Original subtitles

Chcę pomóc.

Wykupcie na to Jana Jurę.

Proszę, Mikołaju.

Najlepsza obsługa w mieście.

Moja mróweczka.

A mówiłaś, że się dzisiaj nie spotkamy.

Tak, ale... Stręskniłaś się za tobą.

Stręskniłaś się za mną?

Nie przy ludziach.

Jak nie? Jak będziesz moją żoną, to będę cię całował całymi dniami.

I to podczas jarmarku. No właśnie przy ludziach.

Całymi dniami?

Całymi dniami.

To ci język skołować jeje.

Ja się tego nie lękam.

Będę być ty mnie całował.

No powiedz, ile mam jeszcze czekać na moją rubeczkę? Mikołaj, ja ci już

powiedziała.

Dopiero kiedy królewna Kunegunda pójdzie za mąż.

A tak, tak. i opuści Wawel i Traków.

Ale właśnie, no spójrz tylko, ile piękności zjeżdża się codziennie do

Ja nie zwracam na nie uwagi.

Zwykło do mojej... No przecież wiesz, że będę czekał. Choćby całą wieczność.

Ale wiesz, starzeję się.

A jak nie podołam?

O Boże, ile będzie trzeba czekać na ten ślub?

Proszę, proszę, Gabija.

Tobie też?

Zostań. Bolka z Agnieszką zaraz będą.

Powinniśmy ich powitać.

Wiesz, co tam się wydarzyło?

Zmarł brat Bolka, Henryk.

Powinniśmy im serdeczne powitanie. Spójrz na mnie.

Pójść na mnie jak na żonę. Ty ciągle porównujesz mnie z Anną. Myślę o niej,

jest matką moich córek. A jak ja ci mam urodzić dzieci, kiedy z większą

czułością patrzysz na swoją zbroję?

Zimniejsza jesteś od niej.

Bo tu jest zimno!

Panie!

Odejdź.

Książę Bolko.

Jego orszak właśnie wjechał na wal.

Zapraszam do auli, panie.

Czeka już na was gorący rosół.

Nie przypadam za rosołem.

Miodu dajcie.

I dla mnie miodu, panie podczasy.

Tak, panie.

Bolko, Agnieszko. Witaj, królu.

Zmęczeni. Od dwóch dni was wypatrujemy.

Straszne mrody.

Chodźmy, dogrzejecie się.

Pójdę do królowej, jeżeli pozwolicie.

Wolka co ci?

Trudy podróży.

Przecież widzę, że coś się trafi.

Jakiż bym miał mieć powód.

Przecież sam król prosił mnie do siebie na Narodzenie Pańskie.

Pisałem do ciebie.

Nadal boleję nad śmiercią Henryka.

Ale przecież też bym go tu zaprosił.

Podziękowałbym mu za pomoc w rozmowach pokojowych. Nie wspominajmy mojego

Ale czemu o tym nie mówić? Miał zasługi.

Koźmierzu, gdybyś nie zajął wschowy, gdybyś w ogóle nie wkroczył na Śląsk,

byłoby sporu. To przez ciebie Henryk nie żyje. To dla mnie jak to go wypełna

rozmowę.

Jasne. Wolałbyś, żebym to ja zginął, jeśli się dziwisz, że chłodno się witam,

tak? Nie moja wina, że zginął wracając pod Oleśnicę. Racja.

Moja. Moja wina, bo chciałem ci pomóc i posłałem brata, żeby was godził.

Mogłem stać za Chinowskim i Oleśnickim i już być z wojskiem na siebie.

Boleje nad śmiercią Henryka. Ale przynajmniej umarł jak bohater. Jak

Ty straciłeś rycerza.

Ja brata.

Przecież jesteśmy rodziną.

Pamiętasz o tym królu, kiedy ci wygodnie.

I zaprosiłeś mnie tylko dlatego, że czekasz na poselstwo od sztucarza

I z chojem. Tak się cieszę, że w tym roku będzie nas więcej czekać. Święta

Narodzenia Pańskie. W końcu Wawel zacznie tętnić życiem.

Przyjedzie tyle gości.

Przyjedzie Jagna.

Cuchka z Petymier. Pamiętasz ją, Agnieszka?

