Original subtitles

«Трэйдвинд Пикчерз» пен «Литл Дрим Энтертейнменттің» фильмі

- Та. - Шшш.

- О, саванна... бұл жерді... көптеген... жыртқыш мекен етеді.

- Ай, Боба шымшып алды. - Тыныш.

- Нақтырақ айтсам... тек қана... жыртқыш жануарлар.

- Бұл арыстан!

- Жоқ, артыстан. Бізді жей алмайсың.

-Әрине сендерді жеймін. Дәмдісін-ай.

- Арыстандар қауіпті, өте қауіпті жануар.

- Ох, жоқ, балақайым. Олар соншалықты қорқынышты емес, тек...

- Бүркіт.

- Мм, сурикаттар. Дәмді...

Үнемі... сақ болыңдар, өйткені барлық жануар қауіпті.

- Барлығы ма? - Барлығы.

Рас па? Тіпті... көбелек те ме?

- А, көбелектер. Олардан тіпті құтыла алмайсың.

- Мәссаған. - О.

- Та.

- Бұны қалай жасайсың?

- Арр! Ұсталдыңдар. Үшеуің де. - Әже!

- Әже? Оны танымаймын. Ррр! Мен шибөрімін, және ашпын. М, тәтті, мамық. Ням-ням.

- Көбелектер неге қауіпті екенін көрдің бе?

Олар көңіліңді аулайды. - Иә.

Сондықтан біз ешкімге сенбейміз. - Мхм.

- Тек біреуінен басқа...

Ол не деп ойлайсыңдар? - Ұлу ма?

Балық па?

Өте, өте кішкентай, шақпайтын құмырсқа, солай ма?

- Жоқ.

- Сурикат. - Сурикат.

- Та, та! - Дәл солай.

Сондықтан да біз үнемі... бірге жүреміз... Ох!

- Бірақ бұл өте...

Жалықтырады.

Тафитидің қиырдағы хикаялары

- Жоқ... Солға, оңға, жоғары, төмен. - Мен қарадым.

- Бірақ бұрылмадың. - Бұрылайын деп жатыр едім.

Иә, ата.

- Және бөтендерге жолама.

- Білемін. Тіпті көбелектерге де.

- Әсіресе көбелектерге. - Тоқта, мен де барамын.

- Жоқ, саған әлі ерте. - О, Бұл әділ емес.

- Эй.

Ой, аз қалыпты.

- Кешір... Мен тауыстым. Бүгін қатты су ішкім келді.

Білесің бе, тамағың кеуіп кеткенде, тура... - Өзен суын ішіп қоярдай боласың ба?

- Дұрыс. Вжух, өзенді түгел, түгел емес, әрине, бірақ...

Хм... - Алып өзен доңызы екенсің ғой.

- Не? Мен Кисточкамын.

- О, қалжыңбас екенсің. - Байқап қойдың. Өзің де күлдіргісің.

- Солай ма? - Әрине, состиып тұрмайсың.

Түсіндің бе? Түсіндің бе? Состиып.

Бұл қалжың. Өте күлкілі сияқты... Эй.

Бірге өнер көрсетеміз. Кисточка және... - Тафити.

- Мәссаған. Сәлем, Тафити. - Және сау бол, Кисточка.

- Бірақ... Жаңа ғана таныстық қой. Менде әзіл өте көп.

Эй, тоқташы. - Бөтендерге жақындама.

- Тоқта, көмектес. - Олардың барлығы...

- Көмектес. Құтқар. - Қауіпті. Оу.

Шыда, келе жатырмын. Тоқта.

Жібер оны... Кисточка.

- Келесі жолы. - Аааа!

- Рақмет. Көп рақмет. Эй!

Қайдасың? - Астыңда.

- У!

Кешір. Ауырды ма? - Барлығы дұрыс. Ал сен жарақат алдың.

- Жәй тыртық қой.

- Ауырмады ма? - Жоқ, жоқ, жоқ, жоқ!

- Бірақ... Үйімде емдік шөптер бар, бірақ... - Үйіңде? Сен сондай сүйкімдісің.

Маған ештеңе болған жоқ қой. - Жоқ, жоқ. Болмайды. Тоқта. Атам көріп қояды.

Кисточка, тоқта. Жоқ, жоқ. Менің үйіме баруға болмайды.

Ммм. - Келдің-ау.

- Сәлем. - Мына доңыз үйіміздің жанында не істеп жүр?

- Мен Кисточкамын. - Тафити!

- Ата, ол жерде бүркіт болды. Оны бас салды. Ал мен, мен жәй...

- Тафити, ештеңе үйренбепсің. Бөтенге жолама. Тек өзіміз сияқтылармен болуымыз керек.

- Бірақ ол жаралы. - Кім жаралы?

- Ешкім.

- Мен басқа жолы келе аламын.

- Жоқ. Ешқашан қайтып келме.

-Қане, көрейін.

Ааа, сені әп-сәтте емдеп аламыз.

- Саған бұл жерде орын жоқ.

- Жарайды, міне, мен жоқпын. - Жоқ, сен осындасың.

Бірақ кетуің керек.

- Естіп тұрған жоқпын. - Саған қалуға болмайды.

- Қалу ма? Мүлдем? - Жоқ.

- Динь-дон. Динь-дон. Динь-дон!

Динь-дон. Динь-дон!

Динь-до...

