All language subtitles for Korona królów odc. 213

W poprzednim odcinku.

Król Karol zaprasza najjaśniejszego pana
na rozmowy do Pragi. Co rozkażesz i

czym zapłacisz?

Chodzi o polskiego króla?

Będziemy mieli dziecko.

Pakujcie kufry, Adelaida przenosi się do
Żarnowca.

Nigdzie nie pojadę. Będziesz miała swój
zamek, swój dwór.

Zamienię twoje życie w piekło.

Nie jest to źle.

To grubnie.

Zimno jak wytrwa z gadańca.

Słody wniosą meble, napali się w kominku
i będzie jak na Pawelu. Chyba nie

wiesz, o co mówisz.

Nie możemy wpuścić do królowej, dopóki
komnata nie będzie gotowa.

Całe szczęście spodziła się wpierw
posilić.

Poszczęszcie się tymi kucami!

W kominku nienapalone, gamonie!

Mnie życie tutaj też się nie uśmiela.

Ale królowa nas potrzebuje.

Osobiście wybrałem dla ciebie komnatę na
uboku, z dala od zgiełku.

Abyś mógł w pracy wypocząć. Tylko mam
nadzieję, że nie jest zbyt skromna.

Jednego dnia chcesz mnie zabić?

Drugiego każesz dorzucić pod uszek.

Zabić? O czym ty mówisz?

Ty nasłałeś Sokolnika.

Klenę się na własną rękę, że nie miałem
z tym nic wspólnego.

Kazimierzu, gdybym chciał cię zabić,
stałbyś teraz tutaj obok mnie.

Jak nie ty, to kto?

Dobrze wiesz kto.

Ludwik jest równie bezwzględny twojego
matka. I próżny jak ojciec.

Z wasz słowa mówisz o moim siostrzeńcu.

Proszę, niczym cię nie przypominam.

Niby taki pobożny, wódę kazał obwiesić
relikwiami, a za żonę wziął bliską

kuzynkę, nie czekając na dyspensę. Do
stanie. Po fakcie.

Powiem drugą, jestem ciekaw, kto obiecał
papieżowi w zamian.

Jesteśmy sami, ty i ja, Kazimierzu.

Elżbieta traci wpływ na syna.

Jak mu pozwolimy, wkrótce będzie rządził
całą Europą.

Nie wiedziałem, że tak się go boisz.

Boję się jego zapalczywości i chciwości.

Zagraża nam obydwu.

Ufasz mi?

Zapraszałbym cię do Pragi, gdyby było
inaczej.

Zatem zaufaj mi. Wciąż mam na niego
wpływ.

Ja mam nadzieję, że nie masz do mnie
żalu o Adelaide.

Przez te wszystkie lata modliłem się,
aby obdarzyła cię dziedzicem.

Ja też się modliłem, abyś miał syna. Z
tego, co pamiętam, masz, zdaje się, dwie

córki, tak jak ja.

Moja Anna jest młoda, ma dopiero
szesnaście lat. Jestem pewien, że urodzi

dzień synu.

Moja matka powiła mnie, gdy była sparsza
od Adelaity.

No, ale z biblijna Sara nie była młódką,
kiedy powiła Izaka.

Ale pewnyś, że chcesz czekać na cud?

Ośpiesz się, Kazimierzu.

Czeka na ciebie kwiat dziewictwa z
najlepszych rodów.

A skoro papież Innocenty
najprawdopodobniej da zgodę Ludwikowi na

kuzynką, to dlaczego nie miałby pozwolić
tobie na unieważnienie ślubu z

Adelaidą?

Ja jestem pewien, że to tylko kwestia
ceny.

Nie zdążyliśmy wszystkiego rozpakować.

Tutaj postawimy stolik.

Wyciągniemy więcej świeczników, poduszki
i będzie pięknie, pani.

To miejsce nie pomoże nawet tysiąc
świeczniki.

Może lepiej, żeby nic go nie oświetlało.

Masz rację, pani.

Ty wystarczająco rozświetlasz każdą
komnatę.

