Original subtitles

Μου ζήτησαν να πω...

Πέντε λόγους που αγαπώ το Βερολίνο.

Εννοείται πως ο πέμπτος ήταν οι τουαλέτες.

Γιατί η φιλοσοφία της τουαλέτας είναι μοναδική! Μοναδική!

Εκεί ζεις μοναδικές εμπειρίες!

Προφανώς, νιώθεις πως με κάποιον τρόπο,

γνωρίζεις τους ανθρώπους όταν χορεύετε μαζί,

και νιώθεις πως έρχεσαι κοντά στους ανθρώπους, όμως...

Επικοινωνείς πραγματικά μαζί τους στις τουαλέτες.

Την προηγούμενη φορά, με κάλεσε η Ιζαμπέλα στο σπίτι της,

πρώτη φορά, μετά από τέσσερα χρόνια που γνωριζόμαστε

και κάνουμε πολλή παρέα.

Είμαστε κολλητοί φίλοι.

Την έχω δει να χέζει, να κατουράει να ξερνάει μπροστά μου,

να παίρνει ναρκωτικά, τέτοια.

Με κάλεσε στο σπίτι, περνάγαμε όμορφα και ξαφνικά

"Πρέπει να κατουρήσω".

Σκέφτηκα πως τέσσερα χρόνια κάνουμε τα πάντα μαζί,

έτσι, και στο σπίτι θα πάω μαζί στην τουαλέτα.

Τότε, με κοιτάει και μου λέει...

"Γιατί διακόπτεις αυτήν την προσωπική στιγμή;"

Άρα και στο σπίτι, πήγες μαζί της στην τουαλέτα!

Ξαφνικά, ήταν σαν να είμαστε... Αλλά δεν ήμασταν...

- Ναι, δίνει την πιθανότητα... - Δεν χρειάζεται να το ξανακάνεις.

Μία φορά έγινε, σιγά!

Πολύ ενδιαφέρον.

Στεκόμουν μπροστά της όση ώρα κατουρούσε και μίλαγε.

- Αφού αυτό κάνουμε! - Συνέχεια!

Και ξαφνικά λέει να περιμένω και κλειδώνει την πόρτα!

Μου συμβαίνει συχνά.

Ειδικά με τον Σταζ,

γιατί όταν μιλάμε ακολουθούμε ο ένας τον άλλο.

Όταν είμαι στο σπίτι, και γίνεται κάτι...

ξέρω 'γώ, όταν είμαστε στο σπίτι

και πάω εγώ τουαλέτα, θα συνεχίσουμε να μιλάμε.

Όσο είμαι στην τουαλέτα θα μιλάμε, θα έρχεται μέσα,

θα κατουράω, θα μιλάμε, θα κάνουμε ό,τι θέλουμε...

Κάποιοι σταματούν τη συζήτηση όταν κουβεντιάζουν

πάνε τουαλέτα και πας μαζί τους για να συνεχίσετε εκεί. Το ξέρω.

Ή λένε διάφορα ακόμα και μπροστά σε 20 άτομα.

Ναι, ισχύει!

- Να βοηθήσω; - Κράτησέ μου το.

Ευχαριστώ.

Κράτησέ το μου!

Έτοιμο!

Ωραία φούστα.

Δεν είναι το χρώμα μου, αλλά κατάλαβες...

Είναι σίγουρα το δικό μου!

Φοράω κίτρινο και πράσινο.

Ποιο είναι το χρώμα σου;

Το πράσινο είναι το αγαπημένο, αλλά δεν φοριέται παντού.

- Εγώ δεν έχω αποφασίσει... - Το μαύρο!

Διαφέρει. Δεν υπάρχει ένα αγαπημένο. Εξαρτάται.

- Ναι. - Μ' αρέσει το κόκκινο,

αλλά δεν θα ντυθώ στα κόκκινα. Μόνο κραγιόν και τέτοια.

Ο κόσμος γενικεύει πολύ.

"Μουνί ή πούτσα;"

- Γιατί να διαλέξω; Δεν κατάλαβα. - Όλα.

- Δεν καταλαβαίνω. - Όχι.

Δεν σε περιορίζει πολύ;

Όπως οι θεές. Δεν διαλέγουν.

- Έκσταση ή MDMA? - Μεθυλαινοδιοξυμεθαμφεταμίνη!

Παρακαλώ!

Έλα εδώ, τσούλα!

"Έλα εδώ, τσούλα μου"! Να είσαι ρομαντικός!

Κατουρήθηκα λίγο!

Να βοηθήσω;

- Θεέ μου! - Κοπελιά!

Να φέρεσαι σαν βασίλισσα! Ή σε εμένα σαν βασίλισσα!

Σαν να είμαι εγώ βασίλισσα; Ναι! Έχω δικό μου.

Έχω πάντα δικό μου... Ναι, φυσικά.

Γαμώτο! Πάμε!

Κάνε αν θες. Είναι σπιντ.

- Ναι. - Κι εγώ θέλω.

Πήρα κάτι πριν και, σοβαρά, τα 'χω παίξει.

Κάτι για το τέλος. Λίγο για τον τελευταίο χορό.

Γαμώτο, έφτασε η Κυριακή. Παρτάρουμε από την Παρασκευή.

Έτσι πάει. Είμαστε πρεζάκια.

Συνηθισμένη Κυριακή στο Βερολίνο.

Κάν' το. Αύριο είναι οικογενειακή μέρα.

- Ναι. Το κρατάς; - Ευχαριστώ πολύ.

Ναι, ωραία.

- Αρκεί. - Ναι, και με το παραπάνω.

- Είναι γραμμή... - Σπιντ;

Τέλεια!

Κλείσε τα μάτια σου.

Βασικά, θα το κάνω εγώ.

Πάνω.

- Καλό; - Ναι.

Ξέρω εγώ!

- Τέλος. - Ας το κάνουμε όλο.

- Κι άλλο, παρακαλώ. - Παρακαλώ! Ευχαριστώ πολύ!

Το γιούφι μου είναι.

Μία οικογένεια είμαστε.

Γεια σου, αγάπη μου. Σε έψαχνα παντού.

Κι εγώ σε έψαχνα, αν με πιάνεις.

Τα 'χεις πάρει. Τι έγινε;

Τα συνηθισμένα πάνω-κάτω μου.

- Με ξέρεις. - Τι έγινε;

Βασικά, είναι αυτό που μου είπες προηγουμένως.

Για τις πρώην αδελφές-ψυχές μας, αν με πιάνεις.

Τι έγινε με αυτούς; Είναι ένα μάτσο...

Τσογλάνια. Μαλάκες.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να τους θυμάμαι.

Συνέχισε έτσι

και θα σε βοηθήσω με κάτι.

- Στο μυαλό μου είσαι. - Ναι.

- Μισό λεπτό. - Φυσικά.

Λοιπόν...

Έλα.

Ξέρεις ότι μισώ τους ανθρώπους;

Τους μισώ επειδή τους έχω ανάγκη.

Το πραγματικό ναρκωτικό είναι η ανθρώπινη επικοινωνία.

Δεν είμαι ποτέ ικανοποιημένη.

Πάντα θέλω κι άλλο και θα θέλω κι άλλο, μέχρι να πεθάνω.

Γαμώτο.

Μέχρι η μοναξιά να γίνει απόλυτη και μη αναστρέψιμη.

Θεέ μου! Θα πεθάνουμε όλοι.

Θα πεθάνουμε και πριν πεθάνουμε ψάχνουμε για κάποιον, οποιονδήποτε.

Όποιον να 'ναι. Και ξέρεις τι κάνουμε μετά;

Συμβιβαζόμαστε.

