Original subtitles

W poprzednim odcinku. mandazji humorów.

Słowa dekretu postrzegam jako kolejny krok do działań godzących w

kresie.

Zagrażających niezależności księstwa Świdnickiego.

Dlatego proszę was, chciałbym...

Chciałbym... Nie, jakoś inaczej.

Piotrze, napisz coś w rodzaju o

więzach przyjaźni, jakie łączą mnie z Ludwikiem i Tesbachem.

A więzy rodzinne? O nich też wspomnieć? Koniecznie. I wróć do mnie, jak

skończysz.

Wolko, wiem, że jesteś zajęty.

Od kilku nocy nie śpię.

Ja też.

Utrzymał cięctwo, Agnieszko.

Jeszcze się nie poddałem.

Wiem.

Teraz kolejny ruch.

Należy do Kazimierza.

Wiele od niego zależy.

Ale ja przychodzę z inną sprawą.

Boję się o Annę. O Annę?

Jest taka wrażliwa, a pojechała sama w daleki świat.

Ale Anna nie jest sama.

Ma Ilzę, ma sługi.

To dla niej szansa, wiem.

Ale mam czarne myśli. Żwieta zajmie się nią.

Wisach podkreślała to wielokrotnie. To inny świat, inne zwyczaje. Przywyknij do

tego. Moja maleńka czuje się obco i ja na to pozwoliłam.

Ciii!

Nie fracuj się.

A Anna wcale nie jest taka mała i krucha, jak ci się zdaje.

Poradzi sobie.

To dlaczego nie mamy stamtąd żadnych wieści?

Mieli wysłać gońca i nic. Elżbieta nie napisała ani słowa. To zły znak.

Już myślałam, że Cię zgubiłam.

Uważaj, bo zniszczysz suknię.

Posłuchaj, jak pięknie grają.

Nigdy nie słyszałam tylu dźwięków na raz.

Co by sobie pomyślała królowa, jakby Cię zobaczyła taką rozbrykaną?

Mówiłam Ci, że masz się zachowywać godnie, żeby nie przynieść wstydu

Świdnicy i księżnej Agnieszce.

A kiedy królowa mnie przyjmie?

Lecą nam stać.

A powiesz mi, jaka ona jest?

Nie mogę się doczekać.

Podobno i Maja wpadnie do sobie równych.

Podobnie jak jej mądrość.

Pobożność i uroda.

To prawda, że nie ma kilku palców?

Ludwiku, wreszcie dotarłaś.

Ciebie również dobrze widzieć, matko.

Wspaniale się odpisałeś.

Opanowałeś królestwo.

Bałam się, że nie wrócisz stamtąd jak Andrzej. Ale jestem.

Nie musisz się o mnie martwić.

Ukarałem winnych. Część wziąłem do niewoli.

A ona?

Joanna wraz z nowym mężem zbiegła do Awinia.

Papież ukrywa morderców mojego syna?

Tylko udaje, że jest bezstronny. Jednak papież... Teraz liczy się tylko to, że

wróciłaś.

Będziemy mogli razem powitać księżniczkę świdnicką.

Przyznaj, matko, zawsze chciałaś mieć córkę.

Chciałabym móc przekazać komuś swoją wiedzę.

Jak to jest być matką, żoną i królową.

Nie wiem, jak cię przygotować na to, co chcę ci powiedzieć.

To dobra wiadomość.

Ale obawiam się, że może to ustrząsnąć. Masz związek z Andrzejem?

Przywiozłem. Jeśli to jakieś pamiątki, nie chcę ich oglądać.

Może przyjdzie na to czas, ale teraz... Przywiozłem jego syna.

Karola Martera?

Przywiozłeś małego Karola?

Papież w końcu uległ Twym żądaniom i kazał Joannie wydać chłopca.

Agnieszko, Ludwik jest już królem, a Stefan nie jest już dzieckiem.

Jestem przekonany, że Anna będzie oczkiem w głowie Elżbiety.

Elżbieta musi być dobrą matką, skoro jej synowie są w nią tak związani.

Sama widzisz.

Elżbieta umie wychowywać.

Jej synowie mieli najlepszych nauczycieli i wyrośli na porządnych

Byle tylko później nie wydała Anny do jakiegoś okrutnika.

Nie chcę, żeby Anna skończyła, jak jej syn Andrzej.

Lit do Wittelsbachów gotowy, panie.

