All language subtitles for Korona królów odc. 225

W poprzednim odcinku. Nie!

Mam! Mam! Mam!

Dziecku! Kolejny zamach. Zamach?

To są łakocie natączone trudzinną. Dla
twojej żony, panie. Król mnie wygna,

albo... ...każe stracić.

Wszystko im powiem.

Już nie powiesz.

Co to znaczy, że nie ma śladów?

Zupełnie jakby ten człowiek był znikąd.

Wszystkie nasze tropy okazały się
fałszywe, panie.

Dotarliście do rodziny, przyjaciół?
Mieliście pół roku.

Nikogo nie miał. Jednak ktoś mu pomógł
wyzionać ducha.

Panie, szajka musiała być świetnie
zorganizowana.

Na pewno lepiej niż królewscy śledczy.

Rozumiem, że nigdy się nie dowiem, kto
chciał zabić moją żonę.

Lub ciebie, panie.

Czesi mogli planować drugie morderstwo.
Nie pomyślałeś o tym?

A jeśli zamach na Krystynę był częścią
większego, bardziej zbrodniczego planu?

Panie, Michał Ciacza czeka w korytaniu.

Nie wierzyłem, że zaznam jeszcze
szczęście.

A ja myślałem, że umrę w samotności.

Bóg nam wynagrodził lata smutku.

Teraz już mogę umrzeć w spokoju.

Przeciwnie, teraz dopiero będziesz mógł
w spokoju żyć.

No starość, człowiek myśli inaczej.

Chciałby, żeby na łożu śmierci pożegnali
go najmilsi sercu.

Nie mów tak.

Ja to tylko syna chciałbym zobaczyć.

Nie wiem, czy będzie mógł przyjechać do
Sierakowa.

A ja wierzę, że zdąży wrócić i umrze.
Ale dla nas, dla Heleny i małej Helenki

byłoby to...

A co wiesz o Macieju Borkowicu?

Widziano go w okolicach Sierakowa.

Kto widział?

Świadkowie.

Wieligodni?

Jak najbardziej.

I to wszystko?

Wszystko? Maciej to banita.

Właśnie wyszedł do krycia.

Przyniósł ujmę konfederacji nam
wszystkim.

I co ja mam z tym zrobić?

Wydałem prawa, dzięki którym tacy jako
on nie powinni już nikogo namawiać do

buntu. Panie, ludzie u nas boją się
Borkowica. Nie wszyscy zostali wierni

Konfederacji, a on jest szalony. Na
Śląsku też buntowały innych przeciwko

Borkowi.

Mówią królu, że jednemu z możnych w
księstwie Jaworskim spalił i wyrżnął

wiatkę. A i samego Wielmorze życia
pozbawił. Mówią, że tamten chciał

zdradzić miejsce jego kryjówki.

Po co mi to opowiada?

Jeżeli wyrwną jakąś wieś na Śląsku, to
to jest problem Bolka.

Przychodzisz tutaj powiedzieć mi, że
cała Wielkopolska boi się jednego

człowieka.

Gdzie jest wasza odwaga?

Pójdziesz do starosty.

Pokajaliście się?

To pokażę cię, że szanujecie wierzbiętę.
To jest jego urząd.

Wezwij suchy wilka i bogorię.

Zbyt wiele wrażeń dla ojca jak na jeden
dzień.

To cud, że Helena się znalazła.

Ja ją odnalazłem.

Nikt z was nie chciał wierzyć, że żyję.
I będę ci za to wdzięczny aż po grób. Na

co mi twoja wdzięczność?

Nie było dnia, żebym o niej nie myślał.

Ale znalazłeś chwilę na przystąpienie do
buntowników na Śląsku.

To co ci chodzi?

Spokojnie patrzysz, jak Czesi przejmują
Śląsk?

Wszędzie tam, gdzie widzę
niesprawiedliwość i nieprawość, chwytam

już jestem.

Nie widzisz, że to mordy, grabieże?
Zwykłe rozboje?

Rozboje?

Walczę o prawa wielkopolanie. Rozumiesz
tego?

Albo ty, albo ja. Nie ma pod tym dachem
miejsca dla natopu.