Και για ποιον λόγο;

Για να διώξουμε τη μοναξιά;

Θεέ μου!

Είναι ενοχλητικοί. Τον είδες; Τον τύπο που πέρασε;

Με κοίταξε και είπε "Χριστέ μου, είσαι ψηλός".

Και του λέω "Ναι, ευχαριστώ που μου το 'πες"!

Και λέω "Αν ήσουν εκπαιδευμένος, θα ήσουν πού καύλα"!

Θα ήσουν και έξυπνος, αλλά δεν έχει σημασία τώρα.

Πολύ ενοχλητικός.

- Δεν σέβονται τίποτα. - Σεβασμός!

Για αυτό μου αρέσουν τα φεστιβάλ.

Αν πας σε αληθινά, σε πραγματικά τέκνο φεστιβάλ

δεν θα βρεις τέτοιους ηλίθιους, τόσο επιφανειακούς τύπους.

- Ο κόσμος πάει να διασκεδάσει. - Ναι γιατί είναι στην ηλικία μας!

Ισχύει. Αν τους δεις, έχουν όλοι φοβερή ενέργεια.

Δεν θέλουν σκοτούρες, θέλουν να διασκεδάσουν.

Αυτό δεν καταλαβαίνουν οι νέοι, τη φιλοσοφία του τέκνο.

Θέλουμε να διασκεδάσουμε!

Είσαι καλά;

Τι έγινε;

Δεν ξέρω.

Τα 'χω παίξει.

Θες λίγο;

Όχι.

Όχι, ευχαριστώ.

Πάλι είμαι στις τουαλέτες και παίρνω ναρκωτικά με τον ντιτζέη.

Ξέρεις γιατί; Γιατί και αυτοί παίρνουν ναρκωτικά.

Έχουμε και εμείς πλάκα. Και εμείς πάμε στα κλαμπ για χορό.

Όμως, όχι όλοι.

Δεν είναι αυτό. Πρόκειται για τη δουλειά μου...

Είναι βαρετό να τρέχεις στους ντιτζέη όταν σε χρειάζονται.

- Καταλαβαίνω. - Νιώθεις πως με χρειάζεσαι;

Το έχω ξανακάνει αυτό μαζί σου.

Χαστούκισέ τον.

Αλληλεγγύη καλλιτεχνών!

- Θεέ μου! - Κατάλαβα!

- Λοιπόν... - Τελειώσαμε;

- Όμως... Εμείς τελειώσαμε; - Έχεις κι άλλο;

- Το θέμα δεν είναι αν έχω. - Θέλεις κι άλλο;

Ναι! Θεέ μου, ήταν μεγάλο αυτό!

Συγγνώμη.

Όταν γνώρισα τον Άαρον, ήρθε για πρώτη φορά στο Βερολίνο,

και του είπα "Καλωσήρθες, έλα να κάνουμε περίεργα ιδρωμένοι"!

Με G ιδρώνεις και κάνεις περίεργα.

Έλεγα ότι ήταν αστείο το πώς έφτασα στο Βερολίνο.

Μεγάλη ειρωνεία. Το πεπρωμένο μου.

Επειδή είχα πάντα γερμανικό διαβατήριο

μπορούσα να έρθω στο Βερολίνο όποτε ήθελα.

Ωστόσο, αντιστεκόμουν επειδή, καταλαβαίνεις,

στο σπίτι μου ήταν αλλιώς, διαφορετική οικογένεια...

Δεν το χρειάστηκα ποτέ, οπότε...

Και κάτι έγινε. Ήμουν στη Βηρυτό, σε ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα

και αντιμετώπιζα προβλήματα με τις μυστικές υπηρεσίες εκεί

επειδή ήμουν πολιτικός ακτιβιστής, εκτός από καλλιτέχνης.

Ανακάλυψαν ότι είχα περάσει τα σύνορα του Ισραήλ

με το γερμανικό διαβατήριό μου.

Αυτό δεν είναι καλό στον Λίβανο γιατί δεν τα πάνε καλά με το Ισραήλ

κι έτσι με προφυλάκισαν, με ανέκριναν επί τρεις ημέρες...

και ύστερα με απέλασαν, άκουσον άκουσον, στο Βερολίνο.

Αναρωτιόμουν τι σόι τιμωρία είναι αυτή;

Ποιος βγάζει τέτοιους κανόνες "Γουστάρεις άντρες ή γυναίκες";

Πού είναι ο κανόνας όταν λέμε: Πρέπει να αλλάξεις... Δεν το πιάνω!

Ας πούμε εγώ... Σοβαρά...

Όλοι, άντρες και γυναίκες, δική μου πεποίθηση φυσικά,

έχουμε δύο πλευρές. Μία αντρική και μία γυναικεία.

Ποια πούτσα σου αρέσει πιο πολύ;

Πώς θα περιέγραφες την πούτσα που σου αρέσει;

Πώς εμπιστεύεσαι κάποιον

που έχει τέτοια αυτογνωσία;

Πώς τους εμπιστεύεσαι;

Σίγουρα θα κάνουν μαλακία. Γιατί δεν έχουν αυτογνωσία.

Για εμένα, είναι σημαντικό...

το πάχος.

- Το πάχος; - Το πάχος!

- Δεν εμπιστεύομαι κάτι τέτοιους. - Ούτε εγώ ξέρω!

Δηλαδή, κάποιον...

που λέει "Είμαι στρέιτ, αλλά μαστούρης γουστάρω και ψωλές".

Μετά...

Είναι πολύ... Για 'μένα, η ομορφιά της πούτσας...

Μανιτάρι...

Σαν το κεφάλι του μανιταριού...

Όταν είναι μικρή και δεν με κάνει... Σαν...

Γλυκούλα!

Αυτές που γουστάρω πιο πολύ και καυλώνω είναι οι μαύρες ψωλές.

Οι πρώτες μου σεξουαλικές επαφές ήταν με μαύρους.

Αλήθεια;

- Πήγα πολύ... - Κι εγώ. Ήταν ο πρώτος...

- Τώρα, καταλαβαίνω... - Είναι μαύρη και μετά ροζ.

Σου αρέσει... Το βρίσκεις... Γλυκούλα!

- Με G μου αρέσουν τα πάντα! - Κατάλαβες...

"Είμαι στρέιτ, αλλά τους ξέρεις τους γκέι και ήμουν χάλια..."

- Ναι! Σίγουρα! - Ναι, βέβαια!

Μου αρέσουν δύο είδη.

Γιατί είναι πολύ διαφορετικές.

Μου αρέσει να είναι...

Σαρκώδης...

- Σκληρή αλλά και λίγο... - Ναι! Ναι!

- Να μπαίνει μέσα! - Είναι σαρκώδης αλλά και σκληρή...

- Έχει μαλακή αίσθηση. - Αλλά τη νιώθω κιόλας.

- Και να μπαίνει μέσα. - Πάντα μπαίνει μέσα.

Καυλώνω πιο πολύ και βλέπω τον άντρα,

όταν μπορεί να σου πει, όπως ο Αλ, για παράδειγμα...

- Ναι. - Θεωρεί τον εαυτό του στρέιτ.

Όμως, επειδή τα έχει δοκιμάσει όλα και λέει "Μου αρέσει αυτό".

Τέτοιον άντρα εμπιστεύομαι.

Μου αρέσουν και οι λευκοί.

Μου αρέσει όταν είναι πολύ λευκοί και το πουλί τους είναι...

- Το κεφάλι είναι πολύ ροζ. - Μοιάζει με...

Μοιάζει με...

Την αθωότητα;

Σου αρέσει αυτό! Και σε 'μένα! Αυτή η αθωότητα.

