Original subtitles

Apa awak nak cakapkan, Klara? Di mana awak nak mula?

Saya tak tahu.

Okey. Jika awak tak nak mula, saya akan mulakan.

Mari lihat. Bila kali terakhir awak keluar rumah? Ingat tak?

Sebenarnya…

12 Ogos.

Dah 76 hari saya di rumah.

Awak tak rindu apa-apa?

Saya amat rindu melancong.

Kali terakhir, saya ke pantai bersama keluarga.

Saya banyak ketawa.

Atau bersama ibu saya. Pada hari salji turun lebat.

Sebelum dia meninggal dunia.

Tapi…

Tapi?

Tapi…

Tapi apa?

Saya tak rindu rasa teruk bulan terakhir di sekolah.

Pandangan mereka,

orang yang saya sangka kawan.

Atau waktu di hospital,

ketika menunggu,

berita buruk.

Saya tahu saya terlepas banyak sebab duduk di rumah.

Tapi saya juga rasa dilindungi daripada banyak benda.

Ya.

Saya faham. Rasa selamat sangat penting.

Itu perasaan saya terhadap keluarga.

Macam mana terapi? Awak ada beritahu tentang ubat baharu?

-K2. -Apa?

Sebagai psikiatri, 7. Sebagai kakak menjengkelkan, 10.

Okey, terserahlah.

Hei, bukankah ini masa untuk janji temu dengan kekasih awak?

-Jangan usik dia. -Dengan buah hati awak?

Walau kakak saya dan teman lelakinya agak menyibuk.

-Awak gementar? -Sudah!

Jangan cakap begitu.

Saya benci kamu berdua.

Jadi, ada sesuatu yang buat awak agak teruja.

Ya.

Sebenarnya, ada seseorang yang saya dengar setiap malam.

Dia mempunyai rancangan radio.

Hai, semua.

Terima kasih kerana mendengar dan bersama saya malam ini.

Ini ialah Follow My Voice,

dan saya Kang, peneman dan kawan anda untuk sejam seterusnya.

Topik hari ini ialah sesuatu yang awak semua sering tanya: cinta.

Anda pernah jatuh cinta?

Mereka buat awak patah hati?

Jika ya, jangan risau.

Masa akan menyembuhkan dan anda akan bertemu orang yang akan menggembirakan.

Macam saya kata,

"Kita belajar dari yang buruk, dan buka lembaran baharu…"

untuk terus hidup.

Saya nak tulis surat kepada dia, tapi…

Entahlah.

Saya pasti dia terima banyak mesej dan tak baca mesej saya.

Mana awak tahu?

Dia mungkin balas.

Awak rasa begitu?

Sudah tentu.

Alicia tanya, "Awak orang Korea?"

Ya, saya lahir di Seoul,

tapi dah lima tahun saya tinggal di Sepanyol.

"Bila awak nak tunjuk muka?"

Awak tahu itu buat saya malu.

Suatu hari, apabila berani dedahkan identiti.

Hari ini, saya tanya anda tentang detik paling bahagia,

dan saya mendapat mesej yang amat menyentuh hati.

Ia gambar sebuah lukisan, landskap bersalji.

Saya tahu tempat itu sebab saya pergi ke sana dengan orang yang istimewa bagi saya.

Terima kasih, K. Saya harap awak boleh terus menikmati tempat itu,

walau awak rindukan seseorang yang penting di sisi.

Saya juga.

Entah bila saya dapat ke sana lagi.

Sebab itulah kita di sini, bukan?

Untuk mengambil langkah kecil setiap hari,

dan langkah pertama ialah…

mencuba untuk… Awak sebutkan.

Keluar melihat dunia.

FOLLOW MY VOICE

1. KELUAR KE DUNIA

Hai

Hai

Apa khabar?

Awak siapa?

Kang dari Follow My Voice?

Sudah tentu.

Siapa lagi Kang yang awak kenal?

Maaf mengganggu Saya suka gambar yang awak hantar

Saya nampak tandatangan oleh K Awak yang lukis?

Ya

Hebatnya!

Tapi… Tunggu! Macam mana saya nak tahu ini awak?

Aduhai, jadi, cubalah uji saya.

Okey.

Dalam rancangan malam ini, awak perlu sebut perkataan kod.

Awak perlu sebut "keju."

Saya rindu makanan.

Termasuk kawan-kawan dan keluarga saya.

Saya harap saya boleh balik dan tinggal di sana lagi.

Itu saja untuk hari ini,

tapi sebelum Follow My Voice berakhir, saya nak beritahu sesuatu tentang saya.

Saya suka keju.

Jumpa esok.

Saya akan tinggalkan anda dengan lagu istimewa

untuk orang yang istimewa.

Tak kira siapa awak, saya tak sabar nak selesaikan misteri awak, K.

Kang.

Awak dah percaya atau saya perlu buat benda lain?

Buat masa ini, ya.

Tapi…

Kita lihat jika saya perlukan apa-apa dari awak.

-Ayuh, sayang. Nanti tak sempat. -Saya datang.

-Dah nak pergi? -Ya.

Kakak awak kena cepat

sebab hot dog ini dah hampir beku.

Comelnya, awak kacak.

Mari pergi.

Pukul berapa awak balik?

Pukul 1.30.

