Original subtitles

W poprzednim odcinku. Tyle lat służby. Jak mogłaś dracić? Grozi lihać, bo

płacili złoto. Chcesz znaleźć czeskie szpiegi?

Idź, że do nich zaprowadzi.

Król z Wojtkiem niebawem rusza na Śląsk. Wodwe cię da atak na księstwo

Świdnickie. Pojedzie przez Będzin.

Przepuść mnie! Przepuść mnie, albo ją zabiję!

Wiedziałeś, że Nikel zdradził? Nie krył się z sympatią do Czechów.

Ty zdrajcą! Nie jestem zdrajcą! Popełniłem błąd i go odkupię!

Helenko, Helenko!

To dla ciebie.

Och, tamą plotłaś?

Uff, dziękuję.

Prosiłam cię, żebyś zwolniła.

Biega po zamku jak jakiejś źrebie, ledwo żyje.

Aleś ty piękna, Helenko.

Wezmiesz w nim ślub? O nie, do ślubu to nie wypada.

Wezmę w nim ślub, kochanie.

Pieselska córka, jak jakaś chłopka w blykwiatkach na głowie. I znowu.

To jest bardzo piękny wianek.

Powieszę ją przy kulkach różanych.

Niech przejdzie ich zapachem.

Ty głupia dziewczynko, coś ty zrobiła!

Przepraszam, przysięgam, nie chciałam.

Trzeba posypać plamy solą. Idę za nimi w suknię do kraczek.

Prędko.

One będą wiedziały, co robić.

To jest zły znak.

To jest zły znak.

Wybywałeś, panie? Tak.

Kunczko, zostaw na stamych.

Mów, Kiczoldzie.

Gunzel wrócił ze zwiadu?

Jeszcze nie.

Niedobrze. Mówił, że nie będzie zapuszczał się daleko.

A jeśli wpadli w zasadkę?

Do diabła nie powinienem był go podsyłać.

Gunzel nie pozwoli się pojmalać.

Przecież niedługo jego zaślubiny.

Wojska czeskie odeszły daleko.

Wierzę, że Gunzel przyniesie ci same dobre wieści, panie.

Czesi tak łatwo nie odpuszczą. Ale Czesi odeszły daleko. Tak, ale Karol nie

daruje mi, że odparłem jego oblężenie. W ten czy inny sposób będzie chciał mnie

zmusić do złożenia hołdu.

Wezwij Rudigera i Petera.

Jakaś klątwa nade mną ciąży.

Weronikowo, idź proszę.

To tylko kilka plan.

A jak nie uda się ich wywabić?

To znajdziemy ci inną suknię.

Szczęście w małżeństwie nie jest mi pisane. Te plamy to jest znak.

Przestań. Po prostu boisz się zaślubin jak każda z nas.

Dlaczego to jest takie trudne?

Ty przynajmniej znasz swojego męża i wiesz, że cię miłuje. To wielki

Ja też go miłuję.

Tak bardzo.

I będziesz z nim szczęśliwa, jestem tego pewna.

Wiemy już, gdzie jest Nickel?

Wszyscy go szukaliśmy.

Przepadł jak kamień w wodę.

Tak, z nieuczechów.

Wiem, że to do mnie masz żal, książe. Tak, do ciebie. Bo to twój krewny i

powinieneś go zatrzymać. Albo przynajmniej mnie uprzedzić.

A tak, Czesi już pewnie wszystko nadwiedzą.

Nie ma pewności, że odbiegł do nich.

Jestem przekonany, że król Jan zna już liczebność naszych wojsk i stan naszej

dałogi. Książe, radzę, że nikt by tego nie zdradził.

Tyle lat był tu ochmistrzem. Brał udział w naszych naradach. Zna wszystkie nasze

słabości. Wie, jakie mamy trudności, że Wittelsbachowie milczą, że król

Kazimierz zwleka z pomocą. Król Jan wprawdzie ślety, ale że broniliśmy się

to wie. Karol na pewno mu doniósł. Dobrze, starczy już tych czarnych myśli.

Gdzież jest Gunther?

Wypadałoby, żeby stawił się na własnym ślubie.

Jest wojna. Sprawy księrca, widać, przekłada nad swoją pomyślność.

Tak, ale odwołać dla ślubiny?

Niewiasty nam tego nie darują.

Książę, weselem musi być.

Jest wojna, ale życie musi toczyć się dalej.

Żeby było o co walczyć.

Będzie jak karzysz, panie.

I sprawdź, czy są jakieś wieści z Krakowa.

Może Kazimierza ruszyło sumienie.

Lepiej by jego wojsko ruszyło, nie sumienie.

Może to Gunzel?

Dwieści z trzech. Mów.

Wielkie wojska ruszyły w kierunku Śląska. Gdzie zamierzają uderzyć? Tego

wiadomo, ale idą na wschód w naszą stronę. Kto dowodzi?