A mnie wzywałaś, książę?

Wybacz, Agnieszko.

Doskonale, Peterze.

Znalazłeś najwłaściwsze słowa. Ślij.

Jak sądzisz, marszałku, czy król Polski wesprze nasze starania utrzymania

niezależności od Karola Luxemburgiego?

Czy może poświęci nas za dobra swojej polityki?

Dodąd król Kazimierz wywiązywał się z układów. Ale nie pomógł nam, kiedy czysi

atakowali Świdnice.

Mógł liczyć na to, że poradzimy sobie sami.

Nie na tym polega to już.

Ale ostatecznie wkroczył z wojskami na Śląsk. Koalicji nie zerwał. Ale zawsze

może to uczynić.

Raz ja, książę.

Dobrze byłoby wybadać, co zamierza król.

Tylko jak?

Bardzo prosto.

Zaprosimy go do Świdnicy.

Jeśli odrzuci naszą propozycję, będziemy mieli odpowiedź.

Królu, wybacz.

Sługa narzekał, że nie może się znaleźć.

Już chyba wiem dlaczego.

No, nie będę oszukiwał, że zajmowały mnie sprawy królestwa.

Rat jest ten, że mnie nie zwodzi.

Chcę, żebyś się rozmówił z Czechami.

Ja? Będziesz odpowiedzialny za rokowania z nimi.

Posłowie już jechali.

O, Czenko z Lipy, Konrad Falkenhayn.

Widziałem.

Podobno znasz Czenka.

Osobiście go wziąłem do niewoli. Dawno pamiętasz? Stary czasy. Nie mógł opuścić

Krakowa, więc upodobał sobie przebywanie w Karsmach.

w obecności naszych dziewek.

Da się z nim coś uzgadnić?

Rycerz, prosty człowiek, ale dogadamy się, król. I to jest właśnie twoje

zadanie. Czego mam, król, żądać?

Na razie niech oni mówią.

Ty milcz albo odpowiadaj ogólnie.

Wiadomo, jak papież zareagował na sprawy inkorporacji księstw śląskich?

Co przekazał mu legat?

Wezwałem suche wilka w tej sprawie.

Mam się upomnieć o niezależności księstwa Świdnickiego?

W dokumentach Karola nie ma nic. Ani o Świdnicy, ani o Jaworze.

Sprawdź, czy jest gotowy licy do Kazimierza i przyprowadź do mnie Nicela.

Oczywiście, tylko... Jeśli nadal chcę tu wrócić.

A ty, panie?

Nikol ma znajomości we Wrocławiu i Pradze, które teraz się przydadzą.

Zatem nie zamierzasz go karać, panie.

Przyprowadź go.

Proszę.

Nie wytrzymam tego dłużej.

Wypij to.

To zioła cię uspokoją.

Jesteś cały rozpalony. Nie, nie zadam uspokoju nigdy, nawet po śmierci.

Gumselu, to był tylko zły sen. Proszę, wypij to. To nie był zły sen!

Byłem u heretyków.

Ale do nich nie przystałeś.

Powinnaś mnie opuścić.

O siebie zadbać.

Jesteś moim mężem.

Nie opuszczę Cię w chorobie.

Pójdę po medyka.

Albo po duchownego.

Nie.

Polatko, bądź przy mnie.

Chwilę zapamiętam.

Wyjedźmy, proszę.

Nie ma dokąd uciec.

Mój ojciec... Zapraszał nas do Sierakowa. Pojedźmy tam, proszę.

Zobaczysz, że od razu poczujesz się lepiej.

Czekasz na godnego przeciwnika?

Czekam na Nikela.

Bynajmniej nie po to, by z nim grać w szachy, choć nie powiem, lubiłem

z nim partyjkę.

Przywrócisz go na zamek?

Sam nie wiem, co z nim począć.

Bardzo mnie zawiódł.

Najpierw zdradził moje plany wrogowi, a potem chował się jak szczur.

A wcześniej?

Wcześniej... Wcześniej był mi oddany.

Dlatego jego zdrada tak boli. Nickel się od ciebie nie odwrócił.

Przecież pomógł ci odzyskać Kamienną Górę.

Na wiele lat wiernej służby tylko raz zbłądził.

Jeśli tak na to spojrzeć, to... Jeden błąd nie powinien przekreślać całego

dobrego życia.

Dziękuję ci.

Czasami pomagasz zabrać mi myśli sprawniej niż moi dorad.