- Θέλω να γίνω κακός! - Γιατί θα αποτυπωθείς για πάντα!

- Γεια σου, αγάπη μου! - Κοίτα.

- Βρήκα αυτά στο πάτωμα. - Βρήκα αυτό στο πάτωμα.

Το δικό σου είναι μεγαλύτερο.

Έχω μία ιδέα. Νομίζω είναι ό,τι πρέπει.

Πρέπει να βρούμε τι είναι, οπότε ας το πάρουμε και...

Όποιος το βρει πρώτος κερδίζει.

Περίμενε! Περίμενε! Μισό λεπτό!

- Σπιντ! - Ναι, παρακαλώ!

Όχι, το βρήκα!

Ξέρεις τι είναι αυτά; Ξέρεις;

Ας δοκιμάσουμε! Ό,τι κι αν είναι!

Ναι, σίγουρα σπιντ.

Σίγουρα σπιντ. Το ξέρω.

- Γαμώτο! - Θα ήθελα να είναι κάτι πιο

- επικίνδυνο! - Ναι;

Δικό μου είναι!

Είναι ωραίο γιατί νιώθεις...

- "Ένα δώρο!" - Δεν το έχασα!

Καλύτερα από άλλες φορές, χάνω τα πάντα στα πάρτυ

- Κι εγώ. - Φέρνω πολλά,

βρίσκω πολλά, προμηθεύομαι τόσα πολλά,

αλλά χάνω και πολλά. Όχι ότι πρέπει να τα πληρώσω.

Ακριβώς. Πάντα.

Είσαι όμορφη.

Και αυτό αρκεί, καμιά φορά. Καταλαβαίνεις;

Ξεφτίλα. Ερασιτέχνες.

Πώς τολμάς;

- Δεν βρέχονται; - Έρχομαι.

- Τέλεια, αγάπη μου! - Ευχαριστώ.

- Μάθε από 'μένα. - Συγγνώμη. Συγγνώμη.

Φύγε από κοντά μου. Συγγνώμη.

Τι είναι αυτό, οι καταρράκτες του Νιαγάρα;

- Συγγνώμη δηλαδή. - Πλημύρισε το υπόγειο.

- Άντε πάλι! - Ναι.

- Γυρνάς ταινία; - Πες μας!

Τι είναι; Πορνό ή...;

- Είναι για το κλάμπινγκ. - Νόμιζα ότι ήταν για όλα.

Προσπαθώ οι ταινίες μου να απευθύνονται σε όλους

όταν δεν μπορώ να διαλέξω. Λέω ότι κάνω τα πάντα.

- Άρα είναι για παιδιά. - Είσαι σε ταινία για παιδιά;

Για παράδειγμα, λέμε παραμύθια για παιδιά.

Θεέ μου, είναι αλήθεια! Μιλάς ρωσικά! Απίστευτο!

Αυτό που πιστεύω...

πως είναι η ψυχή, η ζωή...

των πάρτυ.

Πάντα πίστευα πως όταν κάνουν ταινίες

για τα πάρτυ, επικεντρώνονται στην πίστα.

- Ναι. - Μαλακίες!

Αυτοί που ξέρουν από πάρτυ

γνωρίζουν ότι η ψυχή του πάρτυ βρίσκεται στις τουαλέτες!

Για κάποιον λόγο περνάς πολλή ώρα εκεί.

- Όλα εκεί συμβαίνουν! - Είναι ο πιο κοινωνικός χώρος.

- Φυσικά. - Ναι.

Στις τουαλέτες γίνονται όλα.

Καυλιά, λιποθυμίες, αγάπη, όλα!

- Όχι; - Ισχύει, δεν είναι στην πίστα.

Θεέ μου, ίσως χρειαστεί να πάω στη Ρωσία, για να παίξω...

Και σκέφτομαι... Ότι θα έχω πρόβλημα εκεί.

Έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος είναι αλλιώς εκεί

και ταυτόχρονα φοβάμαι γιατί, ξέρεις,

υπάρχει αυτή η πεποίθηση ότι η Ρωσία είναι επικίνδυνη.

- Δεν μπορώ... - Δεν φιλάς κάποιον δημόσια.

Τι θα φοράω; Κοίταξέ με!

Όχι, όχι! Ο πατέρας μου ήταν καλλιτέχνης και γκέι.

- Η διαφορά... Ο πατέρας σου ήταν γκέι;

- Ναι! Ήμουν ένα ατύχημα. - Ναι!

- Τέλεια! Και ποιος δεν είναι; - Δεν το αποδέχτηκε.

- Ερωτεύτηκε όταν γεννήθηκα. - Εντάξει.

- Φυσικά. - Κακό είναι να είσαι απλώς γκέι.

Αν όμως είσαι... Δεν πρόκειται...

Δεν είναι... Μπορείς, αλλά...

Δεν θεωρούν ότι είσαι γκέι. Είσαι καλλιτέχνης.

Καλλιτέχνης...

Ο πατέρας μου βαφόταν όλη μέρα και η μητέρα μου...

- "Είναι καλλιτέχνης". Κατάλαβες; - Ναι, ναι.

Καλλιτέχνης, είναι η δουλειά σου...

- Είσαι μαύρος, θα σε λατρέψουν... - Έτσι πάει. Ξέρεις κάτι;

- Ο επισκέπτης είναι... - Έτσι είναι και στην Πορτογαλία.

Το καταλαβαίνω γιατί όταν ήμουν μικρός...

Γραμμές!

- Αληθινές γραμμές! - Περίμενε, να ετοιμαστώ.

Μικρός, στην Πορτογαλία...

ήμουν με ανθρώπους που κατέκριναν το ότι είμαι γκέι,

επειδή είμαι Πορτογάλος,

και με χαρακτηρίζουν ως κάτι που δεν αποδέχονται.

Όμως, όταν είναι ξένοι, όλα είναι μια χαρά.

Και τώρα, η Λισαβόνα είναι η γκέι πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Πάμε εκεί επειδή είμαστε γκέι και μας αρέσει ο ήλιος, κατάλαβες;

Και είναι τέλεια, όλα είναι απλά, είναι η Βραζιλία της Ευρώπης.

Κατάλαβες... Τέλος πάντων. Είναι χάλια. Χάλια.

Τότε αποφάσισα ότι θέλω να έρθω εδώ.

Επειδή... Η ελευθερία...

Παλιότερα, δυσκολευόμουν επειδή είμαι γκέι,

μετά σκέφτηκα...

ότι υπάρχει μία πειραματική σκηνή στο Βερολίνο...

Πολύ θετική σεξουαλικά, ανοιχτή..

Μη επικριτική...

Και ήμουν πολύ...

Πρώτη φορά στη ζωή μου, παρατήρησα ότι...

ενδιαφέρει η αυθεντικότητα.

Έχεις γιούφι;

Να σου πω την αλήθεια δεν το έχω μαζί μου.

Έχεις ένα καλαμάκι;

- Ίσως έχω χαρτονόμισμα. - Τέλεια, ευχαριστώ.

Υπάρχει και η θετική πλευρά του ηδονισμού.

- Του ποιου; - Του ηδονισμού.

Έχει και θετική πλευρά; Αλήθεια;

Ποια είναι; Πίστευα ότι είναι η λαγνεία, η αυτοκαταστροφή.

Έλα!

Το θετικό στην αυτοκαταστροφή, η σπατάλη πόρων.

Τίποτα καλύτερο από τη σπατάλη.

Συγκεντρώνεις ενέργεια...

Τη χτίζεις.

Εις βάρος της υγείας σου.