Жылан.

- Жоқ.

- Динь-дон. - Боба... жылдам! Ұста. Мен қашамын.

- Эй, сен. Мұнда. Маған қарай жорғала.

- Маған. Мұнда кел.

Әй, сен! Соңымнан ер.

- Маған кел. Иә, осында.

- Маған кел.

Иә, осында.

Ох. - Мәссаған. Шағып ала жаздады.

Оу!

Кешіріңдерші.

- Та.

- Жылан... сені шағып алған ба? - Ә, ештеңе етпейді.

- Ата!

Қатты өкінемін.

Мен кінәлімін.

- Тыңда, аз өмірім қалды. - Сен сауығып кетесің ғой, иә?

- У баяу әсер етеді, бірақ емі жоқ.

- Ата! - Тафити, маған уәде беруің керек...

- Қалағаныңның бәрін, ата, қалағаныңның бәрін.

- Бөтендерден аулақ жүр. Олар қауіпті. Әлгі Кисточка сияқты.

Ақымақ доңыз не бүлдіргенін көрдің бе?

- Иә, ата, иә.

- Өз тұқымдастарыммен бірге боламын деп сөз бер. Өмір бойы.

- Уәде беремін, ата. Уәде беремін.

- Есіңде болсын, тышқан - пілге тең емес.

- Мен жәй кешірім сұрағым келді.

- Әлі осындасың ба?

- Қатты өкінемін. - Бар енді.

- Мен... - Кет.

- Көмектесе аламын ба? М?

- Ол бірінші жаңбырды көрмейтін болды. - Жаңбыр маусымы ма?

Ол жақындап қалды ғой. Көмектесе алатын шығармыз.

Амалы бар шығар.

- Шөл даланың жолымен жүр.

Күн, жұлдыз, айдың астында.

Жыландар қақпасының алдына.

Кең алқым жыланның қабығы жылтыраған жерде...

Ол жерде сиқырлы шырын беретін көгілдір гүл өседі.

- Ата! Ата!

Көгілдір гүл.

Нақты қандай гүл?

- Бұл жәй аңыз. - Ол не туралы?

- Көгілдір гүл кез-келгенді емдей алады. - Барлығын ба?

Атамды да ма? Оны міндетті түрде табамын.

- Тафити, ол шынымен бар ма, жоқ па, ешкім білмейді.

- Тырысып көруім керек. Бұл біздің мүмкіндік.

- Оны қаншама жануар іздеп кеткенін білесің бе? Көп.

Ал қаншауы үйіне қайтып келді? Ешқайсысы. - Ештеңе етпейді.

- Жоқ, Тафити!

Сенен де айырылып қалғым келмейді.

- Мұнда кім бар? Қане, шық.

Сен бе? - Кім? Ә, иә. Мен.

- Мұнда не істеп жүрсің?

Мені аңдып жүрсің бе? - Жоқ. Ешқашан. Тапқан екенсің.

- Дәл таптым.

- Атаны басқаша қалай құтқарамын? - Жоқ, менімен бармайсың.

- Тыңдайды екенмін.

Көгілдір гүлді табамын.

Шөл дала, әлгі жылан қақпасы, кең алқымды жылан бар жер арқылы.

Оу, ол жақта жылан көп па?

- Иә.

- Қаншалықты көп екенін білесің бе? Өте, өте көп пе, әлде мүмкін...

Жалғыз шығар...

- Көп, өте көп.

- Оу.

- Хм.

Хм.

Хей.

Хм.

Менің соңымнан ерме.

- Сенің артыңнан келе жатқан жоқпын. Жәй жолымыз бір.

- Көзіме көрінбе.

- Ақыры жолымыз бір екен...

Гүлді бірге табайық, сосын шаруа бітеді. - Жалғыз барамын дедім ғой.

- Қалауың білсін. Жалғыз барасың.

Мен де жалғыз барамын.

Бұл сенің жекеменшік жолың емес қой.

Мен де жүре аламын.

Ол - ортақ.

Маған назар аударма. О, жоқ.

Мені жоқ деп сана.

Тоқта.

Көгілдір гүл... Тек көгілдір бола ма? Тек көгілдір.

- Хм.

Қызыл да өте әдемі түс. Солай ма? Өкінішті.

Көп уақыт үнемдер едік. Хм.

Өте жағымды. Мүмкін емдемейтін шығар, бірақ қышқылдау.

Ашытты.

Және дәмі... топыраққа ұқсайды. Дәмін көруге кеңес беремін.

Тафити.

О, Тафити!

Оу!

Мына шөл дала... Мен ойлағаннан сәл үлкенірек екен.

Ұшы-қиыры жоқ.

- Оның арғы жағында... көгілдір гүл өседі.

- О, оу, тоқта.

Жоқ.

Соңы да, басы да жоқ. О, Оу.

Оу, оу.

Мен ойлағаннан да жақын. Тафити.

Тафити. Тафити!

Абайла. Тафити!

Тафити!

- Жайыма қалдыр!

Не болды саған?

Көрдің бе? Енді бүркіттің назарын аудардың.

Сенен көмекші шықпайды. - Жоқ, жоқ, бұл мен емес. Мен...

- Мені жайыма қалдыр. - Тоқта, бірге барсақ, ол бізді ұстай алмайды.

Біз ауырмыз. - Рас па? Сендерді ұстап не қыламын?

