All language subtitles for Korona krolow odc 166

W poprzednim odcinku. To wzmocni twoje
serce. Mojemu sercu już.

Ja też o nie pomogą. Też chcę pożegnać
biskupa Jana.

Pożegnać? Nawet o tym nie myślę.

Grodnie był wesołą, robiąc mi taką
uprzejmość.

Kościół uznał tę księgę za dzieło
heretyckie. Przecież ta księga musiała

kosztować cały majątek.

Co temu szefrańcowi przyszło do głowy?

Uwodzić niewiastę księgą.

Wybacz mi.

Otóż... Wszystkie krzywdy, które ci
wyrządziłem.

Tak, to jest miłości do Pania.

Jest już?

Tak, Panie.

Nowy biskup w Krakowskiej właśnie
przybył zawiniony. Nastały nowe czasy

Zbigniewie. W świętej pamięci biskup
Grot był człowiekiem wielkiego ducha.

Ale jak przystało na ludzi tego pokroju,
zawsze wiedział lepiej.

Ale teraz będzie spokojniej. Z biskupem
Krzyżykiem na pewno dojdę do

porozumienia. Królu,

Krzyżyk nie żyje.

Właśnie się dowiedziałem.

Co się stało?

Morderstwo?

Zmarł na dżumę.

Ale towarzyszący mu w podróży, dziekan
kapituły, wykorzystał tę sytuację i

nakłonił papieża, by to jego nominował
na miejsce Szerzyka.

Pomogli mu doradcy, znający realia.

Piotr Szyżyk umarł na papieskim dworze,
więc papież mógł powołać następcę

biskupa Krakowa z pominięciem zdania
krakowskiej kapituły katedralnej.

Zapowiedz królowi, że przybył biskup
krakowski. Jan Bodzęta.

Nie uznam go.

Papież Klement go namaścił.

Dowiedziałem się właśnie, że Bodzęta
wystąpi już listownie do członków

krakowskiej o poparcie.

Nie traci czasu.

Ciało Piotra jeszcze nie ostygło, a on
już zdążył się urządzić.

Ponoć papieża przekonał do siebie w
przeciągu jednej niedzieli, od momentu

śmierci Szyżyka.

Nic dziwnego. W końcu szkolił go sam
grot.

Nawet z zaświatów.

jest w stanie pokrzyżować miszyki.

Panie, biskup krakowski Bodrenta czeka
na spotkanie.

Niech czeka.

Niech nie myśli, że jestem na jego
zawołanie.

Podniosłam mu te buty i mówię, że to się
przecież chodzić w tym nie da. No bo

cisną. A on mi na to słyszał, że on mi
pieniędzy nie zwróci. Bo robione na

i schodzone. No nie i już. Nie i już.

Co podać? Piwo.

A ja mu na to, że... Nie wie z kim
zadar, no.

Że ja w pierwszej ławce w kościele
siedzę i mam znajomości w Radzie Miasta.

Kogo? No jak to kogo?

Mówiłam, Mikołaja Jegera, byłego wójta.

Teraz możesz iść.

Po co?

Przecież mówiłam ci, czego się
dowiedziałam, no. A ty nadal nie dajesz

Bo ty jakieś brednie.

Teraz możesz się przekonać, że Regi
naprawdę mówi.

Idź.

Aude, a ty dokąd? Zaraz wrócę.

Co jej rzekłaś? Nie, spotkała matkę, o
odwiedziny prosiła. O czym to ja mówiłam

o tym szefie? No jak mu powiedziałam, to
od razu zrobił na dzisiaj.

Poprzednio czytaliśmy pouczający
fragment z Księgi Mądrości o

Dzisiaj przeczytamy fragment... Czasem z
Elżbietką wybierałyśmy fragment

zamkniętymi oczami. Mogę?

Pieśń nad pieśniami.

Różno szukać piękniejszych w Starym
Testamencie.

One mnie natchnęły, by tworzyć poematy
dla Ludwika.

Nie masz wyjścia, brat Wojciech.

Tutaj, proszę.

Miłość Twa przedniejsza od wina.

Woń Twych pachni deł słodka.

Olejek rozlany imię Twe, dlatego miłują
Cię dziewczęta.

Pociągnij mnie za sobą, pobiegnijmy.

Wprowadź mnie, Królu, w Twe komnaty.

