Original subtitles

W poprzednim odcinku... Musimy to skończyć.

Nie powinnaś teraz wychodzić z komnaty. Czy coś nam grozi?

Stało się.

Co się dzieje na zamku?

W końcu masz czego chciałaś.

O czym mówisz? Co zrobiłam?

Ty nic.

Ale teraz będziesz dla królowej najważniejsza.

Powitanie godne kmiecia. Nie postarałeś się, Ludwiku.

Przeliście gońca? Dawno przed nami pojechał. Czyli wiedzą.

Wybacz, panie król, nie może cię witać. Wielka żałoba na zamku.

Kto u mnie?

Zmarł Karol Martel, syn króla Neapolu, bratanek naszego króla.

Kiedy? Po zachodzie słońca, panie.

Wyjątkony. Buda już blisko.

Dziewono o tej porze?

To zbyt znak.

Wreszcie muszę ostać.

Już pożar.

Zobaczymy rano. Teraz musimy wypocząć.

Zatrzymamy się w najbliższej gospodzie, a rano pojedziemy na zamek.

Boże miłościwe, roń królową i całą jej rodzinę.

Dziękuję, biskupie, za te piękne słowa o winnym strzepie i latorośni. To nie ja,

to święty Jan. Ale ty tę myśl pogłębiłeś i odniosłeś do naszej wspólnoty.

Dziękuję.

Wybacz, królu. Chciałbym jednak, byśmy co czas pewnie namawiali wspólnie ważne

kwestie.

Mogę o to prosić?

Oczywiście, biskupie. Bywasz tu stale. Zapraszam na nasze rady. Rady dotyczą

państwa ziemskiego.

Chętniej bym mówił z tobą o Królestwie Niebieskim.

Biskupie, to w Królestwie Ziemskim jesteś przedstawicielem państwa Bożego.

to wiemy, prawda? Dlatego uprzedzę twoją ciekawość. Panie?

Nasz pokój z Czechami ważny jest również dla papieża, czyż nie?

Masz pewność, panie, że król Karol stanie za nami w razie wojny?

Podpisaliśmy układ za aprobatą papieża.

Król Karol Luksemburski ma jednak ambicje rozległe.

Śląska mu mało, to znaczy władzy tam.

Śląsk zostaje przy Czechach, owszem.

Ale diecezja wrocławska będzie przy arcybiskupstwie gnieźnieńskim. Tyle

wynegocjowałem, to chyba dość.

Panie.

Biskup Grot był bliski mamu ojcu.

Dla mnie był surowy jak ojciec. Ale zawsze był wierny królestwu i mam

że ty, biskupie, też taki będziesz.

Ale pokój w Namysłowie to błąd.

Mówiłem, że przed tobą trudne zadanie, Patku.

Ale nie mówiłeś, że chcesz do mnie szpiega zrobić.

Musisz się wpisać.

Bo osobiście poleciłem cię Kazimierzowi.

Mnie?

Dobrze, proszę, jak ja sam odpracę?

Zobaczmy sobie tego, na czym znasz się najlepiej.

Zajmiesz się duchowym przywództwem Anny. To chyba umieć, prawda?

A przy okazji? Przy okazji co?

Dowiesz się, jakie plany ma królowa Elżbieta względem Kazimierza?

Co planuje Ludwik? O czym rozmawia z Olgierdem? Ale nie rób takiej miny.

To nic trudnego.

Może dla ciebie.

Nauczysz się.

Chcesz lekcji?

Dobrze. Zaczniemy dzisiaj.

Pierwsza lekcja z Ugaria.

Spójrz tam.

No spójrz, widzisz?

Siedzi dama o niebanalnej urodzie.

Idź do niej i tak ją skomplementuj, żeby cię obdarowała swoim

pięknym uśmiechem. Ja duchowny? Mam komplementować kobietę? No dobra kulewa,

czynisz. Bóg ci wybaczy.

No nie, no ja ci mówiłem, że nie umiem.

Co jej szukłeś?

Powiedziałem jej, że jest piękna, a ona na to, że chyba ślepy jestem.

To jej powiedziałem, że to ty mi kazałeś iść do niej ujugać.

Prawdomówny jesteś.

Co zrobić?

I o to właśnie chodzi.

Skoro nie potrafisz kłamać, to nikt nie będzie przypuszczał, że szpiegujesz dla

mnie.

Posuwasz się za daleko.

Mówię w imieniu kościoła.

Karol jest bardzo pobożny.

Nasz układ powinien cieszyć ciebie i papieża.

Zyskaliśmy ważnego sojusznika.

Widocznie inaczej widzimy, co dla kogo korytne.

Albo ty, biskupie, czegoś nie dostrzegasz.

Nie rozumiem. Taki uczony człowiek, a nie rozumie?

A zatem dobrze odgadłam, że potrzebujesz, panie, złota na wyprawę

Z mojej diecezji.

Doj!

Wszystkie diecezje płacą podawki i twoja nie będzie wyjątkiem.

Stój! Dokąd to?

Szukać pieniędzy.

Zbij w kupiej kasie.

A ona skromna.

Skromna.

