Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Chcę prosić o rękę twojej córki.

Nie zgadzam się.

A cóż to za piękna księga?

To kronika mistrza Kadłubka, którą czytała nam babka Jadwiga.

Wezmę ją ze sobą.

Bardzo mądrze.

A to, Jagno, przyjmij ode mnie.

To zwierciadełko. Abyś o mnie pamiętała. Dziękuję, księżno.

A dla ciebie?

Mam rękawiczki. Dla mnie?

Takie piękne. Dziękuję.

Królowo.

Wejdź, proszę.

Chcę, abyś to zatrzymała.

Ale to nie po ciebie nakłonęło. Nie odmawiaj, proszę.

Należało do mojej matki.

Trzymała w niej ozdoby, którymi obdarowywał ją ojciec. Ale to cena

Dlaczego mi ją dajesz?

Jesteście tak różne, a zarazem tak podobne.

Matka też bez usta nie walczyła o ojca.

I bardzo go kochała.

Co piękno.

Ale życzę ci, by zawsze była pusta.

Dlaczego? Matka mówiła, że ojciec im częściej wyjeżdżał i im mniej miał dla

czasu, tym więcej klejnotów jej ofiarowywał.

Nie mierzę.

Wybacz, córko.

Sprawdzają, czy mój nowy miecz jest dobrze wyważony.

Wybornie.

Dziękuję, potaż.

Jolanta dzisiaj wstała o świcie i zaczęła śpiewać.

To pierwszy raz od dnia, kiedy... Czy

dziękowałam ci za to, że zgodziłeś się na jej ślub?

Wielokrotnie. To jeszcze raz dziękuję.

Śpiew Fiolenty to jest dobry jednak, że teraz wszystko dobrze się ułoży, prawda?

Hasso to świetny rycerz.

Myślę, że ma szczerze zamiary wobec Fiolenty, ale Ludwik... Nie ufam mu.

Dlaczego? Bo lubi zbytek i strojnie się nosi?

Bywałeś w świecie, musiałeś tam widzieć podobne zwyczaje.

Nie pojmuję, czemu akurat w nim tak cię rażą. Bywałem.

Nigdy w świecie nie widziałem męża, który dbałby o ułożenie płaszcza w

walki. Ale to nie przeszkadza Ludwikowi doskonale władać mieczem.

No nie powiedziałbym, że doskonale.

A właśnie w sieni oczekuje rycerz księcia Ludwika zaproszeniem. Dzisiaj na

organizuje jakiś turniej.

Zatem go odpraw.

Zgodziłeś się.

Powiedz, że musiałem jechać do Gołczy.

Wiem, że tu jesteś.

Mogłem mieć pilne wprawy.

Nie wypada odmawiać cenowi cesarza. A poza tym, jeżeli to rzeczywiście

to może ten nowy miecz przyniesie ci szczęście.

Ale to nie miecz decyduje o zwycięstwie, Tutko.

To w głowie dzieje się pojedynek.

Tam znajduje się sposób na pokonanie przeciwnika.

A ten rycerz to Hassowedel, prawda?

Mhm.

Śniło mi się dzisiaj, że przechadzałam się z Hassonem po ogrodzie.

I na liściach lśniły krople rosy. I nagle patrzę, a moja suknia jest cała w

rosie. I w co się przebierzesz, jeśli sen się spełni?

Pakuj się.

Matka przywiezie mi kufar z gołczy.

Jolenta nie wiedziała, że znajdzie tutaj swojego rycerza.

I że pojedzie z nim do zamku w Holsztynie.

Ale nie może jechać w jednej sukni.

Ja przyjechałam do Krakowa z małym kufrem.

Mam kilka sukien, ale na zachodzie się już w takich nie chodzi.

Nie mogę się tak pokazać w Holsztynie.

Wreszcie mówisz z sensem. Zaradzimy temu.

Szwaczki już uszyły dla mnie sukni, a teraz zajmą się twoimi.

Ale czy one znają najnowsze kroje?

Moje szwaczki? Oczywiście.

Wszystkie kroje sprowadzane są z Bolonii.

Ja czuję się taka szczęśliwa, jak chyba nigdy wcześniej.

I ręce mi drżą, i głowa mnie boli, i serce mnie czasem ukuje od tej miłości.

Tylko nie zdradzaj się z tym. Przed Hassanem? Przed jego matką. Nie wypada

tak otwarcie okazywać uczucie. Ale kiedy ja to chcę wykrzyczeć całemu światu?