- Бізді жеу үшін. - Бізді жеу үшін.

- Қымбаттыларым, сендерді ұстаудың қажеті жоқ.

Қорғансыз жануарлар ұшы-қиыры жоқ шөл далада жалғыз келеді.

Су да жоқ. Ал айналада жылан мен шибөрі толып жүр. Иә!

Тек күтуім керек. Сосын бинго! Асың дайын.

Ол үшін тіпті тырнағымды қимылдатпаймын. Барыңдар, барыңдар.

Ал мен арттарыңнан ұшамын.

- Жарайды.

Көкжиектен ағаштар көрдім. Оазис бар шығар. Жетуім керек.

- Ол ештеңе істемейді. Бірге жүрсек. - Біз бірге емеспіз.

- Қалауың білсін.

- А!

- Сәлем, сурикат! - Хм. Тоқта.

Жолымыз бір ғой, дұрыс па? - Мен келісемін.

- Әлі алыс па?

Қанша қалды?

- О, аз қалды.

- Қара, ана жақта... Оазис!

- Оазис! Алақай. Мен суға секіремінн, сосын...

Жүземін.

Ууу.

Бары осы ма?

- Жақсы. Бір ұртта.

- Су. - Су.

- Жүр, қашуымыз керек. - Су.

- Су. - Су.

- Су.

- О.

- Су.

- Су ма? Әрине. Міне ол. - Әй, бізге де су керек.

- Су.

- О.

- Іш.

- Су нағыз ғажайып.

- Рақмет. - Иә, рақмет.

- Ұшатын уақыт болды. - Қайда ұшасыздар?

- Жаңбырды қуып барамыз.

- Бұл жерде басқа оазис бар ма? - Жоқ, жалғыз осы ғана.

- Бұл жалғыз оазис па? Ал біз не ішеміз?

- Ох! Жоқ, жоқ, жоқ, жоқ.

Су буға айналды. Жолдарың болмады.

- Мен ақымақпын, ақымақпын, ақымақпын. Ата! Жалғыз баруым керек еді.

- Иә, ақымақ, ақымақ, ақымақ. Қалай осынша ақымақ болуға болады?

Бар суды біреуге беру үлкен ақымақтық. - Әй!

- Ақымақ, ақымақ, ақымақ. - Үніңді өшір.

- Бұл сенің де суың емес пе?

- Ақымақ.

- Одан көз жазба. Қайда су барын білетін шығар. - Не?

Тышқанды қуайық.

- Оу. - Әй!

- Су қайда? - Жайыма қалдыр. Кет.

- Қалтаңды көрсет. Суды қайда тықтың?

- Не? Жабысып қалдың ғой. - Жоқ болды.

- Тыныш.

Әне. - Жүгір.

- Әй, доғар енді. Мезі қылдың.

- Таптым. А? - Тұяғыңды тарт, доңыз.

- Оның мүйізі бар.

"Ай, оның мүйізі бар". Айттым ғой, ақымақ, ақымақ, ақымақ.

- Әй, ол менікі. - Қауындар... Неткен көп.

- Иә, және барлығы менікі. - Қойшы, тым болмаса біреуін берші.

- Мына қауынды. - Жоқ.

- Мынаны ше? - Жоқ.

- Ал мынау ше? - Жоқ. Мынау кешке. Ал мынау ертеңге.

Мынау бірсікүнге. Ал мыналар жазға. Мыналар қысқа.

Үлкені туған күнге. Ал мынаны түнде жеймін. Ана екеуі...

- Иә? - Ол қауындар "қара күнге".

- "Қара күнге"? Бұдан асқан қандай "қара күн" болады?

- Суды таратып бергенде... - Иә, дұрыс, суды бөліп бердік.

- Бермеу керек еді. Бұл менің қауыным.

Қане, бер менің қауынымды.

Ол менікі. - Тыныш.

- Қане... тез... қауынымды қайтар.

Қане, бер. - Шамаң келсе тартып ал.

- Шуламасаңдар болмай ма?

Кеш. - Шибөрілер.

- О, жоқ.

- Әй, жігіттер, бұл менің кешкі асым.

-Ана жақта.

Шегініңдер. Мен көңілдерін аулаймын.

- Басқа біреуге тиісіңдер.

Мә, сазайыңды тарт. Сен де, сен де сазайыңды тарт.

- Міне саған.

- Ол менікі.

- Мә.

Ұнай ма?

Ха.

- Жоқ, жоқ, жоқ.

- Неткен тамаша.

Жоқ, тек бұны емес. Қаштық, Кисточка, жылдам.

Ыстықтап кеттім. Салқындап алу керек.

Бола ма? - Жоқ, бұл қор.

- Бола ма? - Әлі ерте, Кисточка.

- Бола ма? - Жоқ.

- Бола ма? - Жоқ.

- Бола ма?

- Жарайды.

- Олар кетті ме? - Оу!

- Кім? Сен бе? Біздің қорымыз...

- Сендердікі ме? Әй, қауын менікі ғой.

Жақсы. Жарайды. Солай болсын. Ала беріңдер. Ұстамаймын.

Жоқ, жоқ, тоқта. Кетер аяқ.

Иә, мен сондаймын. Өте жомартпын.

Соңғы тілімді бердім. Ал өзіме не қалды? Ештеңе. Тіпті үйім де жоқ.

- Менің де.

