Original subtitles

W poprzednim odcinku. Powitanie godne kmiecia. Nie postarałeś się, Ludwiku.

Wchleliście gońca? Dawno przed nami pojechał. Czyli wiedzą.

Jużbie to nie kryj rozpaczy.

Płacz.

Przy mnie możesz.

To wszystko może być nasze.

Ruś Haliczka, Włodzimierska. I dalej. Aż po samopodole.

Zdobędziemy Ruś zanim się spostrzeżecie.

Na świętego Wojciecha.

Jeszcze pół roku?

Tylko zima przejdzie.

Ale po co czekać... Po co czekać jeszcze całą

zimę? I marznąć samotnie w łożu?

Żona to nie koutra.

Mów, co się dzieje?

Ile lat radziłaś wy sama?

I może czas, żeby się ktoś tobą zaopiekował?

Niczego ci nie zabraknie.

Nie, niewiele trzyma.

Czyli boisz się poświęcić posadę na Wawelu?

Mikołaj.

I ty nie wiadomo, co z królewną Kunegundą. Jeśli dotąd nie wyjechała, to

zostanie na zamku.

Są ci siłą zmusić do ślubu, porwać cię.

No jak będzie trzeba.

A żebyś wiedział.

Znowu głosowałaś?

Tatarzy jadą!

Tatarzy? Niechaj się ziemia zapadnie, noc nastanie, mord i krabież. Ilu ich

było? Horda? Tylko kilku. I nasi z nimi. Może to tylko posłowie.

Skoro ich zbrojni prowadzą... Posłowie albo jeńcy. A jak wtedy było, gdy ich

król na Wiśle zatrzymał? Będzie z siedem zim.

Najpierw gród Lublin oblegali, a potem plądrowali, palili, gwałt zadawali.

Tylu ludzi pomordowali.

Wszyscy niewierzy.

Są gorsi niż zaraza.

Trzeba przyznać, że kazania biskupa Bodzenty zapadają w pamięć.

Potrafi tak huknąć pismem świętym, że słychać jak deski pękają.

A ja miałem grota za chwałtownika.

A ostatnio rzucał gromy na wiarołomnych.

Szkoda, że nie na złodziei.

Moja Małgorzata zostawiła w kościele swoje ulubione rękawiczki. Jak żeśmy po

wrócili, już ich nie było.

A jak żona, zdrowa?

Ona tak.

Ale córka chorowita.

Więc Małgorzata sama się nią teraz zajmuje.

W ogóle nie bywa na dworze.

Odmieniła ją ta choroba dziecka.

Kiedyś miała radość w oczach, a teraz tęsknotę jakąś taką dziwną.

Ciężko się przez nią przebić.

Wszystko gotowe na przybycie posłów Hanna?

Tak, panie.

Już wstał?

Już dawno. Kanał sobie podać śniadanie do łóżka, ale nie opuszczał jeszcze

swoich komnat.

Dziś podejmuje Tatarów.

A ja dzisiaj będę umierać z nudów.

Jak ja bym czasem chciała tak sobie poumierać.

Nie wiesz, co mówisz, Anka.

Wybacz pani, że tak prawdę bez sensu.

Co byś chciała robić?

Pomodlić się? To wezwę brata Wojciecha.

Albo powyszywać może, to ja po niej ci pójdę.

Albo zagrać w tryk. Czeka się, boję, że ja uduszę się w taką matę.

Ale przecież możesz ją opuścić, pani.

Wyjdź na świeże powietrze, do ludzi. Mam pomysł. Idź po suknie.

Jania.

Mam dla ciebie zadanie specjalne.

Co tylko każesz, królu.

Pojedziesz do najlepszego rękawicznika w Krakowie.

I kupisz najpiękniejsze rękawiczki, jakie ma.

I zawieziesz je Małgorzacie. Ale tak, żeby cię nikt nie widział.

Całym szacunkiem, panie, ale... Pełka będzie na spotkaniu z synem Hanna.

Jak nie tego się obawiam... Nic nie musisz mówić, będzie wiedziała.

