Original subtitles

Op nog eens tien jaar vriendschap. -Proost.

Neem wat gas terug. Je had hem flink om gisteravond.

Frankie en Sam zijn de hort op.

Ik viel in slaap, zij waren in... -Wat bedoel je, Liz?

Gisteravond met de kids...

Je was dronken. -Val dood.

En er wordt nog iets gebakken.

Ik hoop alleen dat het niet kapotmaakt wat we al hebben.

Kan iemand Betsey iets hebben aangedaan?

Jullie moeten ervoor tekenen dat jullie gedurende het onderzoek...

niet alleen mogen zijn met een van de kinderen.

Dat kan niet. Je kunt onze kinderen niet afpakken.

Hallo, bedankt voor het komen.

TWEE JAAR EERDER

Leuk je te zien.

Op ons.

Kijk nou toch.

Door je ooghaartjes lijkt het bijna alsof Charlotte zich vermaakt.

Zet hem op, Charlotte.

Ik hou van je. -Ik ook van jou, sexy mama.

Het voelt zo goed eventjes geen 'mama' te zijn.

Ja, vertel mij wat.

Ik hou van m'n kids. Heus waar. -Weet ik.

Maar Ed is nooit thuis. En Frankie heeft zo veel aandacht nodig.

En Kit begint al te praten als een tiener.

Ik moet er soms even tussenuit.

Ik wist het. Dus ze is toch maar een mens.

En ik moet voordurend verantwoording tonen.

Dat vertelt je niemand.

Je denkt dat je leert van de fouten van je ouders.

Dat je het anders gaat doen dan je eigen moeder.

Maar niemand vertelt je hoe verdomd lastig het moeder zijn is.

Dus je hebt Ed die derde uit z'n kop gepraat.

Zeker weten. Er komt geen kind bij.

Ik neem geen kinderen meer.

Echt waar. Ik zou ze vermoorden, denk ik.

Ik vermoord ze.

We moeten een volwassene zoeken die bij ons intrekt...

als onderdeel van een 'veiligheidsplan'.

Het moet iemand zijn die we vertrouwen.

Mel misschien? -Dat is onnodig.

We moeten alles accepteren, hoe onterecht het ook voelt.

Anders pakken ze de kinderen af. -Dit is ondenkbaar.

De snelste oplossing is doen wat ze vragen

We hebben niks misdaan. Dus we tekenen. Wij allebei.

Weet Liz dit? Kan zij het niet tegenhouden?

Ze heeft al genoeg gedaan. Ik ga een uitweg zoeken.

Voor nu moeten we doen wat ze vragen. Het is tijdelijk.

Gaat het goed hier? Formulieren ondertekend?

Ik onderteken niet dat ik niet met m'n kinderen alleen mag zijn.

Zou ik dr. Burgess kunnen spreken?

Natuurlijk.

Je wordt heus beter.

Wil jij met je vrienden praten?

Ik moest afstand nemen, zei Neil. -Zo makkelijk is dat niet.

Ze weigeren te tekenen. Naar mij luisteren ze niet.

Vraag dit niet van me.

Ze willen alleen met jou praten.

Jullie gaan door een hel, sorry.

Wat een nachtmerrie. -Je wordt bedankt.

Misschien kan ze ons helpen.

Kun jij helpen, Liz?

Ik zou niks liever doen.

Dit willen jullie niet horen, maar jullie moeten dit ondertekenen.

Dit is standaardprocedure bij onverklaarbaar letsel.

Wat draagt dit bij aan haar herstel?

Ik moet afspreken met de sociaal werker om m'n dochter te bezoeken.

Als je niet tekent, is zo'n bezoek van de baan.

Dan stemmen jullie dus niet in met het beschermingsplan.

Wat gebeurt er dan? -We stappen naar de familierechter.

Ondertussen mogen jullie de kinderen niet bezoeken.

Alsjeblieft, Jess. Vertrouw me.

Vertrouw me.

We hebben even geen keus.

Onderteken nou maar.

Dank je wel.

Het spijt me enorm. Ik wist niet dat het zo snel zou gaan.

Hoe heb je ze kunnen bellen?

Hoe kon je ons dit aandoen?

Ze dreigden ermee de jongens in een pleeggezin te stoppen.