-Awal, bukan? -2.00?

-Pukul 1.30. Ya. -1.30.

Awak boleh ikut sebagai mustard. Kita bertiga boleh pergi bersama.

Ke parti Halloween yang dipenuhi orang 30-an?

Bagaimana kalau… tak nak.

Wah.

Okey, baiklah.

Saya tanya kalau awak tak mahu bersendirian.

Tak, saya okey.

-Awak pasti? -Ya.

-Okey, kalau begitu. -Okey.

-Awak yang rugi. -Saya yang rugi.

-Pasti? -Jangan kacau dia. Dengan 30-an…

Telefon kalau ada apa-apa.

-Telefon kami dan kami datang. -Boleh.

-Pergilah. -Selamat tinggal, K.

-Saya sayang awak. -Ya. Berseronoklah.

-Ayuh. -Saya tak boleh jalan jika awak tak gerak.

-Okey, saya pergi. -Okey.

SAYA TAKKAN SEMBUH

SAYA TAKKAN KELUAR RUMAH

SAYA SENDIRIAN

SAYA TAK BOLEH BERNAFAS INI SERANGAN PANIK

-Helo? -Helo?

SAYA AKAN MATI APA SAYA DAH BUAT?

KANG AKAN TAHU SAYA SAKIT

-Bertenang, bertenang. -Maaf, saya nak telefon kakak saya.

Kenapa? Awak okey?

Tak. Saya tak boleh bernafas.

Awak di mana?

Bertenang…

SAYA TAK BOLEH BERNAFAS SAYA TAK OKEY

KANG, TOLONG SAYA

Saya di sini. Bersama awak.

Okey, kita boleh fikirkan benda lain.

Kita akan fikirkan benda yang elok.

Saya rasa salji akan turun minggu depan.

Awak pernah lihat bagaimana salji turun?

Ia seperti menari.

Setiap kali emping salji jatuh, bernafaslah.

Setiap kali emping salji jatuh, bernafaslah.

Awak dah okey?

Maaf, saya perlu letak telefon.

K.

Awak nak makan?

Tak.

Saya cuma nak tidur.

Dah berhari-hari awak tidur, K.

Awak nak…

Awak nak kami buka rancangan Kang? Ia dah nak mula.

-Tak? -Tak.

K, dengar sini.

Walaupun ini berlaku, saya bersumpah, awak takkan apa-apa.

Semua akan okey.

Saya janji.

-Awak pasti? -Awak nampak atau tak?

Lihat sejauh mana kakak awak pergi.

Saya okey!

Satu! Dua!

-Tiga! -Ya!

Mak!

Kita kena buat sekarang. Kita tak tahu di mana kita esok.

Lagipun, siapa tahu bila salji akan turun lagi.

Wah!

Saya suka!

-Sekali lagi? -Sekali lagi!

Ia teruk. Ia salah saya.

-Ia salah saya. -Ia bukan salah awak.

-Saya tak patut biarkan dia sendirian. -Ia boleh berlaku bila-bila masa.

-Tak, ia salah saya. -Ia tiada kaitan dengan awak.

-Tak mengapa. -Saya tak patut biarkan dia.

Salah saya, Andy, salah saya.

K2.

Ia bukan salah awak.

Saya nak cuba.

Saya nak cuba kembali ke sekolah.

Saya nak cuba hidup semula seperti sebelum ini.

Betulkah?

Ayuh, K. Awak boleh.

Ya.

Mereka berjalan beberapa minit bersama saya dan…

kemudian saya pergi seorang diri.

Bagus, bukan?

Saya gembira. Itu berita baik.

Saya mempunyai peta di bilik saya.

Saya nak warnakan setiap tempat yang saya pergi.

Saya suka.

Tak lama lagi, peta itu akan penuh warna. Awak lihatlah.

Itu saja. Cuma itu saja.

Bagus, awak berjaya!

Saya tahu awak boleh.

Jadi? Awak gementar tentang esok?

Sedikit. Ya.

-Banyak. -Itu normal.

Kita semua gementar apabila ke tempat baharu.

Ya… Ya.

Klara.

Awak tahu sebab saya pernah alami hari yang teruk.

Saya takut ia akan berlaku lagi.

Apa pun, awak tahu di mana saya.

-Okey? -Ya, pergilah.

Bagaimana jika saya tak boleh masuk kelas esok?

Jika awak tak berjaya esok, awak ada peluang lusa.

Jika bukan hari itu, kemudian hari lain. Jika tidak, selepas itu.

Itulah cara awak bina kehidupan sedikit demi sedikit.

2. BINA KEHIDUPAN HARIAN ANDA

Hoodie.

Hoodie, gadis baru, saya bercakap dengan awak.

Awak tak nak perkenalkan diri?

Awak lebih suka saya panggil "Hoodie."

Awak juga bisu.

Saya Klara, dieja dengan K.

K-Hoodie dieja dengan K. Saya Diego. Selamat berkenalan.

Okey.

Perbualan yang menyeronokkan, bukan?

Sila dapatkan tiket undian pasukan bola sepak.

-Kita perlukan pakaian seragam baharu. -Lekaslah.

Jika terus begini, kita akan main sambil berbogel.

Teruskan, lari.

Kang.

Hei.