- Отбасым да жоқ. - Менің де.

Менің тұмсығым ғана бар.

Мен және ұзын тұмсығым.

- Менікі де ұзын тұмсық. - Жоқ, өтірік.

Ой, рас сияқты. - Әрине, рас.

- Бұлай кім дуылдайды? Міне, тыңда. - Қатты.

- Одан да жақсы жасаймын. Тыңда.

Бірдеңе ойлап таптың ба?

- Мен кеттім. - Жақсы.

Кеттік. - Жалғыз, Кисточка.

- Жалғыз ба?

- Басынан солай істеуім керек еді. - Ол қайда кетті?

- Шөл дала арқылы көгілдір гүлге. - Аха.

Ол қай бағытта? - Ааа.

Хм.

- Жарайды, менімен жолдарың болды.

Шөл дала арқылы дейсіңдер ме? Оп-оңай. Тіке, ешқайда бұрылмай.

- Тіке... бұрылмай, қайда?

- Көгілдір гүлге, солай ма? - Мхм.

- А, а, ана жаққа.

- Кеттік. - Тек алға, доңыз.

- Ах.

- Жалғыз барғың келіп еді ғой.

- Иә... Біздің бағытымыз бір.

- Екеуміз кездесіп, сенің жолың болды.

Өмір бойы өзіме ұқсайтын біреуді іздегенмін.

Екеумізде ортақ нәрсе көп. Тұмсық - тұмсық. Ақылдысың - ақылдымын.

Егіздер сияқтымыз. - Егіздер ме?

- Дәл солай. Сен де мен секілді сымбаттысың.

- Рас па? - Ох, неткен ыстық. Ал сен ыстықтадың ба, досым?

- Ыстықтағанда қандай. - Әй, құлағымыздан бу шығып жатыр.

- Жаяу жүргің келмей ме? - Бізге онсыз да рахат. Рас па, Кисточка?

- Су, шөлдеп кеттім.

- Жарайды. Барлап келейін.

- Ох.

- Мәссаған. - Уа!

- Мынау... не?

- Жарайды, сендерге айтайын. Бұл...

- Су. - Су.

- Дұрыс, ал сендерді кім алып келді. Мен - Мконга.

Әй, мен ше?

Жоқ, тұзды су. Оны ішуге болмайды.

Нақтырақ болады, бірақ кейін, қиналып өлесің.

Айналаға қараңдар, достар. - Ааа.

- Бұл жерде қалуға болмайды. - Қалжыңсыз. Сондықтан оазиске қайтамыз.

- Сонша алысқа ма? - Сусыз ба?

- Әй, ақымақтар, осында әкелген екенсіңдер, енді қайтарыңдар. Жылдам.

- Жоқ. Сен бізді ертіп келдің.

- Гүлге барамыз дедің.

- Гүл? Шөл далада ма? Сендерді жабайы бабуиндар талаған ба?

- Бізді алдадың ба?

- Иә, не болыпты? - "Иә, не болыпты?" дегенің не?

- Әй, мен шөл далада, суды таратып беретін, қауынды жаратын екі ақымақпен жүрмін.

Шындықты айтқанымды қалайсыңдар ма? - Бірақ...

- Ақыры түсіндіңдер-ау. Шам жанғандай болды.

- Бір шам. Мыңдаған...

Атам да бұны көргенде ғой. Ол жұлдыздарды жақсы көреді.

Мынау үлкен сурикат, ал мынау кішкентай.

Піл... Бабуин... Кең алқымды жылан.

- Тышқанды таба аласың ба? Ол жерде міндетті түрде тышқан бар.

- Оны кең алқымды жылан жеп қойды. - Кең алқымды жылан?

Кең алқымды жылан! Бұл жұлдыз. Атам шоқжұлдыз туралы айтқан.

Шөл даланың жолымен жүр.

Күн, жұлдыз, айдың астында.

Жыландар қақпасының алдында.

Кең алқымды жыланның қабығы жылтыраған жерде.

Ол жерде көгілдір гүл өседі.

Сиқырлы шырын беретін.

- Не айтқың келіп тұр? - Осында келуіміз керек болған.

- О, мынау аққан жұлдыз ба? - Болса не болыпты?

- Тілек тілеуге бола ма?

- Үнемі бір тілек айтамын. Отбасы...

- Отбасың жоқ па?

Тіпті достарың жоқ па? - Менің ешкімім жоқ.

- Әй, менің де достарым жоқ. Қызық.

- Кисточка... Менімен болғаның қандай жақсы.

- Тафити.

- Жарайды, келші.

- Әй, тұяғыңды тарт.

Эх, тамаша.

- Шөлден өлетініміз өкінішті.

- О, иә.

- Өте өкінішті.

- О, біз аспандамыз. Біз аспандамыз. - Иә.

Мамық бұлттардың арасында.

- Мұнда біреу бар. Табаныңды тигізбе.

- Әй, бұл мен ғой. - Оу.

- Бұл жәй тұман сияқты.

- Тұман? А, иә. Әрине.

- Бұны сендер де естідіңдер ме? Әне. - Ой, ой, бұл не?

- Сен де білмейсің бе?

- Жолдан кет. - Ах, сендер біздің тұманда тұрсыңдар.

- О, кешіріңіздер.

- Бұларың не?

- Көрмей тұрсың ба? - Біз су жинап жатырмыз.

