Original subtitles

W poprzednim odcinku. Chcesz, panie, zmierzyć się z nimi w polu? Przeciwnie.

Okrążymy ich w tempie.

To dzięki tobie zadam słodyć macierzyństwo? Będę matką? To zaszczyt i

bronić zamku, w którym przebywasz królową.

Piękny ślub.

Niczym ślubny wianek w ciąży, niczym korona cierniowa.

Postanowiłem przekazać jawor tobie. Po mojej śmierci połączysz nasze księstwa.

Jan z wojskiem wciąż idzie na Benzin.

Mamy przewagę, wykorzystajmy to. Naprzód!

Król kazał mnie wpuszczać! W drogi!

Król!

Wybacz, to pilne.

Mów.

A jak tam nasi? Utrzymali Rybnik? Tak, Pszczynę też.

No więc w czym rzecz?

W żelach mała załoga. Moglibyśmy zaatakować, dopóki nie dostaną posiłków.

No to nie tracimy czasu.

Przekaż ludziom, żeby się szykowali.

Tak, panie.

Panie, zostań jeszcze.

Przecież wojna może poczekać.

Ubieraj się.

Panie.

która słowem poczęłaś i porodziłaś Zbawiciela Świata.

Miej w opiece króla Kazimiera, zdobywcę pszczyny i

rybnika.

Wysłuchaj wołania naszego.

Proś za nami miłosiernie syna Twego o pomyślność i bezpieczny

powrót królewskich wojsk.

Pani,

wybacz. Jutanie teraz.

Ponoć nadjeżdża książe Ludwik. Kto?

Książe Bawachski Ludwik, syn cesarza. Mój narzeczony?

Teraz, kiedy ojca nie ma?

Czy marszałek dworu wrócił już do swojej włości? Tak, pani, widziałam go. W

takim razie poszli po niego i po Specimidza. Musimy godnie powitać syna

A ja?

A ty się musisz przygotować.

Poszli też po ochmistrz.

Wybacz, pani.

Osza księcia widać z murów.

Kraków gotowy do obrony. Co mamy robić?

Mamy udawać, że się nic nie dzieje, kiedy na murach katapulty i kadzie ze

Ale przecież wiedzą, że jest wojna. Niech zobaczą nasza siła.

Pokażmy Ludwiku, że jesteśmy w stanie obronić zamek, w którym się znajduje.

zawiodę cię, pani.

Nie jestem gotowa, by przyjąć narzeczonego.

Mój Boże, w czym ja mu się pokażę?

Pomóż królewna się przygotować i znajdź najpiękniejszą suknię.

Nie wtracuj się.

Mówiłaś pani, że mam się go obawiać. Ale to były żarcy. A ty zrozumiałaś

wszystko na opak. A jeśli to prawda?

Jeśli Ludwik okaże się tyranem i dyspotą? Nie obawiaj się go.

Pomyślę raczej o tym, co zrobić, żeby pociął, że jesteś godna saci u jego

Bo jesteś.

I jej mąż wychodzi z hołdu, nie? I do mną. Ja uciekam przez mur.

O, pani ochmistrzyni! O, pani ochmistrzyni, dzień wesołym czyni.

Siadamy.

A co tam pani ochmistrzyni tak chowa?

No to ja biegnę.

Cztery takie znajdę i do końca życia będę miał co jeść i pić.

Kto szuka, znajduje. W Biblii tak stoi, więc to musi być prawda.

Ktoś tylko wie, gdzie cię szukać.

Ja wiem, co on tam po koniach znajdzie.

Zamiast złota. Ten zgubił złoto pod kowy na drodę i nie wrócił po nią.

Książę.

Pięty Tarski.

Orszak taki miły, że końca nie było widać.

Ja pierwszy raz w życiu coś takiego widziała.

Panowie, dwóry, rycerze, zdobne światy.

Tyle złota.

Mogę zobaczyć? Nie.

Pani ochmistrzyni za te złote płatkowy do lochu trafi.

Niby za co?

Że kradziona.

Za kradzież.

Ty mi zazdrościsz?

Dlatego takie rzeczy gadaj.

Chcesz mi tę radość zniepsuć?

Żydowi zawsze wiatr w oczy.

To niekubilny dziś złote podkowy.

A ja żadnej nie znalazłem.

Chodźcie z kodłami.

A wy weźcie blat.

Wiele się podziewał, marszałku.

Chwała Bogu, wróciłem na czas.

Taki zaszczyt, syn Cetarza.

A miałem zostać do kolejnej niedzieli w domu ojca.

I kto wtedy przywitałby Ludwiga?

Nie ma ludzi niezastąpionych.

Oprócz marszałka dworu, który musi zarządzać wszystkimi.

Gdzie są te krzesła?

Ponoć w orszaku cesarskim jego kucharz jedzie. Nie wpuszczę do kuchni. A to

czemu? Choćby i sam papież miał przyjechać, do kuchni nie wpuszczę.

ostatnich wydarzeniach.

