της Μακεδονίας

ελεύθερη αλλά εξίσου μόνη, ζούσε η Ζουμπουλία.

(μουσική από τον "Ιππότη της Ασφάλτου")

Η Ζουμπουλία έμεινε χοίρα πολύ νέα

και αφιερώθηκε στη μοναχοκόρη της, την Άννα.

Την έκανε γιατρό και όλοι στο χωριό την καμάρωναν,

γιατί με ό,τι κι αν καταπιανόταν, τα κατάφερνε καλύτερα κι από άντρας.

Εκτός απ' την οδήγηση.

Τρεις μέρες έμεινε το χωριό χωρίς ρεύμα, αλλά κανείς δεν της κράτησε κακία,

γιατί όλοι την αγαπούσαν. Όλοι, εκτός από μία.

(κουδούνι πόρτας)

Σήμερα περιμένω μια γυναίκα για το σπίτι και τη μέλλουσα πεθερά του γιου μου.

Σε εκλιπαρώ, πες μου ότι δεν είσαι η δεύτερη.

(αφηγήτρια) Οι δύο συμπεθέρες φαινόταν εξαρχής ότι δεν θα επικοινωνούσαν ποτέ.

Ούτε καν την ίδια θρησκεία δεν είχαν,

καθώς η Μαριλένα Δορκοφίκη, βέρα Κολωνακιώτισσα,

είχε ασπαστεί τον Βουδισμό.

Η Ζουμπουλία πάλι, νομίζει ότι Βουδισμός είναι όταν δεν ξεχωρίζεις τα χρώματα.

Εμείς, κα Αμπατζίδου, καταγόμαστε από μια εκ των παλαιοτέρων

και πλέον σημαντικών οικογενειών της Αθήνας.

Ο προπάππους μου, ο Ιάσονας Δορκοφίκης,

ήταν γενικός πρόξενος της Ελλάδος στη Γαλλία.

-Αυτός είναι; -(αμήχανα) Αυτός είναι ο Βούδας, μαμά.

Ο Κούδας; Ο ποδοσφαιριστής; Πώς πάχυνε έτσι;

Σαν τον Μαραντόνα κι αυτός. Ε, συμπεθέρα;

(παραδοσιακή μουσική)

Η Ζουμπουλία, αφού είδε ότι δεν τη σηκώνει το κλίμα της πρωτεύουσας,

αποφάσισε να γυρίσει στο χωριό και να μείνει μακριά απ' την κόρη της,

για να μην της δημιουργήσει προβλήματα.

Μάθαινε τα νέα της από μακριά

και προσευχόταν κάθε μέρα να την έχει ο Θεός καλά.

Ενδεχομένως κι ο Βούδας.

(μουσική)

Αυτός είναι ο Φώτης.

Ο Φώτης είναι δημοσιογράφος, λέμε τώρα, σ' ένα μικρό κανάλι.

Λίγο πιο μικρό από το "Τηλεφώς".

Κι επειδή ένα μικρό κανάλι δεν έχει πολύ προσωπικό,

ο Φώτης, ως μοναχογιός του καναλάρχη, έχει αναλάβει να βοηθήσει την κατάσταση.

Μετρήστε εκπομπές, λοιπόν.

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας.

Είναι το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Τηλεβόας στις 20:00.

Κι ενώ περιμένουμε το γάλα να φουσκώσει- το ανακατεύουμε και λίγο.

Έτσι.

Χτυπάμε καλά τη μαρέγκα.

Μέχρι να δέσει.

Και μετά, προσθέτουμε και το σιρόπι.

Κι ανακατεύουμε.

Ωχ!

Παιδιά!

(τραγουδούν) Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα,

-(Φώτης) αγάπη μου γλυκιά -(γυναίκα) αγάπη μου παλιά

(παύση)

κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμεvάκι στα καπηλειά

Αιγόκερως.

Φίλοι μου, Αιγόκεροι.

Η έκλειψη θα φέρει αλλαγές τόσο στον συναισθηματικό

όσο και στον επαγγελματικό τομέα.

Όσο για τα ερωτικά σας, χάλια.

Ταύρος.

Καλησπέρα σας.

Σήμερα, φιλοξενούμε στο στούντιο τον κο Περδίκη

για να μιλήσουμε για τις κομμάρες.

-Γεια σας. -Γεια σας.

Όχι, λυπάμαι, δεν είναι ο Αντώνης Ρέμος. Σας είπα, είναι ηθοποιός.

(τηλεθεάτρια) Η Φόνσου.

-Άντρας. -(τηλεθεάτρια)Α...

Ά-ξινος!

(αφηγήτρια) Τα πράγματα στο κανάλι κυλούσαν ήρεμα.

Με εξαίρεση τις μέρες που ο Φώτης ασχολούταν με το αγαπημένο του χόμπι,

τα μαστορέματα,

καθώς επίσης και με την ξαδέρφη και συμπαρουσιάστριά του, τη Φρίντα.

-Χαζό είσαι, παιδάκι μου; -Εγώ δεν σε έχω βρίσει ποτέ σε εκπομπή.

Εσύ, με είπες χαζό στον αέρα!

Και στη θάλασσα θα σ' το πω αν χρειαστεί!

Και πάρ' το απόφαση.

Το "Ραντεβού με τις Νότες" θα το παρουσιάζω μόνη μου.

Και θα τραγουδάω επίσης μόνη μου!

Άμα τραγουδάς εσύ, δεν θα έρθει καμιά νότα στο ραντεβού, βλήμα!

Ε, ΒΛΗΜΑ!

-Με είπε "φάλτσα"; -"Βλήμα" σε είπε.

Το βασικό ήταν ότι με είπε "φάλτσα"!

Ακόμα πιο ήρεμα κυλούσαν τα πράγματα σ' ένα διαμέρισμα στα Πατήσια.

Εκεί όπου έμενε ο Σπύρος, ένα απλό και ήσυχο παιδί,

μαζί με τη γιαγιά του, τη Σοφία.

Και ενίοτε, και με την καλύτερή της φίλη, τη Θεοπούλα,

που ήξερε πάντα πώς να ταράζει την ηρεμία τους.

Καλώς την!

-Πού είναι η γιαγιά σου; -Τώρα, έρχεται.