Król chce jak najszybszej ruszyć na wschód. Słuję to. Dlatego tak szybko

się z Czechami.

No i dobrze zrobił. On nic innego z Karolem by nie ugrał. A wyprawa?

Chcesz mu coś o tym powiedzieć?

O. Ten chyba właśnie powiedział.

Kolejna kłótnia z królewką.

Biskup Igradowy.

Oby się do Igradowy. Oj, nie brakowałoby mi biskupa Bodzętyna Wawelów. Mnie też

by nie brakowało. Chociaż może przyznać, że czasami ma trochę racji. Co myślisz,

ojcze? Pieczęci ledwie wyschły pod układem z Czechami.

Witelsbachowie bierni. Mamy ruszać na wschód?

Ruszać? Tak.

Tylko czy będziecie mieli dokąd wracać?

Zakon tylko Czecha na taką okazję. Nie tylko zakon.

Kazimierz odnosi tryumf za tryumfem.

Niejeden czekasz mu się po winnie noga.

Głęboko współczuję tak wielkiej straty. Andrzej, teraz Karol.

Ciężko cię o życie doświadcza. Karol był chorowitym dzieckiem.

Odkąd przywiozłem go z Neapolu, wciąż leżał w gorączce.

Wiem, co znaczy stracić brata.

Bratanka.

Musiał to być cios również dla królowej Elżbiety.

Rzeczywiście.

Matka bardzo przeżywa wszystko, co tyczy się Andrzeja, zwłaszcza śmierć jego

syna. Trudno się dziwić. Nikt się nie dziwi.

Jednak czy martwy syn w czymś lepszy od żywego?

Martwy na zawsze pozostanie bez skazy.

Choć to na żywym spoczywa obowiązek zemsty.

Masz siły pomówić o sprawach królestwa?

Nawet ból nie zwalnia zobowiązku.

Mów ciągle.

Chciałeś mnie o coś pytać, tak zrozumiałem z twoich listów.

Przede wszystkim o Wittelsbachów. Według mnie ta sprawa jest przesądzona.

Cesarz nie żyje, Kazimierz z bratem się z Czechami.

Brandenburgia osłabiona nie stanowi dla nas zagrożenia.

Nie stanowi dla Węgier.

Niestety dla Krzyżaków również.

Dla nikogo.

Mierny dziś jest przeciwnik, ale rozumiem twój niepokój, książę.

To prawda, że krzyżaty mogą chcieć to wykorzystać.

Słyszałem, ilu waszych zginęło pod strawą.

Więc docierają tu wieści o moich bliskich zmarłych.

Bolejemy nad nimi oczywiście.

Czy Węgierscy możni pragną odwiedzić zbrojnie nasz kraj?

Przez Ruś Halicką?

Może Włodzimierską?

Bardziej interesuje ich Dalmacja, Bośnia i Sławonia.

Czy to oznacza, że nie zdążą, kiedy Kiejwstut i Kazimierz ruszą na roś?

mówić wprost, książe.

Nie wiem, co zdarzy los, ani czas przyniesie.

Ale dziś mogę być z tobą szczery.

Nie wybieram się do Krakowa. Ani ja, ani moje zbrojni.

Nie poprzeszkadzimierza, kiedy na nas ruszy. Nie wiem, czy to zrobi.

Nie wiem, czy będzie musiał.

Wszystko zależy od twoich braci.

Tych, którzy pozostali przy życiu.

Panowie, to wszystko może być nasze.

I będzie.

Ruś Halicka, Włodzimierka i dalej.

Aż po samopodole.

Tylko czy nie leka się królu kosztów takiej wyprawy?

Konflikt z Lubartem, konflikt z Kiejstutem, stosunki... Zbytko, myśl o

a nie o stratach.

To bardzo bogate i żyzne ziemie. A co na to Olgierd?

Czy nie po to przyjechał na Wawel, żeby cię powstrzymać? Nie myślę teraz o

starych sojusznikach, a o nowych ziemiach.

Zdobędziemy Ruś, zanim się spostrzeżecie.

Może w Namysłowie straciliśmy Śląsk.

Ale oddanie Czechom Śląska i atak na Ruś da szansę wydobyć cięstwa mazowieckie

spod czeskiej kurateli.

Mazowsze może być wolne. To jest szansa dla Płocka, dla Warszawy.

Wzmocnimy granice z Krzyżakami. A w przyszłości odbijemy Pomorze.

Silne państwo musi być wielkie.

W Europie panuje dżuma.

Ludzie padają jak muchy, są głodni. A my, mając ruskie żyć na ziemię, możemy

pomóc. Wykarmić ich.

Polska może być spichlerzem Europy.

A Ludwik?

Czy nie stracił się twoim planom?

Z tego co wiem, rośli sobie jakieś prawa, jakieś rządki. Znaczy co, tak

Budzie rządzi Elżbieta. Nie pozwoli Ludwikowi stanąć przeciw Polsce.

Zależy mu na koronie.

Nie boisz się, że będzie o nią walczył od razu?

Bardziej mu zależy na południu niż na wschodzie.

Obyś miał rację królu.

