Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Cała chorobie w nadciąga. Zawróćcie Jurę. Nie da rady, panie. Jak to?

Ruszył na leśnicę.

Panie.

Przyjechał przybyt sławki Sierakowa. Przed tobą mówić. Nie teraz.

Zbierz ludzi.

Co chcesz zrobić?

Uderzyć. Ostrożnie.

Jura ranny, wszyscy w niewoli. A nie co innego odpierać ataka, co innego ruszać

zbrojnie na lenników. Czesi mogą to źle odebrać. Po to wysłałem Ligęzę do Pragi.

Dostał zapewnienie, że Czesi nie będą się mieszać w nasze sprawy na Śląsku.

Nawet jeśli te sprawy to wojna z księstwem Oleśnickim i Ścinawskim?

Sami tego chcieli. A jak każą zabicieńców, panie?

Będziesz narażał życie Jury i innych, żeby pokazać książętom śląskim, że się

nich silniejszy? Przecież oni o tym wiedzą. Nie dam Jurze zdechnąć w

Odbijemy go.

Kazimierz? No Kazimierz, co Kazimierz?

Król Kazimierz to rzeźnik.

Jego ludzie tak samo, to ty sami rzeźnicy.

Ci naba już się poddała, a oni tak kazał całe miasto spalić, mury zburzyć.

A mówią, że to książę pierwszy na królewskie chorągnie uderzył, prawda to?

I co się dziwić?

Który już nie mógł patrzeć na krzywdę bratanka.

Król odebrał mu wschowę bezprawnie.

Matko, jak mojej śpiekszy krowy zabrali, to cała rodzina odzyskać ruszyła.

Już po kościanie mówili, że Kazimierz to morderca.

Cicho i na Boga.

A to, co uczynił w kinawie, tylko potwierdza, że nie ma w nim w tych

chrześcijańskich miłosierdzie. Uważ, że tu różni może których od króla. Oby się

w piekle spalił taki król, żeby sam rodziny nie miał i żeby nikt mu nie

Panie Mili, to śpiwo im we łbach pomieszało.

Panie, gdzie wojska króla Kazimierza?

Daleko stąd?

Języka w Gębie nagle zapomnieliście?

Litości dziś.

Jedźcie wzdłuż rzeki.

Panie.

Zatarg Czechami nam teraz niepotrzebny.

Z całym szacunkiem królu.

A bo to wiadomo, co pan Gęza naprawdę ustalił?

A tym bardziej nie wiadomo, czy czeski król dotrzyma słowa.

A co jeśli ruszą przeciw nam? Bronić swoich lenników?

Wrogów zwycięża i nim staną się zagrożeniem. Tego uczył mnie mój ojciec.

Bez wsparcia Czechów księżęta nie dadzą nam rady. Jeżeli mamy ich zaatakować, to

właśnie teraz.

A jeśli ten latark powoduje wojnę?

Strach cię obleciał, czy wątpisz w króla?

Luksemburczyk nie wspomoże księżąt śląskich. Przekonacie się. Jeżeli teraz

postraszymy, nigdy nie podniosą miecza na chorągiew królewską.

A więc wojna.

Panie, na tej zwiadowce widzieli jeźdźców.

Książę Henryk ze świdnicy zmierza w naszą stronę.

się nie stało.

Co ładrzysz, Helena? Co się dzieje?

No bo ledwie miał siłę, żeby z łożem stać. A już pojechał w tak daleką drogę.

to do tego ciężko ranny.

Przecież dopiero modliliśmy się o jego zdrowie. A on co, na koń wsiada?

O czym mówisz?

Gunzel. Gunzel ruszył za moim ojcem.

Chyba nie myślisz, że go skrzywdzi.

Ach, nie.

Nie, pojechał prosić go o zgodę na nasz ślub.

Ale przecież twój ojciec ruszył na wojnę wesprzeć Kazimierza. No właśnie!

Coś mi się stanie!

Gunzel nigdy nie należał do rozważnych mężów. A teraz widzę, że od tego

miłowania odjęło mu resztki rozsądku.