Δεν θα μας συστήσεις;

Σόφη!

Κοίτα!

Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά!

Τι τρέχει με το πεπόνι, θα μου πείτε;

-Η νύφη μου θέλει να με δηλητηριάσει! -Άντε πάλι.

-Αλήθεια λέει, αγόρι μου! -Γιαγιά, εσύ μη μιλάς, γιατί εσύ φταις!

Μια χαρά ήταν όταν είχε πάθει τη μαλάκυνση.

Εσύ της φούντωσες το κεφάλι με τις ιστορίες μυστηρίου.

Δεν ήταν μαλάκυνση αυτό που είχε πάθει.

(ειρωνικά) Όχι, ήταν γρίπη! Που τη μαζεύαμε απ' τα ΚΤΕΛ κάθε μέρα.

Είχα πάθει εγώ μαλάκυνση;

Ναι, αλλά πέρασε. Τώρα είσαι μια χαρά, θα σου δώσουν και Νόμπελ.

Τίποτα δεν θέλω.

Να φύγει θέλω αυτή απ' το σπίτι. Να γλιτώσουμε κι εγώ και το παιδί μου.

-Πήγε κι έμπλεξε με την κοντή! -Αυτή αγάπησε, αυτή πήρε.

Αφού είναι κοντή!

Για γυναίκα του την πήρε, δεν την πήρε να σας κρεμάει τις κουρτίνες.

-Το πεπόνι πότε σ' το 'φερε; -Εχθές το βράδυ.

Ένας Θεός ξέρει πώς έβγαλα τη νύχτα. Είναι πειραγμένο!

Πήρε μια σύριγγα με δηλητήριο, το τρύπησε και περίμενε να το φάω.

Πιάνομαι εγώ κορόιδο;

Θα το πετάξω, Σόφη μου!

Όχι, να το ανοίξουμε πρώτα, να δούμε τι έχει βάλει μέσα.

Και πώς θα το καταλάβουμε;

Θα βάλουμε κάποιον να το δοκιμάσει.

-Σπύρο! -Δεν θα 'σαι με τα καλά σου!

Μια φετούλα μονάχα! Ίσα-ίσα ν' αρχίσεις να βγάζεις αφρούς!

Βρε, δεν με παρατάτε λέω 'γώ;

Τον είδες;

Δεν πιστεύει, δεν πιστεύει, αλλά νά τον πήγε!

(χτυπάει ξυπνητήρι)

Η Τατιάνα άρχισε! Έλα.

Και κάπως έτσι, απλά κι ανώδυνα,

περνούσαν οι μέρες και οι νύχτες του Σπύρου.

(τηλεόραση) Το λυγίζει, το λιώνει

στο λεπτό του κομμάτι.

Τώρα, εάν εσείς στο σπίτι σας

βλέπετε το κουταλάκι σας ν' αρχίζει να γίνεται σαν πλαστελίνη.

Πάρτε μας τηλέφωνο, πείτε το μας!

Ή αν το κουταλάκι κουνήθηκε κι έπεσε από την τηλεόραση...

Το βλέπετε; Έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, το βλέπετε; Να το!

Όσο στρωμένη και χωρίς πολλές συγκινήσεις ήταν η ζωή του Σπύρου,

τόσο περιπετειώδης και γεμάτη αναποδιές ήταν αυτή της Αγγέλας.

Έφυγε από το σπίτι της στα 14, ευτυχώς για τη μητέρα της,

που δεν μπορούσε με τίποτα να ελέγξει τον ατίθασο κι επιθετικό της χαρακτήρα.

Στην αρχή, η Αγγέλα προσπάθησε να πιάσει την καλή.

Να μπει στη σόου μπιζ.

Και τώρα, η στιγμή που όλοι περιμένατε.

Σταρ Πελοπόννησος 2001

είναι το νούμερο 7.

(χειροκροτήματα)

(κραυγή)

(αφηγήτρια) Ήταν το νούμερο 7.

Κι ήταν αυτός ακριβώς ο απότομος χαρακτήρας της Αγγέλας

που δεν την άφησε να στεριώσει σε καμία δουλειά πάνω από βδομάδα.

(παιδική στριγκλιά)

(τραγούδι) Στα χρώματα του φεγγαριού

στηρίχτηκες απόψε

και η νύχτα θα ζηλέψει...

Ρίξε του Τόλη από μένα πέντε πανέρια και πες του από ποιον είναι, εντάξει;

Εντάξει.

(τραγούδι) Το βράδυ αυτό είναι σταθμός

το παρελθόν σου διώξε

Εσύ κι εγώ

να γίνουμε ένα...

Τρίτο τραπέζι αριστερά απ' τον κοντό με την καράφλα!

Είσαι και κουφός!

Χθες ήταν η πρώτη μέρα της Αγγέλας στη δουλειά.

Σήμερα, η τελευταία της.

Αλλά συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Ποτέ της δεν φοβήθηκε τίποτα.

Έλα ξαδέρφη, με διώξανε. Θα σ' τα πω.

Θα φύγω. Θα κατέβω στην Αθήνα.

Έρχομαι από κει να μαζέψω, εντάξει;

Τα λέμε, γεια.

Μη μιλήσεις! Δώσε μου ό,τι λεφτά έχεις!

Βοήθεια! Τα μάτια μου! Τα μάτια μου!

Άει στον διάολο κι εσύ νυχτιάτικα!

(αφηγήτρια)Αυτοί, λοιπόν, είναι οι πέντε βασικοί ήρωες της ιστορίας μας.

Πέντε άνθρωποι με τις ιδιοτροπίες τους, με τις παραξενιές τους,

και μολονότι φαίνονται αταίριαστοι, έχουν ένα κοινό σημείο.

Κατά βάθος, όλοι τους είναι καλοί. Κάτι που δυστυχώς

δεν ισχύει για όλους όσους κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

(άνδρας 1) Όλα εντάξει.

(άνδρας 2) Πότε θα γίνει;

(άνδρας 1) Την Παρασκευή.

Το απόγευμα, θα πάει σε μία δεξίωση στο Μετρόπολις Παλάς.

Δεν θα καθίσει πολύ.

Θα πιει το ποτό του και θα φύγει.