Że chcesz ją znowu... Że tęsknię.

Wiem, że ile robię, ale to jest silniejsze ode mnie.

Panie, posłowie ze wschodu zbliżają się do bram.

Liczę na Ciebie.

Będę miał dla Ciebie zadanie.

Specjalne.

Nikt mu w tym nie dorówna. Jako zarządca najlepszy jest.

A i na polityce się zna jak mało kto.

Król? No nie, no mój kacper.

No przecież o nim mówimy. Dyplomata jest.

Nalej piwa.

Widziałam onegdaj, że się jeden pan wykłócał z nim, że zaciasnął szyłkabat,

nic nie rzekł. No mówiłam, mówiłam, dyplomata. Trzeba wiedzieć, kiedy mówić,

kiedy milczeć. To prawdziwa mądrość. Może i tak.

U krawca najbardziej liczy się sprawna ręka i znajomość kroju w tkani.

No dobrze mówisz, kuma, dobrze mówisz. I to właśnie wyróżnia mojego kacpra.

On nie jest taki jak ci partacze, których mnóstwo w Krakowie. Krzyczą

najgłośniej, tanio sprzedają. A jak stateczny człowiek siądzie, to mu się

prują. Mówiłaś kiedyś, że ciężko z głodu warsztatu z chałupy wywonić.

Nadrabia znajomością rzemiosła i wrodzonym talentem.

Jak mój Kacper będzie na tym stanowisku, to Kraków zyska blasku.

Nie ma lepszego człowieka. Miasto go potrzebuje?

Powinszować? Nie, nie, z tym to się trzymaj.

Ale już moja w tym głowa, żeby tak było.

Kram na rynku w najlepszym miejscu postawię. I wiem już, jak Kacprowi

zaskarbić wśród rajców.

Jak Tatarzyna Kraków najadą pierwszy palon ten kram, to się najbardziej

wyróżniać.

Lepiej zawczasu do Czech go przenieście.

Zechcyj królu przyjąć się pozdrowienia od mego ojca, chana Zianebega.

Rad jestem, że chan przyjął moje zaproszenie i wypał do Krakowa

najznamienitszych ze twojego otoczenia.

Przywieźliśmy dla ciebie, panie, pudarki.

Wiemy, że cenisz je, że są piękne i przydatne.

Doceniam przemyślany prezent.

I zastanawiam się, czy to ma być dla mnie ostrzeżeniem.

Że rozmowy się nie udradzą, dopóki wcześniej was należycie nie ugoszczę.

W końcu tyle dni spędziliście w siodłach.

Oby nam tylko bokiem nie wyszła ta gościna.

Prosiłem Kazimierza, żeby zaniechał król. Król ma plan.

Brat Hanna też miał plan, tylko go zamordowali.

Jestem pewien, że ten maczył w tym palce.

Biedna, kochana Kuncia.

Znałam jej sytuację, ale nie wiedziałam, że tak źle ją wnosi.

Niestety serce się kraje.

Ona jeszcze za nim tęskni.

Właśnie poczuła, jak to jest być zakładniczką politycznego układu, który

powiódł.

Polityka wiele utrudnia.

Kunegunda winna być rada, że została na Babelu.

Różne plotki krążą o Ludwiku Wittelsbachu i przypuszczam, że kątwa

papieża na jego rodzinę nie była na wyrost.

Wypijmy za to, co się powiodło. Za naszą rozmowę.

Król.

I za tego trzeciego.

Trzeciego nie widzę, ale niejeden przy tym stole chciałby nim być.

Jest tylko jeden bliski tobie, książę, jak i nam.

Za nieobecnego krewnego.

Nie całkiem on nieobecny.

Wtedy niego tu przyjechałeś.

Gdzie?

Kazimierz myśli o wyprawie na wchód.

Musieliście o tym mówić.

Wolimy nie mówić.

Moi bracia pewni swego.

Mój brat Kazimierz też jest pewien swego, książę.

A was też pewny?

Pójdziecie na nas?

Ugodzisz mnie, królowo?

W samo serce?

I co?

