Original subtitles

W poprzednim odcinku

Po śmierci wokół jej ciała unęsiła się woni kwiatów.

Powiem, jej już to wystarcza, żeby się do niej modlić.

Nawet babka Jadwiga modliła się do niej o wstawiennictwo.

Wiesz, że Kinga nim wstąpiła do zakonu, miała na imię Kunegunda?

Wiem, moja droga.

Sączu, zdążyłaś mi już to trzy razy oznajmić.

Błagamy o pomoc wielmożnych.

Presto! Zniszczyli wszystko, spalili, nic nie mamy.

Kto? Przeklęci Czesi, ruszajmy. Nie, panie!

Węgrzy w pogoni za Czechami łupili co się da.

Podejdź.

Niech ci Bóg wynagrodzi miłościwa pani.

I niech was ma w opiece.

Ruszajmy, bo nie zdążymy przed zmokiem.

Przyklej ich los.

Ma zbyt dobre serce, panie.

A wojna to nie widok dla niewieścich oczu.

Szczęściem z rana ruszamy do Bawarii. W końcu opuścimy ten kraj.

Przybył starosta wrocławski negocjować w imieniu Karola Luksemburskiego.

Wprowadzić.

Przejdźmy od razu do rzeczy, Konradzie.

Jakie są wasze postulaty?

Domagamy się zaprzestania działań wojennych.

Polsce i Świdnicy powinno zależeć na zakończeniu wojny, a ja mam wszelkie

potencję, by uzgodnić warunki rozejmu.

Rozejmu? A czy wasz pan odda mi dług? A czy król będzie łaskaw wypłacić

księciu Morawskiemu Karolowi rekompensatę za porwanie i uwięzienie w

Uwięzienie? Królu.

Zbliżają się chorągwie Jaśka z Melsztyna i Andrzeja z Tęczyna.

Cechowi się nie udało, to ojciec to bije.

Duża rana medyka? Nie, tylko draśnięcie.

Bóg Cię, pogoniliśmy Czechów. Gdzie? Pod Pogonią. Ile lowem? Z traty. Naszych

padło niewielu. Czesi nie wrócą, nie odważą się.

Andrzej!

Módliłam się co dnia, żebyś rzekł wrócił. Oj, Bóg Cię wysłuchał, siostro.

króla!

Nie spałaś całą noc.

Zamrużę oczy. Chodź na chyj. Nie mogę.

Jak je zamykam, to wraca do mnie ten straszny serc, ten koszmar.

To przez tę nieszczęsną wojnę tyle potwornych wieści dociera. Śniło mi się,

Kazimierza mnie zamyka w wieży.

Bez drzwi, bez okien, bez jadła. Że mnie krzepie żywcem.

Sny zawsze trzeba odbierać na opa. Mi się tak śni, bo on mnie stracza.

Co mówisz, pani?

Król cię miłuje. W ramionach inne i jak widziałam Katarzyno, ja ich widziałam.

Tylko ja nie wiem, która to.

Królowo Adelaido.

Spokojnie. Nie bym mogła, to bym ją oddała, Katu.

To przez ten brak snu takie myśli.

Spróbuj się położyć.

No i to komu trzeba zapłać strażnikom? Ale za co? Niech powiedzą, z kim

Kazimierz spać za noce.

Nie wypada statecznej matronie przekupywać długiej. Ale królowej też

jak trzeba, to trzeba.

Dobrze, spróbuję.

Lecz obiecaj mi, że postarasz się zasnąć. Tak.

Choć w takiej sprawie lepiej się modlić niż wiedzieć.

Właśnie kazałem odprawić mszę za wasz szczęśliwy powrót. Mów, Jaśku.

Jan Luksemburski w Popochu wycofał się do Gliwic. No, a wygraliśmy bitwę. Dwie,

ale nie wojnę.

Pytku, cieszmy się ze zwycięstwa.

Armia Jana Luksemburskiego w dalszym ciągu jest niebezpieczna.

Jan już długo nie pożyje.

Zastąpi go Karol.

Nie mogę się doczekać.