Het spijt me. -Jij hebt dit aangezwengeld.

Ik moest je behandelen als elk ander.

Dit is iets voor vreemden die hun kinderen slaan.

Voor onbekenden. Niet voor vrienden.

Jij vertrouwt je kinderen aan me toe.

Ik ken je al tien jaar, Liz.

En nu kan het je niks schelen. -Natuurlijk wel.

Mijn hemel.

Ik wist niet hoe ze erbij zou liggen. Waarom is ze van de wereld?

Ze is versuft door de toegenomen intracraniële druk in haar hoofd.

Mag ik haar aanraken?

Van mij wel. Maar wees heel voorzichtig.

Hallo, Betsey. Papa is bij je.

Papa is bij je. Alles komt goed.

Help haar. Betsey.

Papa is bij je. Alles komt goed.

Papa is bij je.

Ik kan dit niet aan. Sorry.

Aan mij heb je niks. Ik wacht wel buiten.

Ze zeggen, je verliest je identiteit als je moeder wordt.

Maar het hoeft je niet op te vreten. Niet per se.

Ik wil weten wat er gisteren in het ziekenhuis gebeurd is.

Want nu is het me een raadsel.

Je hebt me gedwongen de kinderen af te staan.

Nee, laat dat. Ik doe wat nodig is om verder te komen.

Ik zoek als enige een oplossing. -Wou je een medaille?

Waarom doe je zo? -Omdat ze me m'n kinderen afnemen.

En waarom doen ze dat?

Je weet evenveel als ik, ja?

Wat doe je nou?

Wat doe je? Wat is er belangrijker dan de toekomst van ons gezin?

Ik ruim op, want de politie heeft een zootje achtergelaten.

En Betsey ligt boven te krijsen. Verdomme.

Wat hebben we gedaan, verdomme?

Nog eentje.

Ik hou heus van Betsey.

Ik hou van haar.

Ik hou van haar. Zielsveel.

Maar soms wou ik dat het bij twee gebleven was.

Echt vreselijk hoe jij je laat gebruiken.

Je danst altijd naar hun pijpen.

Trouwens, waarom stemde je in zonder mij te vragen?

Ik kon toch niet weigeren? Ze hebben onze hulp nodig.

Je doet teveel voor ze. -Jij wilt altijd indruk op ze maken.

M'n vriendin gaat door een hel. Zij allebei.

We staan onder druk, hè? -Jess is als een familielid.

Ik ben je familie. En gekke Rob kan nu weken voor de kids zorgen.

Dat was niet de afspraak. -Het is één weekje, verdomme.

Het is niet grappig.

Rob, het spijt me.

Hoe gaat het? -Druk. En jij?

Ja, kon niet beter.

Het sporenonderzoek heeft niks opgeleverd.

Een van de ouders moet meer weten dan ie doet voorkomen.

Mij valt op dat de moeder, Jessica, voor geen meter meewerkt.

Ik beschouw haar niet als gewelddadig.

Dat hoef je niet te zijn.

Een baby kan je tot waanzin drijven. Zeker een fijngevoelig iemand.

Maar er spoort iets niet aan Ed.

Huiselijk geweld is een optie. Zij lijkt bang.

Mee eens.

Er is te weinig voor aanhouding.

Iemand daar heeft de baby iets aangedaan.

En een van hen liegt erover.

Die rijke gezinnen lijkt verhullen makkelijker af te gaan.

Ze zijn een andere behandeling gewend.

Alsof we ze niet op de korrel nemen. -Dat doen we nu wel.

Doorlopen, we zijn er bijna.

Jess.

Als mijn kind in het ziekenhuis lag, ging ik niet hardlopen.

Als ouder je kop in het zand steken. Krankjorum.

Hallo, ik ben Rob Baird. Aangenaam.

Lucy Harding, de sociaal werker van Ed en Jess.

Die zin had ik nooit verwacht te horen. Wat een nare toestand.

Ik neem koffie.

Ik wind er geen doekjes om. Dit is geen makkie.

Je doet elke dag schriftelijk verslag.

Je monitort al hun interacties met de kinderen.

Bij de geringste verdenking of twijfel, bel je mij of de politie.

Er is een kans dat zoiets leidt tot irritaties en rancune.