Nie pocieszasz mnie, pani.

Nie martw się. Jest silny. Rany już się zagoiły. Na pewno wróci do ciebie cały i

zdrowy. A może nawet jako narzeczony.

O ile nie spotka na swojej drodze Henryka.

Jak to?

Henryk też ruszył do króla.

Jeżeli trafią na siebie.

A co jeżeli Gunzel będzie chciał się zemścić i...

Stanie się tragedia.

Mówiłem już z księżętami.

W tym pokoju.

Alechnicki na defekt.

Widziałeś tam naszych? Co z nimi?

Tych, którzy odnieśli ciężkie rany i zmarli, pochowano.

Jak nakazuje obyczaj, msza była dla nich święta.

Panie, czemu tak srogo rozprawiłeś się z ludźmi w Ścinawie?

Pokazałem siłę. Moje prawo.

Znowu będą gadać.

Wtedy, kiedy wkroczyłeś do kościana. Dość! Nie będę się tłumaczył z walki.

Dobrze, że Bolko ciebie przysłał.

Nie boisz się prawdy.

Pojedziesz do księcia Oleśnickiego.

Panie, zgodzisz się na układ z nim?

Każdy, kto ma przewagę wojska, może wygrać bitwę.

Ale nie każdy potrafi pokonać wroga bez walki.

Zgodzę się na układ, ale nie będę o niego prosił.

Mają twoich ludzi.

A ja mam wojsko na Śląsku.

I mogę mieć go więcej.

Na wykład do pracy.

Musisz robić z rynkami.

Dlatego chciałaś zapytać królowo.

Jeśli ty zgodzisz.

Czy mogłaby wrócić do obowiązków o chmieszczeni?

Nie za wcześnie? Jesteś pewna, że wytchowiałaś? Tak.

Pamiętam.

Wszystko, to jak ci wyręciła tatę, chociaż wolałaby o tym zapomnieć.

Nasza głowa jest taka, że czasem wszystko zapomina na amin.

A jak zrobimy coś, co wstyd przynosi, to wtedy pamięta i pamięta.

Wybacz mi. Nie, nie mówmy już o tym.

Zgódźcie, pani prosi z całego serca. Będę ci służyć w niej lepiej, jak

Będę ci służyć tak, jak służyła królowej Ann. Dość!

Pomówię z Medziek i dam ci odpowiedź.

A teraz już idź.

Pozbędź się tej Litwinki.

Raz na zawsze?

Zatrzymać ją u siebie.

A jak będzie donosić?

Ja nie mam nic do uchytbia.

Nic, a nic, pani.

A od niepamięci do odczechtwa blisko.

A może... jest szalona?

Jagna! Ojcze!

Możemy porozmawiać? Potem porozmawiamy, bo teraz spieszę się dwieściami do

królowej. Ojcze, nie każ mi jechać do Szczytlina.

Dokąd?

Katarzyna powiedziała, że tak urodziła z tobą ojczyna prośbę żbietki, znaczy

księżnej pomorskiej. Ja pierwszy raz o tym słyszę.

No ale to Katarzyna ma raz...

Trzeba słuchać Katarzyny. Potem porozmawiamy. Teraz muszę do królowej.

pewno!

Czyli mówisz, że można jej ufać?

Jest to niewiasta czystego serca.

Krzywdy u niej nie zadnasz. Litwinka. Chrześcijanka.

Twórzyła tamtej królowej.

Więc ma doświadczenie.

I dba przecież o ciebie, pani.

A co z Gawiją?

Może zostać, czy ma odejść?

Myślę, że lepiej będzie ją mieć przy sobie.

Twoja roztropność, pani, powinna zostać opisana w kronikach.

Mam nadzieję, że najpierw trafią tam moje synofie.

Prawda, Karl?

Kazałeś córce pakować kufry?

No tak, tak, tak.

Rozmawiałem z nią, ale ty, zdaje się, rozmawiałeś wcześniej.

Jeżeli nakażesz, musi pojechać. No tak, tak, tak.

Ale ja bym wolał jednak, żeby została tutaj.