Πρέπει να κρατάς ισορροπία.

Εις βάρος των παιδιών στην Κολομβία, που για 'σένα…

Ναι, αν πρόκειται να το δεις έτσι, φυσικά.

Γίνεται πολιτικό το θέμα. Όμως, παίρνουμε σπιντ, όχι κόκα.

Θεέ μου! Είναι δυνατό!

Περνάς χρόνο με τον πραγματικό κόσμο

σε έναν όμορφο χώρο, με καλή μουσική και περνάς καλά.

Διασκέδασε. Αφέσου, χαλάρωσε.

Έλα σε επαφή με αυτούς που είναι μαζί σου,

διασκέδασε, φλέρταρε.

Φλέρταρε. Να είσαι εσύ...

Υπάρχει ένα...

παλιομοδίτικο Βερολίνο. Μακάρι να υπήρχε το παλιό Βερολίνο.

- Όπως ήταν παλιά. - Όπως το Βερολίνο... Το Bar 25!

Δεν είχε σημασία ποιος είσαι, από πού είσαι, τι φοράς

πόσα χρήματα έχεις.

Αν δεν είχες χρήματα, αλλά είχες φίλους

- είχε γίνει. - Φυσικά.

Όταν περνάς πολύ καιρό μόνος

συμπεριφέρεσαι σαν πεινασμένος σκύλος που ψάχνει τροφή.

Ό,τι τροφή να 'ναι, σαβούρα. Και καταλήγεις με σκουπίδια.

Δεν φιλτράρεις τους ανθρώπους, μαζεύεις ό,τι βρεις.

Έτσι...

Ποια είναι τα φοβερά νέα;

- Τελείωσα το βιβλίο μου. - Αλήθεια;

Και είναι αριστούργημα!

Ένα αριστούργημα!

- Ώστε βιβλίο; Με τι θέμα; - Είναι βιβλίο μαγειρικής.

Με συνταγές. Και όχι μόνο...

Δηλαδή;

Πώς να αγαπήσεις το φαγητό.

Ταξιδεύουμε, μιλάμε με τόσο κόσμο,

διασταυρωνόμαστε κάθε γαμημένη μέρα

αλλά πάλι νιώθουμε ένα κενό.

Χρειαζόμαστε κάποιον.

Να μας αποδεχτεί κάποιος,

και να είμαστε μέλος μία κοινωνίας.

Και μόλις γίνουμε επιστρέφουμε στη φούσκα μας.

Και αυτή η φούσκα στην οποία εγκλωβιζόμαστε,

αυτή η φούσκα σκληραίνει όλο και πιο πολύ.

Και είναι αστείο γιατί πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο,

και είμαστε περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους μέσα σε φούσκες

Γαμώτο!

Μία βόλτα στην αγορά δεν γίνεται μόνο για τρόφιμα.

Η αγορά είναι μία ζούγκλα.

Πρέπει να γνωρίζεις τι σε περιβάλλει,

πρέπει να απομονώνεις τους θορύβους και τη σύγχυση...

..να επικεντρώνεσαι στο χρώμα...

..στον ήχο, στην οσμή...

..όσο προετοιμάζεσαι...

..για την αναπόφευκτη μάχη.

Και μόλις βρεις τον δρόμο για τη λεία σου...

..δεν είσαι ο μόνος που τη θέλει.

Δεν τελειώνει η μάχη!

Όχι, όχι!

Είναι μία μάχη που κερδίζει πάντα ο ισχυρότερος.

Και δεν γίνεται να σε ξεγελούν τα μωρά ή τα μπαστούνια

που κρατούν οι εχθροί σου.

Δεν με απασχολεί Επειδή έχουμε φίλους.

Εσένα, εμένα, τους ανθρώπους που γνωρίζουμε.

Έτσι γίνεται. Έτσι ήθελα να παρτάρω σήμερα.

Δεν με νοιάζουν οι επιφανειακές ψωνάρες που τριγυρνούν,

- σαν να κάνουν πασαρέλα. - Εμείς είμαστε οι βασίλισσες.

Φυσικά.

Αγαπιέσαι εύκολα.

Όπως βλέπω, έχεις τους φίλους έξω.

Για ποιους φίλους μιλάς;

Κοίτα.

Είναι κάτω από τη μύτη σου.

Αυτοί οι φίλοι.

Αυτοί οι φίλοι.

Ξέρεις τις νέες μου κολλητές;

Είναι και δίδυμες... Με ξεκουμπώνεις;

Αμέσως.

- Θεά. - Αυτές είναι οι κολλητές μου.

- Γεια σας! Πώς είστε; - Η Σίλι και η Κόνη.

Σίλι και Κόνη;

Μου δίνουν ό,τι ακριβώς θέλω και ό,τι χρειάζομαι,

και παράλληλα με χαλαρώνουν, σαν μπαλάκια αντιστρές.

Καταλαβαίνω γιατί.

Καμιά φορά, σε τέτοια κλαμπ θες να ακουμπήσεις κάπου.

Φυσικά.

Ωραία είναι.

Θέλουν να είσαι ο εαυτός σου. Αγαπούν το περίεργο.

Τους αρέσει το διαφορετικό.

Δεν σε θέλουν σαν αυτούς

ή να φέρεσαι το ίδιο ή να κάνεις αυτό που περιμένουν.

Μου φάνηκε πολύ αναζωογονητικό.

Δεν είχα καταλάβει ότι αυτό χρειαζόμουν.

Να βρω την ταυτότητά μου τόσο βαθιά μέσα μου.

Πίσω από του τοίχους που έχτισα για άμυνα.

Γιατί ζω σε μία κοινωνία

που είναι συντηρητική, καθόλου ανοιχτή.

Σηκώνεις τοίχους.

Μπαίνεις σε κάποιους ρόλους

που σε προστατεύουν.

Πάρτυ είναι, ούτε πασαρέλα ούτε ντεφιλέ.

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια. Παρεμπιπτόντως...

Πρέπει να νιώθεις τέλεια.

- Όπως όταν είμαι μαζί σου. - Να το νιώθεις.

Δεν έχουν ευαισθησίες. Δεν έχουν κατανόηση.

- Είναι μικροί και ηλίθιοι. - Είναι απλώς μαστούρια.

Και η οικογένεια;

Γάμα την οικογένεια.

Κάποτε ήταν το αποκούμπι μου αλλά όχι πια.

Εκεί που κατάγομαι

λένε μία παλιά ιστορία. Όλοι την ξέρουν.

Σε ένα μικρό, όμορφο νησί, έμενε μία εφταμελής οικογένεια.

Ο άντρας, καταξιωμένος γιατρός

η γυναίκα του, που χαρούμενη μεγάλωνε τα πέντε παιδιά τους.

Έμεναν σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα.

Κάθε βράδυ, έπεφταν για ύπνο χαμογελαστοί.

Ήταν σίγουροι πως θα ξυπνήσουν την επόμενη μέρα

με το ίδιο χαμόγελο.

Τα είχαν πετύχει όλα. Υγεία, χρήματα,

είχαν φίλους. Ήταν όλα υπέροχα.

Ένα πρωί, ως συνήθως, ο πατέρας κάθεται στην πόρτα...

..για να έρθει η οικογένεια να τον χαιρετήσει με ένα φιλί.

Έρχονται όλοι, τα παιδιά, αλλά η μητέρα δεν είναι εκεί.

Είκοσι χρόνια δεν είχε ξαναγίνει αυτό.

Ταράχτηκαν όλοι.

Την φώναζαν αλλά δεν έπαιρναν απάντηση.

Έψαξαν σε όλο το σπίτι αλλά δεν ήταν πουθενά.