Dopiero jak tutaj weszłaś...

Taką na to nabrała charakteru i widać,
że jest to królewska sypialnia.

Nic więcej jej nie trzeba, prócz ciebie.

Moja obecność nawet chleb zamieni w
królewska sypialnia.

Tu nie pomogą poduszki, świeczniki ani
puchary.

To jest cela więzienna.

Kazimierz mnie tu wysłał, żebym umarła w
rozpaczy.

Może jestem szalona.

Ale Kazimierz wróci jeszcze po swoją
szaloną żonę.

Wiem, jak go złapić.

Zypałeś mnie, panie?

Tak.

Spróbuj się dowiedzieć, o co chodzi
Karolowi.

Nie sądzę, żeby wezwał mnie tylko po to,
by omówić sprawy Śląska i Madosza. Coś

podejrzewasz? Nie podejrzewam.

Ja wiem, że jemu chodzi o coś jeszcze.

Ledwo znalazłem drogę powrotną.

W tym zamku można błądzić miesiącami.

Widać, że Karol napatrzył się na
francuskie zamki, nim rozpoczął

okien widziałem katedrę świętego Wita.

Buduje ją sam Mateusz Arrar. A ja tam
katedra.

Ponoć piwnice z winami mają największe w
Europie.

Jakbyś je znalazł, to dopiero byś
miesiącami stamtąd wychodził.

Januszu, mówiłeś, że są tutaj duchowni,
których poznałeś na studiach na

Włoszech. Spróbuj się od nich czegoś
dowiedzieć.

Spróbuję, panie.

Janie, do ciebie też mam sprawę.

Nie chcę tych wawelskich gratów.

Chcę mieć akcjami te złocenia, wszystko
najpiękniejsze na Żarnowcu.

Wracaj, skąd przyszedłeś!

Ale pani, sam król kazał mu z tobą
przyjechać. Chyba, żeby mnie otruć.

dam to samo, co ty.

Precz!

Chcę mieć najlepszych kucharzy,
najlepsze wina i najlepszą dziczyzdę w

królestwie. Urządzę się tu lepiej niż
Elżbieta w tej swojej budzie.

Przy okazji ogołocę skarby z Kazimierza.

Zrobię z Zarnowca zamek godny prawdziwej
królowej.

A gdzie jest Igenza?

Nie wiem, pani. Jeżeli uciekł, każę go
tu przyprowadzić na powrozie.

Poszukam go.

Kazimierz pożałuje, że mnie odesłał.
Chcę zjeść kaczkę.

W rosmarynie, z jabłkami, z ratynkami.

Pani wyrzuciłaś przed chwilą kucharza.

Nie słyszałaś, co powiedziałam?

Oczywiście. Jak sobie życzysz, pani.

Kazimierz będzie mnie błagał na
kolanach, żebym wróciła na babę.

Tylko ja nie wiem, czy się wtedy tylko
te...

Żal mi jej.

Królowa dała ci się we znaki?

Cierpienie ją zmieniło.

Była nieszczęśliwa i stała się niedotnie
się nie dla innych.

Ale czy z własnej winy?

Nigdy jej pani nie lubiłaś.

Nawet się z tym nie kryłaś.

Mogłam być jej więcej dobra.

O!

To buty do tańca od Mikołaja Jegera.

Królowa tak je lubiła.

Trzeba je odesłać do Żarnowca.

Zajmę się tym.

Zawiozę osobiście te buty do Żarnowca.

Ale która to?

Reto, będzie bal. Na pewno ją tam
spotkasz.

Nie rozumiesz.

To Mietka. Karol nie zaprosi takiej
nadworskiej bal.

Ciągle mam przed oczami, jak stoi w
korytarzu.

A, piękna niewiata z Budy.

Nie mogę przestać o niej myśleć.

Panie, pełno tu innych niewiast.

Niewiast, które mogą być natłane przed
Karola.

Dość już postów, wyrzeczeń.

Chcę właśnie poczuć, że duję.