Siapa yang bercakap di pembesar suara?

Kang yang menjengkelkan.

Selamat pagi. Buka buku awak di bab 3, tempat kita berhenti semalam.

-Di mana dia? -Bagaimana dengan ujian awak?

Sebaik saja saya balik, saya kena belajar.

Berikan saya nota awak. Tolonglah.

Apa maksud awak?

-Saya perlu belajar. -Malam ini?

Malam ini… Saya nak belajar.

-Saya keliru. -Kenapa?

Dah berhari-hari gadis itu tak hantar mesej.

-Okey, berapa hari? -Enam hari.

Kawan, hanya enam hari. Itu bukan masalah besar.

Sebenarnya, sembilan.

Apa? Betulkah yang saya dengar?

Sembilan hari? Lupakan dia. Mesejnya jelas, tak berminat.

Diego, diamlah. Awak memang teruk.

Okey, tapi saya cuma cakap supaya budak malang itu boleh bertenang.

Terima kasih, Diego, tapi tiada sesiapa tanya awak. Jadi…

Sama-sama, Kang.

Sini!

Hai, Min Seo!

Abang!

Ayuh, mari fokus.

Yang ini salah…

Ayah, kita telah buat silap!

Biar ayah lihat.

Sebenarnya…

abang kamu patut tolong kamu.

Lebih baik begitu. Saya lebih bagus daripada ayah.

Bila awak akan berhenti bergaduh?

Kami bukan bergaduh.

Selalu begitu.

Tak payah risau. Mari teruskan melukis.

Hai, semua!

Ini ialah Follow My Voice,

dan saya Kang, peneman dan kawan anda untuk sejam seterusnya.

Saya agak sedih beberapa hari lepas.

Saya akan mainkan lagu yang buat saya lupa masalah saya

dan buat saya mahu keluar semula.

Saya harap anda juga begitu.

-Hai. -Hai, Yana.

Awak tak menari?

Aduhai, jangan jadi membosankan.

Semua okey?

Semua okey.

Awak nak menari?

Boleh.

Kang, saya minta maaf kerana tiba-tiba hilang.

Saya cuma alami hari-hari yang pelik.

Tapi, saya nak ucapkan terima kasih kepada awak.

Mendengar suara awak banyak membantu saya.

Adakah "K" untuk Kandy,

-untuk Katerina atau Kasilda? -Jangan bergerak.

Untuk… Klara

Awak semua menjengkelkan.

Bagaimana saya nak lukis potret awak kalau awak tiada muka?

Saya guna supaya tiada orang kenal saya semasa menyanyi di bar.

Itu menipu. Tak kira jika saya tak nampak muka awak.

Jangan ketawa, okey? Sekarang awak tahu rahsia saya.

Jangan risau, saya takkan beritahu sesiapa…

Batkang.

PERTANDINGAN BAKAT BAHARU

Awak akan fikir saya agak tegang,

tapi awak beri inspirasi kepada saya, dan saya menulis lagu baharu.

Saya tak tahu jika ia bagus, tapi terserahlah.

Ada pertandingan dan saya mahu turut serta.

Kita lihat kalau saya boleh buat benda hebat.

Cubalah, Kang.

Mungkin saya bergerak terlalu laju.

Saya nak jumpa awak dan saya ingat kita boleh lepak bersama minggu ini.

Bila-bila masa, jika awak mahu.

Sudah tentu, saya mahu, tapi minggu ini saya…

Saya tak tahu jika boleh. Sebab saya tiada di sini.

Hei, nampaknya gadis baharu sukakan Kang.

Yakah? Awak suka Kang?

Biasalah. Dia sesuai dengan awak.

Saya tak suka dia.

Ayuh, awak boleh beritahu kami. Kita dah macam kawan baik awak, awak tahu?

-Betul atau tak, Ellie? -Jika awak yang cakap.

Saya Perla, dan awak?

Klara.

Selamat berkenalan.

Bertenang, semua, bertenang. Mari pergi.

Hati-hati dengan kaca pecah.

Mari. Mari, jalan.

Cepat keluar.

Cepat keluar.

Apa khabar, Hoodie?

-Apa khabar awak, Diego? -Tiada apa, Perla.

Saya takkan tunggu di sini.

Saya nak jalan-jalan di sekolah. Nak ikut?

Apa pendapat awak, Ellie?

-Saya… -Tak, saya patut tunggu di sini.

Kami tunggu di sini.

Jika awak ubah fikiran, awak tahu apa nak buat.

Jerit nama saya, okey?

Apa masalah lelaki ini?

-Awak nak jumpa Klara atau tak? -Dia beritahu saya dia tiada di sini.

-Awak pula? -Saya?

-Dengar… -Dah cukup apa awak beri.

Saya nak menunjuk sikit.

Jangan sebut nama saya.

Apa awak buat?

-Apa masalah awak? -Saya tiada masalah.

-Apa kata awak duduk di sebelah Yana? -Tak nak.

Kenapa tak?

Sengaja.

Awak memang bodoh.

Bukankah bagus untuk awak berdua keluar main salji,

berkongsi haba badan awak?

Kang?

Bagaimana hari awak?

Kawan?

Awak dengar?

Dengar apa?

Saya baru hantar mesej dan ia berbunyi di sana.