Πήγαν στον κήπο, ούτε εκεί ήταν.

Έτσι, πήγαν στην πόλη. Ούτε εκεί ήταν.

Άρχισε να την ψάχνει όλη η πόλη, αλλά ήταν άφαντη.

Άρχισαν να φοβούνται μήπως είχε κάποιο ατύχημα.

Πήγαν στον γκρεμό.

Και τη βρήκαν εκεί.

Βρισκόταν εκεί, σε μία σπηλιά.

Απλώς στεκόταν.

Κοίταζε τη θάλασσα.

Τη φώναζαν, της έλεγαν να γυρίσει.

Δεν κουνιόταν.

Φώναζαν ξανά και ξανά. Ο πατέρας, τα παιδιά...

Στεκόταν εκεί και κοίταζε τη θάλασσα.

Έμειναν ώρες εκεί, και την ικέτευαν να γυρίσει...

Τελικά, επέστρεψε. Πήγαν στο σπίτι...

Μπλα μπλα μπλα...

Πήγαν στο σπίτι και την άλλη μέρα έγινε σεισμός.

Πέθαναν όλοι εκτός από τη μάνα...

που πενθούσε για όλη της τη ζωή.

Μέχρι να πεθάνει πενθούσε μία οικογένεια που δεν ήθελε ποτέ.

Μία ιστορία για να μην αφήνουν οι γυναίκες τους άντρες τους.

Τέλος πάντων.

Είσαι καλά;

Θα έρθεις;

Ξέρεις κάτι;

Σκέφτομαι τη γιαγιά μου.

Τώρα;

Με επισκέπτεται.

Με κάνει να νιώθω...

Δεν φαντάζεσαι. Με κάνει να νιώθω ωραία.

Τι εννοείς "Με επισκέπτεται";

Πέθανε πριν έναν χρόνο.

Φοβόταν πολύ τον θάνατο.

Ήταν πολύ δυνατή.

Πολύ δυνατή γυναίκα, ρεαλίστρια.

Έγραφα διάφορα πράγματα.

- Σαν τι; - Δούλευα τη νέα μου συλλογή.

Η πρώτη δουλειά ήταν γραμμένη σε μορφή σεναρίου.

Ποίηση σαν σενάριο.

Δεν ήμουν έτοιμος να κυκλοφορήσει, ήταν πολύ πρωτοποριακό.

Θέλω να το διαβάσω. Τι είναι;

Το πρώτο έχει να κάνει με τις σχέσεις,

με τον κυκλικό χαρακτήρα που έχουν οι σχέσεις.

Κατάλαβες, όταν δεν πάει καλά και δεν γουστάρεις...

- Τα ίδια και τα ίδια. Σαν... - Μισείς τον άλλον,

μοιραία βρίσκεις άλλον, νιώθεις ωραία...

Και γίνεσαι ο τέλειος φίλος για τον προηγούμενο!

- Τον πρώην! - Ναι! Πάντα έτσι γίνεται!

- Ωραίο σενάριο! - Πάντα έτσι γίνεται!

Κάθε νέος άνθρωπος σε συνδέει περισσότερο με τον προηγούμενο.

- Ναι! - Πάντα...

Για αυτό κερατώνουμε τους νυν με τους πρώην.

Γιατί ξαφνικά, όλα τα καλά του πρώην είναι πιο ωραία.

Ποτέ δεν ξαναπηδάω πρώην. Μόνο καινούργια καυλιά!

Επιστρέφω στον παλιό μόνο όταν δεν με νοιάζει.

Μισό! Εξαρτάται ποιος είναι.

Εννοείται.

Λοιπόν, ποια είναι η συνταγή;

Δεν μπορώ να πω. Αποκλείεται.

Την έχει στο βιβλίο αλλά δεν μπορείς να μου πεις!

Θεέ μου!

Γλυκιά μου! Αγάπη μου!

Δεν θες να μάθεις!

Καταλαβαίνεις πως αυτή η συνταγή θα σε κάνει να λιώσεις;

Μικρά φιλετάκια.

Σαν καυτές στρώσεις από υπέροχα λαζάνια...

Πριγκιπικό φόρεμα!

Πριγκιπικό για να νιώσεις ωραία.

Θα το βάλεις; Ναι!

Θα δοκιμάσω. Θα πάθουν σοκ όταν με δουν ντυμένη.

Λευκό, αγάπη μου, σαν παρθένα.

Η Βασίλισσα της Κόκας.

- Σαν μία σακούλα κεταμίνες! - Θεέ μου!

Χιονίζει.

Συναρπαστικό.

Καλά. Έλα να το δοκιμάσουμε.

Όταν ήταν στο νοσοκομείο...

δεν ανέπνεε καλά.

Με δυσκολία, ξέρεις.

Δεν ήθελε να πεθάνει.

Αντιστεκόταν πολύ.

Είχα έναν πρώην με τέλειο κώλο.

Κόλαση, με βραζιλιάνικο κωλαράκι

με τεράστιο, χοντρό καυλί, αλλά δεν τον πήρα ποτέ.

Μετά, σκέφτηκα...

Επιστρέφουμε για το σεξ. Για το σεξ επιστρέφουμε πάντα, οι καυλιάρηδες.

Γιατί; Για τι θες να μιλήσουμε; Μαγειρική; Πολιτική; Για ψωλές!

Ναι. Φυσικά. Πάντα για ψωλές.

Ας κάνουμε μία γραμμή σπιντ.

Σπιντ ή G;

Έχεις σπιντ;

Προφανώς, ναι!

- Λοιπόν... Το τηλέφωνο. - Φέρε το δικό σου.

Θεέ μου!

- Υπάρχει ένταση απόψε. - Ναι;

Αλλά όχι αρκετή.

Ας δώσουμε κι άλλη ένταση.

Ξέρεις τι έγινε αυτή τη βδομάδα;

Πήγα στον φούρνο

και η κοπέλα στο ταμείο είχε τεράστια χείλια.

- Σαν να έχει κάνει μπότοξ. - Η Βασίλισσα του Μπότοξ.

Τη κοιτάω και της λέω "Το βρίσκεις όμορφο αυτό";

Μετά κατάλαβα ότι μπορεί και αυτή να με κοιτάει

και να σκέφτεται το ίδιο για το ξυρισμένο μου κεφάλι!

Για αυτό αγαπώ το Βερολίνο.

Έχει πολύ διαφορετικούς ανθρώπους.

Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Αυτοί που παρτάρουν, σαν εμάς...

και αυτοί που όταν επιστρέφουμε από τα πάρτυ

είναι έτοιμοι, τρέχουν με τα σκυλιά και τα παιδιά και τα μπραντς!

Είναι εύκολο για 'μένα να παντρευτώ;

- Σίγουρα, αγάπη μου! - Έτσι; Θα πιάσουν το νόημα;

Θέλω έναν άντρα να με φροντίσει.

Να μου λέει κάθε μέρα τι να κάνω,

πού θα πάμε διακοπές, να λέει...

Πώς να επιλέγω στη ζωή μου.

Αν όχι...

Εντάξει. Έφτασαν.

Πριν λίγο καιρό

ήμασταν έξω από ένα αφτεράδικο και είχε βγει ο ήλιος,

θα πηγαίναμε σε άλλο πάρτυ

και πέρναγε ένα ζευγάρι, από αυτά που φαίνονται χαρούμενα.

"Λιακάδα! Πάμε να τρέξουμε μαζί σαν ζευγάρι".

Και σκεφτόμουν "Θεέ μου"!

"Πόσο διαφορετικές ζωές."

Καμιά φορά το φαντασιώνομαι.