Ik wil dat je dat beseft. -Ja, ik zou alles doen voor Jess.

Ze zou doodgaan met de kids in een pleeggezin.

En Frankie zou wegkwijnen.

Hier gaat het al slecht. Hij zegt amper iets.

Hoe voel jij je hierbij, Rob? -Hij staat hierachter.

Hij en Ed zetten samen een bedrijf op.

Een investering maakt hem nog geen zakenpartner.

Maar dit is wel het minste wat we voor de Carrisfords kunnen doen.

En kinderen gaan boven alles. Mel is geweldig met ze.

Ze is de perfecte undercoveragent. Haar ontgaat niets.

Wat doe jij nou?

Alles moet perfect zijn. Voor Mel.

Alles is al perfect.

Ik maak een picknick voor jou en de jongens.

Ik ging graag mee, maar ik ga terug naar het ziekenhuis.

Dat mag niet zonder sociaal werker. -Wat moet ik anders doen?

Na tien jaar zogen en zwanger zijn mag ik gaan zitten niksen.

En doen alsof m'n kinderen niet bestaan.

Als het je het teveel was geworden, had je het gezegd, toch?

Drie is het magische aantal, zei je.

Maar sinds Betsey er is, ben je hier niet vaak.

En waarvan betalen we drie kinderen, dit huis en dit allemaal?

Zo hebben we dat verdeeld.

Daar gaat het nu ook niet om. -Klopt.

Waar was jij vrijdag? -Waar heb je het over?

Denk je dat ik blind ben?

Je komt laat thuis, dronken, en je wordt kwaad.

Onze wereld staat in brand en hier focus jij je op?

Wat wil je nu echt vragen, Ed?

Wat wil je dat ik zeg tegen de politie, dan doe ik dat.

Jij denkt dat ik haar iets gedaan heb.

Ik kan je niet beschermen als je niet eerlijk bent.

Kom me niet aan met eerlijkheid.

Stop, hou op.

Rot op. Ik heb zo niks aan jou.

Deze situatie is sowieso absurd. -Klopt.

Zet hem op, Mollie.

Kop op, George. Je krijgt vast nog wel wat speeltijd.

Kom op, Kit. -Toe dan.

Prachtgoal. -Goed gedaan.

Bedankt. Je hebt m'n kroost gered van de pleegzorg.

Jullie zouden het ook voor mij doen.

Hij mijdt ons.

Een slecht geweten.

Al met Liz gesproken?

Ze bood haar hulp aan in het ziekenhuis.

De Liz die ik kende en vertrouwde had dit nooit gedaan.

Die had geknokt voor ons.

Overtreding.

Kit.

Kit, niet doen. Hou daarmee op.

Nee, Kit. -Idioot.

Ga van me af.

Zo is het genoeg.

Ophouden.

Kom hier. -Dat is een rode kaart.

Wat was dat?

Heftig. Zag je dat? -Pittig hoor.

Wat was dat nou?

Zitten jij.

Sla nooit een andere speler. Wat hij ook gedaan heeft.

Nu zit je aan de kant.

Verdikkie, Kit.

Pak aan, je bent eraan toe.

Als je een advocaat wilt, zeg het me dan.

Dan regel ik de allergrootste bullebak voor je.

Ik werk eraan, Charlotte.

Als ze Mel meer vertrouwen dan jou, heb je een advocaat nodig.

Ik moet steeds denken aan wat je laatst zei.

Ik had niks moeten zeggen.

Ik wil er niet over praten.

Dat snap ik. Niemand wil geloven dat z'n liefste iets misdaan heeft.

Laten we zo niet over Jess praten, oké?

Ik zeg alleen, Jess is niet de enige die verdacht wordt.

Bescherm jezelf en je kinderen voor als het ergste blijkt.

Allemachtig, Charlotte. Hou op.

Voor Betsey Carrisford.

Pardon.

Pardon.

Hallo?

Pardon? Betsey Carrisford?

Ze moet haar melk hebben. -Sorry.

Ja, kom op, George.

Bijna gescoord.

Hoi Liz. Hoe gaat het?

Ik weet dat jij nooit de instanties had ingeschakeld...

zonder verdomd goeie reden.

Wat is er gebeurd?

Kom op, jij gaat ook niks zeggen over een zaak van je.