- Су. - Су.

- Су.

- Жиіркенішті. - Тым болмағанда осылай.

- Суды өзің тап. - Тоқта, тоқтай тұр.

- Қалай жасайсыңдар?

- Әй, тоқта.

Қойшы. Көңілім шынайы.

- Қара, қолымнан келді. Мен... - Ай.

- Тоқташы, су ішкім келіп тұр.

- Маған су жиналмай жатыр.

Сенде ше? - Кері қайт.

- Суды өзің жина. - Жоқ, бір тамшы да.

- Кисточка, Кисточка, тоқта, қимылдама.

- Арқамда бір нәрсе бар ма? Алып таста, түсір.

- Жәй ғана қимылдамай тұр.

Қимылдама.

- Енді менің кезегім.

- Неткен жиіркенішті.

- Доңыздың да барғаны жақсы болды.

Кішкене "доңызша аунап" беконымызды құтқардым. Түсіндің бе?

Түсіндің бе? Түсіндің бе? Беконымызды құтқардым.

- Иә, бірден түсіндік. Сен жарадың.

Тоқта... Қара.

Жыландар қақпасы.

- Шөл далаға аттансаң... Ол жаққа жалғыз барма.

Доңыз жаныңда болсын, сонда жеңілмейсің, ешқашан.

Бұл жерде қауіпті нәрсе көп. Тіпті қашып кеткің келеді.

Бірақ қашудың қажеті жоқ... Жаныңда мен тұрғанда.

Оу, тамаша.

О, ыстық.

- Кисточка, не істеп жатырсың? Мүлде күлкілі емес.

- Ыстық.

- Ақырын жүрсең үнемі ыстық.

- Бірдеңе өртеніп жатыр ма? - Ой, ой, ой.

- Жол бер. - Оу.

- Өртендім.

- Ақырын жүрсең үнемі ыстық.

- Бұл не? - Бұл сор жер.

- Таба сияқты ыстық. - Дұрыс айтасың.

Басасың да қуырыласың, тура табадағыдай.

- О, дәмді ас. Күйгенін жақсы көремін.

- Бұл жерден қалай өтеміз? - Өте алмаймыз.

- Ал түнде өтсек ше?

- Түнде қатты ыстық емес.

- Бастарыңнан күн өткен бе? Сор жердің өлшемін көрдіңдер ме?

Балеринаны естідіңдер ме? Ол жақта тұздалған тіскебасарға айналамыз.

- Тұздалған тіскебасар? Дәмді.

- Қане, жылдамдат. Күн шықса пісіп қаламыз.

Ұнжырғаңды түсірме. Адымыңды алшаң бас. Жеткенде ұйқыңды қандырасың.

- Ана жақта... Аз қалды.

- Қара, Кисточка, біз жетіп қалдық.

Міне керек болса.

- Мен... қазір... тұрамын. - Жүр, көшті бастайық.

- Не? Біз оны тастап кете алмаймыз. - Неге, жоқ?

- Кисточка, тұршы.

- Қара... күн шығып келеді.

- Жоқ.

- Жоқ, менсіз қуырыла беріңдер.

- Сендер бара беріңдер. Мен амалын табамын...

- Естідің бе? Амалын табады. Жүр. Тастап кетсек үлгереміз.

- Тұр. - Жарайды, қалауың білсін.

Кішкене тырыссаң болады ғой.

Тағы бір-екі қадам. О. Сен жетіспей тұр едің.

- О, керемет емес пе? Біз асыға күткен сәт.

- Ақымақтар, ақымақтар, ақымақтар.

Екеуің де. Ақымақ болғандарың сонша, маған да жұқты.

Қараңдар. Ақымақтардың қатары толықты. Сен де ақымақсың.

- Неге сонша дөрекі? - Болды, Тафити, Кисточка, осы да жетер.

Тап қазір тұрыңдар. - Тыныш. Ұйқыдағы қабанды оятпа.

- Кет әрі, құс.

- Жақсы, берілме, барыңды сал.

Қимыл-қозғалыс етіңді жұмсақ етеді, менің дәмді тіскебасарым.

- Естіп тұрсың ба? Қып-қызыл болып қуырыласың. - О, иә.

Иә. - Шаршаттың. Тұр, тез.

Бұл - бұйрық.

- Шуламаңдаршы. Біз ұйықтап жатырмыз. - Тұмсығыңды тықпа.

- Кешірім сұраймын, бірақ бұл менің тіскебасарым.

Вегетариандық болатын сәт келді.

- Маған не істегеніңді көрдің бе? Сөйлей алмай қалдым.

Бірде бір сөз. Бірде бір ой жоқ. Жансызданып қалғандаймын.

Сезімімді, эмоциямды айтып жеткізе алмаймын.

Ішкі толғанысымды...

Және... сені еш қынжылтпайды ма? Әлгі...

Бойымыздың айырмашылығы... - Шшш.

Тыныш. Сен мінсізсің. - Мінсіз. Ол мені мінсіз деп санайды.

Негізі ол нағыз мінсіз жан.

- Кисточка. - Тафити.

- А. Тоқта. Бұл не? Мен су болдым. Жетер.

- Тафити шомылды, Тафити шомылды. - Күлкілі емес.

- Ол... Ол... Тура мен сияқты.

Екеуміз барлық жағынан ұқсаймыз.

- Иә, бұл таң қаларлық.