Czy to jest normalne?

Normalne?

Doceniam twoją zgodę, panie.

Wiem, że miałeś inne plany wobec córki.

Nie mogłem postąpić inaczej.

Wiem, że martwisz się o nią, o jej przyszłość. To delikatne stworzenie

wyjedzie daleko do obcego kraju, w którym panują inne obyczaje.

Ale przysięgam.

Zrobię wszystko, żeby Jolenta była ze mną szczęśliwa.

Jest jedna rzecz, Hassan. Kocham ją, nie strudzę jej.

Zanim poślubisz Jolentę, powinieneś poznać prawdę.

Wtedy decydujesz, czy wytrwasz w swym postanowieniu.

Czy to prawda, że Kunat wchodził?

Pani, przysięgam, nic mnie z nim nie łączy. Wchodził czy nie?

Wchodził do pracy.

W takim razie powiedz mu, że na groby król Władysław ma być gotowy przed dniem

wszystkich wiernych zmarłych.

Dobrze, pani.

Nie bój się.

Ufam ci.

Jego nie chcę widzieć.

Teraz już rozumiem, dlaczego tak piękna dama jeszcze nie znalazła męża.

Musiałem to zadajeć przed wami, bo obojgu wam uszczędzi cierpienia.

Powiedz kto.

Pomieszczę ją.

Już zapłacił za to życie.

Zginął z mojej ręki.

Ale... Wyrozumiem, jeśli się wycofasz.

Dziękuję, że mi powiedziałeś.

Bo teraz wiem, jak mam ją miłować.

Będę jej strzegł jak oka w głowie, a rozpieszczał tak, żeby żaden cień z

przeszłości nie przesłonił jej pięknych oczu.

Pani.

Kulac przysyła.

Widziałaś tumbę? Tak.

Jest piękna.

Przepiękna. W życiu nie widziałam czegoś takiego.

A królowi ci się podoba? Tego nie wiem, pani, ale machły kul, no... Tak będzie

wyglądał podmach w twoim stanie, na pewno.

Sypka dzisiu, co?

Nie wiem jak to powiedzieć, ale on jest jak żywy.

Wygląda jakby spał tylko, a gdyby go dotknąć, to by się obudził. W ogóle nie

znasz na sztuce.

Ale widziałam kiedyś zmachłego, tuż po śmierci.

To tak jakby między życiem a śmiercią.

I ten nakobek pani, to jakby tyle lat po śmierci życie przywrócił.

I jest cały gotowy?

Powłaść nie mierzę.

Powiedz mu, że w święto zmarłych zrobimy dużą uroczystość.

Może to skruszy serce, mój mąż.

Nie godzi się! Młodec był zdrajcem i zasłużył na śmierć.

Jezu Maria.

Panie, wołajcie medyka.

Co tak stóicie? Wołamy...

Spróbować... Spróbować z innym mężczyzna.

Nie, nie, nie, nie, nie.

Nie mów tak, pani.

Pracuję nad miksturą, która być może ożywi twoją łomę. Ale kiedy ją

Nie wiem.

Potrzebuję więcej czasu.

Ani no, mikstura, ani inny mężczyzna mi nie pomogą.

Jestem dobrej myśli odnośnie mojej mikstury.

Ja nie potrafię kłamać. Nie umiem żyć w strachu przed tym, że prawda wyjdzie na

jaw.

I nie umiem czynić zło.

Nawet żaden mi nie chciał pomóc.

To co mi jeszcze zostało?

Nie przejmuj się, Piotrze. Skąd miałeś wiedzieć, jakie są zwyczaje na

dworach? To wyglądało tak prawdziwie.

I tak krew.

Myślę, że jest następną misją do Wyszehradu albo do Bawarii. Tam

Dziękuję, panie. Może następnym razem nie przyniosę ci tytułu. Sąże Ludwik

słynie z zamiłowania do odgrywania ten z życia króla Artura.

I oczywiście sam wciera się w jego postać.

Czy to już wszystko na dziś?

Zdaje się, że to dopiero początek. A teraz pieśni.

Nad tę niemożliwą. Oto rycerz nad rycerze. I

najpiękniejsza z królowych.

Lancelot i Ginewra. Nie zdoławszy jej mocy przezwyciężyć.

Do zguby przywiedli kraj. Król Artura i

siebie.

O, Gabija.

To marna tkanina.

Zlebarwiona, a zapłaciłabyś tak za bolońskie sukno. Co z tobą?

Nie pojmuję już tego świata, pani. Znowu masz problem z pamięcią?