-Kepada siapa, Yana? Tak, Yana di sana. -Bukan Yana tapi Klara.

Hentikannya! Klara tak peduli tentang awak!

Lihat.

Betullah.

Telefon dia. Telefon.

Ada orang telefon awak.

Tak.

Klara, kenapa dengan awak?

Tiada masalah.

Klara?

Perempuan itu pelik. Saya sukakan dia.

Macam tak percaya saya jumpa awak.

Klara?

Boleh saya bantu?

Keluar.

Saya tak kisah tunggu, okey?

Kang, jangan kacau saya! Pergi.

Tolonglah.

Okey.

Bagaimana hari awak? Saya tersekat kerana salji

Di mana kita boleh bersemuka sendirian?

-Hai, Kang. -Hai, Klara.

Susu coklat.

Gula-gula.

Kek gulung.

Ini, coklat.

Saya bayangkan awak berbeza.

Bagaimana?

Maksud awak, bukan muka yang ketakutan begini? Sebab…

Bukan, seperti ini.

Senyuman awak…

Ia sungguh indah.

Saya bayangkan awak juga berbeza.

Ya, bagaimana?

Sebenarnya, tak…

sihat.

Budak yang awak beritahu saya?

Kang namanya, bukan?

Macam mana?

Saya tak tahu.

Apa?

Saya tak tahu. Awak cakaplah.

Dia kata dia mahu kami saling berjumpa.

Dan saya nak kenal dia, tapi… Entahlah.

Saya nak, tapi saya pun takut.

Tapi saya fikir tentangnya, dan semua yang buat saya takut,

kurang takut selepas saya buat.

Fikirkanlah, Klara, tentang semua masa yang awak berani.

-Keadaan sentiasa baik. -Ya, tapi bukan hanya berjumpa dia.

Saya nak berterus terang.

Saya tak tahu jika, apabila dia tahu sesuatu tentang saya,

dia akan panik atau menjauhkan diri atau…

Awak suka?

Ya.

Lihat.

Saya yang buat ini.

-Yang ini? -Tak, di sebelah kiri.

-Yang itu? -Yang itu.

Paling hodoh, bukan?

Secara teknikal,

saya menulis sebuah lagu untuk awak. Awak boleh lukis potret saya sekarang.

Okey.

Bagaimana awak nak bergaya? Mari lihat.

Macam itu?

Ya.

Awak perlu kekal begitu lama.

-Macam ini? -Ya.

Saya selesa begini.

Okey, bagus.

Mari kita lihat.

Tidak…

Dah lama saya tak melukis, Kang. Saya tak boleh. Maafkan saya.

Jangan risau, ia perkara kecil.

Saya juga tak beritahu awak hal sebenar.

Selama ini saya tiada.

Saya tak boleh masuk kelas sebab… saya di rumah.

Sebab beberapa bulan lepas amat sukar bagi saya.

Saya…

sakit, tapi kini saya dah sihat.

Saya gembira.

Ikut saya.

Saya rasa saya nak cuba, jika ia berjaya, bagus.

Jika tidak, saya tahu dan saya tak perlu risau.

Klara, jangan risau.

Jangan tergesa-gesa.

Tapi itu cara awak tahu.

Dengan berada di sekeliling orang dan lihat jika awak gembira dengan mereka

dan mereka gembira dengan awak.

Agaknya.

Ini buat ketagih, bukan?

Ya, sedikit.

3. BERANI UNTUK RASA

Hoodie!

Apa yang dia cakap?

Tiada apa-apa, dia panggil saya.

Apa yang awak buat, Diego?

Meletakkan sedikit keseronokan dalam hidup saya, Kang.

Awak patut cuba. Lihat.

-Dia cari nahas. -Awak okey?

Mengagumkan.

Bahawa dia masih hidup.

Apa?

Apa kamu buat di sini? Baik, kamu semua dihukum.

Kang, ibu bapa awak ada di sini.

Saya nak ikut supaya saya boleh dengar mereka marah awak.

Erick, itu Klara.

Hai. Gembira bertemu dengan awak.

Saya pun sama.

Mari keluar.

Jumpa lagi, Klara.

Jumpa lagi, Kang.

Jangan risaukan saya.

Jumpa lagi, Diego.

Jadi, tinggal awak dan saya.

Ya.

Takdir mahu kita berkawan, bukan, Hoodie?

Kenapa awak panggil saya Hoodie?

Saya suka jadi yang asli.

Wah. Asli sekali.

Ya.

-Awak tahu tak? -Tahu apa?

Saya dah lama tahu nama awak.

Bagaimana?

Saya pernah nampak awak di hospital.

Di bahagian kemoterapi, semasa saya pergi ambil ayah saya.

Saya anak Dario.

Yang tak pernah berhenti cakap tentang awak.

Awak selalu buat dia gelak.

Dia suka apabila awak makan semua jelinya.

Saya tak tahu, Diego.

Saya tahu.

Tapi kita perlu berkawan.

Ia satu penghormatan.

Tunggu.

-Awak Kanggaru Kecil? -Tak.

-Tak. -Saya baru ingat

-ayah awak panggil awak begitu. -Bukan saya.

-Saya akan panggil awak begitu. -Tak boleh.

-Hoodie! -Kanggaru Kecil.