Do usług, książę.

Ale mam do ciebie prośbę.

Mów. Dla ciebie wszystko przecież wiesz.

Pojedźmy do Budy.

Odwiedźmy Annę.

Tylko ty potrafisz mnie ograć bez ruszenia pionów na szachownicy.

Zgodzisz się?

Twój ruch.

Wygląda tak samo jak Andrzej, kiedy był mały.

Ma takie same oczy i kształt uszu.

Identyczny.

Tak ci dziękuję, że go przywiozłaś. Niewielka w tym moja zasługa.

Zaprowadźcie Karolkę do sypialni, zaraz do was dołączę.

Bóg mi go zesłał.

Żebym mogła odpokutować swoje winy.

Niczemu nie jesteś winna, matko.

Jestem. Ale to maleństwo pozwoli mi się zrehabilitować.

Miłościwa pani.

Proszę mi wybaczyć, ale ta mała księżniczka ze Świdnicy czeka od rana na

spotkanie z tobą. Nie teraz.

Ale co mam jej powiedzieć?

Nie wiem, zajmijcie się nią, od tego tu jesteście.

Ja muszę ukołysać wnuka do snu.

Pamiętaj, nie patrz zbyt natarczywie na królową, bo pomyślisz, żeś głupia.

Zresztą to nie wypada, to brak szacunku.

Odpowiadaj na pytania, ale nie mów za dużo.

Odzywaj się krótko, znieźle i na temat.

Wiem, Ilso, mówiłaś to już wiele razy.

Królową zajmują teraz ważne sprawy.

Niestety nie znajdzie dzisiaj czasu dla ciebie.

Ale jak to?

Księżniczka przyjechała na zaproszenie królowej.

Została na audiencję, suknia, trzewiki.

Mówiono nam, że mamy czekać, a teraz dowiadujemy się, że czekałyśmy na darmo?

Nie mogę nic zrobić.

Jak królowa znajdzie czas, to was wedwie.

To jeszcze dziecko. Jak tak można?

Księżniczko.

Chcę do domu, do mateńki.

Papież uchyla się od arbitrażu?

Tak po prostu?

Papież Klemens nie widzi spornych kwestii między tobą, królu, a królem

Nie ma o czym rozstrzygać.

Uważa, że obaj dążycie do tego samego. Do pokoju.

A jego warunki sami ustalicie, bo jesteście zaprawieni w rządzeniu.

Rad jestem, ale nie pojmuję.

Legat wyjeżdżając odgrażał się, że będzie rekomendował poparcie dla Karola.

Świętej pamięci, biskup Grot.

Nałożył śmierć i dyktował długi list do papieża.

Może to ten list przekonał Klemensa do odstąpienia od arbitraża.

Co w nim było?

Pisarz biskupa uchylił rąbka tajemnicy.

Biskup Jan pisał, żeś, panie, porywczy, uparty i grzech nie jest ci

obcy.

Ale lepszego króla królestwo mieć nie mogło.

I że to on nastawił nieprzychylnie legata.

W chwili słabości.

Za co prosi Boga o wybaczenie w ostatniej godzinie życia.

Ja proszę o wybaczenie.

Nie spełnię oczekiwań, Polka.

Nie stanę do walki z Karolem.

Odzyskanie Śląska jest ponad nasze siły.

Ustępujesz Luksemburgom?

Muszę się pogodzić z ich panowaniem na Śląsku.

Masz skrupuły, panie.

Dobrze to tobie świadczy.

A czy dobrze o mnie świadczy, że dla własnego królestwa jestem w stanie

poświęcić siostrzeńca?

Który jest dla mnie jak brat.

Może to on obejmie po tobie tron.

Przyznam, że myślałem o tym.

Jesteśmy to winni Andrzejowi.

Ale mamy też inne dziecko na zamku. Te brata Nicebolka.

Choć nie rozumiem, po co ją tu wciągnęłaś. Mimo się on nie odpowiedni

Anna liczy już prawie dziesięć wiosen. Pięć kolejnych minie, nim się obejrzymy.

Niech wrosta w nasz ród.

Uczy się języka i zwyczajów.

Pamiętaj też, że dobre sojusze można zawierać za ręcinami dziecka.

Zatem gdzie ona jest?

Sprawdźmy, czy w ogóle się nadaje. Jeszcze będzie na to czas.

Dziś chciałabym się skupić na małym Karolu.

