Original subtitles

W poprzednim odcinku. Pani?

Tak? To radość widzieć cię. Czy to jest powód, żeby wysyłać córkę do klasztoru?

A co jeśli dowie się prawdy?

Dostawię ją i upokorzę.

Napadać na czesarskiego sokolnika. Czy wyście poszaleli?

Do lochu z nim. Tości, panie.

Wiedź, bo ci zaraz drugie oko wyłupię. Chcę mieć dom.

Chcę mieć dom.

Tylko za pokus.

Obośmy je mnie ulegli.

Dzięki.

Bóg połączył dziś na wieki moją córkę Kunegundę i księcia Ludwiga z wielkiego

rodu Witzelsbachów.

Arcybiskupie, biskupie Janie, dziękuję za piękną ceremonię i światłą homilię.

Oby wasze małżeństwo było udane, trwałe i niezłomne jak sojusz między

naszymi państwami.

To zaszczyt móc nazwać się ojcem, królu.

To radość móc stanąć pod ołtarzem u boku niewiaty tak wspaniałej, mądrej.

Niczego jej nie brak, oprócz wad.

A ty, biskupie, mógł zapłać ci za to, że związek z ideałem uczyniłeś wiecznym.

całowałbym z wdzięcznością pieczęci pod układem naszych ojców.

Lecz dziś pragnę całować twoje piękne lito.

Przygodnie zebranie.

Obiecuję, że moje małżeństwo z Kunegundą będzie zapisane w księgach dla

potomnych jako przykład dla najbardziej udanego sojuszu miłosnego i

politycznego.

Rozpocznijmy zatem usztę. Cigodny panie, pozwól się chwilę wstrzymać. Mam

niespodziankę dla wszystkich, ale na cześć mojej ukochanej.

Czy jedno?

Pierwszą dla małżonki. Na pewno nie ostatnią.

Czarnia racica!

Jelenia porożet! Kto chce zobaczyć pies?

I może nie panowie, czy w Bawarii. Psy gadają ludzkim głosem? A bo u nas w

Krakowie tak.

Zły pies, co dziś i za dzień.

Dlaczego na modelu grają, co dziś i za dzień?

Nie, teraz!

Mnie kopiesz, to będzie to twoją tani kopię.

Zapraszamy do Krakowa.

Gdy na modelu wesele, cały Kraków się wesele. Co wy wypowiacie?

Nie zawracajcie panom głowy. My nie zawracamy głowy, my napełniamy je

Panowie pozwolą, że ja odprowadzę do miejsca odpoczynku. Bardzo proszę. Niech

wielmożni sobie wybiorą. Dobruszka.

Odpoczynek czy na salę?

Niespodzianki w małżeństwie nigdy dobrze nie wróżą. Nie badaj się, biskupie. Na

szczęście ciebie to nie dotyczy.

Krakowskiego grodu córa.

Diament w polskiej koronie.

Najpiękniejsza z niebiast córa.

Stała się życia mego darem.

Pieśń się kazałem ułożyć w twoim języku, pani. Aby twoi poddani mogli się nią

cieszyć razem z nami.

Wszystkie dni i noce, które przyjdzie spędzić razem, były przepełnione

szczęściem, jak dziś przed ołtarzem.

Niechaj sojusz sercami związany, których młodość miłość fali, będzie trwały,

wieczny, wielki, przetrwa przez wieki, jako wzór doskonały.

Jestem lepszym kandydatem.

Więcej mogę dać.

Od niego mam złoto płotkowe.

Ode mnie dostaniesz dwie.

Za mną stój lud, a za mną papież.

To jest cokolwiek.

To jest ten, co go pobili.

Farid, mój Boże.

Miodu.

Proszę.

Czy wielbożny pan życzy sobie pieczonej gęsi?

Ptaków nie jadam. Żyję dzięki nim. Ale... Kaszel.

Kaszel, proszę.

Już kaszel.

Dalej!

Za mną stoi lud!

A za mną papież!

Może im przerwać.

Po co tę zlotę pod kowy przypominać?

Bo to wiemy, co gościu obrazi. Mam na wszystko baczenie.

Jeśli tu z Bawarczykami wybuchnie awantura... Moja w tym głowa, żeby

Wtedy też była w tym twoja głowa i co?

Sokolnika pobili.

Ledwo uszedł z życiem.

Co wybrać, jak obaj dajecie to samo?

On tego nie ma!

Na czwe ręce składam pani.

Groch?

Masz i ty żarenko?

Od ciebie.

Drodzy panowie i panie, nie liczy się miłowanie,

tylko posiadanie.