Tapi, K, awak ditahan.

-Saya tak faham. -Saya tahu, K2.

-Beritahu apa yang berlaku… -Ia menyeronokkan.

Percayalah, saya tak sangka saya akan kata begini, tapi saya rindu sekolah.

-Tak, tak mungkin. -Saya bercakap benar.

-Dulu awak pakai baju tertentu… -Itu benar!

-Gambar yang kita telah lihat… -Saya mempunyai gaya sendiri…

-Tidak. -Awak nampak teruk, Andy.

Jangan ubah topik.

Apa saya nak buat dengan awak, K? Apa patut saya buat dengan awak?

-Patutkah saya hukum awak? -Saya tak tahu. Apa saja…

Apa? Tak boleh.

Dengar,

-awak boleh tahan saya di rumah seminggu. -Ya.

Seminggu lebih atau kurang seminggu, semua sama.

Dia betul, bukan?

Saya tak tahu nak buat apa dengan kamu berdua.

Aku amat merinduimu. Selalulah bersamaku. Jangan tinggalkanku.

Peluklah aku. Aku mencintaimu. Tae-ho.

PANGGILAN VIDEO KANG

Hai, Klara.

Hai.

Apa khabar?

Bagus. Saya sedang menonton…

Hei.

Apa?

Nak jumpa esok pada pukul 11.00?

Saya tak tahu jika saya nak.

Bergurau, saya bergurau.

Boleh, bunyinya bagus.

Boleh bawakan coklat?

Jumpa awak esok.

Okey.

Selamat tinggal.

Awak di mana?

Saya tak nampak awak, Kang.

Ikut suara saya.

Saya dah dekatkah?

Saya rasa ya.

Saya jumpa awak.

Coklat saya.

Saya terlupa.

Jadi, saya balik dulu. Selamat tinggal.

Tidak, tunggu.

Saya suka.

Pelik tak dengar rancangan awak semalam.

Saya tak ke udara kerana salji.

Hei, kenapa awak tak menyanyi dalam rancangan awak?

Sebab saya terlalu malu.

Jika awak menyertai pertandingan…

awak perlu menyanyi di hadapan ramai orang.

Jangan ingatkan saya.

Jika mereka pilih saya, awak nak ikut saya?

Masalahnya, kita perlu ke Madrid.

Ya, jika awak mahu…

-Macam tak percaya. -Saya dah rosakkannya.

Saya nak ke sana.

-Okey… -Selamat jalan.

-Okey, jumpa nanti. -Saya pergi.

Klara?

Hai.

Boleh kita bercakap sebentar?

Kemudian saja. Saya dah lewat.

Hanya seminit.

Okey.

Dengar,

saya nak tanya awak sesuatu sebab… saya ada keraguan.

Okey, apa?

-Ini awak? -Jangan kacau saya.

Dari mana awak dapat?

Macam mana awak jumpa?

Saya kenal Kang dan…

Saya sokong dia pada masa yang amat sukar dalam hidupnya.

Saya tahu apa yang baik bagi dia dan apa yang tidak.

Orang seperti awak tidak…

Saya tak rasa awak bagus untuknya.

Saya tak faham.

Saya risaukan dia.

Risau?

Saya tak mahu dia bersama wanita yang ada banyak masalah.

Awak berdua bercinta? Saya tak tahu.

Tak kisah jika kami bercinta atau tak.

Dia takkan perasan awak.

Saya ada kawan-kawan di sekolah lama awak yang beritahu saya banyak perkara.

Saya tak nak hantar video ini kepada semua orang

untuk tunjuk siapa awak sebenarnya, tapi…

Awak pernah lihat diri sendiri?

Nasib baik, kami buat ujian itu selepas ibu awak sakit.

Risiko genetik sentiasa ada.

Dalam kes awak, Klara,

analisis mengesahkan kehadiran sel-sel kanser.

Kita perlu bertindak secepat yang boleh.

Saya tunggu awak di dalam kereta Sebab cuaca sejuk

Ia oren Sedikit tua

Maafkan saya

Maaf, saya terpaksa balik Lain kali

Semua okey?

Klara!

Klara! Hei, Klara!

-Hai. -Saya panggil awak.

Maafkan saya.

-Wah! -Apa?

Dahsyatnya muka!

-Terima kasih. -Tak.

-Itu yang saya nak dengar sekarang. -Tak, tak, tapi…

-Saya tak bermaksud begitu. -Ya.

Jangan tanya, Diego.

Okey.

Awak nak bersendirian?

Tak.

Awak nak bercakap tentangnya, bukan?

Tentu sekali.

Sebenarnya…

Saya tahu.

Tahu apa?

-Ayuh. -Saya datang.

Saya tak boleh fikirkan orang lain untuk menikmati makanan ini.

Itu perkara baik pertama yang awak cakap kepada saya.

Terima kasih, Hoodie.

Saya bukan cakap tentang awak. Saya cakap tentang ayah awak.

Apa pun, awak ialah…

…sepuluh peratus daripada sebab saya di sini.

Apa? Hanya sepuluh? Tidak, lebih daripada itu.

-Hei. -Apa awak buat?

-Apa maksud awak? -Tak…

Jika awak asyik merungut, ia akan jadi sembilan.