Trzeba jej znaleźć męża z naszych stron.

Pycymirze! Nie pojmujesz?

Właśnie dlatego trzeba ją teraz wysłać daleko.

Dali Bóg, nie pojmuję.

Bo nie jesteś niewiastą. Dlatego.

My takie rzeczy widzimy.

Wystarczyło mi jedno spojrzenie na Jagnę, na jej rumieńce, błyszczące oczy,

wiedzieć, że... Jezu, jest chora.

Gorzej.

Przycisnęłam z łóżki, przekupiłam wstążkami dwórki kowrowej i wiem, że

spędza dużo czasu z Karlem z Hesji.

Podejrzanie dużo.

Z medykiem królowej, znaczy jest chora.

Zakochana. W człowieku, bez herbu, bez pozycji. No to ja pocznę, że twoja córka

ma takie gusta.

Dobrze ci radzę. Każ jej jechać do Szczecina choćby dzisiaj.

Ojcze, matko, nie każcie mi jechać.

Będzie ci tam dobrze. Błagam.

Księżna Elżbieta będzie rada, mogąc ciebie mieć przy sobie.

Czekam na ciebie.

Pojadę, ale... Pozwólcie też jechać Karlowi.

Bałam się, że już Cię nie odzyskam.

Przecież nie umarła.

Nawet nie pamiętałaś, jak mam na imię.

Co razem przeszłyśmy, jak wracałyśmy latami na Litwę. Jak mnie Tautas

Jak nasza królowa Anna.

O tym to i ja bym wolała zapomnieć.

Jak się nacierpiała, nim Bóg zabrał ją do siebie.

A ile warto pamiętać.

Nawet najgorszy ból.

Wtedy wiemy, skąd to wszystko.

I to od pieca, jak robiła kołać dla

królewien. To, jak pierwszy raz stanęła przy rondach na Wawelu.

Jak lewienkim jestem.

A wiesz, że miłujesz wójta?

Kiedy do niego pójdziesz?

Pożyczę ci jakiejś chusty albo spiny. Nie trzeba mi błyskotek.

Ani chłopa.

Muszę się teraz dająć z królową. Blada jak płótno.

Dam jej buraków, mięsa.

Każe przygotować coś poziwnego.

I nie szukam.

Czego tu szukasz, wścierwo?

Gunce, co tu robisz?

Nie bój się, nie chcę z tobą walczyć.

Mam inne sprawy niż nasze zadarki. O co za mnie jedziesz? Dukty niebezpieczne.

Przydam cię.

Przecz!

Proszę.

Życie ci niemiłe?

Mało ci ran, które zadałem?

Bardziej boli, że ojciec Helen nie daje zgody na nasze małżeństwo. A co mnie to

obchodzi?

Twoje zmartwienie.

Będę ci wiernie służył. I w rozmowach się przydam.

Wiem, po co ruszyłeś. Mikie masz od wolka.

A ja znam ludzi księcia Ścinawskiego.

I wiem, jak z nimi mówić.

Nie jesteś mi do niczego potrzebny.

Znowu, znowu wchodzisz mi w drogę.

Wracaj. Walczymy?

Czy razem wystaramy się w imieniu króla o pokój?

Zabij!

Albo z misją zabierz.

Król jest zdrów, ale książęta śląscy zaatakowali nasza wójtka.

Książę oleśniki Białieńców.

Ponoć są wśród nich ranni. Kto?

Jan Jura.

Ale król nie odniósł żadnych ran. To król też brał udział w walce?

Ilu ich pojmano?

Cały oddział Jana Jury.

W takim razie nie można ich zostawić bez pomocy.

To by źle świadczyło królu.

Pani. Chcę pomóc.

Wykupcie za to Jana Jurę.

Jesteś bardzo hojna, pani.

Ten klejnot jest wart mniej niż życie naszych rycerzy.

To wspaniały gest.

Jan Jura będzie ci wdzięczny.

To nie chodzi o Jana Jurę, a nie innych rycerzy.

Tu chodzi o mój mąż.

Mógł tak narażać swoje życie.