Cieszyć się będziemy i weselić Tobą i
słabić Twą miłość nad winą.

Znajdę inny fragment, ten zbytnio was
smuci.

Dlaczego nie odpisał na żaden mój list?

Nie podobały mu się poematy, które mu
posyłałam.

Pani księciu, zmarł ojciec.

W Brandenburgii przeciwko Wittelsbachom
powstała opozycja. Twój mąż ma wojnę na

głowie. Może dlatego nie odpisuje.

Tylko wojnę nie pojmuje.

Lepko wziął mnie za żonę.

Jak byłabym mu opartym.

Nawet w żałobie nie chce mnie mieć.

Przestań. Ja nie wiem, kto ma gorzej.

Ona porzucona, czy ja?

Bóg o nas zapomniał?

Wręcz przeciwnie, pani.

O tych cierpiących Bóg troszczy się
najbardziej.

Dobry pasterz zostawia całe stado, żeby
odnaleźć tę jedną zagubioną owieczkę. Ja

mi tego dłużej nie zniosę.

Cały dwór hucz od plotek, a ja? Ja mam
udawać, że nic się nie dzieje?

Bo co mam robić, kiedy król miłuje inną?

Biskup Bodzęta, miłościwy panie.

Zbigniewie, dopilnuj by te listy jak
najszybciej obróciły kancelarię.

Dziękuję.

Bodzęta, królu.

Jeszcze rano spodziewałem się ujrzeć
tutaj biskupa Szyżeka.

Panie świeci nad jego duszą.

Dżuman zbiera prawdziwe żniwio.

Ale widać, Bóg tak chciał.

Tymczasem wjazd z Awinionu,
błogosławieństwo dla Ciebie, królu, od

Klementa. Szybko go przekonałeś, by Ci
powierzył biskupstwo krakowskie. Nie

wątpliwości, że się w tej roli sprawdzę
doskonale.

Co mu obiecałeś?

Nic.

Powiedziałem tylko, że leży mi głęboko
na sercu poprawa relacji kościoła i

państwa. Jako i mnie.

Zatem nie będziesz się sprzeciwiał, bym
pobierał dziesięciny z dóbr kościołów,

które ufunduję.

Na to nigdy nie będzie zgody. Jakże to?

Przecież papieżowi rzekłeś, że do niej
dążę.

Szukasz kogoś?

Nie. Nie?

To mógłbyś mnie śledzić, bo idziesz za
mną aż do samej karty.

Skąd? Ja tylko... spaceruję.

Może ja ci się podobam, co?

Ani trochę, jesteś stary.

Audrey, no to mów, jaki sekret kryje się
za tym twoim spacerem.

Nie mam żadnych sekretów.

Ale może ty je masz, panie Mikołaju?

Jakiż to pożar, mam ugasić.

Ten w sercu królowej.

Mówisz zagadkami, a ja dzisiaj nie mam
do tego głowy.

Królowa lęka się, że utraciła twą
miłość, panie.

A ta lajda urządza histerię za każdym
razem, kiedy krzywo na nią spojrzę. Albo

kiedy powiem, że nie mam dla niej czasu.

Mam dość jej humorów.

To coś więcej niż humory.

Powoduje nią rozpacz i bardzo cierpi.

Co za mnie?

Królowa po prostu czuje, że nie jest już
ci miłą, panie.

Ostatnio nie umiem z nią obcować.

Mierzi mnie jej poza cierpiętnicy.

W kościelnej krypcie jest więcej życia
niż w jej komnacie.

Trudno być jej szczęśliwą, kiedy wie,
że... Wiem, to moja wina, bo leję nad

Ukojenie znajduję w ramionach innej.

Przy niej czuję się szczęśliwy.

Przypomina mnie Anna.

Wybacz, panie, ale królowa Anna odeszła.

Wiem, że chcesz mi zapłacić za moje
grzechy.

Ale czy dzieło, nad którym się trudzę
każdego dnia, nie jest warte tej ofiary?

Myślę, panie, że gdybyś zechciał
odeprzeć pokusę, powierzając ją Bogu, on

wesprze cię we wszystkim, co robisz.

W budowaniu królewstwa również.

Ale przede wszystkim dać jej siłę, byś
na nowo uwierzył w małżeńską miłość.

Audrey?

Słyszałaś, że tu idziesz z Nikolajem?

To już po mieście nie wolno chodzić?

