Original subtitles

W poprzednim odcinku...

Za pokój i za królestwo.

Najważniejsze, to teraz jak najszybciej wybrać dobrego gospodarza w ziemi

dobrzyńskiej. Nie zgadnę.

Masz już swojego kandydata na starostę.

I to z twojego rodu?

Mylisz się co do mnie? I nie, nie wiem kto powinien gospodarzyć w imieniu króla

na Dobrzyniu. Wiem tylko, że od tego powinniśmy zacząć. Kogo mianujesz

panie? Królu jakaś niewiasta z chłopcem prosi o rozmowę z tobą. Bądź to wdowa po

rycerzu. Jakim rycerzu?

Florianie Szarym, herbu jelita. Co prowadził?

To ten rycerz, który stał wiernie przy królu Władysławie pod Płowcami.

Znany aż w Wielkopolsce?

Król Władysław znalazł go już po bitwie.

Florian był konającym. Leżał z rozprutym brzuchem.

Herbu jelita?

Bo mu król flaki zobaczył? Cicho.

Niech cię Bóg błogosławi, królu.

Przyjmij ten miecz jako wyraz naszej wdzięczności za pokój.

Miecz należał do mojego męża.

Odszedł bohaterską śmiercią, jak jego synowie.

Okryli się chwałą, walcząc za króla.

Żadna to pociecha dla matki.

Tylko on mi się ostał.

Oby nigdy więcej nasze dzieci nie musiały umierać walcząc z krzyżakami.

Teraz ty bajki opowiadasz.

Jeszcze mi powiedz, żeś sam się z nią żenił.

Wieś da cię w spokoju?

Samuelu, piwa. Już, wójcie.

Maciek? Ty nie w Poznaniu?

Miałeś być na ślubie królew Nelwiecki.

Mógłbyś królewski rozkaz lekceważył?

Przeciwnie.

No, to jak ceremonia. Opowiedz coś.

Nie mogę mówić.

To królewskie sprawy, a nie karczemne.

Uch, zły jak osa.

No cóż, Samuelu, chyba ktoś potrzebuje odpoczynku. Nie potrzeba mi.

Dajcie robotę jakąś, panie wujcie.

Najpilniejszą. A taki zdrożony byłeś.

Widocznie ta sprawa karczmarzu działała cuda.

Jestem gotów.

Wujcie, ja będę robił za trzech, tylko daj mi zadanie.

Jest sprawa.

Ale trudne.

Nie ma trudnych spraw.

Są tylko słabiejscy twierjusze.

Ale ja się do nich nie zaliczam.

Jak on trzyma ten miecz!

Walcz, chłopie, zamiast młyńcze wywijać!

Widać, panie, że naruki nie walczą. To tatarskie cięcie.

U nas w Wielkopolsce chłopi tak cepy trzymają.

To może pokażesz, panie, jak w Biechowie miecz się trzyma, co?

Tylko oszczędź wojewodę, Janie, bo dzisiaj jeszcze przyda.

Chcesz go, panie, mianować starostą ziemi dobrzyńskiej?

Żadnemu z was to nie grazi.

Czemu?

Bo ziemię dobrzyńską oddam w dzierżawę krzyżakom.

Dobra walka.

Pewni jesteście?

Chodzi o mele? Nie inaczej.

Żonę Jędrzeja.

Trzeba ją czym prędzej odnaleźć i przykładnie ukarać.

Chciałeś roboty?

To ją masz.

Szukacie mojej meli.

Samuelu, poczekaj się.

Ocieknie Arczer.

Się okaże, jak ją przesłuchamy.

że jej nie znajdziesz.

Jak to?

Jak się przyzna na torturach.

Kto jej będzie musiał obciąć głowę?

Ja.

To nie może być prawda.

Bogoria już wyjechał mu jak dziecko.

Nie ma nikogo innego oprócz nas, kto może króla odwieść od tego pomysłu. Co

król Władysław na to powiedział?

Pojedziesz do wielkiego mistrza i przedstawisz mu moją propozycję.

Myślisz, panie, że to dobre wyjście? Jedyne w naszej sytuacji. Pokój ledwo

przypieczętowany. Dzięki tej dzierżawie krzyżacy wyrównają swoją granicę na

Wiśle. Jak będziesz mówił z wielkim mistrzem... Ledwie co oddali tę ziemię

Królestwu Polskiemu. Ty chcesz je teraz sprzedać?

Twój ojciec wiele lat walczył o to, żeby je odzyskać.

Wojewoda, zostaw nas samych.

Nie każ mi ścinać głowy niewieścia, którą miłuję.

Któryś z katowskich pomocników może cię wyręczyć?

Padałachów? Jeszcze nie trafią i dodatkowo cierpienie jej dołożą.

Jestem gotów sobie rękę obciąć, że ona niewinna.

A jak wójt każe ją na kole kłaść?

Albo żelazem przypalać?

No miej serce!

Wójcie, sprawdzę drogi na Śląsk. Może dołączyła do kupców.