Najważniejsze, że nic mu nie jest.

A jeżeli byłby ranny albo zginął, to co ze mną?

Ty jesteś królową, pani.

Póki nie dałam mu syna, ja jestem niekim.

Szkoda, że nie tobie powierzyłem tę misję.

Gdybyś zamiast Jana i Ury poszedł na Oleśnicę, nie doszłoby do tego.

Nie wiadomo, jakby to się skończyło.

Może i mnie by pojmać.

Ale ty usłuchałbyś rozkazu.

Może i Jura ma krew gorąco, ale poszedłby pani za tobą w ogień.

Nie chcę, żeby moi ludzie szli za mną w ogień, a potem gnili sami w niewoli, jak

porzucone psy.

Wyciągniemy go sam.

Albo nie było za późno.

Liczę na księcia Henryka, to twardy człowiek.

Dziwny trochę.

Brat Wolka.

Ale zimna.

Nie rozumiem, dlaczego Jagna tak bardzo zbrania się przed wyjazdem?

Chcesz ją pani wysłać na Pomorze?

Aż tak ci się przykrzyła rola macochy? Jak możesz?

Jagna jest mi tak bliska, jak własne dzieci.

Zależy mi na tym, żeby była szczęśliwa. Dlatego chcesz ją wysłać aż do

Szczecina? Niech się czymś zasłuży dla króla.

Księżnej Pomorki nie jest młódką.

Gdyby nie obnęsiła się czytanie mi łaciną, może by już znalazła męża.

Może nie chce jechać, bo już kogoś tutaj umiłowała?

Nic mi o tym nie wiadomo, ani z Pytkowi.

Katarzyno, do prawdy nie wiesz, o kogo chodzi? Cały czas w rozjazdach, u boku

króla, skąd mam wiedzieć?

Katarzyno, ty wiesz wszystko.

Gdyby był godny jej ręki mąż, nie musiałaby się kryć.

Spróbuj ją przekonać.

Nie chcesz, żeby u boku twojej siostry był ktoś, kogo zna od urodzenia?

Pobiernicę, godną zaufania?

To wspaniała myśl.

Dość rozumnej niewiasty, by wszyscy byli zadowoleni.

Ważne, by przy Elżbiece był ktoś, kto zna ją od urodzenia i jest dla niej jak

matka. Nie inaczej.

Egle powinna pojechać Egle?

Wyjednaj nam łaskę u Pana.

Polecamy Twojej opiece Jana Juchę. On jest mój opiekun.

Majko, jak na... Mam ogromną prośbę.

Błagam, wstaw się za mną do Ojca.

A co uczyniłaś? Nic złego.

Tylko wysyła mnie do Szczecina za Elżbietą.

Chyba jest Ci bliska.

Jest. Oczywiście, że jest.

To prawda.

Pomówisz z nim?

Pomówię, ale jeżeli król się nie zgodzi, to... To koniec.

Zawsze chciałam mieć nadzieję w Pan Bóg.

No to idź już.

A wymódlcie się ze mną.

Święta Jadwigo, pozwól mi być dobrą panią, dobrą żoną i dobrą matką dla

Kunekuncie.

Pomóż jej znaleźć dobry mąż.

A kiedy już będzie daleko, niech zabierze ze sobą swoje bliskie, Ekle i

A co będzie z Jagną?

Oto musi martwić się jej ojciec.

Pomóż.

Ale nikt nie chce mieć wroga w tej dziedzinie.

Henryk powinien już tu być razem z Jeńcami.

To może być podstęp Oleśnickiego, żeby zyskać na czasie.

Są!

Co z nim?

Ram nie było czym opatrzyć.

Krwi za dużo stracił.

Świtu nie dożyje.

Mogłem wcześniej odbić jeńców.

Jan!

Uch, ruchu. Idź ogrzej się.

Spisałeś się, Henryku.

W powinności zaszczyt.

Coś poszło nie po twojej myśli, książę.

A moje życie?

Królu. A ja książęta. Gotowi do układów?

Goncer zaraz przyjedzie z istami.