- Атам маған не дегенін білесің бе? Ол "тышқан - пілге тең емес" деді.

Ата.

Ата.

- Қоштасатын уақыт келді, Тафити.

Және... Уәдеңді ұмытпа.

- Жоқ, жоқ, көгілдір гүлді табамын. Бара жатырмын.

Қазір кетпесем, кейін кеш болады.

Ал сен қал да, демал. - Иә, иә, демалу.

Жоқ, жоқ, сенімен барамын.

- Жақсы, жүріңдер, достар.

- Халқым, білемін, бұл сендер үшін соққы. Бірақ маған сенім артпаңдар.

Ол... мінсіз. - Ааа!

Ол мені мінсіз деп санайды.

Менің көрікті, о, сондай кербез піл-потамым.

- Қане, біз... эм... - Иә, кеттік.

- О, менің тұмсықты жұлдызым, менің әжімім.

- Білесің бе, маған бір ой келді.

- Біз көгілдір... гүлді табуымыз керек. - Иә, әрине.

- Бірақ біз оны тауып, атаң жазылғанда...

Сенің отбасыңда... қалуға бола ма?

- Не?

Бірақ сен сурикат емессің ғой. - Иә, бірақ тышқан пілді тапты ғой.

- Атам ешқашан келіспейді. - Атаң?

Не? Гүлді сол үшін іздеп жүрміз ғой.

Мен шөлден қиналдым, ыстықта күйдім. Осының барлығы атаң үшін.

- Егер сен... Жыланды лақтырмағаныңда гүл керек болмас еді.

Ал енді атам өлім аузында. Уақыт аз. Осының бәрі сенің кесірің.

- Айыптағаннан атаң жазылып кетпейді.

- Онда кет. Соңымнан ерме дегенмін. - Жарайды, ақымақ гүліңді өзің ізде.

- Мен де соны сұрадым. - Болды. Осы да жетер. Сау бол!

Естідің бе? Уаа!

- Кисточка. Кисточка.

Кисточка. Кисточка.

Кситочка. Кисточка.

- Ай. - А.

Кисточка.

Кисточка.

Кисточка...

Кисточка, бұл сен бе?

Кисточка.

Кисточка.

Қайдасың?

Кешірші мені.

Менімен барғаныңа қуаныштымын.

Менімен барғаныңа қатты қуаныштымын.

Бұл рас.

Енді сен жоқсың.

Енді мен...

Жалғыз қалдым.

"Тафити".

Бұл менің ашуыма тигенін білесің бе?

"Тафити"... Тіпті ойға симайды.

Бірақ сондай жетіспейді. - Тафити.

- Дұрыс. Дәл осы...

- Тафити. - Кисточка.

- Тафити. - Кисточка, қайдасың?

- Төменде.

Абайла. Қатты жақындама... шұңқыр бар.

Жүз. Жүзуің керек.

Тафити.

Қане.

Оян!

- Кисточка. - Тафити.

Кешірші мені.

- Жоқ, сен кешір. - Жоқ, жоқ, жоқ, алдымен сен кешір.

- Біз қайдамыз?

Суретті сен салдың ба?

- Атаң ше?

- Жүр, уақыт жоғалтпайық.

- Қара... мұнда үлкен өзен бар.

- Ол бір жерге баратын шығар. - Не? Жоқ. Оған енді түспеймін.

- Иә, бірақ біз ана жаққа шыға алмаймыз.

- Жоқ. Енді бір тамшы да... - Қане, тексеріп көрейін.

- А? - Әй, ағыс жоқ.

Өзен бұрыштан арнасын өзгертеді. Жүзейік.

- Жоқ, жүнімді сулағым келмейді. - Қажет емес.

Барлығың бортқа мініңдер. Менің үстімде тіпті табаныңды суламайсың.

Тек алғааа!

Қорықпа, батпаймыз.

Егер жүзгің келсе, суға жалғыз түспе,

Қабан жаныңда болсын, сонда ешкімнен жеңілмейсің.

Мұнда қорқынышты қауіптің көптігі сонша, қашып кеткің келеді.

Бірақ қашудың керегі жоқ, мен жаныңда боламын.

Егер жүзгің келсе, суға жалғыз түспе...

Қабан жаныңда болсын, сонда ешкімнен жеңілмейсің.

Оу.

Ана жаққа баруымыз керек сияқты.

- О.

Жоқ, жоқ, жоқ. Тоқта.

- Шығатын жер ана жақта.

- Қайтейін? Бұрыл, бұрыл.

- Жарайды. О. - О.

- Ой, сәлем!

Шығатын жер қайда екенін білесіздер ме?

Ай, мықтап ұста.

- Жылдам. Ес. Жылдамырақ.

Жылдам.

- А. - Оу.

- Оу. - Әй!

Қысылып қалдым.

Қысылдым.

Көмектес маған.

- Кисточка, қалайсың?

- Мәссаған. Сен бұны көрдің бе? Мен ұштым. Бум.

Зымыран сияқты. Уии!

Тамаша ғой, иә? - Кисточка, Кисточка, қара, біз жеттік.

Жыландар қақпасы. Тоқта. Мен мініп алайын.

- Біз... Ух.

О. Жыландар қақпасы.

Жыландар қақпасы. Жыландар қақпа... Жы... - Ссс.

Жы... Жылан...

Жылан. Ааа!