Żeby zaraz ktoś nie pomyślał, że go
śledzę?

Przyznaj się, że szłaś za nim.

Twój Mikołaj wszędzie widzi coś
podejrzanego.

I najczęściej ma rację.

Dowiedziałam się od Reginy, że twój
narzeczony chadza do jakiejś niewiasty i

chciałam to sprawdzić.

Ale skoro śmieszy cię to... Gdzie ona
jest?

Gdzie mieszka? Nie wiem, bo mnie nakrył
i nie mogłam go dalej śledzić.

Jak myśmy się widzieli, spieszyłaś?

No tak, ale tamta sprawa może poczekać.

A ja nie zdążyłem skraść ci buziaka.

Chciałam dwórkom iść precz. Nie chciałam
słuchać ich paplanina.

Ale ze mną zechcesz pomówić.

Z tobą zawsze.

Pamiętasz, jak na początku naszego
małżeństwa zbraliśmy się do Bolka, do

Świdnicy? Pamiętam.

Lacowaliśmy wtedy w lesie, a ty
przyszłaś do mojego namiotu i

obudziłaś mnie potałunkami.

A ty odpowiedziałeś to samo.

Do świtu nie wypuściłeś mnie z objęć.

A Oda i Juta?

Rankiem strzęły raban, że mnie porwano.

Chciałbym, żeby te chwile wróciły.

Ja też tego pragnę.

Wiem, że to ja jestem powodem twojego
smutku.

Przyszedłem po wybaczenie.

Czekam na tamtą Adela. Idę od wielu,
wielu dni.

Tyle jest ludzi wokół mnie, a ja czuję
się tak, jakby nikogo nie było.

Wiem, co możesz czuć, ale ja jestem.

Bóg ci połączył ze mną, a nie z
Małgorzatą. Ale co?

Całujesz mnie i myślisz o mnie? Nie
możesz o tym zapomnieć?

Mogę. Ja tylko potrzebuję trochę czasu.

Oszukujesz siebie i mnie.

Zazdrość dawno zabiła w tobie to, co
miłowałaś.

Kazimierz, nie zostawiaj mnie!

Król musi pożegnać się z nadzieją, że
będzie łatwo.

Bodzęta to przedłużenie biskupa Grota.
Byle by nie był gorsza od niego.

Mądrala.

Królu, przyprowadź Małgorzatę do mojej
komnaty i niech przyniosą wino.

Zwróć drzwo, panie. Mówcie.

Jak stanęliśmy pod Kamienną Górą, od
razu zorientowaliśmy się, że łatwo nie

będzie. Miasto było przygotowane do
odparcia dużo większych sił niż nasze.

Ale dokonaliście niemożliwego. Jak?

Podstępem, panie.

Ukryliśmy ludzi na wodach, pod sianem i
zostawiliśmy je pod murami.

Udając, że to zguba kupców, którzy
uciekli przed wojną.

Czesi chyba potrzebowali siana dla koni,
bo wciągnęli w wodę za bramę.

Genialne.

A potem to już szybko potoczyło się tak
szybko bramą otwartą przez naszych

resta, bo wtargnęła do miasta. Ten,
który wymyślił ten fortel właśnie

się o kilka wsi.

Mówcie, który to?

Chcieliście go złapać i doprowadzić do
lochu. Dobrze się ukrył. Szukałem go,

panie.

W końcu to mój krewny.

Rozesłałem ludzi.

Panie, Nikkel pojawił się pod Kamienną
Gorą, gdy już straciliśmy nadzieję na

odbicie miasta. Gdyby nie on, nie
opialibyśmy teraz zwycięstwa.

Pragnie zrehabilitować się w twoich
oczach, panie.

Stracił tam bratanka.

Bronicie go, jakbyście zapomnieli, że
mnie zdradził.

Czy według was pomoc pod Kamienną Górą
przykreśla jego winę?

Możesz odejść.

Helena, przyprowadź do mnie Annę.

Dobrze, pani.

Coś się stało?

Królowa Elżbieta zaprasza Annę na swój
dwór.

Wspominała o tym już wcześniej po
śmierci Henryka, a teraz ponawia

To wspaniale.

Węgierski dwór słynie z najlepszego
wychowania synów i córek możnych.

Wiem, że dla Anny to szansa na wspaniałe
życie, ale czy mogę ze spokojnym sercem

posłać ją na dwór, gdzie giną królewskie
dzieci?