Tempat ini teruk dan segala yang telah berlaku.

Tapi… saya suka berada di sini bersama awak.

Saya pun sama.

Awak nak ke mana?

Sekarang awak ikut saya.

Okey.

Ayah, saya terlalu bisingkah?

Tak. Ayah suka lagu kamu.

Ayah rasa kamu akan menang.

Kang, ayah ada di sini.

Jika ada apa-apa yang kamu nak cakap, ayah ada untuk kamu.

Terima kasih.

Sekarang saya faham K itu.

Rasanya banyak masa telah berlalu, mak.

Ini kawan saya. Namanya ialah Diego.

Jadi kita berkawan, bukan?

Saya tak boleh datang ke sini sebelum ini.

Maafkan saya…

kerana lama saya biarkan mak sendirian.

Tempoh hari, saya tak begitu jelas apabila saya bercakap tentang cinta.

Saya tak cakap apa yang saya fikirkan atau apa yang saya rasa.

Saya rasa cinta sentiasa buat awak menderita.

Saya takut jatuh cinta

jika ia tak berjaya dan akhirnya saya kehilangannya.

Itulah maksud lagu ini.

Sebab itu, kadangkala lebih baik tak berlawan demi cinta

yang tak mungkin berlaku dan terima saja sebagai persahabatan.

Terima kasih.

-Lihat. -Apa?

Kang, jangan tutup muka. Awak memang kacak.

Kang!

Nah.

Kang!

Fokus!

Kita akan ke parti selepas ini, bukan?

-Tak. -Apa?

-Jomlah… -Tak, saya cuma datang untuk itu.

Baiklah, jika awak semua pergi, saya akan fikirkannya.

Saya sentiasa pergi. Tak pernah terlepas walau satu.

-Sudah tentu, mereka… -Saya pergi

semua… yang saya dijemput.

Ya, termasuk yang tidak dijemput.

Juga boleh.

Juga boleh.

Kang, sepak!

-Ayuh! -Tak guna!

Wah, gol yang bagus.

Kang!

-Bagus! -Syabas!

Apa awak buat?

Awak nak bawa kami ke parti?

Bukan awak, bukan.

Saya, Perla, Ellie

dan Klara.

Saya tak nak pergi.

Hei, marilah pergi.

Awak bawa kami ke parti

dan saya takkan beritahu Klara awak asyik pandang dia.

Dengan riak muka awak, begini.

-Baiklah. -Boleh?

-Boleh. -Boleh?

Saya kata boleh.

Okey.

Kalian, masuk. Kang nak bawa kita.

Perlawanan yang bagus.

-Tak, awak di depan, awak mabuk kereta. -Parti!

Apa maksud awak?

Berparti.

-Hai, Kang. -Hidupkan?

-Hai, K. -Perlawanan menarik, bukan?

Ya, ya.

Kereta ini buruk, kawan.

Hei, jangan usik dia. Sekurang-kurangnya dia boleh bawa kita.

Saya tak boleh berjalan.

Apa khabar?

-Semua okey? -Ya.

Hai. Helo.

Hai.

Awak betul-betul datang.

Mereka pujuk saya.

-Menakjubkan. -Masuklah.

Mereka yang pujuk awak.

Ya.

Mari pergi dan kita boleh minum.

Awak sangat bagus dalam perlawanan tadi.

-Terima kasih. -Awak jaringkan gol.

Ada apa?

Siapa?

Taklah. Saya akan kembali nanti.

Klara, mereka telah memilih saya.

-Lagu awak? -Ya.

Tahniah, Kang. Saya gembira untuk awak.

-Boleh kita berbual di tempat lain? -Ya.

Saya agak pelik kebelakangan ini.

Awak juga.

Saya tahu.

Tapi saya memang pelik.

-Benar. -Hei!

Tak, saya serius. Maafkan saya.

Saya tak nak rosakkan persahabatan kita.

Saya pun tak nak rosakkannya.

Kenapa awak hantar lukisan itu kepada saya?

Sebab awak minta.

Ia tempat saya pergi bersama ibu saya.

Saya di dalam lukisan itu.

Apa?

Iglu di kiri bawah.

-Ya. -Saya yang buat.

Saya dan Jung, abang saya.

Apa?

Awak ada abang?

-Ya. -Berapa jarak umur kamu?

Berapa umur dia?

Dia sepatutnya 21 tahun pada tahun ini,

tapi dia hidup tak sampai umur 19 tahun.

Hari itu, iglu runtuh di atas saya

dan Jung datang menyelamatkan saya.

Dia selalu begitu.

Setahun kemudian, dia mengalami kemalangan

dan tidak boleh bermain bola sepak lagi.

Itu ialah impiannya.

Saya patut selamatkan dia seperti dia selamatkan saya.

Jung?

Jung?

Jung?

-Jung telah bunuh diri. -Jung!

Apabila ia berakhir, saya salahkan seluruh dunia,

tapi saya paling salahkan diri saya.

Salah awak abang saya dah mati! Awak patut jumpa dia.

Saya sangat sedih, rasa tersesat,

sehingga saya perlukan bantuan pakar psikiatri untuk hidup.

Sebab dia, saya belajar mengawal serangan panik saya.

Saya dapat kembali semua yang telah hilang.