Nie.

Doskonale pamiętam, jak mi się w dół, do ucha, czuła słówko o miłości.

Wójt. Mikołaj to niby kto inny.

Powiedział, że pójdzie ze mną na koniec świata. A jak przyszło co do ciebie,

nawet Berlin mu jest za daleko. Tak się mówi, Gawijo.

Tróbaduże używają takich słów, by oddać siłę swoich uczuć.

Pierwszy okleta się znalazł.

Właśnie tego mi trzeba było do święta.

Nie, Martufio. Los potrafi się niespodziewanie odmienić.

Chyba by nie.

Ja byłam tylko okrutna dla królewny Kunekunde.

A ona mi odpłaciła zechcem.

Bóg natchnął jej duszę łaską miłości.

Jestem rad, że miałem w tym swój mały udział, mogąc służyć przez lata jako

duszpasterz. Ale co ze mną?

Wyspowiada się ze swoich win, pani.

I wspólnie poprosimy o wybaczenie.

I łaskę dla ciebie.

Nie wzywałam siotana.

Ja byłam gotowa nawet sprzedać moją duszę, byleby tylko on mnie obdarzył

dzieckiem.

Ty, pani?

Ja wiem, że za to grozi stracenie, ale ja chcę ocalić moją duszę od ciemności.

Help me, ja.

Pomóż mi, Eliasz.

Połóż mi.

Teraz widzimy to tylko teatrum.

Ale po co je oglądać? Skoro wiadomo, kto zwycięży. Wiadomo, jestem pewny.

Muszę pomówić do Isameliaka.

To musicie zostać.

Wypilnuj, żeby nic nie wyszedł przed końcem. Inaczej wciąż go tu przeobrazi.

Wypilnuję, panie.

Teraz to już zdrowo przesadzili.

Co ze mną będzie?

Nikt nie straci cię za próby obcowania siłami nieczystymi.

Jesteś królową, pani.

Ciężko zgrzeszyłam.

Błogotrenie i twoje wybory. On cię zna najlepiej. Będę potępiona, aż ja tam

wziął moją duszę we władanie.

Nie masz w sobie szatana.

Widziałem takich ludzi.

Zło, które czyniły, budziło trwogę. Ich słowa były plugawe, pełne

pogardy. Ale ja też czyniłam źle.

Lecz pragniesz ratunku.

Szatan nie pozwoliłby ci tu dzisiaj przyjść, gdyby miał władzę nad twoją

Proś Boga o wybaczenie.

taki dobry Eliasz. To nie ja. To potęga miłości, która pochodzi od Boga.

Otworzyłeś mi oczy.

Dziękuję.

Gabija? Coś się stało?

Nie wasze wysokość.

Usiądź.

Proszę.

Co się dzieje?

Nie chcę, żebyś mnie słabała, pani, że jesteś skarży. Ale cię chcesz.

To widać.

Nie musisz jechać z królewną, jeżeli nie chcesz.

Pani Agunda to zrozumie. Ale mówiłaś pani, że... Ja wiem, co mówiła.

Tylko, że nie wszystko płynęło prosto z serca.

Ale jestem naprawdę martwa księżna.

Wiem, że na tym polega miłość i oddanie.

By być blisko.

Muszę jechać.

Dziękuję.

Znalazłem cię.

No biją.

Widzieliście jakaś mysz?

Wyszedł ze trzy pacierze temu, by spowiadać się u ojca Eliasza.

Ale ja właśnie wchodzę w oddali, jeszcze tam go nie ma.

Musieliście się minąć, pani.

Znajdę go i przekażę, że chcesz go widzieć.

Nie trzeba, sama go znajdę.

Nie mam być już wójtem. To przynajmniej będę miał znajomości handlowe w

księstwach niemieckich. I nauka jakaś z tego będzie.

Będziemy tam szczęśliwi.

Zobaczysz. Po razie.

Podstawiam wszak jeden warunek.

Jaki? Jeżeli nie będzie nam pasowało życie tam, wracamy.

Ja nie sprzedaję swojego warsztatu. Brat będzie go doglądał, żebyśmy mieli do

czego wrócić. Ale wiesz, no... Okrzepnie w nowym miejscu i nie będzie ciebie

potrzebować. Jestem tego pewien.

Ale ty mi musisz obiecać.

Jak nam się tam nie będzie wiodło, wracamy.

Obiecuję.

Chwyć, mróweczko, chwyć do mnie.

Chwyć, chwyć.