Tuurlijk niet, maar als ik wist dat iemand cruciale informatie had...

zou ik er wel naar luisteren.

Ik sprak Ed toevallig die middag.

Hij en Jess hadden enorme ruzie gehad en zij was woedend.

Wat wil je dat ik doe met die informatie?

Ed en Jess hadden ruzie, dus? -De dag dat Betsey letsel opliep.

En?

Ik kan een schedelbreuk behandelen.

Ik ben niet van de politie of de Kinderbescherming.

Oké, natuurlijk. -Ik ga...

Kom op, Mollie. -Naar voren, roze.

Vooruit, George.

O, bijna.

Hoi, bedankt hoor.

Ze weet dat het fout was.

Het was een schedelfractuur.

Kinderen breken zo vaak iets. -Niet hun schedel.

Heb je Ed gesproken? -Nee, ik wou hem met rust laten.

Als ik het niet doe, lijkt het of ik hem mijd.

Dat doe je ook. -Maar dan lijk ik schuldig.

Hou op met denken en kijk toe.

Ik ga erheen. -Daar komen tranen van.

Heb je dorst? -Ja, dank je.

Ik had gisteravond vier kinderen.

Twee bedrukte, getraumatiseerde jochies, angstig en onzeker.

En ik mocht ze geruststellen. -Mel, laat...

Nee, fijn dat je er bent voor ze.

Ik kan me niet voorstellen wat Jess nu doormaakt.

Artsen hebben protocollen om na te leven.

Heb jij zelf de instanties gebeld?

Het was een teambesluit. We konden mishandeling niet uitsluiten.

Nou, ik wel. -O ja? Mooi, leg uit.

Hoe komt ze aan een schedelfractuur en een subduraal hematoom?

Oké. Bedankt, Liz. -Vertel.

Tering. -Jofel hoor.

Je wordt bedankt. -Het raakt ons allemaal.

Ed, rustig nou. Iedereen kijkt naar ons.

Het gaat over mijn dochter. -Laten we daar praten.

Negeer ze gewoon.

Iedereen kijkt, kom mee. -We zijn allemaal...

Het ging per ongeluk. -Gaat het?

Het ging per ongeluk. Ze greep me beet. Sorry.

Het leek me geen opzet.

Het ging per ongeluk.

Gaat het?

Ed, ik zeg alleen... -Nee, blijf uit m'n buurt.

Gaat het? Zeker weten. -Ik heb niks. Laat me.

Hoe close we eerst ook waren...

Wie weet wat zich binnen afspeelt.

Iedereen heeft z'n geheimen. Je wilt niet alles delen.

Het is een ander ras, de thuisblijfmoeders.

Ze staan vrolijk bij het schoolhek in hun lycra hardloopkleding.

Terwijl wij werkende moeders ze afzetten en wegspurten.

Ons schuldgevoel netjes in een vakje gestopt.

Niemand weet ooit alles over een ander, toch?

Schoenen uit, jongens.

Mam?

Mama? Mam.

Kit heeft een goal gescoord. -Heus? Ik ben trots op je.

Toen sloeg hij een tegenstander en kreeg rood.

Het was mijn schuld niet. -Naar je kamer.

Ik ga thee zetten.

We moeten overleggen hoe we Mel kunnen helpen bij haar taak.

Later. Ik wil nu even samen zijn met de jongens.

De sociaal werker heeft bepaalde verwachtingen...

en die moeten we op een rijtje zetten.

Dat hoeft niet nu. Jullie hebben heftige dagen achter de rug.

Ik hoor dat ik al jouw cadeautjes nog niet gezien heb.

Laat je me die zien?

Wie als eerste boven is.

Doe lekker je ding.

De afspraak is dat ik...

Dit is belachelijk.

Ik moet erbij zijn als je bij de jongens bent.

Je bent hier in huis. Is dat niet genoeg?

Kom je nog, mam?

Oké, ik snap het. Kom mee.

Tante Mel wil ze ook graag zien.

Ik heb Liz gesproken en ik zeg je dit.

Het ontbreken van een verklaring en Jess' heimelijke gedrag...

hebben die acties van politie en Kinderbescherming getriggerd.

Zei Liz dat?

Tja, daar komt het op neer.

Zeg gewoon 'Ze viel van het bed op haar hoofd'.