Wziął? Wziął.

Zapłacił? Zapłacił, ile było umówione.

To dlaczego gromy oczami miotasz? Bo nie zapłacił nic ponad to.

Skąpi grosz jeden. Po kosztach materiału płaszcz dostał i nawet rozmawiać ze mną

nie chciał. A o czym miałby z tobą rozprawiać? No jak to o czym?

Tak bym mu kacpra przedstawiła, że tylko u niego by się ubierał.

No ale skoro skąpiec, to jaki w tym sens?

Czyli Lenka, jak ty w ogóle głowy do interesów nie masz, no.

Przecież jakby się rozeszło, że sam biskup u Kacpra się ubiera do tej

do stojników, w jego ślad by poszło, całe miasto by mojego Kacpra znało, wnet

go wójtem wybrali. Mój Kacpr wójtem, a ja wójtowa.

Teraz ochmistrzyni też pomaga tej ubogiej wdowie, co męża Łotra straciła.

Złote serce ma ta kobieta.

Jak to dużo ma, to łatwo się ze złotym sercem obnosić.

Czekaj. Czekaj, czekaj. Widzisz, widzisz, widzisz. A może i ja powinnam

powinszować jej tego złotego serca?

My na ma tam byczach byler.

Królu, gościnnie nas se przyjoleś, ale

wciąż nie znamy powodu twojego zaproszenia.

Powodem jest wasza waleczność.

Chcesz nam wypomnieć wsparcie Dimitra Detki?

Oblężenie Lublina?

Raczej rzeź okolicznej ludności.

Chciałbym, żebyście tym razem zachowali bezstronność wobec konfliktu polsko

-litewskiego o Ruś.

Chcę mieć wolną drogę na wschód. I jednego wroga mniej.

Załóżmy, że nie wysprzymy Litwinów.

Lecz co? Z tego będziemy mieli.

Zapłacę należycie.

A do tego będę was wspierał i zapewnię swobodny przejazd przez Polskę kupców,

którzy będą z zachodu ciągnąć z towarami na Krym.

Czekaj chwilkę. Po co? Żebyś potem wykorzystała tę rozmowę do plotek i

Źle wyszło, Gabijo. No wybacz. Ja naprawdę myślałam, że Mikołaj tam w

celach kaza. Z życzliwości.

Zajęłam się tak trudną sprawą. Chciałam dobrze, Gabijo. No wiesz, jak są

mężczyźni. Nie wiem.

Ale wiem, że wszystkich jedną miarą mierzyć nie można. A to teraz tutaj na

ta nauka spłynęła.

Do prawdy. Wiesz, właśnie prawiłam lęce o twojej i Mikołaja dobroci.

Sama zaniosę tej biednej.

Wdowie grosz i nawet ciepłe odzienie od Kacpra dla niej wezmę. Z pewnością się

przyda. A skoro już o nim mowa, nie potrzebujecie tam na dworze dobrego

O, mój Kacper w swoim fachu wyjątkowo umiejętny.

Biskupowi Bodzęcie właśnie płaszcz od niego zaniosłam. Biskup się nachwalić

mógł. Biskup Bodzęta nie wygląda na takiego, co jej pochwały, że są na prawo

lewo. No właśnie, a Kacper... Prarobotę chwalił?

Gdybyś tak, Gabio, mogła na zamku komu trzeba słówko szepnąć, to i król mógłby

talentu mojego męża skorzystać.

Naprawdę chcesz pomóc tej wdowie?

To chodź, daj jej grosz.

Kupi opał i będzie dzieci mogło napalić w spacie.

Ten taniec jest również prezentem dla Ciebie, królu.

Dar przepiękny.

Nasza uczta to bardzo wdzięczna.

Udało ci się dostarczyć prezent, Małgorzacie?

Tak jak kazałeś.

Ale dziś do twojej komnaty nie przyjdzie.

Jak się człowiek zaweźmie, to wszystko załatwi.

Tylko pomyślunek trzeba mieć i trochę sprytów.

Życie w swe ręce trzeba brać. Jemy grzyne piwo?