Эээ, Тафити, құтқар.

Тафити, көмектес.

Эй. Эй. Эй.

Эй... Эй. - Ааа.

Сенің орныңда болсам, тап қазір ініме жорғалап кетер едім. Ааах!

Аах... Ааах. Ах. Ааа.

Аах... Аааа!

Қане, ұстап ал.

- Жоқ, жібер оны. Төбелескің келсе, мені ұстап ал.

- Эх. Аах. Ооп.

- Әй, төбелескің келсе... - Бізді ұстап ал.

- Ұста. - Қара.

- Мүлт кеттің. Ээх. Ұста.

- Эй... Оу!

- Қане.

- Соңымнан ер. - Сәлем!

- Ұста. - Әй.

- Ей, мен мұндамын.

Ха.

Ха-ха!

Ах... Оу!

Ооо!

Ха-ха! Жеңдік.

Ауырып тұр ма?

- Жоқ! - Ал енді гүлді табайық.

Қане, қуып жет. - Қуып жетемін.

- Ха-ха-ха!

Ааа! - Оуу!

- Гүлдер көріп тұрсың ба? - Мүлде жоқ.

Ээх! Оу!

- Барлығы бекер болды. - Мүмкін ол гүл емес шығар.

- Мүмкін... Көгілдір гүл шынымен жоқ шығар.

А!

Ааа, Эх!

Кисточка.

Кисточка.

Кисточка, не істеп жатырсың?

- Жедім.

Ммм... Жемістің дәмі... Көктемгі гүл шоғы.

- Сен... көгілдір... гүлді жеп қойдың.

- Не?

Жоқ. - Жаңа ғана көгілдір гүлді жеп қойдың.

- Рас па? А...

Ол шынымен көгілдір ме?

- Біз ұзақ, өте ұзақ, қауіпті жол жүріп өттік.

Ал сен... көгілдір гүлді жеп қойдың. - Не?

Жоқ. Жоқ, жоқ, жоқ, жоқ, Ақыры көгілдір гүлді таптық... ал мен жеп қойдым.

Атам жазылмайтын болды. Және барлығына мен кінәлімін.

Қош бол, мен көгілдір гүлді жеп қойдым.

Мына жабайы, шексіз әлемдегі жалғыз көгілдір гүл.

Мен оны жеп қойдым. - Кисточка, Кисточка, Кисточка қара.

Уау!

- Қара, көгілдір гүл.

Тағы біреу, тағы біреу, тағы, тағы! Неткен көп. Мәссаған.

Жаңбыр жауғаны қандай жақсы болды. Рақмет, бұлт... рақмет, жаңбыр.

О, жаңбыр, жаңбыр, жаңбыр. Жаңбыр, жаңбыр, жаңбыр.

- Жаңбыр... Кисточка, жаңбыр.

- Дұрыс, жаңбыр, жаңбыр. - Түсінбедің бе? Кешігіп қалдық.

- Не? - Әжем "атаң жаңбырды көрмейді" деген.

- Ақымақ бұлттар, басқа жерге барып жауыңдар.

- Кисточка... олар онсызда басқа жерде.

Осында болған, енді ана жақта. Бірақ атам бар жаққа әлі жетпеді.

- Атаң бар жаққа жетпеді ме? Ааа!

Атаң бар жаққа әлі жаңбыр жаумады. - Мүмкін үлгеретін шығармыз.

- Тек бұлттардан озып кетуіміз керек. - Бірақ қалай?

- Олардан бұрын ұшып барамыз.

Қолымыздан келмейді.

- Жалғыз қолымыздан келмейді.

- Қуана көмектесеміз. - Рас па?

- Бірқазандар айтпақшы, "Көмекке - көмек, тұмсыққа - тұмсық"!

- Алақай.

- Жарайды, кеттік.

Эй, дайын.

Әй, әй.

- Ох, қолымыздан келмейді деп қорқамын.

- Келеді. Солай істеу керек. Кисточка онша ауыр емес. Мен көмектесемін.

Мм.

Жақсы. Дайын болып қалды.

- Тафити.

- Бұның не? Қане, жаның барда тұмсыққа отыр.

- Өте өкінішті.

- Мен көрейінші.

- Тафити, бәрібір дос бола алмаймыз. Уәдең есіңде ме?

- Бірақ... - Атаң дұрыс айтты.

Мен сендерге бөтенмін. Барлығына мен кінәлімін. Әлгі жыланды айтамын.

- Бірақ. - Тафити... ұшып кетуің керек.

Әйтпесе бұның барлығы бекер болады.

- Оу!

- Ал саған не болады? - Күнімді көре аламын.

- Қоштасып болдық. Жақсы.

- Ұшатын уақыт болды. - Мен сені ұмытпаймын.

Ешқашан.

- Қош бол, Тафити. Қош бол!

- Сәлем! - Сәлем! Досың қайда? Кисточка қайда?

- Мына шөл дала... Ол... мен ойлағаннан сәл үлкенірек екен.

Маған назар аударма. Мені жоқ деп ойла.

- Суретті сен салдың ба?

Жетіп қалдық.

Үлгердік. Жаңбыр әлі жаумапты.

Ата, келе жатырмын.

Ата, таптым. - Тафити.

- Көгілдір гүл. Оны таптым.

- О, Тафити, енді кеш. - Кешігіп қалдым ба? Жоқ.