O, także dobrze, że zniesiono ten stary wycaj.

Teraz poranny posiłek jemy w mniejszym gronie.

I słusznie, bo rano lepiej oczyścić umysł modlitwa, niż dawać się dworskim

plotkom. Piękne słowa, Pani.

Modlitwa jest najlepszą tarczą przed złymi językami.

O, te słowa jakby z nieba spadły, księże biskupie.

Jako człowiek dworski winżuję koncept. Jako wielny kłaniam się pokojnie z

podziwu.

A czy konflikt z papieżem nie zachwiał Twoją wiarą, książe?

O, gdyby ludzkie waści miały zachwiać zimachem wiarę, księże biskupie, twoja

katedra nie stałaby przy Kulewskim Zamku.

Ojcze, co się stało?

Jeszcze wczoraj lepiej sięgałaś głową ponad dół, a dzisiaj?

Szkoda, że twoja matka nie dożyła tej chwili.

Wiem, że teraz patrzy na nas skóry.

Dlaczego odciągasz mnie od towarzystwa, ojcze?

Kochasz go?

Będę oddaną i pomocną żoną.

Ale powiedz, że go kochasz.

Zawsze czułam Twą miłość i staranie o Ciebie.

Wybierając dla mnie takiego męża sprawiłeś, że moje życie jest

snu.

Pani, zatańczymy?

Cało dzisiaj dzień wesela.

Samuelu, przetrz jej stół i daj piwa na mój koszt. Na mój koszt. A może zagramy?

Co ty, a ty nie miałeś zakazane gier pod karą gardła? Ja nie. Pajda, pajda, tak?

Próbuj ich oszukać, to kat twoimi kośćmi zagra. Za

tyle?

Jedna przyspiewka.

Za tyle?

Całe widowisko.

A o czym?

Panie, jak obrazek malowany bez skazy.

Gdyby nie służba u księcia, to bym w ogóle z Krakowa nie wyjeżdżał.

Tyle tu obrazków.

Osobno występów nie dajemy.

Zabieraj grosz.

Zatrzymaj go sobie.

Panie, to nie wypada.

Pani, ja nie mogę dłużej się powstrzymywać.

O czym mówisz, panie?

Naprawdę nie wiesz?

Odkąd cię ujrzałem, moje serce należy tylko do ciebie.

Pani, nie czujesz tego samego, co ja?

Chcę prosić o twoją rękę. Panie!

Twój ojciec mnie unika. Twoje starania są daremne.

Dlaczego? Ojciec przeznaczył mnie do klasztoru.

Pani, jeśli Boga miłujesz, to nie mogę stanąć na tej drodze, ale każdego innego

wyzwałbym na pojedynek. Nie, nie dla mnie habit.

Ale ojca wola.

Czyli nie jestem się obojętny.

Ale mój los jest przesądzony.

Nie chciałeś mnie wynagrodzić za samo śpiewanie?

Za pieśni miał być groch.

A grosz?

Tego nie znałam.

Może się już nic nie wydarzy.

A co ma się wydarzyć?

Muszę iść.

Miej na nich oko.

Tylko żeby Bawarskim włosy z głowy nie spadł.

A umiem głowy ścinać, umiem jej pilnować.

Bywa.

Biskup grodzna osobiście ojca Hasso Wedla. Nie ojca, tylko wuja, niewieścia

pamięć. Słyszy, co chce.

Poznałem wuja Wedla w Awinionie. W Awinionie?

Wedlowie to więc zapewne pobożny ród. I bogaty.

Mają wielkie posiadłości w Holsztynie, a sam ród jest lubieńcem cesarza.

Że też kawaler takim majątkiem nie ma jeszcze żony?

Biskup wybaczy.

Złożony jestem tymi spacerami. Wracajmy do stołu.

Biskup to ma szczęście.

Choć w stanie duchownym, a nigdy nie jest tam.

Książę poznają to cudzka, małżonka ochmistrza nie mierzy.

Poznałem już twojego męża.

Zaraz będę podziwiał jego waletność.

Jak to?

Mówią, że ochmistrz świetny z fechtunku.

Przekonamy się.

Księże biskupie, zapraszam na popis. Na zamku modne teraz popisy.

Mój mąż będzie walczył? Dla takiej damy jak ty walczyłbym co dzień.

A z kim?

Z moim najlepszym wycerzem, Hasso Bedlen.

O Boże.

Słyszę dzwon nieszczęścia w twoim głowie. Przecież to tylko uciechy.

Ale te uciechy mogą się skończyć śmiercią.

Nie wolno z nim tu być.

Nie miałeś być w kaczmie, powiedziałem.