Inocencjusz szósty jest wyjątkowo
surowy. Także dla ludzi kościoła.

Mówi się, że nawet w Awinionie pozbawił
duchownych wielu przywilejów. Wątpię

więc, aby się przychylnie odniósł do
twojej supliki w sprawie rozwodu, panie.

Wszystko w rękach Boga.

Wezwałem was jednak w innej sprawie.

Przybył do mnie Michał z Czacza i
twierdzi, że w Sierakowie widziano

Borkowica.

Dawnośmy o nim nie słyszeli.

Tchnijcie kogoś po starostę. Wyszedł z
ukrycia i trzeba go ciągnąć na Wawel.

Przecież to banita.

Nawet duchownego nie posłucha. Trzeba go
ująć siłą.

Posłuchajcie zanim zaczniecie wyrokować.

Przyjąłem Michała i ostro go zganiłem za
donosicielstwo.

Myśli, że bronię Borkowica.

Grałeś komedię.

Cała Wielkopolska powinna o tym się
dowiedzieć. A Świeraków szczególnie.

się tym. To uśpi jego czujność. Musi być
pewien mojego poparcia. Możesz na mnie

liczyć. Zaczekajcie.

Pozwól królu, że przedstawię jeszcze
inny pomysł.

Opowiem ci, jak było, bo widzę, że masz
mnie za mordercę.

Chcesz mnie przekonać o swojej
niewinności?

Posłuchaj i sam zdecydujesz.

Jak wiesz, z początku się nie
wychylałem.

Siedziałem cicho.

Najpierw dzięki twojej zgodzie w
Strzegomiu, potem na Śląsku, niedaleko

Kamiennej Góry.

Zakochałem się Gunzelu w turce
szlachetki Marcina z Kamiennej Góry. To

nie zbrodnia.

Tenusia miłowała mnie bardzo, ja ją
także.

Gdy zaszła w ciąży, zaczęła błagać mnie,
abym prosił Marcina o jej rękę.

Nie mogłem się na to zgodzić sam,
rozumiesz?

Ale musiałem wyznać jej też, kim
naprawdę jestem.

Powiedziałeś jej prawdę, że ściga cię
sam król Kazimierz.

A ona opowiedziała o wszystkim.

ojcu Łatynka za mnie zabić.

Którejś nocy przyszli po mnie
skrytobójcy.

Cudem uniknąłem śmierci.

Kryłem się po lasach, jak zwierzę Marcin
deptał mi po piętach.

Aż w końcu postanowiłem z tym skończyć
raz na zawsze.

Opłaciłem bandytów, żeby towarzyszyli mi
podczas wizyty w wiosce Marcina.

Padli w mordercy chał.

Cała Wielkopolska opowiada historię tego
krwawego napadu. Nie chciałem nikogo

zabijać, ale sytuacja wymknęła się spod
kontroli.

Spaliliście wioskę, wymordowaliście
mieszkańców.

Najgorszy.

Nie wiedziałem, że w jednej z chat była
ona.

Jak mogłeś nie wiedzieć? Przecież
mieszkała tam z ojcem.

Ufałem bandytom.

A to nie proszę.

Chciałbym zostać w Sierakowie chociaż
przez kilka dni.

Porozmawiam o tym z Heleną.

Ale i tak decyduje ojciec.

I ty pewien, że to dobry pomysł?

Tylko wtedy Borkowicz połknie przynętę.

Jeżeli zaproszenie na Wawel z nikiemu,
Michał z Czacza, czy ktoś inny ze

stronników Wierbiędy, będzie nieufny.

Janusz ma rację.

Dlaczego miałbyś królu wysyłać po niego
kogoś z Wielkopolski?

Mów dalej.

Ktoś z ziemi krakowskiej, wprost
przeciwnie, nie wzbudzi w Borkowiczu

Rozumiem, że to musiałby być mąż
niewtajemniczony w nasz plan.

Przekażę Maciejowi, że na Wawelu czeka
na niego nagroda.

Im szczersze będzie jego oburzenie, tym
będzie bardziej wiarygodny.

Mam go nagradzać za zabójstwo?