Ostrożności nigdy za wiele.

Chociaż Ludwik może czuć się urażony naszą nieufnością. Weź od cesarskiego

kucharza listę ulubionych przysmaków Ludwiga.

Nasi kucharze nie gorsi od cesarskich, poradzą sobie.

I tym sposobem i wilk sycy, i owsta cała.

Trzeba cesarskich miodem częstować przy każdej okazji. Po miodzie wszystko

wygląda lepiej.

Lepiej, żeby dobrze wyglądało bez miodu. Na trzeźwo, prawda Piotrze?

No gdzie są te krzesła?

Miejsce dla księcia pomorkiego Warcisława!

Już wyrucha! Już! Szybko!

Uciekaj! Uciekaj!

Witajcie, wielbaczne panie! Proszę, siadajcie! Co podać?

Polewkę, mięśniwo! Obędzie się.

Świnie u mnie lepiej jezą.

Piwa polejcie.

Pokażcie drogę na zamek.

Już, już, już, już, już, panie.

Skąd on się wziął?

Co, rozpiechła pewnie, bo taki zły.

Mogę coś przyrządzić specjalnie dla ciebie, panie. Co tylko zechcesz. Piwa,

powiedziałem. Tak, tak, tak.

Jeszcze taki orzęta tacy sami?

Ten naszej królewny też?

Król nie dałby swojej córki takiemu.

Przybywacie na ślub, panie?

Tak.

Z listami od brata mego Bogusława i jego żony Elżbiety.

Księżna przybyć na ślub nie mogła, bo brzemienna, ale podarek siostrze

przeczyła.

Podarek? A cóż to za podarek?

Daj spokój, wielmożne bopado!

Chodź!

Dlaczego fajnie niepostrzątane?

Książę Bawarski dzisiaj wstawia swojego rumaka. Jego koń nie będzie w łanie

stał. To roboty!

Pełny obcyg w mieście.

Żeby tylko jakiegoś nieszczęścia na Kraków nie sprowadził. Straże i czujki

stanowiskach. To wystarczy? Skoro właściwie nieprzyjaciel będzie po naszej

stronie murów. Ważne słowo. To ludzie przyszłego męża królewny Kunegundy.

Dacie sobie rękę obciąć, panie, że wśród nich nie będzie żadnego wpierwa, które

by mogło otruć królewny.

Bramy obstawione?

Tak. Na murach mamy cechowych w gotowości. Kościoły także mamy pełne.

którzy wolą się modlić o zakończenie wojny zamiast walczyć. Dobrze, niech się

modlą. Tym, co walczą, modlitwa się przyda.

Panie, Jan ruszył od zachodu.

Dokąd zmierza? Nie ma wątpliwości, idzie na Kraków. Więc jednak.

Kraków się obroni, ura dowodzi.

Co rozkażesz królu?

Otoczymy ich.

Świdnica.

Kraków. Jan atakuje tędy.

My będziemy tuż za nim.

A od południa wojska węgierskie.

Mam dobre przeczucie.

Śniło mi się, że na Wawelu pojawił się młodzieniec.

Jak wrócę, będzie syn.

Za dziedzica! Za króla!

Za króla!

Macie czas. Macie czas, póki gości nie dotarli.

Pani, jak tu zdążyć? Musicie.

Uczta ma być wspaniała. Mają być kapłony, pieczyste, kołacze.

Uwijajcie się.

Ludwik młody, ale na największych dworach bywał. Jak go tu olśnić? Tym

się postaraj. Jak nie ma dachcyli, to je wykopcie spod ziemi. Jak piwa braknie,

to kupujcie. Bo śni się ludzie. Niech szukają. Dziece da, niech podkupują,

przepłacają. Pani, zrobimy wszystko, żeby syn cesarza wywiózł z Bawelu jak

najlepsze wspomnienia. Dobrze, idzie. Sznel.

Pani!

Przyjechani. Ludwik właśnie siada z konia.

To zaprowadź go do komnat. Niech odpocznie po podróż.

Szybko. Iść do królewny Kunegundy. Zobacz, czy jest gotowa, żeby przywitać

narzeczony.

Co robisz, Ofermo? Gdzie słonina psia jego mać?

Szybciej, szybciej!

Czego się pęta? Bo... bo pochwyć czy nie stanąła mnie na drodze?

Szaleje ten, czy nie jebiście wszyscy?

Pytaczki z tym, na Wawel wjechał. Oj, z powodu tego dzieciaka zachowujecie,

jakby wam rodzą odjęło.

Bo to pierwszy wielki pan na Wawelu?

Zabieraj te kapłany.

Pani oficyni.

Tak, to ja.

Chodź do Wedel.

Mój pan, księże Ludwig, kazał sobie przynieść łakocie. Macie tu coś?

Jest popiarniki, marcypanie i figi.