(άνδρας 2) Όταν λες "το ποτό του";

(άνδρας 1) Καταλαβαίνετε, νομίζω.

Ο οδηγός του θα τον περιμένει κάτω.

Το πολύ σ' ένα τέταρτο θα βρίσκεται σπίτι του.

(άνδρας 2) Και πότε θα δράσει το...

(άνδρας 1) Μία ώρα αφότου θα το 'χει πιει.

Χωρίς μάρτυρες, χωρίς υποψίες.

Τα υπόλοιπα είναι αναμενόμενα.

Η γυναίκα του επιστρέφει σπίτι, ειδοποιεί τον γιατρό,

μεταφέρεται στο νοσοκομείο

κι εκεί, δεν θα βρουν τίποτα απολύτως στο αίμα του.

Καρδιακή προσβολή.

Κι έτσι, ο κος Υπουργός, όσα ξέρει θα τα πάρει μαζί του για πάντα.

(αφηγήτρια) Μία δολοφονία,

που αν τα σχέδια των εγκληματιών πετύχουν,

θα μείνει ατιμώρητη.

Και θα πετύχουν, αν δεν βρεθεί κανείς στον δρόμο τους.

Αν δεν βρεθεί τη λάθος ώρα, στο λάθος σημείο.

Και σε 50 ώρες από τώρα, οι πέντε ήρωές μας,

θα βρεθούν εκεί ακριβώς.

Όσο για το ποια είμαι εγώ,

ας πούμε ότι είναι πολύ νωρίς να το μάθετε από τώρα!

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

Επειδή μου 'πες εσύ να 'ρθω κατέβηκα στην Αθήνα!

Αλλιώς, όρεξη είχα να ξαναδώ τη Μαρινέλλα!

-Μαριλένα τη λένε, μαμά! -Μωρέ δεν πάν' να τη λένε και Δούκισσα;

Ο Χριστός κι ο δούλος! Τι είν' αυτό;

-Φόρεμα! -"Φόρεμα" λέει! Την τιμή την είδες;

-Ε, είναι ακριβό αυτό το μαγαζί. -Καλέ, 2000 ευρώ το φουστάνι;

Έχετε τρελαθεί όλοι εδώ κάτω.

-Το ταψί κοίτα! -Το καπέλο λες;

Καπέλο, λέει. 580 ευρώ!

Γιατί κάνει 580 ευρώ; Τι βγάζει από μέσα, λαγούς;

Έλα άσ' τα τώρα αυτά, έχεις να μιλήσεις με τη Μαριλένα!

Προπαντός! Έχουμε να κάνουμε συζητήσεις για τον παππού τον πρόξενο!

-Ήταν σπουδαίος άνθρωπος! -Ήταν! Τώρα τον έφαγαν τα σκουλήκια!

Νά, ρε μαμά, κάτι τέτοια της λες. Γι' αυτό σ' έχει πάρει με στραβό μάτι!

Ήμαρτον, Κύριε!

Πώς είσαι έτσι, μαρή; Μάνα δεν έχεις να σε μαζέψει;

Τι θες, κυρά μου;

-Την είδες γλώσσα; -Προχώρα μαμά, γιατί δεν πάμε καλά!

-Πολύ φορτσάτη ήρθες απ' το χωριό! -Μα δεν την είδες πώς ήτανε;

Σαν φωτιστικό οινόπνευμα;

Περιμένω πώς και τι να 'ρθει η Τρίτη, να τα μαζέψω να φύγω από δω μέσα!

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

Μεθαύριο θα έρθει η Αγία Αικατερίνη.

Θα κάτσετε εδώ ή θα την πάτε κάπου έξω;

Όχι, Σπύρο μου, εδώ.

Καφέ έχουμε, να πάρουμε και τίποτα βουτήματα απ' τον φούρνο...

Ποια Αγία θα 'ρθει, ρε γιαγιά; Σε κόλλησε η Θεοπούλα μαλάκυνση;

Τα λείψανά της. Κάνει η εκκλησία μας περιφορά!

-Θα 'ρθει το πρωί ο παπα-Χρήστος από δω. -Πόσο πρωί;

-Εφτά, εφτάμισι! -ΤΙ;

Γιατί, αγόρι μου; Θα 'ρθει η Αγία να μας ευλογήσει!

Να μας ξυπνήσει θα 'ρθει τόσο πρωί, όχι να μας ευλογήσει!

-Εσύ θα κοιμάσαι! -Πώς; Αφού θα ψέλνετε!

(μήνυμα κινητό)

-Θεοπούλα, έχεις κινητό; -Με bluetooth.

-Μη χειρότερα. -Μ' έστειλε ο γιος μου MMS.

-Διακοπές πρέπει να σε στείλει! -Θέλω κι εγώ τέτοιο κινητό!

-3G να πάρεις. -3G θέλω.

Απ' τον Αλή στον μπαμπαλή, δεν μπορώ να συνεννοηθώ σ' αυτό το σπίτι!

(χτυπάει τηλέφωνο)

Αν είναι η κοντή, πες της ότι θα μείνω εδώ να δούμε "Αϋπνίες".

Παρακαλώ;

Έλα, θείε!

-Ο θείος Γιάννης απ' το Τορόντο! -Τι είν' το Τορόντο;

-Πόλη. -Πιο μακριά απ' τη Λάρισα;

Στην Αθήνα είσαι; Σε ποιο ξενοδοχείο;

Μετρόπολις Παλάς!

Ναι!

Θα τα πούμε αύριο, θείε μου! Έλα, γεια!

Ήρθε ο θείος Γιάννης!

Καλώς να τον δεχτείς. Εγώ δεν έχω καμιά δουλειά να τρέχω στα ξενοδοχεία.

Ρε γιαγιά, ντροπή!

Αυτός δεν ντράπηκε που δεν ήρθε στην κηδεία των γονιών σου;

Ήταν στον Καναδά.

Όπου και να 'ταν. Αδερφός του πατέρα σου ήταν.

Καλά σου λέει.

Πώς απ' το Τορόντο πήγε στον Καναδά; Δε μπορούσε να 'ρθει και στην Αθήνα;

Θεοπούλα, πέρασε η ώρα, άρχισαν να πέφτουν και οι στροφές σου,

δεν πας για ύπνο λέω 'γώ;

Καλά, πάω.