Mnie twoje rozkazy obchodzą. Gabio, byliśmy umówieni.

No to nie przyszło.

Stój! Ty tak własna uli?

Tak chodzi go do chlebu.

Ale ja... Zdejdź mi z oczu.

Chcę pomówić.

Mów. Teraz.

Ale tu jest dla tłoczno.

Ja wystarczyłem co duże czasu.

Zmarnowała na tej swojej... O nie, nie, nie.

Idziemy.

Walczą jakby na pchatę. Bo to rycerze, a nie wesołkowie.

To

tylko

popór. A jeżeli ojciec to zabije? Nie zabije.

Na oczach cesarza.

Sprywałeś?

Nie chcesz już więcej być wójtem? Nie.

Nie, chcę mieć czas.

Dwa rodziny.

To jest głupiec, bo nie masz rodziny.

A ja ci na głupca nie pisałam.

Czy ty nie rozumiesz?

Ja chcę po prostu z tobą żyć. Nikolaj, lubisz swój urząd.

Pewnie znów cię wybiorą.

Mianują.

I co?

Wrócisz do ziemiotła?

Nie wierzę. To jakby król.

Na powrót skakiwał do kołyski. Albo jakby rycia śmierć zamieniał na

Chcę zwyczajnego życia.

Mam warsztat.

Zostanę w Radzie Miejskiej.

Kim? Frajczą, tak jak kiedyś. Ale odzyskam własne życie i więcej czasu, bo

mamy go zbyt wiele.

Tylko nie jedź za królewną.

Królewna jest dla mnie jak córka.

Nie, to twoja rodzina.

Jeszcze nie pojadę królowanie, gdy więcej nie pozwoli mi wrócić do Bawel.

Późba to jedynie, co potrafię. No potem, jak szukujesz. Stać raz.

To ma być to twoje życie?

No.

To czemu ja mam zostać?

Ty jedź ze mną.

Taki z hardy. Jedź ze mną do Bawarii.

Co ja miałbym tam niby robić?

Miłować mnie.

I mieć to swoje zwyczajne życie.

Nie zgadzam się.

Jak to?

Odmowa gościowi?

Odmowa zwycięzcy?

Kim jest pan Iwiarta?

Czórką człowieka, który podjął decyzję.

Nasi ojcowie też je za nas podejmowali.

Ich woli zmienić ci nie daje.

Kul, cesarz, ale rycerz?

Dał wygrać twojemu Hassanowi, widziałem.

Naprawdę?

Oszukał, a później upokorzył.

Teraz powinien ten twój niemierza zadośćuczynić gościom.

Rozwiąż mnie.

Dobruszka, rozwiąż mnie.

Na szczęście, żeś pana nie trafił. No, że nie trafił to jedno, ale że baba go

zlała dzbanem przez łeb.

Warto było dać grosza za takie widowisko.

Ręce jej powinny zwiędnąć. A tobie lep uchwać za takie pomysły.

Nie żal ci życia narażać dla baby.

A gdybyś rzekł, że ona twoją żoną... Zresztą współczuję cię takiej małżonki.

Wybacz, wziąłem ją za przytecznicę.

O, Dobruszkiwara!

Było minęło.

Rozwiąż mnie.

Dobruszku, kochanie, rozwiąż mnie.

A... Będziesz grzeczny?

Pilnuj ją, tyczka, pilnuj.

Co?

Gdzie moja cakwa?

Garać go pozabijam!

Tego pan szuka to? To jest... Ty gadzie... Dosyć!

Dosyć awantur na dzisiaj!

A za to, że dałeś wygrać mojemu rycerzowi?

Zwyciężył mnie.

I to powód, żeby odmówić mocowo?

Iolanta pisana jest Bogu, pójdzie do klasztoru.

Czasami życie podaje inne rozwiązania.

Jak dziś?

Nie jest godna tak wspaniałego rycerza.

Taka skromność.

Zdaje mi się fałszywą.

Odmowa twoja niemiężo stawia mnie kłopocie, ponieważ obiecałem mojemu

Hatsunomi nagrodę.

Jestem przekonany, że ją otrzymanie musi to być Jolenta.

Każdy człowiek zasługuje na miłość.

Nawet kiedy nie podawałaś się ona innym ludziom.

Nie mierzę.

Ja, księże Bawarski, proszę o rękę twojej córki Jolenty w imieniu mojego

Hasso Wedla.

Odmówisz mi?

Cechowskiemu synowi?

Mężowi Kunegundy?

Słuki twojego króla?

Wiem.

Zgoda.

Książę.

Doskonała decyzja.