Celowo odwlekasz spotkanie z Anną.

Ze wszystkiego płynie jakaś nauka.

Niech się ćwiczy z cierpliwości.

Joanna prosiła, bym wyszedł.

Musisz mi pomóc.

Dla niej i dla mojej Heleny.

Wiem, że tracę rozum.

Mam złe myśli.

Bardzo złe.

Pomódlmy się razem.

Potem powiesz mi, co cię trafi.

Może będzie... Chcę na pomoc.

Wszystko.

Wlepię mnie tu, że ciemność mnie zagarnia.

Że zaraz w niej utonę.

Gunteru! Musisz mnie ukryć.

Już mnie szukają.

Sąd Boży da się mnie każdego. Nie Boży!

Sąd ludzki. Sądzą sługi diabła.

Nie! Nie chodź!

Nie chodź!

Nie chodź!

Wybacz. Najważniejsze, że Gunther chce się zmienić.

O tak.

Bardzo się stara.

Nigdy nie był specjalnie pobożny, a teraz modli się w każdej wolnej chwili.

Prosił Boga o przebaczenie.

Raczej o to, aby pomógł mu być lepszym człowiekiem.

Pan Rajbnik, chcę się z tobą widzieć, miłościwa pani.

Pani, czy Helena mówiła ci o zaproszeniu do ojca?

Wspominała, że nie chcesz jechać.

Jedźmy.

Jeśli pozwolisz, pani. Oczywiście. Nie widzę przeszkód, jeśli tylko Bolko

cię ze służby. Dziękuję, księżna.

Pójdę podyktować knicy do ojca.

Jeśli mogę.

Dziękuję,

pani.

Guncelu, czy to ma jakiś związek z procesami heretyków?

Czenko oprowadza Konrada po karczmach Krakowa.

W końcu znaje, jak tam rzekłeś, bardzo dobrze.

Co uzgodnili?

Chcą, abyś umorzył królowiczewskiemu dług. Nie bratał się z jego wrogami i

zobowiązał się wesprzeć go zbrojnie.

Odpowiedziałem im, że dopóki nie odzyska żywiem utraconych na rzecz zakonu, co

zresztą stało się z przyczyny Czechów, o takiej pomocy nie może być mowy.

Bardzo dobrze.

No jeśli jednak Czesi wesprą nas w walce o Pomorze, należyć im się będzie

wynagrodzenie. No a poza tym, od dnia podpisania umowy między Polakami a

Czechami przyjaźń będzie kwitła po wszeczach.

Karol łatkawie zapomniał, że był więziony w Kaliszu.

Byłoby zabawnie podpisać tam pokój.

Czesi proponują na mysłów.

Niech będzie, byle szybko.

W Piesno? Na ród?

Dimitry dodatkowo nie daje znaków życia.

No ale gdyby nie żył, wiedzielibyśmy o tym.

Nie daję znaków życia, bo pewnie się brata z likwinami i tatarami został być

lojalny, bo bać mnie.

Czas mu pokazać, że zbłądził.

Panie, księże litewski Olgierd Giedeminowicz ubram.

Ludwik i ja wyrażamy nadzieję, że rokowania pokojowe z Karolem

pójdą po twojej myśli.

Wszyscy mamy nadzieję na zakończenie wojny.

Nie wiesz się tylko udawić na krótka zimę.

Nie dosłyszałem.

I dobrze Władysławie, bo to nie miało się znaleźć w liście.

Na tym go zakończymy.

Tak jest pani.

Kiejstu Tijard dołaliśmy z bied, ale straciłem dwóch braci, dwie trzecie

Do końca życia będę pamiętał lód na strawie, czerwony od krwi.

Zakon to zaraza.

Szykujesz się zdobywać Ruś. We Lwowie, w Haliczu gadają. W pokoju z Czechami nie

mam jeszcze.

Kiejstu Tijard nie godzą się na twoje panowanie we Włodzimierzu, Haliczu,

w Łódzku.

Zdobędę tę ziemię, Olgierdzie.

To będzie wojna.

Pomów z braćmi, to nie będzie.

Mówiłem. Jej chlód ciągli na południe, nie odpuść.

Ziemie żyzne, a lwów, halicz, miasta bogate, nie odpuść.

A ja nie chcę wybierać między braćmi a tobą.

Ogierdziet, ty nie masz wyboru.

A ja nie ustąpię.