Dan was dit niet gebeurd.

Nog los van Jess' gedrag is er een baby met onverklaarbaar letsel.

Ze kijken net zo kritisch naar Ed.

Misschien bel ik Louisa, die advocaat familierecht van m'n oude kantoor.

Ze is een echte pitbull. -Louisa Reed?

Zou je dat wel doen? -Hoezo?

Raak er niet bij betrokken. -Ed moet zichzelf beschermen.

De familierechter zet stellen tegen elkaar op en dan wordt het oorlog.

Weet ik wel. -Laat de politie haar werk doen.

Hoe dan ook, ik wou iets met je bespreken.

Wat dan? -Niet zo enthousiast.

Ik besef dat we na je miskraam nog maar één poging zouden doen.

En kijk nu eens.

Ik wil je bedanken dat je nog een ivf-behandeling doet.

Dat hadden we afgesproken.

En als het niet lukt, dan dacht ik aan...

een draagmoeder.

Luister nou. -Geen sprake van.

Misschien moeten we dat bespreken in therapie.

Jezus, ik heb die zes verplichte sessies gedaan.

Zeg niet dat ik weer therapie moet doen.

Het helpt ons onze problemen te bespreken.

Wat bedoel je? M'n defecte baarmoeder?

Waarom opper je dan om iemands goed functionerende...

niet haperende baarmoeder in te huren?

Nee, dank je.

Het ziet er nog pijnlijk uit. -Nee, het gaat prima.

Ik vloog Ed bijna aan.

Gaat het echt wel? -Prima.

M'n ma heeft me wel erger toegetakeld.

Dat is waar. Hoewel, zij kickt erop als jij je ellendig voelt.

Dus als je iets vergelijkt met haar, leg je de lat erg laag.

Ik heb Ed nog nooit zo z'n zelfbeheersing zien verliezen.

Eerst met Kit en toen met jou...

Het komt door al die druk.

Maar ook Kit z'n gedrag na de wedstrijd...

Ik zie dit zo vaak op school. Als ouders langskomen...

Het lijkt wel of geweld wordt aangeleerd.

Het komt voor. -Ik hou van je.

Kit.

Waar bewaart mama de messen? -Daar.

De sleutel ligt daarboven. -Dank je, schat.

Wat doet de waterkoker hier? Ik moest water koken in een pan.

Wacht. We moeten de kamer uit als mama gaat snijden.

Waarom?

Zodat we niet gewond raken. -Door wie?

Ik wil Betsey nog één tot twee dagen hier houden.

Zodat ze zich niet stoot of nog een bloeding of een toeval krijgt.

Kan dat dan? Ik dacht dat ze herstelde.

Het is puur uit voorzorg.

Bedankt voor uw tijd, dokter.

Het is heftig als kids ziek zijn. Jullie zijn vast bekaf.

Klopt, geen van ons beide heeft sindsdien veel geslapen.

We doen wat we kunnen.

Zoiets is erg zwaar.

In zulke situaties is het belangrijk je grenzen te kennen.

Hebt u een gezonde manier om met uw emoties om te gaan?

Ik ben nu gefocust op m'n kind, niet bezig met mezelf.

Maar laat ik ter geruststelling zeggen dat ik me wel red.

Bedankt voor het meedenken.

Ik sprak Ed vrijdag. Hij was tussen de middag naar huis gegaan...

om Jess te verrassen met bloemen en zij schopte hem de deur uit.

U was daar thuis bij de Carrisfords getuige van?

Nee, ik kwam hem pal erna tegen. Hij was erg bedrukt.

Sorry, Jess en ik hadden een stomme ruzie.

Het valt niet mee met Betsey, hè?

Met drie kinderen is het keihard werken.

Ik wou dat Jess meer genoot van het moederschap.

Het lijkt alsof ze dit voelt als een straf.

Ze heeft zo'n kort lontje. En wordt zo kwaad.

Ik hoor niet zo te praten. Ik ben kapot.

Kom op.

Dus we gingen iets drinken en hij vertelde...

hoe enorm intens en controlerend ze kan zijn.

Hier was ik echt aan toe. Even loslaten.

Het was een lange week. En tien lange maanden.

Dat zie ik. Je ziet er niet uit.

Hartelijk dank.