Αλλά, να ξέρεις, η Σόφη έχει πάντα δίκιο.

Καλή σας νύχτα.

-Καληνύχτα, Θεοπούλα. -Στο καλό!

-Τι με κοιτάς; -Σοβαρά δεν θα 'ρθεις;

Σοβαρότατα!

Τι κάνει τόση ώρα και μας έχει και περιμένουμε; Ωραίοι τρόποι!

Ο πρόξενος τής τα 'μαθε κι αυτά;

Σταμάτα, μαμά, κι όταν έρθει, άσ' τη να σου πει τι θέλει.

Και προς Θεού, μην αρπαχτείτε πάλι!

Μ' έχεις για τέτοια εμένα; Σιγά μην αρπαχτώ!

Εγώ θα καθίσω, θα την ακούσω με προσοχή,

θα της πω "Μαρινέλλα, λες βλακείες" και θα φύγω!

Σωθήκαμε!

Λοιπόν;

Είχες καλό ταξίδι, Λία;

-Ποια λέει; -Εσένα, μαμά!

-Και γιατί με είπε "Ηλία"; -Λία σε είπε!

Μου είναι κάπως δύσκολο να το πω ολόκληρο!

-Γιατί, τσεβδή είσαι; -(αυστηρά) Μαμά!

Παρεμπιπτόντως, Άννα, να πάτε με τη μητέρα σου ν' αγοράσετε κάτι

για να έχει να φορέσει στη δεξίωση.

-Γιατί; Δεν έχω ρούχα εγώ; -Εννοεί "κάτι καλό", βρε μαμά!

Είναι για τη δεξίωση που θα κάνει η Μαριλένα την Παρασκευή.

Έχω φέρει εγώ ωραιότατο ταγέρ,

που φόρεσα στο χωριό όταν πάντρεψε η Σπυριδούλα η κουτσή τον γιο της!

Άννα, σε παρακαλώ, εσύ με καταλαβαίνεις, φρόντισέ το.

Και είναι δώρο από μένα. Δεν θέλω να επιβαρυνθεί η μητέρα σου.

Άμα είναι έτσι, είδα εγώ το μεσημέρι ένα υπέροχο μαγαζί, εκεί να πάμε!

Λοιπόν, Λία, την Παρασκευή θα παραθέσω μια δεξίωση

στο ρουφ γκάρντεν του Μετρόπολις Παλάς προς τιμήν του Αλέξανδρου.

Θα ξέρεις φαντάζομαι ότι ο Αλέξανδρος έγινε δεκτός στο Χάρβαρντ.

Καταλαβαίνεις, βέβαια, πόσο τιμητικό είναι αυτό.

Γι' αυτό με φέρατε άρον άρον από το χωριό. Για τη δεξίωση.

Και πόσο θα κάτσει; Καμιά βδομάδα;

-Το λιγότερο τέσσερα χρόνια. -ΤΙ;

-Κι εσύ τι θα κάνεις; -Θα πάω κι εγώ.

Και θα βρεις στην Αμερική νοσοκομείο να δουλέψεις;

Θα πάει να φροντίζει τον Αλέξανδρο. Δεν είναι ανάγκη να εργάζεται κι η Άννα.

Α, για να σου πω, Μαρινέλλα!

-Εγώ έκανα τα πάντα για να τη σπουδάσω! -ΜΑΜΑ!

ΜΑΜΟΥΝΙΑ! Και καλά εσύ! Το μωρό δεν το σκέφτεστε;

-Να το τρέχετε στις Αμερικές; -Το μωρό δεν θα πάει στην Αμερική.

-Και πού θα πάει; Στην Αυστραλία; -Θα μείνει εδώ, μαζί σου.

Μόνο εσύ μπορείς να φροντίσεις τον μπέμπη, μαμά.

-Κανένας άλλος. -Και θα πάρω το μωρό μαζί μου στο χωριό;

Όχι, βέβαια! Που θα πάει το παιδί στο χωριό!

-Θα γυρίσει πίσω και θα 'χει αξάν. -Αυτό για τις μασχάλες;

Προφορά!

-Δεν καταλαβαίνω. -Το μωρό θα μείνει εδώ, στην Αθήνα.

Και μαζί του θα μείνεις κι εσύ.

Στην Αθήνα;

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

Στο υπόγειο.

(άντρας) Κάθεστε μπροστά σ' έναν καθρέφτη.

Και παρατηρείτε το πρόσωπό σας. Ξαφνικά, βλέπετε κάτι.

-Καλησπέρα. -Καλησπέρα.

Παρακαλώ, καθίστε.

Βλέπετε, λοιπόν, κάτι.

Μία ρυτίδα; Ένα πρόσωπο οικείο ή άγνωστο;

Μία θύμηση του παρελθόντος; Έναν δαίμονα;

Θα το βρείτε εσείς και θα μου πείτε μετά τι είδατε.

Και θέλω να αντιδράσετε σ' αυτό που είδατε.

-Πού πάτε, δεσποινίς; -Δεν νομίζω ότι...

-Καθίστε. -Δεν θέλετε να πω κάνα τραγουδάκι;

Όχι, απλά αυτόν τον αυτοσχεδιασμό. Καθίστε.

-Δεσποινίς, αν είστε έτοιμη. -Μάλιστα.

(κραυγή)

Τη φάτσα της θα είδε.

Έχω εγώ αδαμαντωρυχεία στη Νότιο Αφρική;

Τι λέμε τόση ώρα;

Πρώτη φορά τ' ακούω.

Πότε τ' αγόρασα όλα αυτά τα πράγματα, 10 χρόνια έχω να βγω απ' το σπίτι.

-Αυτά έβαλε στο μάτι ο Πόστλθουεϊντ. -Ο...;

-Ο Άγγλος, που θα συνεργαστείτε. -Αυτός με τα πατατάκια;

-Ναι. -Και τι; Θα μου δώσει αυτός πατατάκια

και θα του δώσω εγώ διαμάντια; Α, δεν με συμφέρει!

-Πόσα πατατάκια θα μου δώσει; -Ε όχι, κυρία Ντάλια!

Η αντίστοιχη βιομηχανία σνακ, η δική σας,

θα συνεργαστεί με τη δική του.