Nie uwierzę. Chcesz go nagrodzić łaską,
ale tu będzie potrzebny jakiś chciwiec,

który będzie oburzony, że ktoś ma dostać
nagrodę, a nie on. I to jeszcze

niesłusznie. Nie może tylko wiedzieć,
jaka to będzie nagroda.

Mam już wysłannika. Wyobraź sobie,
panie.

mój drogi krewniak Przesław.

Macieju, król Kazimierz wzywa cię na
Wawel, żeby dać ci nagrodę za twoje

zasługi, nie bacząc na twoje przewiny.

Dobre. Borkowic przybędzie tu, co koń
wytkoczy.

Pięknie. Chciałabym, żeby ta fontanna
wypadała pięknymi kaskadami i wpadała do

wspaniałych stawów.

Obok stawu moglibyśmy dosadzić krzewy i
stworzyć żywy labirynt.

W Italii są teraz bardzo w modzie. Tak,
a gdzieś na środek wybudujemy pięknie

rzeźbiona alcana, gdzie będą dawać
występy wszyscy aktyści z

stad.

Może tutaj?

Aha.

Życiarnowiec będzie ważniejszy od
Kraków. Co za rozmach.

A Kazimierz, ta cała Krystyna, zostaną
zupełnie sami.

Będzie mnie błagał na kolanach, żebym
wchudziła. A wiesz co ja wtedy zuchobię?

Wyśmieję go.

Mikołaju, widziałeś plany ogrody?

To będzie jak w Italii.

Obawiam się pani, że nie mam w tej
sprawie dobrych wieści.

Co chcesz przy to powiedzieć?

Kazimierz ograniczył ci dostęp do
skarbu.

Jak to ograniczył?

W zasadzie nie masz nic.

Nie. Nie!

Masz jechać do królu i to szybko
załatwić!

Rozmawiałem z Heleną o Macieju.

Zgadza się ze mną.

Chce wyrzucić własnego brata?

Jeżeli Maciej zostanie, my wyjedziemy.
Co ty mówisz?

Maciej jest banitą skazanym na karę
śmierci. Nie możemy z nim mieszkać pod

jednym dachem. Ale nikt nie musi
wiedzieć, że Maciej wrócił. Ludzie

Przebysławie.

To mój syn.

Dlatego do tej pory mu pomagałem.

Czemu więc teraz wyjdziesz z Danii?

Wróciła Helena z naszą córeczką. Dość
już wycierpiałe.

Nie chcę ich narażać na kolejne
niebezpieczeństwa.

A jeżeli król się dowie, że ukryłem
Macieja w Strzegomiu, skaże mnie na

Boże, to wąż.

Co robić?

Albo my, albo Maciej.

Widzę, Goncelu, że cię nie przekonały.

Jak on śmie tak traktować królową
Polski?

Pani, nie możesz się tak denerwować. Jak
się mam nie denerwować?

Ja jestem jego prawowitą żoną.

Co źle wpływa na zdrowie. Ja ci powiem,
co źle wpływa na zdrowie. Zrada.

Jeżeli on kazał Ligendzie, Psywis,
takiej wieści, to znaczy, że jest

odwodu. Papież na pewno się na to nie
zgodzi. Już ja się o to postaram.

Ale to czas, kiedy papież podejmie
decyzję.

Muszę się wstrzymać za rozbudową
Żarnowiec.

Z czego ja będę siła?

Z czego ja utrzymam zamek?

Co to jest?

To miał być mój potak.

Ale i tak pewnie te sceny stara panna...
A dzięki temu będziemy miały co jeść.

Oto ja nie mogę to przyjąć.

Proszę. Nie.

Jestem królowa Polski.

Znajdę jakieś rozwiązanie.

Przytul mnie.

Kłamiesz ojców w żywe oczy.

Nic wam z mojego powodu nie grozi.

Nie wracałbym do Sierakowa, gdyby było
inaczej.

Swoje wiem.

To źle wiesz.

Nikt nie słyszał, żeby król ścigał
konfederatów. Ale ciebie ściga.

Sam słyszałem. O śląsku to się
dowiedział.

A co to Kazimierze obchodzi?

To sprawy Bolka, a nie króla.

Czyli zostajesz.

Chcesz wyrzucić mnie z własnego domu?

Tego zrobić nie mogę.