Saya berjaya kembali ke sekolah,

dan kini saya tak melihat masa lalu setiap hari.

Klara.

Saya mencari awak.

Mari kita berbincang.

Saya dah beritahu awak.

Jauhkan diri daripada Kang.

Sekarang saya perlu beritahu semua orang yang awak gila.

Kita akan lihat siapa yang mahu mendekati awak selepas itu.

Saya tiada masalah.

-Awak rasa? -Tiada.

Awak tak makan pil?

Awak habiskan berbulan tanpa keluar rumah?

Ya.

Okey. Itu yang saya nak beritahu semua orang.

Saya tak kisah.

-Saya tiada apa nak disembunyikan. -Tak?

Semua, lihat apa yang saya hantar.

-Gadis ini, budak baharu… -Apa awak buat?

…dia keluar sekolah lama sebab dia tak waras.

Padamkan.

Sekarang semua orang akan lihat awak menangis, sebab itu padan muka awak.

Jangan ganggu dia.

Kenapa awak nak sibuk?

Supaya awak tak teruskan apa yang awak buat.

Apa awak buat pada saya?

Lihatlah gadis ini. Apa yang awak cakap?

Saya nak beritahu.

Apa?

Apa awak buat kepada saya.

Apa awak buat tempoh hari. Saya akan beritahu.

Siapa akan percayakan awak?

-Saya pun nak cakap. -Saya juga.

Saya pun sama.

-Sekejap. -Saya juga nak beritahu apa awak buat.

Awak bergurau?

-Lepas apa yang saya buat untuk awak? -Keluar dari rumah saya, Yana.

Keluar.

-Terima kasih, semua. -Terima kasih.

Ciuman pertama saya. Kang.

Cuba cakap, apa perasaan awak kebelakangan ini?

Baiklah…

Dah lama saya tak rasa begini.

Saya…

bahagia…

dan saya nak rasa kebahagiaan ini…

kerana saya tahu ia takkan kekal selamanya.

Ya, awak betul. Selamanya ialah masa yang panjang.

Saya umpama landskap ini,

yang merupakan indah dengan salji yang meliputi segalanya.

Tapi… kini tidak lagi.

Sekarang salji dah kelabu dan tak lama lagi ia akan cair.

Awak rasa bagaimana landskap awak

apabila salji hilang dan cuaca cerah tiba?

-Ayuh. -Saya tak tahu.

Harap-harap…

seperti yang saya pernah lihat masa saya boleh melancong.

-Penuh warna dan benda baharu. -Maaf, "Harap-harap"?

Apa maksud awak, "harap-harap"?

Ia akan berlaku, bukan?

Saya perlu belajar menyukainya.

4. BELAJAR UNTUK MENYAYANGI DIRI

-Hai. -Hai.

Hei, awak kelihatan cantik!

Saya suka rambut awak.

Terima kasih.

Awak nak ke mana?

-Apa? -Saya nak tonton filem.

Dengan siapa?

Dengan kawan saya.

-Awak tak nak tanya saya apa-apa? -Tidak.

-Tak. -Wah.

-Awak tak apa-apa? -Ya. Saya pergi dulu.

Berseronoklah, K.

-Terima kasih. -Okey?

-Selamat jalan. -Selamat tinggal.

Yang ini. Masuklah.

Maafkan saya.

JANGAN RISAU…

FIKIRKAN YANG ELOK

Ibu, lukisan ibu lebih bagus.

Lukisan kamu akan lebih cantik apabila kamu sebaya ibu.

Kamu nak berenang?

-Apa maksud awak? -Tak, ia sejuk beku. Tak.

Bagaimana kita boleh ke pantai dan tak berenang? Sayang sekali.

Ibu pasti?

-Ayuh. -Ibu, air itu sejuk.

-Ibu tak sejuk? -Jangan fikirkannya!

Ayuh!

Pakaian kita!

Mari!

Ia amat sejuk!

Siapa buat begitu? Ibu! Klara!

Tak, ia amat sejuk!

Hebat dan kami hampir terlepas pandang!

Hei.

Apa?

Awak cantik.

Hei.

Apa?

Begitu juga awak.

Selamat datang.

Masuklah.

Ini luar biasa.

Kenapa?

Sebenarnya…

Saya nak awak pakai topeng awak, "Batkang."

Ya.

Awak nak mainkan lagu?

Ya.

Saya nak beritahu sesuatu.

Okey.

Sebenarnya…

Sebelum kita berjumpa…

Saya bermimpi tentang awak.

Okey, lihat.

Saya tutup mata saya,

dan awak datang dekat di belakang saya

dan peluk saya.

-Kemudian, saya… -Begini?

Lebih kepada… begini.

Ya.

Kemudian saya pusing…

dan semakin dekat dengan awak.

Apa lagi yang berlaku?

Tutup mata awak.

Tutup mata. Tutup betul-betul, okey?

-Boleh? -Boleh.

Betul-betul.

Okey.

Okey, sekarang awak boleh buka.

Saya nak pergi.

Aduh.

Klara,

awak rasa kita patut beli tiket ke Madrid?

Ya, boleh.

Selamat jalan, Kang.

Tidak, semua okey. Maaf sebab buat awak terjaga.

Saya tak boleh tidur.

