All language subtitles for Korona królów odc. 194

W poprzednim odcinku. Kochać cię.

Zamierzasz dziś strzelać z łuku, panie?

Wpierw obowiązki.

Panie, cudka czeka.

Już do ciebie prośbę.

Co się stało? Dopiero to wyjechałaś.

Żałuję, że nie mogłem być na pogrzebie.

Królec, co potrzebuje króla?

Rady jestem, że to rozumiesz.

Ale sercem byłem z wami.

Wiem.

Myślałam, że jak wyjadę, to... to będzie
mi łatwiej.

że przebywając z córkami zapomnę.

Ale było jeszcze gorzej.

Nie umiem zapomnieć o niemierze i o
ojcu.

Ale babcia, nie powinnam cię obarczać
moim smutkiem.

Jeśli przyniesie ci to ulgę, nie wahaj
się.

Stójcie, to tutaj!

Pewnych tego Litwina?

Nie zaprowadzi nas wprost w łapyki.
Tutaj?

Spokojna twoja głowa, Janie.

Dzięki niemu dotrzemy na ich tyły. Case
to będzie nasz.

Aż prąda pewność.

Nie byłoby mnie tu z wami, gdyby nie on.
Jak to?

Pod Kowcami walczyłem po raz pierwszy i
byłaby to też moja ostatnia bitwa.

Gdyby Linac nie wyniósł mnie na wpół
martwego z pola bitwy.

Skąd on cię tam wziął?

Był jednym z litewskich zwiadowców.

Za uratowanie mi życia obiecałem mu
pomoc.

Więc któregoś dnia zjawił się u nas w
Sierakowie i został z nami.

Stąd tak dobrze władasz językiem
litewskim.

A to nie jedyny pożytek.

Linas jest nie tylko oddanym sługu, ale
także wybornym zwiadowcą.

Jasiek, Jasiek, Jasiek!

Spokojnie, panowie.

Już niedaleko, ale musimy iść pieszo.

Oni popilnują naszych koni.

Popilnują? A może nimi odjadą?

Panie, królowa... Mnie nie trzeba
zapowiadać.

Pani... Pójdę już.

Gdzie są jej córki?

Nie chciały wracać, zostały w gołczy.

A nie powinna być to razem... Czódka
potrzebuje wsparcia, a nie oceniania.

Straciła męża i ojca.

Nic dziwnego, że nie może sobie znaleźć
miejsca.

Ja sama nie wiem, co bym uczyniła. A ja
jestem za ich śmierć odpowiedzialny.

Ale nie możesz się obwiniać.

Dulce et decorum est pro patria mori.

Chwalebnie jest umrzeć za ojczyznę. Tak
mówił biskup Pozent na żołobnej mszy.

Dziękuję, Adelaido, ale nigdy się z tym
nie pokozę.

Ale nie mogłeś przewidzieć, że Litwini
zgładzą twoich posłów.

Jestem królem, powinienem przewidzieć
wszystko.

Jesteś królem, ale nie czarownikiem.

Jeżeli chcesz, ja otoczę cudkę opieką.

Dam jej wszystko, co będzie
potrzebowała.

Jeśli...

Wtedy będzie ci lepiej.

Nie

skończymy

jak oni, jeśli każdy z nas dobrze odegra
swoją rolę. Tak to to zrobi.

Na mnie nie licz. Bij.

Nie narażę się królowi. Jesteś jego
ulubieńcem.

Ale... No, Macieju, padło na ciebie.

A co za Helenę? Wcześniej nie było kady.

Za to, że się jej nie chciał i rozum
straciła.

To nie przeze mnie.

Poza tym minęło dużo czasu.

Panowie! Panowie, dość tych czułości.

Zapominam wam o naszej misji.

Szkoda, że nie mogę iść z wami.

Ty się lepiej dla nas pomóż.

Ruszajmy. Niepokoi mnie Twoja bladość,
panie.

W wielu dni nie wychodzę z komnaty.

Konia nie dosiadam, miecze nie dobywam,
a jeść pozwalasz mi tylko mdłe polewki i

suche kasze. Dbam, byś wydobczał. I stąd
ta bladość właśnie.

Mocne wino jeszcze nie dla ciebie,
panie.

Przygotuję ci napar pokrzywy i lipy.

Pokrzywa cię wzmocnia, a lipa... Dobrze,
już przygotuj to i zejdź mi do domu.

Karną. Wiem, że tylko dzięki staraniom
twoim i Eliasza żyję.

Niektórzy podnoszą też rangę modlitwy.

Najmniej połowy twoich poddanych, panie.