Maar het ouder worden staat je erg goed. Veel beter dan mij.

Niet waar, maatje. Je bent geen spat veranderd.

Je ziet er precies zo uit als op de universiteit.

Dus mocht u hem verdenken, dan verdenkt u de verkeerde.

Bedankt dat u ons benaderd hebt. U hebt ons zeer geholpen.

Ik kan beter naar huis gaan.

Ja, naar je lieve vrouw en je drie kleine schatjes.

Ober, sorry.

Kennelijk gaan we nog niet naar huis.

Ik hou zielsveel van Betsey.

Maar soms wou ik dat het bij twee gebleven was.

Voor jou.

Vooruit, Kit. Leg weg.

Rob, je kunt niet langskomen.

Omdat we bezig zijn.

Er ligt lasagne, pizza, friet en nuggets in de koelkast.

Er is volop eten.

Regel het maar.

Geen honger?

Hij eet niet als de worteltjes de broccoli raken.

Kijk eens aan.

Probleem opgelost.

Hij heeft een bord opgedeeld in vakjes.

Zo is dat.

Bergt...

Bergt mama de messen, de blender en de broodrooster daar altijd weg?

Dat hangt van haar bui af.

Hangt ervan af of papa thuis is.

Alsjeblieft.

Klaar om te gaan?

Ik heb Betsey's konijn nog.

Miss Harding, ik heb dit nog voor haar.

Breng maar even. -Ik wacht hier.

Mrs Carrisford, dit is een ingewikkelde zaak.

Ouders komen vaak voor onmogelijke keuzes te staan.

Ze moeten beslissen of hun kinderen het zwaarst wegen...

of hun partner.

Wat probeert u te zeggen? -Niks. Ik zie gewoon dingen.

Ik denk dat u wat te ver gaat.

Hoe is uw relatie met uw man?

Onze relatie was prima. Tot vrijdagavond.

Luister, als u zich iets vreemds te binnen schiet...

wat dan ook, dan mag u me altijd bellen.

Het is bijna bedtijd, Frank.

Kan dat printen niet morgen?

Wat moet je hebben? -Een foto van een walvis.

Kijk jij bij de printer, dan doe ik dit.

Hij staat aan.

WAAROM WIL IK MIJN BABY IETS AANDOEN?

Mrs Carrisford? Tijd om te gaan.

Ze spelen nog het gelukkige gezinnetje. Ze vertellen me niks.

Ik had net een interessant gesprek.

Met ene Mrs Charlotte Hinman. -Een van zijn vrienden.

Ze kwam karakters toelichten...

maar onthulde onbedoeld dat Ed heeft gelogen.

Hij ging vrijdagmiddag naar huis, had ruzie met z'n vrouw...

waarna hij en Mrs Hinman aan de pimpel gingen.

Ga je hem ondervragen? -Gelijk morgenochtend.

En als ze nou dood is?

We komen er net vandaan. Waar heb je het over?

Als ze nou dood is en ze verzwijgen het.

Waarom doe je zo?

Ik moet echt iets doen. -Jess, hou op. Ik maak me zorgen.

Ik voel dat er iets is.

Waar ga je naartoe?

Kunt u de dosis verhogen?

Gebeurt dit echt?

Het lijkt erger dan het is. Ze heeft een insult.

Maar u moet echt afstand bewaren.

Achteruit. -U bent op uw mobieltje?

Ze heeft hulp nodig. -Ik time de insult. Vijf minuten.

U moet nu weg. -Laat ze Betsey helpen.

Toe. -Stuur ze weg.

Waar is Liz? Haal Liz, alsjeblieft.

Doe iets, alsjeblieft. Doe iets.

Bel anders Beveiliging. Zes minuten.

M'n baby gaat dood. -Haal haar weg.

Ik wil Liz.

Daar is Liz al. -Help me.

Tien minuten.

Mijn god, Liz.

Haal haar hier weg. Dat werd hoog tijd.

Tweede dosis lorazepam. -Laat haar niet sterven.

Jullie vermoorden haar.

Concentreer je op de patiënt, dr. Burgess.

Saturatie is laag. Zuurstof op maximaal, graag.

We moeten weg. Kom mee. -Liz.

Vertaling: Peter Schruijer LinQ Media Group