Αυτή η συνεργασία θα δημιουργήσει πρόβλημα

στη συγχώνευση των αδαμαντωρυχείων σας

με τα αδαμαντωρυχεία του Βαν ντερ Τσόγιεν.

Είναι άσπονδοι εχθροί αυτοί οι δύο.

-Ο...; -Ο Πόστλθουεϊντ κι ο Βαν ντερ Τσόγιεν.

Τι ονόματα έχουν κι αυτοί οι πλούσιοι! Δεν γινόταν να τους λένε όλους Μπάμπη;

-Και πώς θα τους ξεχωρίζατε; -Ενώ τώρα στα δάχτυλα τούς παίζω.

Τέλος πάντων, για να μη χαλάσει καμία από τις δυο δουλειές,

γιατί εσάς σας συμφέρει να γίνουν κι οι δύο συνεργασίες,

-όταν θα δείτε τον Πόστλθουεϊντ... -Γιατί θα τον δω;

-Γιατί ήρθε. Μένει στο Μετρόπολις Παλάς. -Τι είν' αυτό;

Ξενοδοχείο! Δικό σας!

Α!

Ένας τύπος εκεί, ποιος είναι;

Ο κηπουρός! Συγκεντρωθείτε, κυρία Ντάλια!

Όταν θα τον δείτε, θα του πείτε ότι ναι μεν οι υπογραφές θα πέσουν,

αλλά μετά τις 20 του μηνός.

Να κλείσει πρώτα η συμφωνία με τα αδαμαντωρυχεία και μετά!

Δεν μου λες, ρε Αλέξη μου,

όλα αυτά που λες κάθε τόσο, δεν τα βαριέσαι;

Βαρετές; Οι επιχειρηματικές σας δραστηριότητες;

Δεν είναι, ε;

Τι να πω; Μπορεί να τις έχω πάρει εγώ με κακό μάτι.

Το ήξερα πως θα ερχόσουν, Τζόναθαν!

Το ένιωθα κάθε φορά που κοιταζόμουν στον καθρέφτη.

Έλεγα... μια μέρα,

θα δω το είδωλό σου να καθρεφτίζεται πίσω από την πλάτη μου.

Πάψε! Μη μιλάς!

Μη μ' αγγίζεις! Με πονάς, το καταλαβαίνεις;

Ως πότε, Τζόναθαν; Ως πότε;

Φτάνει πια!

(μίμηση πυροβολισμού)

Τον πέτυχε;

Είναι κομμάτι από ένα μονόπρακτο που έγραψα όταν ήμουν στη σχολή.

-Πολύ ενδιαφέρον. -Το 'χω μαζί μου άμα θέλετε.

Αργότερα, αν δεν σας πειράζει. Μ' ενδιαφέρει πολύ πάντως!

Δεσποινίς, ξεκινήστε!

-Τι, το ίδιο; -Αυτό που έχετε ετοιμάσει.

Καλά.

-Τελείωσα. -Τι είδατε;

Είδα ένα μπιμπίκι, πήρα πούδρα και το κάλυψα.

(κλήση κινητού)

Ο Τζόναθαν θα 'ναι.

(τηλεόραση) Περπατώ μες στο δάσος όταν ο λύκος δεν είν' εδώ.

-Λύκε, λύκε, είσ' εδώ; -Τσου.

-Λύκε, λύκε, είσ' εδώ; -Όπου θέλω θα είμαι.

-Δεν λες αυτό, ρε βούρλο! -Εμένα είπες βούρλο; Άρπα αυτήν, ηλίθια!

Τι ηλίθια ρε, εγώ είμαι ηλίθια;

(φωνάζουν ταυτόχρονα)

Δικιά μου είναι η εκπομπή!

Δικιά μου είναι η εκπομπή! Φύγε, μωρή, από δω!

-Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό! -Ο γιος σου δεν ήξερε τα λόγια του!

-Άει, μωρή! -Είναι δυνατόν να μαλώνετε στον αέρα,

-την ώρα που σας βλέπουν τόσα παιδιά; -Δεν την αντέχω, μπαμπά!

Τι λόγια είναι αυτά;

-Εσείς θα έπρεπε να είστε σαν αδέρφια! -Είχα αδερφή, πέθανε!

-Δε μου χρειάζεται κι άλλη! -Τον ακούς;

Και να φανταστείς ότι μεγαλώσαμε μαζί από μικρά.

Τι λες, μωρέ; Που όταν γεννήθηκα εγώ εσύ ήσουνα πενθήμερη με το λύκειο!

Αν κάνεις ακόμα ένα σχόλιο για την ηλικία μου...

-Η οποία είναι; -26.

-Φρίντα, κορίτσι μου... -26 είπα, δεν το διαπραγματεύομαι.

Καλά για τους ξένους, αλλά εμείς είμαστε οικογένεια.

-Θείε είμαι 26, δεν θα το ξαναπώ. -Ε ναι, ρε μπαμπά, 10 χρόνια σ' το λέει!

Ακριβώς! Τι είπες, βρε;

Για όνομα του Θεού, σταματήστε!

Να χωρίσουν οι εκπομπές μας τώρα!

Τις καλλιτεχνικές τις παίρνω όλες εγώ! Και το κουκλοθέατρο, φυσικά!

Δικιά μου ιδέα ήταν! Εγώ θα την πάρω και θα 'μαι και μόνος μου εντελώς!

Μπα; Και τα 3 γουρουνάκια πώς θα τα παίξεις;

Θα βάζεις τα δύο στα χέρια και το τρίτο στη μυτόγκα;

-Φρίντα! -Τι "Φρίντα", καλέ θείε;

Τι δουλειά έχει ο Φώτης με τα καλλιτεχνικά;

Κοτζάμ πτυχίο δραματικής σχολής έχω, νά ένας πάπυρος!

Α, πάπυρο σου δώσανε; Δεν θα 'χε ανακαλυφτεί το χαρτί!

Ως εδώ, φτάνει!

Για 2-3 μέρες θα χωρίσουμε τις εκπομπές

κι όταν ηρεμήσουν τα πνεύματα θα δούμε τι θα κάνουμε!

Και στη δεξίωση του Μετρόπολις Παλάς ποιος θα πάει; Ήταν να πάμε μαζί.