Znajdziesz ją, czy to dla ciebie jest za
trudne zadanie?

Tu przede mnie ojciec odesłał Adelaidę
do Żarnowca.

Nie mogłam znieść tych ciągłych kłótni.

Poprosiłam go, by coś zrobił.

I teraz Bóg mnie ukaże i Ludwik po mnie
nie wróci. Ani, nie płacz. Już dosyć łez

wylano w tej kombacie.

Łatwo ci mówić.

Ty zaznałaś życia małżeńskiego i
rozkoszy nocy poślubnej, a ja żyję jak

klaryska. Może powinnaś poozmawiać z
ojcem.

Błagaj go, żeby unieważnił twoje
małżeństwo. Ale ja go miłuję.

Wciąż pamiętam jego spojrzenie, uśmiech.
Słyszę jego głos, jakby to było

wczoraj.

Tak bardzo za nim tęsknię.

Przecież te buty można posłać z jakimś
sługą.

Zawiozę je, a przy okazji sprawdzę, jak
się ma królowa.

Nic nie pojmujesz.

Jesteś mi tu potrzebny.

Zamienię się z Ligendą.

Nie wyglądał na szczęśliwego, gdy jechał
do Żarnowca.

Chcę też zobaczyć się z odą.

Z powodu kobiety chcę zaniedbać sprawy
królestwa.

Poproszę króla, by mnie zwolnił z
urzędu.

Znajmie się swoimi obowiązkami.

I pomyśli, jak pomóc Kun Gundzie. Z dnia
na dzień pogrąża się w coraz większym

smutku. Nie rozumiem, jak Bóg mógł
pokarać ją takim mężem.

Coś ci jest, panie?

Posłać po medyka?

To się nazywa staraść.

I żaden medyk tu nie pomoże.

Ale chciałbym jeszcze zrobić coś dobrego
dla królewny Kunegundy.

Zanim odejdę.

To ta komnata na końcu korytarza.
Poczekaj aż.

Kazimierz będzie w niej sam. Przejść w
noc. A straże?

Powiadomione. Spuszczą cię.

Król liczy na ciebie, pani. Nie podkąpi
zapłaty.

Chcę zapłaty z góry.

Dostaniesz pieniądze, jak dobrze
wykonasz zadanie. I no jeszcze dzisiaj

by król Kazimierz nie myślał o innych.

Chcę drugie tyle.

Jak to?

Jeśli mam ryzykować, to nie za parę
groszy.

Nie mam rozkazów. To poproś o nie.

I wtedy poślij po mnie.

Stój.

Będzie jak chcesz.

No, mów czegoś, kiedy wiedział.

Musisz uważać na niewiasty, z którymi
rozmawiasz.

Rozmowa z niewiastą mnie nie zabije.

Podobno Karol chce wepchnąć ci w ramiona
jakąś. Tak.

Pewnie kolejną bezpłodną.

Musisz być czujny, wstrzemięźliwy.

Nie martw się. Na wieczerzy nie
widziałem żadnej wartej grzechu.

Dowiedz się, co knuje Karol.

A mną się nie przejmuj nawet. Na żadną
nie spojrza.

To ty, pani.

Myślisz, że jest mi wierny?

Wiem, że trudno ci w to uwierzyć, ale
nie wszyscy mężczyźni są jak... Jak mój

ojciec.

Jeśli ktoś miłuje, to nie odchadza.

A może Ludwik miłuje inną?

Dlatego po mnie nie posyła, bo chce być
wierny swojej miłości?

Wysłuchaj się w swoje serce. Co ono ci
mówi?

Że Ludwik mnie kocha i gdyby mógł, to
byłby ze mną. Bądź cierpliwa.

Wiem, że wasza rozłąka trwa już tyle
lat, ale ja wiem, że w końcu będziecie

razem.

Będziesz szczęśliwa tak jak ja.

Jan bardzo się zmienił, odkąd ma ciebie.

Nie pomyślałabym, że będzie wiernym
mężem. Dał mi słowo.

A jeśli rycerz daje słowo, to go nie
łamie.