Міне... Қане.

Іш... Қане. Иә, иә.

Бар болғаны...

Ата.

Иә. - Алақай.

- Ата.

Ата.

О. О, жоқ.

- О, Тафити!

- Көмектерің үшін рақмет.

- Ооо!

Бұл неткен шу? - О! Бұл...

- Ата, тірісің бе? - Ата, тірісің бе?

- Әрине тірімін. Жәй ұйықтап кеткен сияқтымын.

- Ұйықтапты. - Не болды?

- Есіңде жоқ па? Сені жылан шақты. - Жылан? Өтірік. Тірі қалмас едім.

- Солай болды. Иә. Солай.

- А, иә. Жылан...

- Ата. - Ата.

- Онда неге мен... - Тафити көгілдір гүлді тапты.

- Көгілдір гүл? Ол шынымен бар ма екен? - Иә.

- Демек... Сен мені құтқардың. - Иә.

Біздің балақай Тафити, жалғыз өзі... - Жоқ, мен жалғыз болмадым.

- Не?

- Маған Кисточка көмектесті. - Кім?

- Кисточка.

- Жыланды шақырған ба? - Барлығынан... Уәде беріп едің ғой.

- Иә, уәде бердім. Жалғыз барғым келген. Сосын ол жақта...

Кешір. - Енді... қайда ол? Әлгі Кисточка.

- Алыста.

Енді ешқашан көріспейміз.

- Та!

- Бүркіт дабылы. - Бүркіт дабылы.

- Жоқ, жоқ. Құтқарыңдар. - Динь-дон.

- Мені жеме. Дәмді емеспін. - Кисточка. Кисточка.

- Тафити. - Динь-дон.

- Жібер оны. Тап қазір. - Жіберейін бе?

- Жоқ, жоқ, жоқ. Өтінемін, өтінемін.

- Сен сұрасаң, онда... қауіпсіздік белдігін тағыңдар.

Бүркіт флотымен ұшып келгеніңіз үшін рақмет.

- Сен мені жемейсің бе?

- Жоқ. - Бірақ... неге?

- Екеуің бір-біріңнен ажырамайсыңдар.

Оған қоса ет рационын асыра бағалаған.

- Кисточка. - Тафити.

- Тафити.

- Ей-хо. Келесі бүркіт қашан келетінін кім біледі?

Хей, хей, хей.

Э, иә, кетуім керек. Мені ана жақта... ана жақта... ана жақта...

Күтіп қалды... эм... ешкім.

- К... Кисточка. Кисточка!

- Жібер оны... Солай дұрыс болады.

Біз тек өз тұқымдастарымызбен боламыз.

- Жоқ. Олай дұрыс емес. Достарың болғаны дұрыс.

Ал Кисточка менің досым. - Тафити!

- Ата, иә, білемін. Бөтендерге жақындамаймын деп уәде бердім.

Бірақ жалғыз қолымнан келмес еді. Ешқашан.

Кисточка болмағанда мені шибөрілер жеп қояр еді.

Шөлден өлер едім немесе суға батып, жылан шағып өлер едім.

Жалғыз өзім көгілдір гүлді таба алмас едім.

- Рас па? - Кисточкасыз... ешқашан.

- Бірақ Кисточка, ол... - Оның досы.

- Жарайды... тағы да жалғызбын.

Ештеңе етпейді. Хе-хе. Тіпті жақсы.

- Әй, тоқта. Қайда кеттің?

- Мен бе? Эм... Білесің бе...

Жәй...

- Сен кетпеуің керек.

- Ааа!

- Қалшы.

- Жақсы ой емес.

- Сені жалғыз қалдырмаймын. - Аа!

Ата. - Қанша күтуге болады?

Малмандау су боласыңдар. Апанға кір.

- Ол сені шақырып жатыр. - Сені де, Кисточка.

- Жүр.

- Мен де ма? - Иә, жүр.

- Бірақ... бірақ.

Шынымен бе?

Қанша уақытқа?

Жаңбыр тоқтағанда кетемін бе? - Не? Жоқ, әрине.

Сен бізбен қаласың. - Яғни мәңгіге ме?

- Иә, мәңгіге.

- "Мәңгіге" деген нені білдіреді?

"Иә, иә, мәңгіге" ма? Әлде жаңбыр маусымы біткенше. Сосын тағы ойланасыңдар ма?

- Мәңгіге.

- Қуаныштымын.

- Динь-дон.

Тафитидің қиырдағы хикаялары.

Режиссері: Нина Уэлс

Сценарий авторлары: Юлия Бёме және Николас Хаузе

Юлия Бёме, Юлия Гинсбахтың «Тафити» кітаптар сериясы негізінде, Loewe Verlag баспаханасы

Продюсерлері: Хельмут Вебер Томас Шпрингер Талин Озбалик Аня-Карина Рихтер

Композиторы: Карстен Рокер

Анимация режиссері: Тимо Берг

Кейіпкерлерді жасаған: Питер Одековен

Сет-дизайнер: Пол Ковенбах

Рөлдерді дыбыстағандар: Тафити - Анна Горкина Кисточка - Даниил Эльдаров

Бүркіт - Александр Матвеев Мконга - Глеб Глушенков

Тафитидің қиырдағы хикаялары

Фильм "Капелла фильм" тапсырысымен "Кипарис" студиясында дыбысталды. 2025 жыл.