Arcybiskup Pratki, Arnos z Pardubit. A wielu ich?

Siła, panie. Dwa tysiące rycerzy.

Ruszamy. Chorągwie gotowe. Ludzie czekają. Zwołaj na radę.

Kanclerza wciąż nie ma. Nie ma. Ojciec też jeszcze nie wrócił.

Wezwij Jurę i Pełkę. Natychmiast.

Ostatnio co noc odwiedza twoje łoże, pani. Tak, to prawda.

Kazimierz okazuje mi dużo miłości i zaangażowanie w łoże. Bogu dzięki.

Miejmy nadzieję, że po wasze szczęście wkrótce zaowocuje.

Muszę iść się pomodlić w kaplice.

Sama.

Boże wszechmogący, miej nas w Twojej opiece.

Antragora.

Magia, korzeń płodności.

Jezu.

Ktoś musiał tu podrzucić królowej.

Panowie, potrzebuję trzech informacji.

Co z Węgrami? Co z cesarzem?

Czy udał się nasz fortel z czeskimi szpiegami? Mówcie. Z trzech ratów same

wieści. Król Ludwik czeka na znak.

Najemnicy gotowi do wymarszu. Świetnie.

A Wiedelsbachowie? Coś postanowili? Wysłali jakieś listy?

Niestety nic. Żadnych wieści.

Żadnych rycerzy.

Posłałem do nich gońca.

Ale mamy przecież z nimi układ na wypadek wojny. Dłużej nie będziemy

Chcesz, panie, bez nich wjechać na Śląsk?

Sytuacja się zmieniła. Musimy stawić im czoło, jak bolko. Ale przecież... Ale

książę przecież ich pokonał. Co nie znaczy, że ma walczyć sam.

A co z tymi szpiegami? Kiedy oni wyjechali?

Niedzielę temu.

Jeżeli uwierzyli idziemu i przekazali tołtywa informację, to się myślą,

że idziemy tędy.

No będzie.

I tam pokierują swoje wojska. To trzeba sprawdzać. Pytajcie o wieści cały czas.

Chcesz, panie, zmierzyć się z nimi w polu?

Rzeciwnie.

Okrążymy ich tędy.

Księstwo Radziborskie.

Kiedy ruszamy?

Natychmiast.

Biuro.

A dla ciebie mam zadanie najważniejsze.

To Ty?

Ty sprawiłeś, że mąż mnie miłuje?

To dzięki Tobie zadam słodycz macierzyństwo?

Enty, matko?

Czy to ten z strzeluści piekielnych?

Dawno Cię tu nie widziałem, pani.

Nie martw się.

Pan wybaczyć się opieszało już w modłach.

Zawsze wybacza.

Czasem wydaje się, że czytasz w ludzi jak w księgi.

Widziałem, że się z czymś zmagasz.

Mówisz, że mam coś na sumienie?

Nie chciałem cię urazić, panie.

Chodziło mi o to, że wszyscy grzeszymy.

Nawet najbardziej niewinne istoty zbaczają czasem z właściwej drogi. A to

a to zwykłym zaniedbaniem.

Mogę Ciebie słuchać, rozgrzeszyć w imię Pana.

Gorąco tego pragnę.

Jednak najpierw chciałabym się przygotować.

Pomodlisz się ze mną za pokój w Królestwie?

Zodkupiłam.

Zabij mnie.

Milcz. Królowna bezpieczna, żyje?

Milcz, nic mi nie powiem.

Zabij mnie.

Dla zdrajców śmierć to łaska.

Co?

Boisz się?

Zacznę jak królu rozkażę.

Ale mogę obiecać ci nędzny szczerze, że to będzie straszna i długa śmierć.

Wszyscy wyjdą.

Aż będą błagać tak jak ty teraz błagasz o twój zgon.

Każda kołań.

Każdy kawałek skóry cię zaboli, nim z tobą skończę.

Król, król, król, niech szczeźnie na wojny tylko cierpienie jej przyniósł. Co

brędzisz? Zabij mnie.

Milcz.

On nie umie miłować.

Nie żałujesz, że go zdradziłem.

Nie zasługuję ani na jej miłość, ani na moją wierność.

Skończysz poprawę przez wodne szczety. Tak jest!

Janie, osobiście przypilnujesz nowego podczaszego i krajczego.

Tak zrobię, król. Za bezpieczeństwo mojej rodziny odpowiadasz głową.

Zostawiam się z mocną załogą. Liczę, że w razie ataku obronisz Wawel.

Ruszajmy, panie!

A niewiasty i podkomorzy Jura na pewno sobie poradzą. Dziękuję za zaufanie.

Wezwi wielkorządce. Niech informuje o nastrojach w mieście. Niektórzy

mieszczanie sprzyjają Czechom. Bądź czujny.

I przypilnuj naszego wójta, żeby nie powtórzyła się historia Alberta.

Wierzę, że zwyciężysz, król.