Saya cuma nak beritahu awak…

-Kang, saya tak boleh ke Madrid. -Apa?

Saya tak tahu jika saya dah bersedia.

Kalau saya rosakkan lawatan awak… Ini masa yang istimewa untuk awak.

Klara.

Awak tahu?

Awak telah berjuang keras untuk menjadi lebih baik.

Tapi… saya belum berjaya.

Saya perlukan masa lagi, Kang.

Saya perlu jaga diri saya dulu.

Tapi… saya nak awak tahu

yang ini tak mengubah perasaan saya terhadap awak.

Saya tahu cinta tak boleh mengatasi segalanya.

Ia tak boleh sembuhkan kemurungan, keresahan atau…

Tapi ia beri saya kekuatan dan buat saya terus hidup.

Ia keterlaluan, Kang.

Saya harap awak faham.

Bila Perla nak pergi?

Perla bertolak esok.

-Esok. -Ya.

Awak akan merindui dia?

-Ya. -Meh.

-Ya. -Sikit.

Sikit, tapi kita akan berjumpa selepas Krismas.

Ya.

Awak rindu Kang?

Kang, maksud awak pesakit rahsia awak?

-K. -Apa?

Saya tak boleh beritahu awak.

Tak, tapi, entahlah, dulu…

awak suka dengar rancangan dia tapi sekarang dah tak dengar.

Ya.

Jadi?

-"Jadi"? Diamlah. -Saya akan diam.

-Saya janji takkan tanya lagi. -Okey.

Hai, semua.

Ini Follow My Voice,

dan saya Kang, peneman dan kawan anda dalam masa sejam.

Saya tak pernah beritahu anda saya mulakan rancangan ini pada masa sukar.

Ia sebahagian daripada terapi saya.

Bercakap dengan anda buat saya rasa kurang sunyi.

Tapi saya terus bersembunyi.

Semua itu berubah selepas awak datang dalam hidup saya, Klara.

Saya nak awak tahu yang saya faham awak

dan saya akan fikirkan awak esok apabila saya di pentas.

SAYA AKAN BERAKHIR DENGAN GEMBIRA

-Ini memang menyeronokkan! -Kawan!

-Tak! Mereka dah berpegangan tangan. -Apa maksud awak?

Tak! Kelakarnya!

Adakah saya akan dikelilingi oleh pasangan?

Jika rancangan Klara tak berjaya, tak.

-Lihat betapa kelakarnya. -Saya bergurau saja.

Mari pergi.

Saya tak tahu…

-Mari! -Tidak, jalan!

Hai.

Boleh awak bertenang sikit?

Kita takkan sempat.

Kita sempat, Hoodie. Selepas ia berhenti, kita akan lari.

Kita akan sempat. Bertenang, Ellie, bergurau.

Apa kata kasut kepada kasut?

Manalah tahu?

Adakah itu kesan tapak kaki awak atau saya?

Ayuh.

Hebat, bukan?

Itu pun awak, jangan risau.

Ada dua puluh orang? Ia bukan perkara besar.

Mungkin kurang daripada itu, okey?

Ayuh, kawan!

Arah sana.

Ayuh, jalan!

Jalan!

Selamat malam.

Saya Kang,

dan malam ini ialah kali pertama saya nyanyikan lagu ini.

Ia bertajuk "K".

Aku bayangkan kau berbeza

Tapi aku lebih suka kau begini

Dengan sorotan pada rambut

Dan mata warna laut

Tumpang lalu. Tumpang lalu.

Maaf. Tumpang lalu.

Musim panas akan berlalu

Kita akan jadi semakin tua

Kau akan jumpa seorang lelaki

Dia akan tulis lagu lebih baik untukmu

Suatu hari nanti, aku

Akan jadi kenangan yang indah bagimu

Dan semua itu akan kekal daripada cinta ini

Ialah bisikan di dalam telingamu

Jika jantung kau berdegup

Kau nampak pelik dalam cermin

Walaupun kau tak nampak apa-apa Ikutlah suaraku

Tiada kegelapan

Yang tak boleh dijadikan cahaya

Tiada kegelapan

Yang tak boleh dijadikan cahaya

Sebelum ini, saya banyak fikir tentang semua yang saya terlepas.

Tapi sebenarnya, apa yang saya paling rindukan ialah diri saya sendiri.

Sekarang saya telah habiskan 76 hari di luar bilik,

semuanya berbeza.

Terima kasih kepada keluarga terbaik di dunia kerana mengingatkan saya siapa saya.

Kalian galakkan saya untuk pergi ke terapi, dan…

sebab itu, sekarang saya boleh lihat…

saya landskap jenis apa dan yang saya boleh jadi.

Terima kasih kepada orang yang datang ke dalam hidup saya

semasa saya tak benarkan sesiapa terlibat.

Juga kepada suara awak.

Kerana sentiasa beri inspirasi

kepada saya dan… membantu saya mencari kekuatan untuk menjadi diri saya semula.

Lukisan-lukisan ini menunjukkan hidup saya dipenuhi dengan warna.

Cara saya menemui suara saya sendiri dan…

putuskan untuk mengikutnya.

5. IKUT SUARAMU

5. IKUT SUARAKU

Terjemahan sari kata oleh Rozailina Othman

Penyelia Kreatif Vincent Lim