Idź do podkarbiego, niech cię wynagrodzi
twój trud.

Nie dla nagrody to czyniłem, panie.

Nie dogodzisz.

Zawołaj mi marszałka Szafrańca i
Mikołaja Ligęzę. W szczególności Ligęzę.

prędko. A dbanek został.

Co robimy?

Możemy ich ominąć.

Chyba, że...

Niepotrzebny rozlew krwi. Potrzebny.

Liczyłem, że coś takiego nam się
przytrafi.

Teraz możemy iść, póki jest tutaj.

Wezmą nas dla twoich.

Dobromiła była twoją piastunką.

Tak.

Bardzo ją kochałam.

A któregoś dnia ojciec po prostu...

Odesłał ją na wieś. Bo twoja matka pani
dowiedziała się, że droga wiła była dla

pana Przybysława czymś więcej niż tylko
piastunką jej córki.

Wszystko się zaczęło, jak zaczął jej
brzuch rosnąć.

Urodziła na wsi wśród swoich.

A ja myślałem, że skoro z panem wszystko
skończone, to spojrzy na mnie

łaskawym okiem.

I spojrzała?

Zanim się zdobyłem na odwagę, wieś
najechali krzyżacy.

Dobromiła spłonęła w pożarze, który
wzniecili.

A rejzą dowodził ten, któregośmy
gościli, Jakub Zbiszku, kupić.

Filipie!

Filipie!

Panie! Czego?

Złapaliśmy spiega, to łopczyk Rakopki.
Najbliższy rycerz króla Kazimierza,

Jasiek z Melsztyna.

Dawaj go!

Zabił dwóch naszych.

Musiał wyprawić się tu z damiarem
zabicia księcia Kiejstuta.

Reszta jego ludzi zbiegła. Wezwij
księcia.

Księcia Kiejstuta nie ma.

Więc ubijemy Łagdaka od razu.

Książę Kiejstut może chcieć go
przesłuchać. Lepiej, żeby nie wpadł w

Zaczekajcie.

Muszę powiedzieć uczciwie, że nie od
razu uwierzyłem w ten koncept, panie,

królowa postawiła na swoim i efekt był
wyśmienity.

Przyznasz, Mikołaju?

Myślę, że występ naszych wesołków nie
ustępował przedstawieniom włoskim czy

węgierskim, a był o wiele tańszy.

A ile widziałeś tych włoskich czy
węgierskich?

Tyle, co na Wawel zjeżdżały.

Czyli chcesz powiedzieć, że kiedy ja
byłem bliskich śmierci, wy tutaj

się bawiliście?

Chodziło raczej o podtrzymanie ducha w
poddanych.

Królowa chciałaby, myślano, że królestwo
jest silne, a doniesienia o twoim złym

stanie królu fałszywe.

A gdybym umarł?

Adelaida zapisałaby się w kronikach jako
ta, która tańczy na grobie króla.

A całą winą obarczyłaby ciebie,
marszałku.

Niech młodość marszałka...

Będzie jego usprawiedliwieniem, panie.

Na szczęście mam jeszcze na dworze
doświadczonych urzędników.

Dostałem list od Olgierda, w którym
zarzeka się, że nikt nie wiedział o

Pełki i nie mierzy.

Chcę, żebyś to sprawdził.

Jak? Pojedziesz do Olgierda i przekażesz
mu, że chcę to od niego usłyszeć w

cztery oczy.

Jeżeli obawia się brać i niech twierdzi
potajemnie w przebraniu, ale muszę się z

nim widzieć.

Kto przewiesł list?

Koniec. Wypuszczę go z lochu, jak się
dowiem, że to prawda.

Pojedziesz też do Ludwika, przekażesz mu
list. No i zobaczysz, jak sobie radzi.

I zapewnię go, że wróciłeś już do
zdrowia, panie.

Właśnie.

Nie muszę chyba mówić, że misja jest
tajna.

Nie, nie musisz, panie.

Ulanam się.

Panie.

Gdzie Kazimierz?

Zdech już?

Wszystko mi wyśpiewa, że ci boki
przysmażę.

Mamy czas.

A ten co to za jeden?

Pomagał nam, nienawidzi Polaków.

Sam gadać nie potrafi? Jest niemy.

Polacy mu język obcięli.

Dałeś się podejść, książę.

Teraz zostaniesz pojmany, wywieziony i
rzucony pod nogi królowi Kazimierzowi.

A zanim jeżdżę i pełkę osobiste cię
ubiję jak psa.

Wierzysz mi?

Czy o to idzie królowi, żeby nie
wychodzić przed szereg, tylko trzymać

utartych ścieżek?