Koronę mi nie zabierze.

Póki żyje, nikt mi jej nie zajmie.

Dziwi mnie, że oglądasz się na plany Kazimierza wobec Rusi.

To mój wuj i sojusznik.

Wierny, lojalny i potężny. Co z tego będziesz miał?

Z tego sojuszu? Koronę.

Czyżby?

Dobrze wiesz, że Kazimierz wyznaczył mnie swoim dziedzicem.

Zdanie zawsze możesz zmienić, a teraz wykorzystuję odległą obietnicę do

polityki. Liczy się słowo, nie czas.

Wierzysz, że Kazimierz nie spłodzi dziedzica?

Naprawdę myślisz, książę, że Kazimierz jeszcze będzie mieć syna?

Nie, ten tego pewien.

Taki mały dziecko.

Taki śliczny chłopczyk.

Stój prosto, księżniczko.

Teraz ma tragedię. Nie wiem, jak królowa to zniesie.

Gdzie Anna?

Tak mi smutno z powodu śmierci małego Karola.

Był taki śliczny i wesoły.

Wybacz, królowo. Wymknęłam się.

To jego ulubiona zabawka.

Bawiliśmy się nią tak niedawno.

Chciałabym ci ją pani oddać.

Pamiętam tę zabawkę.

Musi ci być bardzo smutno.

Bóg zdecydowałby wezwać Karola do swojego królestwa.

Musimy się pogodzić z jego decyzją.

Wstań, księżniczko.

Nie pora na takie wzruszenia.

Później będzie czas na opłakiwanie, po pogrzebie.

Wybacz, pani, ale musimy dokończyć planowanie uroczystości.

Tak, tak.

Planowanie.

Anno, Bogu polecaj Karolka.

Módl się wiele.

Żeby się nie bał.

Ciemnej śmierci.

I żeby trafił prosto w objęcie swojego ojca.

Mojego Andrzeja.

Mojego syna Andrzeja.

Bóg śmierci nie uczynił i nie cierpie się z odguby żyjących.

Tak mówi Pismo.

I my wierni wierzymy, że nie cierpie się z odguby żyjących.

Książę Olgierd prosi królową o audiencję.

Nie przeszkadzaj, Sapereliaszu.

Klęczę przed Bogiem, a stoję przed królem, Kazimierzu.

Nowy biskup chce wejść w szaty grota.

Mówi sprawnie.

Mąci nie gorzej niż Jan.

Szlak miał przetarty.

Bronisz go?

Bodzęta nie dorównuje Janowi.

Szkoda, że Bóg zabrał Piotra Szyrzyka.

Gdybym był teraz biskupem, miałbym wsparcie w Krakowie.

Całej diety.

Ale wtedy nie walczyłbyś tak skutecznie, Kazimierzu.

Co ja bym bez ciebie zrobił, Eliasz? To samo, to samo, Kazimierzu.

Zostaw na tyle, Eliasz.

Chcę się pomodlić z jego królewską maścią.

O pomyślność w koronę.

Tak, tak.

Nie mówiłem tego na radzie ani ku małżonych, bo sprawa jest dyskretna.

Wybaczy panie, że tak gwałtownie sprzeciwił się, znaczy zganił układ w

Namysłowie. Przestajesz mnie zadziwiać. Wiem, że ów pokój potrzebny królestwu.

To czemu go krytykujesz?

Bo... Bo walki z wojskami Jana Luksemburskiego toczyły się na

ziemiach mojego rodu. I mojego królestwa.

Pokój mu służy.

Krzywdy nie zostaną zapomniane.

Długo. Bo krew jeszcze wsiąka.

I swąd spalonych domów. Nie dajesz Panie sposobności te zemsty.

Gniew będzie toczył ludzi jako robek od środka. Chodzi o wyrównanie strat?

Nie.

O dobre wyższe tu chodzi.

Na przyszłość biskupiemu do mnie wprost. A pieniędzy nie dostanie ci.

Trudno sobie wyobrazić, co czuje twoje serce.

Najpierw Andrzej, teraz Karol.

To za wiele.

Swój czuję królową.

Zostaje mi już tylko Ludwik i Stefan.

Ale teraz to Ludwik jest najważniejszy.

Elżbie, to nie kryj rozpaczy.

Płacz.

Przy mnie mądrz.

Nie było mnie przy boku Andrzeja, kiedy mnie potrzebował.

Nie popełnię drugi raz tego samego błędu.

Muszę stanąć u boku u Ludwika.

Dziękuję ci, książę, za twoją prorokę.

Twój syn na pewno doceni tę piękną postawę.

Byłem na Wawelu.

Wiesz mi, Kazimierz jest przekonany o twojej wobec niego lojalności.

Bo jesteśmy rodzeństwem?

Dlaczego zatem nie lity się z Ludwikiem na leżycie?

Mam tego dość.

Ludwik nie rozumie, że zawsze go poprę.

Nawet kosztem relacji z moim drogim bratem.

Wielka radość to słyszeć.

Zatem jest dla nas nadzieja, gdyby tylko Ludwik wstrzymał się z wyprawą.

Nie widzę więcej.