Przyjedzie Owka, Jaśkowa ziona, ze swoim małym spytkiem.

Pacholę jeszcze, a taki jest waleczny, jak pachamciwy rycerz.

Myślę, że ma coś z Jaśka, ale Trina Owki mówi, że z niej też było niezłe ziółko.

Coś powiedziała mnie tak?

To nie twoja wina.

Po prostu cieszyłam się, że te święta spędzę tuląc własne dziecko.

Byłam przed nami.

Utraciłam dziecko Adelaidu. Ja nie wiedziałam. Tak mi przykro.

Bóg chciał czegoś innego niż ja.

Trzeba zgadzać się z jego wolą.

A ty myślisz, że to jego wola?

A nie uważasz, że jest przeciwnie?

Czy nie na to on uczynił ciebie księżna, a mnie królowa, żebyśmy rodziły dzieci?

Żebyśmy dały następstwę tron?

W krzyżu nie tylko łaska królową, ale też cierpienie.

Ale ja się nie chcę mu poddawać. Ja nie spocznę, póki nie znajdę rozwiązania,

jak urodzić syn.

Ja ani razu nie byłam przy nadziei.

Ani razu.

Wiesz, jak to jest?

Być żona król i ani razu nie wydać plon?

Jałowa ziemia.

Tak na mnie patrzy król.

Mój mąż.

Ale niedługo spojrzy na mnie inaczej.

Co chcesz zrobić?

Szukam sporu.

A jak go znajdę, to pomogę i tobie.

Uchodzimy naszym mężom, silnych, mocnych synów, królów.

Zobaczysz, Agnieszka.

Pójdę odpocząć.

Urodzimy królów, Agnieszka.

Urodzimy królów.

Mam nadzieję, że do ślubu Kunegundy z Ludwikiem Wittersbachem dojdzie jak

najszybciej. Ja też.

To już z nim jest ważne dla Ancy.

Cieszę mnie, że pomagasz mi układać się z cesarem.

Robię to tylko dla Kunegundy.

Nosi imię po mojej matce. A dla naszych układów nie?

Co do schowy, umawialiśmy się zupełnie inaczej.

Ale ja nie robię tego dla siebie. Tylko dla królestwa.

To jest powinność wobec ojca. Spróbuj to zrozumieć. Ja też miałem powinność.

Wobec brata.

Przysięgałem matce, że będę zawsze chronił go i wspierał. Zawsze!

Chowasz jego córkę. Zawsze byłeś z nim blisko.

Nawet wtedy, kiedy... No przykro to mówić, ale stracił zmysły.

Ale miał dobrą śmierć.

Rycerza, a nie szaleńca.

A wschowa to nie jest tylko skrawek ziemi. To jest misja zlecona mi przez

a twojego dziada.

Ale ja zdobyłbym ją dla ciebie bez walki.

Mogłeś dać mi więcej czasu.

Niezbędnie wskurał. Skąd wiesz?

Nie wiem, ale czasu nie cofniemy. A silne królestwo polskie to silne

świdnickie. Musimy trzymać się razem.

Kazimierzu, nie nad wszystkim można panować.

Nawet gdy jesteście królem.

Los was ostatnio ciężko doświadczył.

Tak blisko było potomka.

Tyle radości mojej i Agnieszki.

Zbyt wiele na raz.

Najpierw śmierć brata, potem utrata dziecka.

Ten ból rozumiem aż nadto.

Daj jej czas.

Moja Anna jakoś zwyciężyła rozpacz.

A jeśli one cierpią przez nas?

Ani ja, ani ty nie możemy doczekać synów.

Jakby jaka klątwa nad nami wisiała.

Tylko my dostaliśmy.

Jeszcześmy nie pomarli.

Jutro święto narodzenia pańskiego. Może los się odmieni.

Wypocząłeś po tchudach podróży, panie?

Noc krótka.

Dłuższa, gdy się ją spędzę samotnie.

Kiedy wy, pani, spałyście, my wypatrywaliśmy znaków na niebie.

Tak, na niebie.

O, i nie boczyła nam naszego witkupa.

Ponajdźmy najlepszego wina.

Nie odmówię.

Laudetur. Dla chwały Pana przynoszę wieści.