Nie boisz się, że wyjeżdżając do Pragi,
Jana spotka jakąś inną niewiastę, która

zawróci mu w głowie?

Wierzę mu jak sobie samej.

Zastanawiałem się, gdzie mogę cię
znaleźć.

A ty sama wypadłaś w moje ręce.

Dzisiaj wielki bal.

Pomagałam dwórkom się odziać.

Co to za komnata?

Komnata samego króla Kazimierza.

Mówiłem ci już, że chcę cię widzieć.

Powiedz, czego ode mnie chce twój król?

Chcę cię podziwiać. Twoją piękność,
urodę.

W sypialni.

Zapraszasz mnie do królewskiego łoża,
jakbym była przeteczną dziewką.

Wybacz, że cię uraziłem.

Ale to zaszczyt, kiedy król zaprasza.

Zaszczyt.

To nie mój król, a obcy mężczyzna.

Nie pożałujesz?

Tak, wiem.

Słyszałam plotki o twoim królu.

Podobno Falkowie nie ma sobie równych.

A ty, panie?

Co mówią niewiasty wychodząc z swojego
łoża?

Od siebie zapłacę nie wezmę.

Panie, podobno mogłabym Ci pomóc w
doworze stroju.

Twój wojewoda mówił, że masz z tym
problem.

Ale widzę pięknie skrojony surkot.

Zwracasz uwagę na takie szczegóły?

Zauważam to, co piękne i warto tego by
zauważyć.

Ja nie możesz nas dostawić.

Twój krawiec wykończył koszulę
jedwabiem.

A taki pas?

Widziałam u kupców z Neapolu.

Kunsztowna robota.

Gdzie się tego nauczyłeś?

Tego tańca?

W Bologni.

Nie.

Gdzie się nauczyłeś poprawiania humoru?

Takie nieszczęśnice jak ja.

To akurat ta ręka jest obrodzona.

Powiedz pani, jeśli mam milczeć, zamknę
usta i nie otworzę ich, choćbym miał

umrzeć z głodu i pragnienia. Nie,
Mikołaju.

Mów, dzięki tobie królowa się uśmiecha.

Gadałaś mu, żeby mnie zabawiał? Nie.

To ja poprosiłem o to ode.

Wybacz. Wybacz, panie.

Wybacz, jak cię uraziłem.

Chcę widzieć twoją twarz uśmiechniętą.

Zapowodujesz na radę i szczęście.

Panie, nie godzice.

Nie po to Bóg dał nam ciało i odczuwanie
rozkoszy, byśmy jej sobie odmawiali.

Dał nam też przykazania.

Nie cudzołóż.

To nie jest cudzołóże.

Tej nocy należy do mnie. Tak jak ty.

Należy jeno do mego władcy, króla
Karola.

A jak bardzo do niego należysz?

Więcej słów mi nie miałaś?

Stanuszka.

Też do niego należy?

Przysięgałam mojemu mężowi, gdy był
konający, że żaden mężczyzna nie zobaczy

mnie nago.

W takim razie będę musiał zamknąć oczy.

Kolor w swojej komnacie? Tak, ale śpi.

Można z nim pomówić.

Pomówić? Jutro.

Nie jest tam, prawda?

A ostrzegałem go, że Karol chce mu
podsunąć jakąś niewiastę. Trzeba to

natychmiast zerwać.

Król nie będzie rad, jak przerwiesz mu w
trakcie miłosnych uniesień. Moim

obowiązkiem jest chronić króla.

Choćby przed nim samym. Ta niewiasta
jest szpiegiem. Karol nasłał ją na

Kazimierza. Niewiasta, z którą jest
król, nie jest szpiegiem. To zwykła

mieszczka. Sam mu ją sprowadziłem.

Nosisz sukienkę, więc tego nie
rozumiesz.

Prawdziwy mężczyzna musi być kobietą.

Inaczej rzuca mu się to na rozum i zdaje
mi się, że jest wręcz odwrotnie, bo

rozumu i tobie i królowi zabrakło.