Dotąd zawsze chwalił moje pomysły i
śmiałość ocądu.

Nie widziałeś, że król jest cichy,
zbolały?

Nie oddrowiał jeszcze? Coś go boli?

Dusza, Piotrze.

Dusza.

Powiedz szczerze, co myślisz, Mikołaju.

Co teraz będzie?

Nie bój się.

Król cię nie dzwoni z urzędu, ale naucz
się patrzeć uważniej.

Od czego jesteś marszałkiem, aby
wiedzieć więcej niż inni? Czy król

musiał podzielić się władzą ze swoim
siostrzeńcem już teraz?

Król Ludwik wszak poprowadził swoje
wojska i nasze na róź.

Ludwik swojego króla?

A czy kiedykolwiek zawiódł? Nie,
oczywiście, że nie. No właśnie.

Udało się?

Litwini są blisko.

Pilnujęca. Ja się nimi zajmę.

Idę z tobą.

Pilnuj go!

Masz tyle, tak by co ubić. Ja duchowny
nie mogę. Polak jesteś przede wszystkim.

Pilnuj go!

Tak

źle

z nim?

Nie.

Musi tylko trochę odpocząć.

Za dużo uniesień.

To co się dzieje?

Widzę, żeś posłudniała.

A byłaś taka szczęśliwa?

Każe starcowi trzymać język za zębami.

Ta jego paplanina o dawnej piastunce i
tobie zaszkodziła.

Nie wolno mu przeszkadzać.

Zresztą jego słowa pomogły mi ułożyć
przeszłość w całość.

Ale lękam się jej.

Mów jaśniej, Helena.

Bo i ja zacznę się lękać.

A do tej pory bałem się tylko głosu mego
ojca.

I nietoperzy.

Ten Giermek, który przyjechał z
Jakubami.

Znał słowa pieśni, którą śpiewała mi
Dobromiła w dzieciństwie.

I?

Począł tutaj przyjechali.

Nadłożyli drogi. Skupili się na bagnach.

A co jeszcze mi ten Giermek? Nie
wyglądał na...

Raczej na kogoś, kto szuka dobrego
konia.

A co jeżeli to jest mój brat? Syn
dobromiły?

Bajki cię głodną.

Chodź.

Opowiem ci jedno.

O rycerzu... Pan niektóra zmienił mojego
serca.

Dziękuję, że po mnie posłałeś, panie.

Nie wiedziałem, czy chcesz tu być.

Tak.

Przywiozłem ci podarek, ale jakie to ma
teraz wlecenie?

Królu, wszyscy mnie żałują, ale nikt tak
naprawdę nie rozumie.

Nikt prócz ciebie.

Wiem, że rozpaczasz. Ujrzałam to, gdy
rankiem rozmawialiśmy i to mi pomogło.

Nie jestem już sama.

Nie umiem się pogodzić w tym zarobieniu.

Bycie władką nigdy nie było tak trudne
jak teraz.

Ja przynajmniej mogę płakać.

Ludzie chcą widzieć mnie silnym.

Chcą myśleć, że śmierć Bałki nie bierze.
Była po coś, że ja widzę w niej sens, a

ja nie widzę.

Może byłoby ci łatwiej, gdybyś był na
pogrzebie.

Ja wtedy zrozumiałam, że to Bóg ich
wezwał.

Że tak musiało być.

Byli dla mnie jak bracia.

Nie mierza jak młodszy brat, któremu
można wybaczyć błędy, a pełka jak ten

starszy, z którego mądrości można
czerpać. I będą nimi.

Zawsze.

Żałuję, że im tego nie powiedziałem.

Wiedzieli o tym.

Nie chcę.

Ja niech chyba mu wystarczy.

Racja.

Najpierw trzeba osądzić to psie ścierwo.

Poślizgnąłem się, jeno.

To nie pić, Les.

Sam powinieneś się napić.

Tutaj Bóg nie patrzy.

Pogańska to ziemia.

A ty zasłużyłeś.

Rolina.

Jest bezpiecznie.

Ludzie kisuta szukają go, ale poszli w
stronę kownia.

To ty kazałeś zabić niemierzej Pełkę?

Czy księża Olgierd?

A jeśli ja, to co?

To król Kazimierz ci tego nie daruje.

Nie boję się waszego króla.

Pewnie już nie żyje, jak jego marni
posłowie.

Poszli w moje ręce jak baranki na rzeź.

Nawet ci nie bronili.

Sam mówiłeś, że najpierw trzeba go
usądzić.

Miałeś rację.

Szkoda słów na to ścierwo. Ja nie. Hej!