Znakomite. Przynoszę dobre wieści. Oby, uważaj biskupie, bo dziś słowo ciałem

się staje.

Otóż nasi bracia i ojcowie duchowni przedstawią dziś

rzecz o gwieździe.

Na zamku? W katedrze, ale procesję tu zaczniemy.

Próbuję.

Dawno nie słyszałam czegoś tak pięknego.

Jakby tym śpiewem anieli kładli mi dłonie na sercu. A dlaczego to jest po

polsku, a nie po łacinie?

Tam dokonałem wykładu na naszą mowę.

Nie wszyscy w Krakowie mówią po łacinie, a język kościoła wszędzie jednaki.

Księżno, nie pozwolę, żebyś poczuła się obco.

Już czuję, jaką rolę dla mnie przygotowałeś.

Tylko stan duchowny może wziąć udział. Ale za twój wysiłek król musi zapłacić.

Za dobra kościoła.

Przyjmę i zapłatę.

Chodźcie! Wchodźcie!

Zachodźcie!

Widzisz, wójcie?

Święta ludzie bardziej ludzcy nawet i dla kata.

Ludzie zawsze będą tylko ludźmi.

A ty przyjdź do katedry.

Widowisko będzie.

O gwiezdy.

Biskup Krakowski bardzo się postarał.

A ja tam nie pojmuję tych śpiebów. Zostanę w chałupie.

Nie, ale po nas temu będzie. Tak, żeby każdy mógł pojąć.

No przecież wobec Boga wszyscy równi. Na sądzie ostatecznym i kat, i wójt, i

król. Jednak oznaczą.

A my na Babel idziemy. A to my radość na Babel przyniesiemy.

Tak, tak. Co tam was brakowało? Ani mi się baczy. Bo z Boga nie ma żartu.

Wójcie, święta gra jest dla wszystkich.

Biskup zapraszał głupich też. Dokładnie takich jak my.

O, ale wójt z tą brodą to woł może zagrać, co wita wstające boże dziecię.

no, no.

Ani słowa więcej.

Ani słowa.

A tu was mam. Tu was znalazłem.

Oddawaj widły wsi, synu!

A gdzie on się podział?

Jak to gdzie?

Diabeł go ogonem nakrył.

Jak podróż? Zmęczona?

Zmęczył mnie czas w Szczecinie. Co, u Elżbiety?

Tyle listów do ojca posłałam. Błagałam, żebym nie wrócił na Wawel. No i? W końcu

Elżbieta zlikwidowała i sama mnie odesłała. Przecież wiesz, że ojciec chce

dobrze. Ojciec chce, żebym była jak najdalej od Karla.

A właśnie, nie wiesz, czy on... No wie, czekał na mnie?

List wysłał, ale list często zwodzi.

Ty chyba nie myślisz, że ja się interesuję życiem medyka królowej.

Zabierz mnie na Wawel. Nie widziałaś się jeszcze z ojcem. A on chce się ze mną

widzieć?

Pojechałam, bo tak... Chciał, nie jestem z tym, którego miłuję, bo tak chcę.

Robię wszystko, co mi każe. Jestem coraz bardziej nieszczęśliwa.

Przecież wiesz, że ojciec ma swoje lata. Nie dokładaj mu zmartwień. To, że chcę

szczęścia, jest dla ojca zmartwieniem. Tak, jeżeli tym szczęściem jest Karl.

Mówię ci, że ojciec chce dla ciebie jak najlepiej.

Chce, żebyś była szczęśliwa.

I żebyś była kimś.

Żoną rycerza, matką.

Daj nam trochę czasu i znajdziemy ci odpowiedniego kandydata. Na co?

Aż mi znajdziecie kogoś, kto ma pozycję i majątek?

A miłość gdzie?

Mam się zakochać w murach i polach? Jakoś nie widziałem, żeby Karl o ciebie

walczył.

Co masz na myśli?

To, że zasługujesz na kogoś lepszego.

Sama jestem w stanie rozeznać, Jaśku, na kogo zasługuję, bo to moje życie.

Moje.

Agnieszka znowu się uśmiecha.

Pierwszy raz odkąd.

Odkąd straciliśmy dziecko?

Pamiętam Annę, kiedy nasz syn urodził się przedwcześnie i zmarł.