Ale jeżeli zostaniesz, zabieram żonę i
córkę i wyjeżdżam jeszcze dziś.

Zostawcie się, obaj. Nie rozumiem,
dlaczego tak ci zależy, żeby jak

wyjechać?

Tyle czasu pomagałeś mi się ukrywać, a
teraz nagle taki strachliwy.

Macieju, masz na rękach krew wielu osób,
w tym wojewody.

A może... śpieszysz się z wyjazdem, bo
planujesz donieść na mnie królowi?

Oszalałeś?

Dobrze wiesz, że nigdy bym tego nie
zrobił.

Udowodnij. Niby jak?

Nie wyjeżdżaj.

Wtedy uwierzę, że nie planujesz zdrady.

Mogę nie wyjeżdżać, ale jeżeli coś
stanie się Helenie lub naszej córce, to

będzie twoja wina.

Ojcze, wiem...

że zapchnąłeś mi wracać do rodzinnego
kraju. Jednak moja sytuacja w Polsce się

pogorszyła.

Zapewne słyszałeś o tym, jak traktuje
mnie mój mąż. Teraz jednak stało się

najgorsze. Widzisz?

Tak, pani.

Kazimierz decydował, że nie będzie
dłużej utrzymywał ani mnie, ani zamek w

Żarnowiec.

Ponadto napisał do papież z prośbą o
rozwód.

Jeżeli papież się zgodzi, to moje życie

zawsze straci sens.

Więc jeżeli ty, mój kochany ojciec, nie
zrobisz dla mnie zapisu, to

skończę jak pozostawiona na pastwę losu
przebraczka. Skończyłeś?

I napisz jeszcze tutaj od siebie.

Obok linii? Tak, albo pod spodem. Ważne,
że piszesz od siebie.

Pisz. Panie, jakoś chyba pragnę dodać

całkiem od siebie, że królowa jest
bardzo słabowita.

Niewiele je, a ostatnie kęsy oddaje
służbie.

Byśmy nie głodowali. Piszesz?

Lękam się, że zostało jej niewiele
czasu.

Jeżeli jest Ci miłe życie Twojej córki,
błagam Panie,

pomóż.

Zobaczysz, jak pięknie będzie ci w
koronie.

Niech tylko papież udzieli mi rozwodu.

Nawet po rozwodzie nie będę mogła zostać
królową.

Jestem niższego stanu, przecież wiesz.

Nadam ci szlachetstwo.

Zwykłe marzenia, Kazimierzu.

Świat mnie nie zaakceptuje.

Sam widzisz, jak traktują mnie na
Wawelu.

To poproszę o pomoc Karola.

W końcu to jemu zawdzięczam moje
szczęście.

Niczego mu nie zawdzięczasz, uwierz mi.

Muszę ci wyznać pewną prawdę o nim.

Witaj, Hasso.

Coś się stało, bo... Minę masz nie tęgą.

Księżna Kunegunda.

Twoja córka królu... Przykro mi.

Miałeś rację.

Jestem wanitą.

Nie musisz się już martwić, wyjeżdżam.

Teraz, po nocy? Im szybciej, tym lepiej.
Wszystko gotowe.

Pojadę na południe. Chcę dołączyć do
Krucjaty, żeby walczyć z Saracenami.

Powinieneś pożegnać się z ojcem.

Liczyłem, że ty to zrobisz w moim
imieniu.

Co mam mu powiedzieć?

Oto Helenia.

Helena to rozumie.

A ojciec... Coś wymyślisz.

Może po prostu powiedz mu prawdę.

Kiedy cię znów zobaczę?

Być może nigdy.

Moja ukochana Kunegunda.

Tyle lat czekała na szczęście, a jak do
niej przyszło to...

Ty ją zabierasz?

To wszystko jest moja wina.

Mogłem nie walczyć, Oruś.

Mogłem spłacić Ludwiga.

Wypadł mi Bóg.

Wypadł mi smutko.

Już nigdy nie usłyszę twojego głosu.

Nigdy nie zobaczę twoich obrób.

Tyle bólu nie trają.

Odetłałem Adelaidę, którą tak dobrze
przyjęłaś.

A teraz w jej komnacie.

Co ja robię?

Co ja robię?