Εγώ, που αγόρασα και φόρεμα χθες, ειδικά για την περίσταση.

Και γιατί δεν βάζεις αυτό που φορούσες τα Χριστούγεννα;

-Ποια Χριστούγεννα; -Τα πρώτα, στη Βηθλεέμ!

Μη μιλήσεις! Ούτε εσύ!

Λέγε, κορώνα ή γράμματα;

Κορώνα.

Γράμματα.

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

(ψαλμωδία) Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν,

ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν,

ευλογημένος ο ερχόμενος...

-Έτοιμος ο καφές σας. -Εσύ τον έφτιαξες;

-Όχι. Είπα στη... -Θέλω να τον φτιάχνεις εσύ.

Μόνον εσύ.

Μάλιστα.

-Συνέβη κάτι; -Όχι.

-Διαβάσατε κάτι στην εφημερίδα που... -Είπα όχι.

Πήγαινε.

-Έλενα! -Μάλιστα, κε Υπουργέ.

Είσαι ο μόνος άνθρωπος που εμπιστεύομαι.

Το ξέρεις αυτό, έτσι;

-Κι η γυναίκα σας, φαντάζομαι. -Ο μόνος!

Ξέρω πολύ καλά τι λέω.

Και ίσως θα 'πρεπε μια μέρα να σου μιλήσω.

Μπορείτε να το κάνετε όποτε θέλετε.

Απλώς...

Δεν θέλω να σε μπλέξω σε κάτι που μπορεί να βάλει κι εσένα σε κίνδυνο.

-Θέλετε να πείτε ότι εσείς κινδυνεύετε; -Φέρε μου τον καφέ.

-Και φτιάξ' τον εσύ. Έτσι; -Μάλιστα.

Έναν φραπέ για έξω.

-Ζάχαρη να βάλω όση θέλω εγώ; -Ε;

Τι φραπέ, λέω. Μέτριο, γλυκό, τουλούμπα, τι;

Μέτριο, χωρίς γάλα.

(κλήση κινητού)

Ποιος είσαι και τι θες;

-Δεν βλέπεις; Περιμένει ο άνθρωπος! -Σσσς!

Φραπέ μέτριο χωρίς!

-Αλήθεια; -Ναι. Ο κος Λέτζος θέλει να σας δει.

-Είπε να περάσετε απ' το ξενοδοχείο του. -Ναι, για πες. Στυλό!

Στυλό, καλέ!

Ξενοδοχείο;

Μετρόπολις...

Δωμάτιο 204. Τι ώρα;

Εντάξει, γεια.

-Το κινητό... -Παραιτούμαι!

Πάω στο θέατρο.

Φρέντο γλυκό!

(τηλεόραση) Δεν ξέρω τι να κάνω!

Γιατί δεν πάει να μιλήσει στη Νατάσα;

Ίσως να πρέπει να μιλήσω στη Νατάσα!

Ναι! Να της τα εξηγήσεις όλα!

Θα της τα εξηγήσω όλα.

Και μετά, αμέσως στον Βίκτωρ! Να του πεις ότι τον αγαπάς!

Κι έπειτα, θα τρέξω στην αγκαλιά του Βίκτωρ και θα του πω ότι τον αγαπώ!

Ορίστε.

Άμα ήμουν η φτωχή Αναστασία, θα 'χα λύσει όλα μου τα προβλήματα.

-Ό,τι λέω... -(βήματα)

Τηλεόραση βλέπετε;

Είσαι τρελός; Με τόσα ζητήματα που 'χουμε εδώ;

-Μελετάω τα συμβόλαια. -Τέλεια.

Ο Πόστλθουεϊντ είναι πολύ σκληρός διαπραγματευτής.

Σας έχω φέρει και δυο φορέματα για να διαλέξετε.

Το ένα είναι λίγο πιο χαρούμενο. Δηλώνει ότι είστε μια μοντέρνα γυναίκα.

Το άλλο πιο αυστηρό. Δηλώνει ότι είστε μια στυγνή επιχειρηματίας.

Να σου πω, ν' αφήσω τη ρόμπα μου, που δηλώνει ότι ήθελα να κάτσω σπίτι;

-Κυρία Ντάλια; -Έλα, μωρέ Αλέξη μου,

αφού εσύ θα την κάνεις όλη τη δουλειά, πού να τρέχω τώρα;

Ούτε να το σκέφτεστε!

Ντυθείτε!

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

Αφού ήρθες μέχρι εδώ, γιατί δεν έρχεσαι και στο ξενοδοχείο;

Δεν θέλω! Με το ζόρι;

(Σόφη) Ήρθα να δω τι δώρο θα του πάρεις! Κοίταξε να ξοδευτείς, ε;

-Τι ώρα θα πας; -Μετά από δω, σε μια ώρα θα 'μαι εκεί.

-Μπορώ να βοηθήσω; -Ναι, ένα δώρο θέλουμε.

Βάζο, μάλλον!

Κοίτα!

-Στο ξενοδοχείο Μετρόπολις. -Στο Μετρόπολις Παλάς;

Σ' αυτό, ναι.

Δεν αφήνουμε τα υπόλοιπα για αύριο;

Όπως νομίζετε.

Και μην ξεχάσετε. Πρέπει να πάτε σ' εκείνη τη δεξίωση.

Θα δώσω το "παρών".

Ειδοποίησε τον οδηγό μου να 'ρθει να με πάρει, και μετά, είσαι ελεύθερη.

Καλό απόγευμα!

Καλό απόγευμα και σε σένα, Έλενα. Τα λέμε αύριο.

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ")

Είσαι χαζή. Ό,τι θέλεις κάνε, αλλά να το ξέρεις, είσαι χαζή.

Μαμά, ηρέμησε και χαμογέλα! Μας βλέπει ο κόσμος!

Σε μεγάλωνα τόσα χρόνια για να πας να γίνεις υπηρέτρια του γιου της.

-Κι εγώ, δική της υπηρέτρια! -Παρακαλώ, οι κυρίες θα πάρουν κάτι;

Δε μας έχουνε φέρει πιάτα ακόμα, αγόρι μου.

Δεν του λες να κατέβει να κάτσουμε να τα πούμε λίγο μέσα στ' αμάξι;

Κυρία Ντάλια!