Królowej zginął w Neapolu, a nie w
Budzie. Tego Anna będzie daleko ode

Ale najważniejsze, żeby miała w sobie
ludzi jej wespliwych. A królowa Elżbieta

nie pozwoli jej skrzywdzić.

Nie posłałabym tam Anny.

Ale Elżbieta powołuje się w liście na
wolę zmarłego Henryka.

Uważał, że Buda to najlepsze miejsce na
dochowanie księżniczki.

Wiem, że muszę robić to, co najlepsze
dla Anny, a nie dla mnie.

Pójdź już po nią, Helenu.

Dobrze, panie.

Wiem, że Nikol żałuje tego, co zrobił. A
panie żałuje, że wpuściłem te żmiję do

swojego domu. Rozumiem twoje wzburzenie,
panie, lecz ludzie się zmieniają.

Gunzelowi przebaczyłeś.

Gunzel nie popisał się rozsądkiem, ale
działał dla mnie, nie przeciwko mnie, a

to wielka różnica. Nickel porwał dwórkę
i groził jej śmierć. Nikt nie w koniec

tematu, Rudigerze!

Panie, czy mogę z tobą chwilę
porozmawiać?

Idź, zaraz do was dołączę.

Słyszałam, że Nickelbolt spławił się
podczas ataku na Kamienną Górę.

Tak, ale nie obawiaj się go. Nie
wpuszczaj na dwór kogoś, kto groził ci

śmiercią. Jesteś tutaj bezpieczna.
Doceniam to, panie, ale musisz wiedzieć,

Nickel nie chciał mnie zabić.

Trącił cię z urwiska?

Niecelowo.

Myślę, że Nickel się pogubił.

Niestety wiem coś o tym.

Jeden błąd pociąga ze sobą następny i
potem nie można tego zatrzymać.

Nie pojmuję. Bronisz go? Nie.

Nie, ale musisz wiedzieć, że ja mu
wybaczyłam.

To twoje prawo.

A moim obowiązkiem jest ukarać winnego.

Wiem, panie, i wierzę, że uczynisz to,
co dla nas wszystkich najlepsze.

Ale ja miałam mnóstwo szczęścia, że król
Kazimierz zechciał mi wybaczyć.

Jego dobroć przywróciła mnie światu.

I nigdy mu tego nie zapomnę.

Oteńko, nie bójmy się już z zabawkami.

Wiem, kochanie.

Mam dla ciebie niespodziankę.

Pamiętasz królową Elżbietę? Poznałyście
się kiedyś.

Chciałabyś pojechać na jej dwór?

Piękniejszy niż nasz?

Piękniejszy.

Większy i bezpieczniejszy.

Węgry to potęga.

Nikt nie może im zagrozić.

To chcę.

Zdobędziesz tam najlepsze wykształcenie.

Zobaczysz wielki świat.

Ale ty pojedziesz ze mną.

Muszę to powiedzieć Helenie.

Przekażcie Nickelowi, że chcę go
widzieć.

Wiedziałem, że żona rejbnita da żądał
karania.

Nikel może się nie stawić, obawiając się
kary, panie. Peterze, skoro Nikel

obawia się kary, cóż warto jest tego
skrucha?

Przyprowadźcie go i skończmy ten temat.

Zamiast tego świętujmy.

A jest co?

Kamienna Góra leży w strategicznym
miejscu. Będąc naszą, odsuwa od Świdnicy

granicę z trzechami.

Przynieście beczkę najlepszego wiozu.

Chcebyście wiedzieli, że doceniam wasze
starania.

Jesteśmy dumni, że możemy Ci służyć,
panie.

Jutro wyruszamy do Kamiennej Góry.

Nacieszyć oczy swoim zwycięstwem?

Naszym.

Naszym wspólnym zwycięstwem.

Dziś czuję, że jestem nie wszystko
stracone.

Zachowam niezależność świdnicy Jawora.
Panie?

Pokażę wszystkim, że nie można mnie
złamać. Zaraz napiszemy list do

Piotrze.

Dekret, w którym wcielił Śląsk i Łużyce
do korony Królestwa Czeskiego.

Wspomnieńciem księstwa Świdnicko
-Jaborskiego.

O nas nie ma ani słowa.

Co teraz będzie w naszym księstwie?