Με κάνει να νιώθω...

Δεν θα το άντεχα.

Καμιά φορά, κάνω πράγματα...

Που θεωρεί ο κόσμος ότι είναι το σωστό.

- Γεια μας. - Γεια μας.

Έχει ωραία γεύση.

Ο Τομ το λέει "πικάντικο"!

Ώστε και δεν πέρασες καλά τα Χριστούγεννα,

εγώ κόλλησα γονόρροια από τον κοντό με τους μυς και το μεγάλο πουλί.

Πόσο μεγάλο;

Αρκετά μεγάλο. Κατάλαβες.

Και ήξερε τι να το κάνει, ήταν πολύ ωραία!

Εκτός από το δωράκι της γονόρροιας.

Καλά Χριστούγεννα!

Στο πρώτο μου γκέι όργιο κόλλησα γονόρροια και...

Μύκητες... Κάτι τέτοιο.

Άλλο αυτό!

Ποτέ... Έχω τώρα. Αλλά είμαι καλά.

Ξέρεις... Πώς λέγεται;

Πώς λέγονται τα μανιτάρια; Μυκόπλασμα.

- Ακριβώς! - Μόνο στη Γερμανία το ψάχνουν.

Στον Λονδίνο δεν ασχολούνταν, δεν ήξεραν καν τι είναι.

- Μύκητας. - Ναι, μύκητας, δεν είναι...

Τα αντιβιοτικά δεν πιάνουν γιατί δεν έχουν...

Κυτταρικό τοίχωμα.

- Δυστυχώς, αναπτύσσονται συνέχεια. - Ναι, τα καθίκια.

Τα ξέρεις καλά κι εσύ.

Πίστεψέ με, την πρώτη φορά...

Ρώτησα... Για την αρρώστια...

- Αρρώστια! - Πήγα στον γιατρό,

"Τι είναι αυτό", παίρνω τα αποτελέσματα...

- "Έχει αυτό και αυτό". - Καθίκια!

Το κοιτάω, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, και λέει

"Καλωσόρισες στον κόσμο των γκέι"!

- Γαμώτο! - Κι άλλο! Σας παρακαλώ! Θεέ μου...

- Πες κάτι πρόστυχο. - Πρόστυχο;

Δεν μου αρέσει να λέω πρόστυχα σαν στρέιτ!

Είμαστε πολύ μαζεμένοι!

- Ναι, είμαστε... - Καλά, θα το πω!

Πες κάτι στα ρωσικά.

Να συζητήσουμε σαν...

Μισά ρωσικά μισά πορτογαλικά.

Θα μου μιλάς βρόμικα στα ρωσικά κι εγώ στα πορτογαλικά.

Ενδιαφέρον τρίο!

- Θεέ μου! Να το ξανακάνουμε. - Το Βερολίνο έχει βρόμικη γλώσσα.

Το Βερολίνο έχει βρόμικη γλώσσα, τα αγγλοβερολινέζικα.

- Μιλάς αγγλοβερολινέζικα; - Όχι.

Αφού τα μιλάς. Είναι η γλώσσα που μιλάμε εδώ.

Ωδή στη βερολινέζικη νυχτερινή ζωή.

Έναν φόρο τιμής, παρακαλώ.

"Ο χρόνος δείχνει νέους χώρους"

"Για την ορμή των ελεύθερων ψυχών"

"Που εκπληρώνουν τα τολμηρά τους όνειρα, Με δυνατούς ήχους"

"Αγκαλιάζουν το σκοτάδι Τυλίγονται στον ρυθμό"

"Γεμίζουν κουράγιο τα πνευμόνια Εκεί που αποκοιμιέται ο κόσμος"

"Χάνονται στον έρωτα Γεμάτες τη χαρά του πόνου"

"Παγώνουν μακριά από το πάθος σε μία διονυσιακή εικόνα"

"Χοροπηδούν απεγνωσμένες Σε μία παγανιστική προσευχή"

"Χορεύουν μακριά από τον χωροχρόνο"

"Το"εγώ" υπερβαίνει το "εμείς""

"Πορεύονται λυτρωμένες Μεθυσμένες μέσα στη νύχτα"

"Σαν από όλους τους πολέμους"

"Το πνεύμα της εποχής μας Γελά κοροϊδευτικά."

Λυρικό.

Τα κορμιά δημιουργούν τριβή

και σε κάνουν να ιδρώνεις,

να κλαις, να ζητάς κι άλλο...

Ισχύει γιατί ένας Γάλλος φίλος που του αρέσουν οι ιδρωμένες

λέει ότι το αλάτι Ιμαλαΐων, αν το έχεις μυρίσει, το ροζ...

Λέει ότι έτσι μυρίζει το μουνί.

Αλλά όχι το δικό σου.

Έχει απαλή μυρωδιά.

Μου το έχουν πει πολλοί.

Και σκέψου ότι θέλω πιο πολύ κώλο.

Μου αρέσει η γεύση του κώλου.

Ειδικά του φρεσκογαμημένου.

Σαν να γλείφεις αίμα.

Η απαλότητα!

Έχουμε το ίδιο, πώς να το πω...

- Τα ίδια γούστα; - Είναι θέμα γούστου.

Σαν αυτούς που λένε "Είμαι βίγκαν".

"Είμαι το κρέας."

Είναι πορνό ή συνταγή;

Είναι ερωτικό φίλτρο!

Ναι!

Η μαγεία βρίσκεται στη χημεία.

Το σημαντικό για αυτόν που βρίσκεται από πάνω,

είναι να έχει γαμηθεί από τον κώλο...

Γιατί πώς θα γαμήσει σωστά αν δεν ξέρει πώς να το κάνει.

- Ποια είναι η αίσθηση. - Στα γκέι όργιά μου,

έχω παρατηρήσει,

ότι κανείς δεν σε γαμάει καλά σαν τον από κάτω.

Ξέρει ακριβώς το βάθος.

Οι από πάνω είναι κότες!

- Ισχύει! - Γαμώτο.

Όταν γαμιέσαι πολλή ώρα στον...

- Σε τέτοιο επίπεδο, σοβαρά... - Ναι, μαθαίνω.

- Θέλω να σου δείξω κάτι. - Όταν αφήνεσαι στον κάτω...

Υποτάσσεσαι, δεν φαντάζεσαι. Νιώθεις:

"Αν τα καταφέρω, θα είναι τέλεια." Αλήθεια.

Το θέμα στη ζωή είναι...

Είναι γελοίοι. Ξεπερνάς πολέμους.

Τι ακούς;

Ποιες;

Τις σταγόνες!

Άκου!

Είναι... Όπως όταν ήμουν μικρός.

Τα καλοκαίρια ήμουν πάντα πολύ ευτυχισμένος.

Ωραία!

- Ξέρεις, καλοκαίρι, διακοπές... - Γιαγιά!

- Γιαγιά! - Το καλύτερο!

- Τα παιχνίδια, τα χρώματα... - Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενη.

- Και μετά; - Μου λείπει πολύ.

Νιώθεις προστατευμένος...

- Ξεχωριστός. - Ναι.

Θυμάμαι, κάθε βράδυ...

ερχόταν στο δωμάτιό μου...

Μου έλεγε μία ιστορία, με αγκάλιαζε και με φίλαγε...

Και... Άκουγα...

Αυτόν τον ήχο. Τις σταγόνες.

Μισό! Πάρε πόζα!

Θέλω

Έχω ένα φοβερό μπουκάλι.

Σκέφτηκα...

- την ιστορία του Μπέργκεν... - Τρύπα.

- Θεέ μου! Πολύ ρομαντικό! - Μοιάζει με κωλόσφηνα.