-Δεν θα κάτσω πολύ. Να 'χεις το νου σου. -Μάλιστα, κε Υπουργέ.

(κλήση κινητού)

Έλα, μπαμπά.

Κορώνα δεν είπε; Τι κλαίει τώρα;

Να της πεις ότι εγώ έμαθα για τη δεξίωση!

Κι ότι η εκπομπή για τα κοσμικά ήταν δική μου ιδέα!

Να κάτσει στ' αβγά της!

Άντε από κει, κότα!

-Δεν σας φέρανε καναπεδάκια; -Δεν χρειάζεται!

-Μια χαρά βολεύτηκα εγώ στο σκαμπό! -Τι θέλω και ρωτάω...

Άννα, πρόσεξες; Ήρθε κι ο Σταυριανίδης, ο υπουργός!

Ναι, τον είδα!

Και κάναμε μια χαρά! Μέχρι πάνω πετάχτηκα εγώ!

(αυστηρά) Μαμά!

-Καλέ, φέρε μας λίγο κρασάκι! -Αμέσως, κυρία μου!

-Τι αμέσως και πας και φεύγεις; -Θα σας φέρω σε λίγο!

Μη σώσεις!

Στον άλλο πάει.

(μουσικό θέμα από το "Ψυχώ") Ελάτε να πιούμε κάτι από το μπαρ.

-(γερμανικά) Ja? -Γεια!

-Ήρθα για την πρόβα. -(γερμανικά) Was?

Σσσς!

Mr. Lentzos?

Ψιτ!

-Εδώ δεν είναι το ξενοδοχείο Μετρόπολις; -Όχι, εδώ είναι το Μετρόπολις Παλάς.

Δεν κατάλαβα;

Ψάξτε λίγο καλύτερα.

-Λυπάμαι, δεν σας βρίσκω! -Μα είμαι δημοσιογράφος!

Ναι, αλλά δεν είστε στη λίστα!

-Έχω μια εκπομπή στο κανάλι Τηλεβόας! -Στο ποιο;

-Τηλεβόας! -Δεν το ξέρω.

Δεν έχει σημασία!

Και θέλω να πάρω κάποια πλάνα από τη δεξίωση για μια εκπομπή.

Λυπάμαι, αλλά σας επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά

ότι δεν με έχουν ενημερώσει και δεν μπορώ να σας επιτρέψω την είσοδο.

Μάλιστα.

-Τι ζώδιο είστε; -Σκορπιός.

Χάλια μήνα θα 'χετε. Θα φάτε μια έκλειψη...

Τι έχεις, κορίτσι μου; Γιατί κλαις;

Τα παιδιά.

Τα παιδιά είπαν ότι τώρα που ο μπαμπάς πέθανε,

αν πάθεις κι εσύ κάτι, εγώ θα μείνω μόνη.

Ποια παιδιά το είπαν να τα περιλάβω;

-Αλήθεια είναι; -Όχι!

Εσύ εμένα θ' ακούς! Κατάλαβες;

Δεν θα σ' αφήσω μόνη σου ποτέ.

-Ποτέ! -Ούτε κι εγώ!

Ναι, κορίτσι μου!

Κι εσύ μη μ' αφήσεις ποτέ μόνη!

Ήρθα, τα είπαμε, τι περιμένουμε τώρα;

-Είναι αγένεια να φύγετε τώρα! -Είπε ότι θα επιστρέψει σύντομα!

Βαρέθηκα.

Και δεν έπρεπε να του πείτε ότι φοράει ποστίς! Ταράχτηκε!

Γιατί; Δεν το 'ξερε; Στον ύπνο τού το κόλλησαν;

Σσσς!

Σε πέντε λεπτά, ο κος Πόστλθουεϊντ επιστρέφει.

Μάλιστα!

Λοιπόν, επειδή εγώ πρέπει επειγόντως να φύγω,

γιατί δεν φαντάζεστε πόσες εκκρεμότητες υπάρχουν.

-(βήξιμο) -Βήξε όσο θες, εγώ φεύγω.

Πείτε στον κύριο... Πέστλθμ,

ότι χάρηκα και τα υπόλοιπα θα τα συνεννοηθεί με τον κο Στεργίου.

Πάω.

-Πού πάτε; -Στ' αμάξι!

-Μόνη σας; -Μόνη μου, δεν θα χαθώ!

Που και να χαθώ δηλαδή, δικό μου είναι το ξενοδοχείο, δεν πειράζει!

(μουσικό θέμα από το "Kill Bill")

Συγγνώμη, ο κος Δελόγλου σε ποιο δωμάτιο είναι;

-Σας περιμένει. -Ναι, είμαι ο ανιψιός του.

Μισό λεπτό να τον ειδοποιήσω.

-Στο 412, περάστε. -Ευχαριστώ.

Ωραία, και πού είν' αυτό το Μετρόπολις; Βρήκα άλλο Μετρόπολις εγώ.

Λέγε τώρα.

Καλά, έρχομαι.

Μισό λεπτό, καλέ!

Κράτα λίγο την πόρτα, μη με κόψει στα δυο!

Γιατί δεν πάω με τ' ασανσέρ;

Το βάζο!

Μόλις έφυγε απ' τη δεξίωση. Σε λίγη ώρα θα 'ναι σπίτι του.

Τέλεια!

Τι έγινε, μαρή;

-Νομίζω ότι κλειστήκαμε. -Κλείστηκα κι εγώ;

-Δεν λειτουργεί! -Μήπως έγινε διακοπή ρεύματος;

-Όχι, αφού έχει φως! -Κάντε κάτι, έχω κλειστοφοβία!

Τι είν' αυτό; Κολλάει; Κάνε πιο κει!

Απλώς, η κυρία φοβάται τους μικρούς κλειστούς χώρους.

Μη χειρότερα, Παναγιά μου, αυτό πρώτη φορά τ' ακούω!

-Και πού κατουράει, στο δάσος; -Μη φοβάστε, είμαστε κι εμείς εδώ!

Και τι για καλό μου το λες αυτό; Έχω και αγοραφοβία!

Φοβάται να πάει για ψώνια;

Αχ, πείτε της να μη μιλάει, ζαλίζομαι.