Zwyciężę dla ciebie, pani.

Ty módl się o szczęśliwy powrót naszych chorągwi i opiekuj się Kunegundą. Tak

będzie.

Jura będzie się tobą opiekował.

To zaszczyt i honor bronić zamku, w którym przebywasz, królowo.

Ile się czujesz?

Zakręciło mi się w głowie.

Nic dzisiaj nie jadłam, tyle było roboty z tym ślubem.

Piękny ślub.

A Helenie bardzo do twarzy w tym wianeku.

Jeśli ten ślubny wianek ciąży niczym korona cierniowa, niech jej cierpi do

mojego bólu.

Spodziewałem się ciebie wcześniej.

Na przykład, kiedy trwały walki.

Gorzkie to powitanie.

Ale wszystko.

Cieszę się, że sam dałem otwór Wojskom Czeskim.

I podziwiam cię za to, Bolko.

Do prawdy?

Zawsze podziwiałeś mojego brata.

To prawda.

I wciąż współczuję ci jego śmierci. Pamiętam, co mówiłeś na jego pogrzebie.

że tylko on był godzien nosić twoje imię.

Henryk.

Świętuję cię zwycięstwo.

Świętować będziemy, jak wygramy wojnę, a nie jedną bitwę.

Przetrwałeś trudne obrężenie.

Tak, wiem. Ale na tym się nie odkończę.

Widzę, że stałeś się mocniejszy.

Nie tylko w bitwie, ale i w języku.

Czym mogę służyć, stryju?

Śpieszno mi naucz to weselu.

Musimy pomówić, to ważne.

Nie będziesz żałował.

Jak no?

Dlaczego nie bawisz się za wszystkimi?

Opisuję, jak inni się bawią, pani, co mi sprawia radość.

Płaczesz.

Tęsknię za domem, pań.

Za domem czy za ukochanym?

Niezrozumiejsza, księżno. Świnica jest wspaniała. Rozumiem więcej niż to się

wydaje. Już poprosiłam Petera, żeby odbiły cię na wawel.

Księżno?

Jak na nas opuszcza.

Jak to?

Wraca do Krakowa.

Ale mam nadzieję, Helena, że z tobą nie muszę się żegnać.

I że mąż pozwoli ci zostać z nami na zamku.

Dziękuję, pani.

Dziękuję za wszystko.

Co ona ma, czego ja nie mam?

Co takiego jest w Helenie, powiedz?

Sama nie wiem.

Nie doceniam jej przebiegłości.

Wszystkich sobie owinęła wokół palca.

Ma wszystko, czego chciała. Przyjaźń księżna i męża.

A ty zostałaś z niczym.

Wybacz, że nie wsparłem cię podczas obleżenia.

Tylko po to przybyłeś?

Przepraszać? Rozumiem swoją gorycz. Tak, rozumiesz.

Możni odmówili udziału w wojnie. Wiesz, że i na to są spotowy. Bolko, lud się

buntuje, boją się.

Raczej powiedz prawdę, że nie boją się Luksemburgów, tylko im sprzyjają.

Wiesz mi, że to nie była łatwa decyzja. Stryju, ja nie wiem jak długo dam

jeszcze radę walczyć sam.

Nie wiem, czy w ogóle dam radę.

Jeśli Kazimierz nie pomoże, to... Tego nie wiesz.

Ale mam dla ciebie wieść, która może podtrzymać cię na duchu.

Jako?

Jak pamiętasz, zamierzałem przekazać moje księstwo twojemu bratu.

Naprawdę myślisz, że... Daj mi dokończyć.

Kiedy przekazujesz swojej włości komuś, kto nic nie ma, ufasz, że będzie o nie

dbał.

Jak dajesz komuś, kto ma już dom, wiesz, że nigdy nie będzie najważniejszy.

Wierz mi, ja cieszyłbym się, gdyby Henryk rządził Jaworem.

Niech również go brak.

To, jak walczyłeś o Świdnicę, przekonało mnie.

Olko, postanowiłem przekazać jawor Tobie.

Po mojej śmierci połączysz nasze księstwa.

A ja tu czekam.

Proszę, Łucelu, proszę.

Łucelu,

przestań, proszę.

Przestań, Łucelu, proszę.

Przestań. Tak długo na to czekałem.

Łucelu, przestań, proszę, przestań.

Niebo nam strzyja.

Rozbijmy tu obóz.

Musimy wkroczyć do księstwa Raciborskiego, zanim Czesi się

Królu!

Królu!

Królu!

Możemy bezpiecznie ruszać dalej.

Mów, co wiesz. Gdzie król Jan? Gdzie Karol? Jak przewidziałeś, panie. Jan z

wojskiem wciąż idzie na Benzin.

Uwierzyli. Dali się nabrać. Szpiedzy przekazali, co chcieliśmy.

Mamy przewagę, wykorzystajmy to. Naprzód!

Naprzód!