Przeżyła to.

Agnieszce też nie było łatwo.

Tygodniami nie spała.

Trudno jemu odmusić, żeby cokolwiek zjadła.

Nie mogłem patrzeć, jak się zadręcza, więc pomyślałem, że jak wyjedziemy ze

Świdnicy, to wróci jej chęć do życia.

Bardzo ją miłujesz.

Bardzo. Odkąd mam Agnieszkę, to na żadną nawet nie spojrzę.

Zazdroszczę cię.

A ty masz młodą żonę.

Nie jest ci miło?

Jest mi potrzebna. Ale nic do niej nie czujesz?

Jestem gotów myśleć, że ten stary Lis Luksemburski wiedział, że nie urodzi i

specjalnie mi ją podsunął. W niczym nie przypominam!

W niczym nie chce mi dać ani syna, ani córek!

Panie Kazimierzu, to ty jej masz dać syna.

Masz słuszność.

Jak tylko wydam Kunegundę za mąż, poświęcę więcej czasu Adelaidzie. W

potomka, choćbym miał nie wychodzić z jej komnaty.

Pamiętaj tylko, to nie jej wina, że nie jest Anną.

Gwiazda poprowadzi nas do Jezusa, tak jak prowadziła mędrców i pasterzy. A ja

nie potrzebuję gwiazda, żeby wiedzieć, że kąd jest.

Zapraszamy do katedry. Gwiazda nas poprowadzi.

Bez czapki.

Jakoś tak inaczej.

Ale zmizerniałeś.

Muszę spełnić wolę królowej.

Dała mi czar do narodzenia pańskiego.

Kolejny raz.

Boję się, że jak nie podołam, dojdzie do czegoś strasznego.

O czym mówisz?

Chodźmy do katedry.

Orszak rusza z zamku.

Słyszysz?

Będzie widowisko na narodzenie pańskie.

Mam lepszą myśl.

Karol, przestań.

Z tęskniłem się za tobą.

Każdego dnia byłeś tam ze mną i w myślach, i w sercu.

Ale czekałem zbyt długo. Mnie też było ciężko, ale nie musimy.

Nie przed ślubem.

Przecież nikt się nie dowie.

Ja będę wiedziała.

I Bóg to grzech.

Zmieniłeś się.

Do końca dziesz?

Drażni mnie to od głocy.

Muszę popracować.

Pięknie grają. Trzeba im to sztabicie wynagrodzić. Ale chciałabym... Nie

Adelaido.

Dziękujemy, księże biskupie.

Piękne słowa dziś usłyszeliśmy.

A i cały Kraków poznał dobrą nowinę. Tak, tak. Zapraszamy do ślubnicy.

Koniecznie.

Niech słowo ciałem się stanie.

Kiedyś pewien starzec powiedział mi, że nie doczekam syna.

Czy złorzeczenie też stanie się ciałem, jak myślisz, Aniu?

Za Bobonów się boisz, król? Złego słowa?

Lepiej postaw kościół w intencji narodzin dziedzica. Wysoki strzeliscy na

chwałę pana.

Upundowałem już niejeden.

Widać przyczyna jest gdzie indziej.

Co chcesz przez to powiedzieć?

Nie unikajcie jedno drugiego.

Chyba, że od czasu do czasu za obopólną zgodą, by oddać się modlitwie. Ale

wróćcie do siebie.

Mówię to z wyrozumiałości, a nie z nakazu.

Gdzie królowa?

Weszła.

Właśnie o tym mówię.

Panie, jesteś... Ja zrobię wszystko.

Co mówiłaś, pani?

Wybacz mi, nie mogę znaleźć drogi.

Szmila?

Gdzie królowa?

Poszła do swojej komnaty.

Widół gdzieś podziałem.

W tej masce też prawie nikt nie widzę. No mówiłem ci, żebyś skręcił wprost.

Pani, wybacz.

Szukaliśmy drogi jak za gwiazdą.

Zechcię pani w ten święty dzień przebaczyć głupcom.

Zgubiliśmy się.

Boś mi kazał iść w prawo. W moje prawo.

Pani, niechaj dzisiaj zechci w tę świętą noc wszystko.

Moim golecie.