Άντε καλέ από κει, που δεν θα μιλάμε, επειδή είσαι εσύ ζουρλή!

(ήχος παιχνιδιού στο κινητό)

Η κοπελιά δεν μιλάει.

Ξένη θα 'ναι.

You? English, English?

-Ελληνίδα είμαι, ρε θειά! -Θειάφι! Γλωσσάδικο!

Κι εσείς μωρέ, τρεις άντρες, τι σας έχουμε; Κάντε κάτι!

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Να χτυπήσουμε μόνο την πόρτα,

-μήπως και μας ακούσουν! -Ε, άντε λοιπόν, χτύπα!

(επιφωνήματα)

Μη χτυπάτε τόσο δυνατά! Το κεφάλι μου!

Δεν είμαι καλά. Κάπου να κάτσω!

Να σου πω, όχι εδώ στην κουζίνα, πάμε μέσα στο σαλόνι!

-Πού να κάτσεις, μαρή, σε ασανσέρ είσαι! -Το ξέρω, κυρία μου, αλλά νομίζω...

λιποθυμώ.

Ωχ, πιάστε την, θα χαλάσει και το μαλλί!

-Πού είναι η κα Χατζηαλεξάνδρου; -Δεν είστε μαζί;

-Είπε θα κατέβει. Δεν ήρθε; -Όχι.

Και πού είναι;

-Πού βρίσκομαι; -Περάσαμε τη Λαμία,

τώρα σε λίγο φτάνουμε Τέμπη! Πού να βρίσκεσαι, καλέ;

Μες στο ασανσέρ είσ' ακόμα!

Την άλλη την αναίσθητη κοίτα, τσίκι-τσίκι μ' αυτό το κινητό!

-Αντί να πάρει τηλέφωνο για βοήθεια! -Αφού δεν έχει σήμα!

Όντως! Ούτε το δικό μου έχει!

Ελάτε, καλέ.

Ελάτε να χτυπήσουμε μπας και μας ακούσει κανείς.

Βοήθεια! Μας ακούει κανείς; Στο ασανσέρ είμαστε!

Βοήθεια!

-Εσύ γιατί δεν χτυπάς; -Κι εσύ που χτυπάς, τι κατάλαβες;

-Καλά, δεν σε νοιάζει; -Με νοιάζει, ρε θειά!

-Με περιμένουν και για πρόβα! -Για ταγέρ;

-Ηθοποιός είστε; -Γιατί ρωτάς;

Είμαι δημοσιογράφος. Θα μου δώσετε μια συνέντευξη;

Α, δεν πας καλά!

-Ηθοποιός; -Φοιτητής!

-Εσείς; -Αστροναύτης!

Τι πάθατε;

Τίποτα. Αχ!

Έλα ρε, έχασα!

Ελάτε να τον βοηθήσουμε, πάνιασε ο άνθρωπος!

Ελάτε, καθίστε...

Πάνε μωρή πιο κει, έχεις πιάσει όλο το ασανσέρ!

Να ξαπλώσει ο άνθρωπος!

Αχ, τι πάθατε, καλέ; Ξαπλώστε!

-Γεια σας! -Αχ!

(δυνατό ουρλιαχτό)

Άμα δεν μας ακούσουν και μετά απ' αυτό...

Θα τον κόλλησε η άλλη κλειστοφαγία, πώς το είπε!

Όχι, δεν είναι αυτό.

Νομίζω ότι...

Ότι πεθαίνω.

(όλοι) Ε;

Δεν ξέρω τι έχει συμβεί.

Τι θες να πεις;

Έχει φύγει εδώ και ώρα απ' τη δεξίωση

και δεν έχει κατέβει ακόμα στο αυτοκίνητο.

Πού είναι;

Ακούστε με.

Ακούστε με.

Δεν νομίζω ότι μου μένει πολύς χρόνος.

Όχι, βρε πασά μου!

Ματιασμένος θα είσαι. Εγώ θα σε ξεματιάσω!

Πες μου τ' όνομά σου!

-Είμαι ο Ευάγγελος... -Ευάγγελος!

-Σταυριανίδης. -Φτάνει το μικρό, δεν θέλω επίθετο!

Σταματήστε, αφήστε τον να μιλήσει!

Με δηλητηρίασαν.

(μουσική αγωνίας)

Είμαι σίγουρος.

Και τώρα θα τη γλιτώσουν.

-Μην τους αφήσετε να γλιτώσουν! -Ποιους;

Εγώ δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Είχα στοιχεία, αλλά...

Μην τους αφήσετε.

Ποιους; Πείτε μας, να πάμε στην αστυνομία!

Όχι, όχι στην αστυνομία! Θα σας σκοτώσουνε!

Εμάς; Αχ, Θεέ μου!

Έχουν δύναμη.

Άκρες παντού.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο εγκέφαλος,

αλλά έχουν άκρες παντού.

Κι εδώ...

Και πού;

Σας ικετεύω!

Μη μ' αφήσετε να πεθάνω έτσι!

Τι να κάνουμε;

Θα σας δώσω όλα τα στοιχεία που χρειάζεστε για να τιμωρηθούν.

Μόνο εσείς ξέρετε.

Μόνο εσείς μπορείτε.

Θα πάτε στο γραφείο μου.

Η Έλενα...

Στο γραφείο έχει ένα πα...

(όλοι) Ναι;

Μην τους αφήσετε να ξεφύγουν.

(διακοπή μουσικής)

Απόδοση διαλόγων Λευτέρης Ρίζος

Υποτιτλισμός Videopress S.A.

(τραγούδι τίτλων)

Στον ύπνο μου το είδα, κρατούσα πιστόλι

και δίπλα μου περνούσανε κλέφτες πολλοί

Και μες στην καταιγίδα και μέσα στο χιόνι,

εγώ πυροβολούσα και έκανα σκι

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά

Στον ύπνο μου το είδα πως έπινα τσάι

και μου τηλεφωνούσε το αφεντικό

Και μου είπε αν τους συλλάβω πως θα μ' αγαπάει

και πως θα πάω ταξίδι στον Ειρηνικό

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

στις μπότες μου φορούσα σπιρούνια χρυσά

Κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι

τους κλέφτες κυνηγούσα μες στα βουνά