Uważaj, syn tak samo zawzięty jak ojciec.

Mówisz o Melsztyńskich czy o Luksemburgach?

Przemyślę jeszcze ofertę wrocławian, zanim weźmę oficjalne posterstwo.

Jeśli rzeczywiście są w stanie powstrzymać Karola, to rozważę jakieś

kupców wrocławskich i czechich.

Możesz im to przekazać, na razie nieoficjalnie.

Chcesz, panie rozejmu?

Królestwu przyda się trochę spokoju. Ludzie muszą odetchnąć.

Nareszcie!

Żałuję, że nie mogłem wspomóc was w boju.

Będę miał dla ciebie misję, Pełko.

Jeszcze dziś wyruszysz z wrocławkim starostą omówić warunki rozdejmu.

Czekuj się.

Zdrowie! Zdrowie!

Zdrowie!

O, minister, zdaje się nie mieć do tego głowy. Jak każdy mężczyzna do kobiet

tych sukien.

Tak, dlatego właśnie Ciebie proszę o to, żebyś poszła do szwaczek i sprawdziła

skąd to opóźnienie.

Figie, o które prosiłaś pani.

Nie przypominam sobie.

Odejdź. Może zostawić półmisek w komnacie.

Ogłuchłaś?

Mam się wskazać drogę do kuchni?

Nie zbliżaj się do mojej żony.

Boisz się, że powinno dziecku?

Może powinnam.

Guncelu.

Ona nie chciała nic złego.

Wybacz, kochana.

Nie znoszę głupich bab.

Niech to na łóżko, proszę.

Proszę.

Gunsanu, ja... Spokojnie.

Niczego nie oczekuję.

Chcę jedynie być trochę blisko.

Mogę?

Tak.

Z każdym dniem piękniejesz.

Mogę?

Ból!

Panie, ksiądz Ewankowski ma.

Proszę tylko o chwilę. Recz w moich oczu. Dobrze, więc zaniosę figi pani.

Czekaj pięciu, że zaraz będę.

Mógłbym cię upić. Gdzie cię noszę?

Tylko dlatego żyjesz.

Ale bez języka też żyć możesz. Nie tylko mu nie powiem.

Nic nikomu nie powiem, jeśli mi pomożesz.

Czego chcesz?

Dla ciebie, panie, to nic, a dla mnie wiele.

Mój wuj jest bednarzem.

Od lat stara się o tytuł mistrza cechowego. Wstaw się za nim u księcia.

A przeniosę się do niego.

Tam będzie mi łatwiej z dzieckiem.

Wtedy zamilkniesz?

Katarzyno, gdzie królowa? Nie świętuje z nami zwycięstwa?

Królowa źle się czuje.

Miała nocne koszmary.

Wełka wyruszył do Wrocławia?

Tak, przed chwilą.

Państwo? Skąd wiedzieli, że przybędziemy?

Pani wzywałaś? Jest taka piękna pogoda. Może masz ochotę wybrać się z nami na

przechadzkę?

Chętnie, ale... Męża musi zapytać o zgodę.

Na wyjście? Jest taki strogi dla ciebie Helena?

Nie, pani.

Jest zawidać zazdrosna.

Iwza, zaczekaj na mnie w ogrodzie.

Mnie możesz powiedzieć prawdę.

Gunzel jest tak dobrym mężem.

Jest dla mnie tak czuły.

Twój uśmiech mówi sam za siebie.

Czuły mąż w łożu to skarb.

Nie o tym mówię, pani.

Helena, czy... Nie.

Jeszcze nie.

Ale już niedługo.

Coraz mniej się lękam, a coraz bardziej...

Pamiętaj tylko, że mężczyźni potrafią rozstawić wnyki i czekać na sarnę nawet

kilka dni.

Ale jeżeli ta nie przychodzi, zadowolą się byle ptaszyną.

Nie lękam się tego.

Gunzel mnie nie zdradzi.

Jesteś tego pewna? W przeszłości nie stronił od niewiast. Ale w przeszłości

nie był zakochany. A teraz jest.

Ufam w jego miłość.