Wziął w tym dworze. Nie, nie, muszę jakieś jedzenie wziąć dla Kacpra, bo w

chałupie to tylko kasza zimna się z rana ostała.

Cały dzień ze sprawami chodziłam, to nie miałam czasu na gotowanie.

A niedługo.

Sługę jaką najmę. Co podać?

O, mięśliwo jakie macie?

Zapakujcie, wezmę ze sobą.

Dla mojego Kacpra, co to na dworze będzie szył.

A to mu się poszczęściło. Nie poszczęściło, tylko zapracowało.

Kołnierz perłami każe sobie oprzeć. To dziś nie wolno, że myślnikom a nich

małżonkom. Mnie będzie wolno. Jak Kacper wójtem zostanie, kto mi tam zabroni?

Już cię ksiądz Pleban ostrzegał, że połyskliwe tkaniny nie dla pobożnej

mieszczki. Bo sam lubię, żeby go widać było.

Regino.

Taki początek. Od czegoś trzeba zacząć. Dwa grosze. Ile?

Tyle, co dla każdego.

Królewski hawiec chyba na pusty mieszek nie narzeka.

No.

Rugi.

Sprawdź, czy Anna już uznała.

Zatem wyjeżdżasz, książę?

Przedświcę.

Teraz ostatni raz się widzimy, nie? Wyjadę.

Żałuję, że twoja wizyta przypadła w tak smutnym czasie.

A ja rady jestem, że mogłem być przy tobie teraz.

Nie przyjechałem, to by mnie zabawiano.

Dziękuję.

Chyba... Bóg mi cię zesłał.

Żebym się do szczętnie nie rozpadła.

Potem wszystkich panach ostatnio spotkało.

I zatem Pogalina Ci zesłał Twój dobry buk Elżbiet.

Ten obraz zabiorę ze sobą.

Będę go nosił w sercu.

Do śmierci.

Powinnaś się położyć, matko.

Trzeba było pożegnać księcia.

Za bardzo się przejmujesz Polską i Litwinami.

A ty nie?

Jesteś ich sojusznikiem, obiecałeś pomóc.

Książę wyjeżdża zadowolony, więc mniemam, że i ty jesteś.

Zamierzasz dotrzymać słowa danego księciu, czy obietnic złożonych wujowi?

Komu będziesz wierny, kiedy Polska i Litwa staną przeciwko sobie w konflikcie

Ruś? Będę wierny Bogu.

I sobie.

Robię to, co będzie dobre dla Węgier.

Zatem wszystkich zwodzimy i każdego możemy stracić.

Sama mnie tego uczyłaś.

Wszystkich, których powinienem miłować, zdradzam.

Żonę, siostrzeńca, mojego najwierniejszego rycerza, który zawsze

przy mnie.

Nawet Olgierda, który był mi jak brat.

Przyjaźń ze mną nie jest możliwa.

Nie zaprzeczaj przedgrzeczność, Janie.

Chciałem jeszcze dodać, że brzydzę się kłamstwem.

Sam jestem kłamcą.

Są chwile, kiedy sam z tobą się brzydzę.

Jesteś królem.

Dbasz o sprawy królestwa.

A to wymaga poświęcu.

Też tak sobie to tłumaczę.

Ale prawda jest taka, że moje życie pełne jest powinności.

Trudnych wyborów.

I pokus, w który nie mogę się oprzeć.

Małgorzata dostała już mój prezent.

Trzeba podziękować.

Była zaskoczona i zdruszona.

Jakbym zamiast rękawiczek przyniósł jej worek złota.

Cała ona.

Niczego nie oczekuje.

Wszystko jest dla niej darem.

Jakieś słowo, miły gest.

Przy niej czuję się człowiekiem, a przy Adelaidzie... Potworem.

A kim czułeś się, jak patrzyłeś na tą cerkę?

Królem.

Możesz umieć.

Jeśli tylko chcesz.

Nawet gdybym chciał, nie mogę obrazić naszych sojuszników.

To co robimy, królu?

Ruszamy na wschód.