"Είναι τζίνι στο λυχνάρι"!

Αγόρια, αγόρια Περιμένω τη γραμμή

Αγόρια, αγόρια Περιμένετε το ρουθούνι μου

Τα κορμιά ενώνονται

Και μέσα στη ζέστη

Τρυφερά Συγκρούονται και βρέχονται

Κόβονται, χτυπιούνται, τσακίζονται

Αναδεικνύουν τη θεϊκή γεύση

Αλληλοσυμπληρώνονται

Μέχρι να μη μείνει τίποτα

Μόνο η έκσταση.

- Είναι εδώ. - Εδώ;

Δίπλα μου.

Τώρα;

Τη νιώθεις;

Ίσως;

Θες πολύ να είναι εδώ.

Δεν το θέλω. Απλώς έρχεται.

Ίσως...

Να υπάρχει κάποιος λόγος.

Ίσως θέλει να σε αποχαιρετήσει.

Ίσως εσύ δεν την αποχαιρέτησες όπως έπρεπε.

- Όχι. - Ίσως πρέπει να το κάνεις.

Μπορεί να θέλει να ανακουφιστεί.

Αυτό θέλει.

Επειδή φοβάται.

Γιαγιά!

Γιαγιά!

Γαμώτο, θέλω να το πιω!

Πιες, φάε...

και τρίψε...

Βάλ' το και στον πρωκτό σου...

Την τρύπα της αγάπης.

- Εμένα μου λες! - Τι βάζεις μέσα;

Ό,τι βρω...

Στη γαμημένη συνταγή!

Το μουνί κάνει ό,τι και ο κώλος; Παίρνει αέρα...

- Σαν ψάρι; - Ναι.

Αν είσαι στα τέσσερα με ανοιχτά πόδια.

Περνάει αέρας. Ναι.

Μου αρέσει.

Έχεις αγνή ψυχή.

Πολύ αγνή.

Ονειρεύεσαι κάτω από τα αστέρια.

Μην αφήσεις το βάρος των φόβων σου να εμποδίσουν την ελευθερία σου.

Πρέπει να σκεφτείς κάτι ακόμα.

Να πιστέψεις ότι υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος.

Έκανες αυτό που έπρεπε. Τελείωσε τώρα.

Δεν ξέρω αν πείνασα ή αν καύλωσα.

Τι χαρά!

Είμαι μαζί σου.

Θα είμαστε για πάντα μαζί. Πάντα.

Απελευθερώσου, γιαγιά.

Μέχρι να φτάσεις στο τέλος.

Γιαγιά.

Αφέσου. Μέχρι να φτάσεις στην αιωνιότητα.

Δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι.

Είσαι το φως.

Μόνο φως είσαι.

Σε αγαπώ.

Όποιος και να είσαι, με όποιον και να είσαι,

θα νιώσεις σαν την Κλεοπάτρα μετά από ένα φοβερό μπουκάκε,

συντονισμένο από τον Βάκχο.

- Ικανοποιημένη! - Με όλη την έννοια.

- Να γράψουμε ένα τραγούδι. - Ετοιμαστείτε για τη μύτη μου!

- Αγόρια, αγόρια! - Μία μύτη!

Θεέ μου!

Γαμώτο!

Λοιπόν...

- Στην παρακμή. - Λιχουδιές.

Θεέ μου, παιδιά!

Σταματήστε αλλιώς θα αφεθώ στην πίστα.

Λοιπόν...

Γαμώτο, τι έλεγα

Παρενέργειες κεταμίνης, και δεν πήρα καν κεταμίνη.

Κόκα ή K;

Γιατί να διαλέξουμε; Και τα δύο!

Να πάρουμε ένα μιξ!

Το αντέχω.

Καμιά φορά, στον έξω κόσμο, αναρωτιέμαι...

Τι σκέφτονται για εμένα όταν με βλέπουν;

Κι εγώ το κάνω.

- Σαν να σε βλέπεις... - Ναι.

Ή αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω στη ζωή μου με όλα τα πάρτυ.

Αλλά μετά σκέφτομαι πως είμαι τυχερός που το ζω αυτό.

Επειδή...

εκτίθεμαι τόσο πολύ

- και έχω μάθει πολλά. - Κι εγώ.

Πιστεύω πως εξελίσσομαι.

Μπορεί οι άνθρωποι γύρω μου να έχουν τακτοποιημένη ζωή,

δουλειά, ωραίο σπίτι, σκύλο...

Το Βερολίνο είναι σαν μία σφαίρα με όλους του περίεργους

που δεν νιώθουν καλά στον "κανονικό" κόσμο...

- Τους περίεργους. - Ναι.

Έχουμε έρθει από όλον τον κόσμο.

Σαν να βρισκόμαστε

σε ένα κανονικό σχολείο.

Πόσα υπάρχουν; Ένα; Δύο; Άντε, τρία.

Δεν είναι απλώς ότι θεωρούνται σωστοί.

Είναι πρόβατα και όταν προσπαθούμε

να μπούμε στη θέση τους, δεν μπορούμε.

Γιατί δεν είναι για εμάς.

Για αυτό νιώθουμε πάντα ότι είμαστε λάθος

και προσπαθούμε πολύ, και δεν νιώθουμε αγαπητοί.

Μετά, ερχόμαστε εδώ

και λένε για το Βερολίνο "Έχει ναρκωτικά στο Βερολίνο".

Ισχύει αλλά είναι επιλογή!

Κάποιος επιλέγει να γίνει βίγκαν και εγώ επιλέγω αυτό.

Πιστεύω, ως ενήλικες, μας συνδέει...

ο πόνος που νιώσαμε στην παιδική μας ηλικία.

Επειδή είχαμε όλοι μία εμπειρία...

να βρισκόμαστε στο περιθώριο, να μας τραμπουκίζουν, για αυτό...

Όταν βρίσκουμε κάποιον σαν εμάς,

νιώθουμε ότι μας ενώνει αυτός ο πόνος.

Το Βερολίνο μού άλλαξε τη ζωή,

αλλά όχι λόγω των ναρκωτικών. Τα έχω ελαττώσει κιόλας.

Νιώθω πιο πλήρης και ικανοποιημένη.

Εδώ, μπορώ να νιώσω ευτυχισμένη, ή σχεδόν ευτυχισμένη.

Επειδή...

δεν είμαι η περίεργη, η τσούλα,

- το λάθος. Ανήκω κάπου. - Ναι.

Και με ηρεμεί πολύ.

- Βρήκαμε τη φυλή μας. - Ναι!

Στον κανονικό κόσμο,

έχουν τους κανόνες, αυτό είναι σωστό ή λάθος,

ενώ εμείς δεν παραμυθιαζόμαστε.

Θέλουμε μόνο λίγη αγάπη.

Και αποδοχή.

Καταλαβαίνω πως είναι επικίνδυνα τα ναρκωτικά, θέλει προσοχή...

Ξέρεις κάποιον παλιό καλλιτέχνη,

αληθινό, που δεν έπαιρνε ναρκωτικά;

Γιατί όταν τα έπαιρναν οι Beatles τους έκαναν και ταινία

και μια χαρά αλλά για εμάς όχι; Δεν καταλαβαίνω.

Γιατί υπάρχει διαχωρισμός;

Ίσως γιατί η κοινωνία πάντα ήθελε να το κρύψει.

- Επειδή φοβούνται. - Ναι.

Το θέμα είναι...

όταν είσαι μόνος, όταν παίρνεις το μετρό

και σε κοιτάνε όλοι, το νιώθεις αυτό.

Δεν χρειάζεται κανείς

ένα τέρας σαν εσένα.