Do picia piwo, bez goryczki i koniecznie w złotym pucharze. Mój pan z innych nie

pije.

Co do złota, ja.

Znalazła? Złoto pod kowie.

Pewnie was.

Nasza.

Złota.

Pozłatana zaledwie.

Zatrzymaj ją, pani.

Na szczęście.

Ojciec wielmi mówił o zamkach w Prandenburgii i Bawarii.

Mówił, że słyną z przepychu.

Starannie idrapujcie, żeby było widać haft.

I rozłóżcie smocze języki. One uchronią przy truciznach. Będą się pięknie

prezentować. Obych. Nie chcę zawieść królu. Tak mi zależy, kto żyje.

Wiem, wiem, pani.

Pan Bóg mu dał taką dobrą żonę.

Ciągle powinien dziękować za to niebiosą.

Wybaczcie, pani.

Książę Pomorski Barcisław.

Barcisław? Czego on tu szuka?

Pani.

Cóż za niespodziewana wizyta. Co się do nas prowadza, książę?

Przywiozłem prezent dla królewny Kunegundy od jej siostry, księżnej

listy od książęcej pary.

Spójrz, pani.

Robota naszych mistrzów.

A czemu sami nie przyjechali? Czyżby księżna obawiała się wojny?

Nie, pani.

Spodziewa się pierwszego potomka.

Poleciła mi, aby mi tobie, pani, życzył tego samego błogosławieństwa.

O groszu?

Nie wszystko złoto to się świeci.

Prawda. Tylko ja wiem, ile przez złoto krzywd ludzkiej i biednej.

Bawimy się, a już jutro nas wszystkich może nie być.

Co ty mówisz?

Na murach mało rycerzy. A cechowi, jak się zwiedzieli orszaku księcia, to

pobiegli do domu. Wolą zarobić, a nie bronić.

A wojska króla daleko.

Królowa Adelaida!

Jak widzisz, panie, wszystko przygotowane.

Janie, nie mów przy Ludwik nic o tym, że mamy wojnę.

Książe Bawarski Ludwik Wittelsbach.

Wiele słyszałem o urodzie polskiej kulowej, ale prawda nie oddaje plotek.

Jesteś prawdziwym klejnotem, pani.

Witamy na Bawalu, książe. Twoja obecność tu to dla nas prawdziwa radość. Moja

radość jest większa?

gdyż nareszcie poznał moją wybankę.

Szkoda tylko, że król przy tym nie ma.

Okutna wojna zaprawiła, ale dobry Bóg w łaskawości swej zostawił Cię u jego

boku, Panie, abyś... Królewna Kunegunda!

Wydawało mi się, że dobrze znam języki, ale nie poznałem słów, które oddałyby

to, co czuję.

Z tej książę.

Całym sercem.

Pamiętasz mnie?

Przed ciebie nie dostałem nagrody od księcia Bogusława.

Gdzie? Mówię do ciebie.

Nic złego nie zrobiłem.

Powiem królowej o twoich umizgach do księżnej Elżbiety.

Niczym nie uchybiłem, królewnia. Teraz, kiedy księżna Brzemienna, jesteś na

mojej łasce.

Jedno słowo do mojego brata i... A może powinienem

porozmawiać z cesarskim synem?

Skoroś miałeś podnieść oczy na Elżbietę, możesz też na jej siostrę. Nie

oczerniaj królewie.

Chodzisz mi, psie?

Zważ, do kogo mówisz.

Przyjechałeś tu oczerniać królewskie córki?

Przyjechałem wspierać króla.

Jest wojna.

Tak.

Jest wojna.

Dlaczego ze mną Kazimierz tak nie tańczy?

Może Ludwigowi łatwiej jest wyrazić to, co czuje, a trzeba być ślepym, żeby nie

zauważyć, co.

Jest zachwycony królewną.

Nic, co o nim mówiłaś, pani, się nie sprawdziło.

Przed czasem lepiej miło się zaskoczyć, prawda?

Jeszcze tego tu przywiało.

Lękałem się tego spotkania.

Ja również.

Teraz mi się zdaje, jakbym całe życie czekał, by spojrzeć w Twoje oczy, Pani.

Wybacz, nie chciałem Cię wystreszyć tym wyznaniem.

Nie wystresowałeś, lecz uradowałeś.

Mnie uradować niełatwo, ani zadziwić.

I Pani dokonałaś tego jednego spojrzenia.

Witaj król! Drodzy króle! Witaj!

Panie, książę wawarski Ludwik dotarł już na Wawel. Z wojskiem? Ludwik z

orszakiem, 300 ludzi.

Rycerzy nie więcej niż 200.

A król Jan?

Dalej idzie na Kraków.

Wiedzą, że tu jesteśmy, mimo to oni zawrócili.

Odwrót! Wracamy na Wawel!

Na koń!

Na koń!

Nie zdążymy!

Proszę miłosierny, nie zdążymy przed Czechami!