Czego chcesz?

Mój wuj będzie czekał, gdy z wieczorem przyjdziesz.

Jesteś mi to winien.

Niczego nie jestem ci winien.

Przysięgnij, albo o wszystkim powiem Helenie.

Przyjdę.

Przysięgam.

Gdzie ten wielki pan?

Przyjdzie.

Jeżeli mnie okłamałaś, poniesiesz karę. Przekięgam. Powiedziałam, jak kazałeś,

panie.

To chowa tajemnicy?

Na pewno.

Schowaj miecz, bo to święte miejsce.

Żadne święte.

Siarką to czuć.

Władca tego świata.

Rządca świata tych ciemności.

Zostań jednym z nas.

Lucyfer da ci władzę.

Wielką władzę.

Księstwo Świdnickie upada.

Potrzeba wielkiej siły w eni Lucyfer. Goncaro.

Słonek, pieniądze, szczęście.

Jesteś wielkim rycerzem, Gunzelu, ale nikt cię nie docenia.

Tylko my.

Tylko my wiemy, że twoja porywczość jest darem od Lucifera.

Wyrzeknij się Chrystusa.

Wyrzeknij się go, Gunzelu.

Będziesz mieć wszystko.

Wracaj ze mną na zamek.

Ona jest moja.

A ty masz nas słuchać.

Znajdziemy cię.

Osożnie!

Kuchni ci dali gamoniu jeden?

Wiesz, że ten kapitan jest droższy niż dziesięciu takich jak ty?

A co nareszcie?

Marzę, żebyś się w końcu wynieśł. Dopilnowałeś wszystkiego?

Mam już dość tego kraków.

Król ciągle męczy mnie pytaniami o wsparcie naszych rycerzy.

Nie przynoszę dobrych wieści, panie.

Tylko nie mów, że Kunegun na nie gotowa. Mówiłem.

Rana wyruszamy do Bawary. Chodzi o jej posłag.

Król wypłacił tylko połowę.

Nie rozumiem.

A kiedy da drugą?

Rzecz w tym, że w ogóle nie chce wypłacić.

Chce mnie oszukać?

Mnie?

Syna cesarskiego?

Co zamierzasz, panie?

Rozmówić się z królem.

Królowa będzie zła.

Niech będzie.

I mnie stracę.

Nie będziesz się chyba chwalić rozmową z królem.

Nie mogę uczynić tego pełca.

Czego oczy nie widzą tego sercunierza, a pełka daleko.

Nie mogę.

Jeśli mi cię niemiły, odejdź.

Panie, książę Ludwik prosi o wizytę.

Jest środek nocy.

Wpuść mnie, panie! Musimy się odmówić.

Czekaj w auli.

Dokąd, pani?

Wiesz coś?

Strażnicy nie chcą nic mówić.

To może za mało im trwałaś.

Nieważne, ile bym dała. Nie zdradzą imienia królewskiej kochanki.

Boją się jego gniew. A mojego się nie boją.

Wybacz, pani.

Proszę, ziółka, pomogą ci zasnąć. Nie, niekiedy, Kazimierz.

Co chcesz uczynić? Ja muszę wiedzieć!

Pani, stój!

Nie.

Nie, nie. To nie.

Ten zostaw, Gabio.

Założę go jutro, gdy będę opuszczać Wawel.

Niezacenna ta osoba na podróż?

Z tymi burztynami czuję, jakby Elżbietka była przy mnie.

Nie mogę się doczekać wawerskiego dworu.

Myślisz, że mnie tam przyjmą, Gabio?

A to jest, że mnie nie polubią.

Z pewnością wszyscy od razu pokochają księżnę.

Już ja tego dopilnuję.

Tak się cieszę, że jedziesz ze mną, Gabio.

A może tę bransoletę?

Zakpiłeś sobie ze mnie!

Jaka była umowa?

Albo wypłacić cały postak... Albo co?

Nie ma wojska, nie ma całego postaku.

To wnuków też nie będzie!

Ludwigu! Wybacz najdroższa, ale jutro opuszczam babę!

Ojcze, co się stało?