Είναι δύσκολο... Δημιουργεί...

Εκείνη τη στιγμή, χρειάζεσαι ένα άτομο

που δεν σου μοιάζει...

"Τον βλέπεις; Βλέπεις πώς είναι;"

Απλώς να σε κοιτάζει.

Σου δημιουργεί μία φοβερή ενέργεια...

Καταπληκτικό. Το αντιλαμβάνομαι.

Ποτέ δεν είχα αληθινούς φίλους.

Λόγω των φίλων μου στο Βερολίνο, τους ξέρω τρία-τέσσερα χρόνια,

για αυτό που μου δίνουν, για αυτό που μου κάνουν...

Τουλάχιστον, δεν μου λένε ψέματα.

Δεν είναι τέλειοι, αλλά δεν ψάχνω την τελειότητα.

Ψάχνω την αλήθεια.

Συνήθως, ήμουν...

Ας πούμε πως κάποια στιγμή στη ζωή μου

σκεφτόμουν την αυτοκτονία.

Όμως, όχι τόσο γιατί αυτό έκανε ο πατέρας μου.

Είναι κάπως... Καταλαβαίνεις.

Καμιά φορά νιώθω πολλή πίεση από αυτό το θέμα,

"Τι έκανα στη ζωή μου, αν είναι λάθος..."

Με καταπνίγει τόσο, που η αυτοκτονία

όχι μόνο δεν μοιάζει λάθος,

αλλά αν δεν το ξεπεράσω δεν θα προχωρήσω στη ζωή μου.

Θα αυτοκτονήσω για να ηρεμήσω.

Όμως, πριν λίγες μέρες...

Δεν γινόταν να κοιμηθώ από τον πόνο και όπως ήμουν ξαπλωμένη...

σε σκεφτόμουν και...

τις υπέροχες στιγμές μας και όλα αυτά.

Και ασυναίσθητα ένιωσα μία φοβερή δύναμη.

"Θεέ μου, δεν θέλω να πεθάνω, θέλω να είμαι εδώ, μαζί τους."

Για 38 χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή και ήρθε!

Στεναχωριέμαι αυτοί που λένε διάφορα

δεν γνωρίζουν και δεν έχουν βιώσει.

Θέλουν μόνο να μας κρίνουν

γιατί αυτό τους ηρεμεί, να μας κοιτάνε...

Είναι προφανές ότι είμαστε πιο δυνατοί.

Γιατί έχουμε τη δύναμη αυτής της ελευθερίας που δεν έχουν.

Με τίποτα!

Δεν είμαστε εμείς λάθος, αυτοί δεν έχουν τα αρχίδια.

Μου αρέσει.

Προσδεθείτε...

Όλοι...

Γιατί...

Αρχίζει το σόου.

Ναι. Πάμε.

Είμαι επαναστάτρια χωρίς μουνί.

Είμαι μία μαχήτρια.

Μία πολεμίστρια.

Πάμε να τρομοκρατήσουμε την πίστα.

Για εμάς, τα πλάσματα της νύχτας.

- Είσαι πολύ καλό ακροατής. - Ευχαριστώ.

Είναι μέρος της δουλειάς μου.

Είσαι ψυχίατρος;

Περίπου.

Είμαι ιερόδουλος.

Ως συνοδός, πρέπει να γαμάω καλά, αλλά και να ακούω

Έλα! Πάμε να διασκεδάσουμε!

Το έκανα ήδη.

Πάμε να χορέψουμε.

Νιώθεις καλύτερα;

Όχι;

- Τι άλλο; - Να πάρουμε από τα ναρκωτικά μου.

- Κι άλλα καυλιά. - Καλά. Πάμε να βρούμε κάποιον.

Στην πίστα;

Ναι.

Πήγαινε δείξε το στιλ σου, αγάπη μου. Δείξε τους

Φέρσου σαν βασίλισσα.

Η βασίλισσα των τσουλιών.

Βγάζω ονόματα στα μεγάλα καυλιά.

Για κάθε αριθμό.

- Με τον αριθμό. - Πρακτικό!

Ένα πόδι ή...

- Είκοσι εκατοστά. - Πρέπει να φύγουμε.

- Ναι! Πάμε. - Μισό λεπτό!

Δεν μπορείς! Φυσικά, μπορείς...

- Φυσικά, μπορώ! Τα πάντα μπορώ! - Εννοείται!

Έχει και πλάκα!

Όμως, είναι ωραία όταν έχεις επαφή.

Επαφή;

Όταν χορεύεις και συναντιούνται οι ματιές.

- Και είναι αυτό το "Γεια σου"! - Γεια!

- Τι κάνεις εσύ; Τι γίνεσαι; - Είναι σαν...

Βασικά, θυμάσαι όταν γνωριστήκαμε;

- Ήταν... - Ήσουν ο μόνος...

που με κοίταξε κάπως...

Και είμαι ακόμα εδώ και μιλάμε. Επειδή...

- Πρέπει να παραδεχτώ... - Ήταν...

Ήταν η ξινόφατσα αλλά με σεβασμό.

Ήξερα ποια κοιτάζω και αυτό είχε σημασία.

Ας πούμε ότι το θέμα δεν ήταν "ποιος θα νικήσει".

- Κι όμως, ήταν! - Ναι!

Να σου πω; Πάμε να πιούμε.

Διψάς;

- Για τι πράγμα διψάς; - Κανονικά διψάω.

Διψάς για αλκοόλ ή...

Πάμε για ποτό. Πάμε για σφηνάκι!

Πάμε και για τα δύο.

- Πάμε και για τα δύο. - Όλα. Ας διαλέξουν οι άλλοι.

- Ας πιούμε τα πάντα. - Όλα. Γιατί μπορούμε.

- Γιατί μας αξίζουν. - Ακριβώς.

- Εγώ θα είμαι από πάνω. - Καλά.

Ναι, βγαίνουμε! Θεέ μου, αυτοί οι άνθρωποι.

Μου τη δίνει όταν χτυπάνε πόρτες. Δεν μου αρέσει.

- Θα το καταλάβεις όταν βγούμε! - Περιμένετε, παρακαλώ!

Κάνε υπομονή και θα κάνουμε και εμείς. Περιμένετε! Παρακαλώ!

- Μη δίνεις τόση σημασία. - Δεν μου αρέσει!

Δεν μου αρέσει να χτυπάνε τις πόρτες.

Νιώθω πως νομίζουν...

ότι δικαιούνται περισσότερο να μπουν στην τουαλέτα.

Όταν λένε "Συγγνώμη, να κατουρήσω θέλω μόνο".

Δηλαδή...

Λες ότι εγώ είμαι πρεζάκι;

Δεν καταλαβαίνω. Πάμε.

- Μπορώ να κατουρήσω; - Μπορώ να κατουρήσω;

- Να ρουφήξω τη γραμμή μου; - Μπορώ να χέσω;

Να ρουφήξουμε άλλη μία! Θέλω κι άλλη!

- Ποια; - Για να δω.

Calvin Klein, Klein Calvin.

Καμιά φορά με κουράζει η φωνή μου, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω.

Κι εσύ κουράζεις τη φωνή σου! Χάνεται!

Να σου πω κάτι; Δεν θα σκάσω ποτέ! Μόνο με ένα μεγάλο καυλί στο στόμα.

Γαμώτο! Πάμε στα σκοτάδια να βρούμε ένα!

- Ναι, μισό λεπτό! - Τελειώνουμε.

Κουλτούρα, τέχνη, παρακαλώ!

- Μπράβο! - Μπράβο!

- Μπράβο! - Θεϊκό!