Nic swoimi drogami, bro, szybko.

Ona nie jest tego warta.

Nie wiem, o czym do mnie mówię.

Krzywdziła Gabię.

Och, mi trzy nierwawelu.

O, jeszcze parę innych nie wiem. O gardło, ona chciała dobrze.

A proszku z drzab nie sporządzała?

Jędrzeju, skąd u takiego męża jak ty słabość do takiej?

Ona jednak z katem chciała żyć.

Najdę ci inną.

Słów na wiatr nie rzucam.

Znasz mnie.

A o myli zapomnij, bo przez takie jak ona to sam jest grydokiem.

Achtung, uważaj. Tak, pani.

Idź poprzez sława, niech ci pomoże z tymi kuchami. Nie chcę, żeby się

nim dojedziemy do Hesji. Tak, pani.

Może... Pomów jeszcze z królowej albo z kunat.

Niech powie, żeś niewinna.

Taki typ.

Oddalona z dwóch za niemuchalność.

Kto mógł mnie tak oczechnić w oczach królowej?

Prędzej bym sobie dała język wyrwać, niż powiedziała coś takiego naszej pani.

Przecież nikogo oprócz ciebie i królowej tutaj nie ma.

Proszę cię, nie zostawię mnie tu samej.

Tutaj sami Polacy i Litwini.

Na pewno da się coś jeszcze zrobić.

Chyba wiem co.

W niej jedyna nadzieja. W kim?

Nie podważaj moich decyzji. Skoro ja ich nie rozumiem, to inni też nie będą w

stanie ich pojąć.

Naprawdę chcesz oddać krzyżakom ziemię dobrzyńską? Nie oddać, a wydzierżawić. I

to za gotówkę.

Potrzebuję jej, by odzyskać w schowach.

Jest tyle warta?

Obiecałem to ojcu.

A co z imią Dobrzyńską?

Będziesz w stanie tym ludziom spojrzeć w twarz?

Dopiero co uwolnili się z podkrzyżackiego bata.

Krzyżacy to dobrzy gospodarze. W istocie.

Ziemia lepiej obrodzi, jak krew ją wcześniej użyźni.

Dlaczego nie chcesz tego omówić z księciem Świdnickim? Po co?

Żeby uniknąć niepotrzebnego rozlewu krwi.

Nie chcę tracić czasu na rozmowę z Bolkiem. Skoro do tej pory nic nie

Tylko miecz przekona Henryka Żagańskiego, że w chowa należy się

polskiem. A tym z Dobrzynia co się należy?

Poślę do wielkiego mistrza kogoś, kto ufa moim decyzjom.

Płagam, jeśli ty chyba o mnie ptasz, przyjdź i mi wgadaj do ojca. Tylko ty

możesz mi pomóc. Ja nie mogę wrócić do Hesja.

Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zaczęłaś sukni rozchyleć przed

Nie pomyślałam. Pył leciał mi w oczy, szyja krętwiała. Ku nadgodzinami kazał

się patrzeć z boleścią. Z boleścią?

Byłam tak wyczychpana, że nie wiedziałam, co czynię.

Ten, kto na mnie doniósł, serca nie ma.

Jeśli do mojego ojca dojdzie, że przykręcono mnie z dwohu, to ja poczę.

Przestań mu to. A to mi pozostało.

To takie niesprawiedliwe. Czy nie sądzisz, że wyrzucenie z dwohu,

nagrobka, to nadbyt wielka kara?

Jak mogłaś dopuścić do tego, żeby zostać z nim sam na sam?

Czy coś was łączy?

Ja i Kamienias?

Boże, bo choń!

Ja wiem, że nie powinnam mu pozować. Wiem, że nie powinnam się na to godzić.

Ale on powiedział, że inaczej nie będzie umiał wyrzeźbić zbolałej niewiasty.

Błagam cię, staw się za mną u królowej.

Nie wysłuchaj mnie. Ale ona liczy się twoim zdaniem. Jesteś cuchą króla.

Błagam! Pójdziesz do niej?

Chłop, to dla mnie, ja zrobię wszystko, co chcesz, tylko błagam, pomóż mi.

Marszałku, możecie już wydać rozkazy.

Wracamy do Malborka.

Przybył poseł od króla Kazimierza.

Kazimierz zerwie pokój. Może to za tatka. Uśpili naszą trójność, a teraz

zaatakują i wymordują.

Wojska króla Kazimierza są daleko. Nie szykują żadnego ataku.

To czego chce?

Nie wiem. Poseł kazał prowadzić się prosto do ciebie, Mitch.

Zatem każ go wprowadzić.

No, Jędrzeja też.

Jak trochę wypiję, to będę miał więcej odwagi.

A czego tu się wałać?

Gabiago kołem nie połamie.

Języka nie wytnie.

Wystarczy, że na mnie spojrzy.

Zapominam. Języka w gębie.

Znerwuj. Nic nie rzeknę.

Chcesz beczkę wypić, im do niej pójdziesz?

A dokąd to się wybieracie, panie wójcie?

Idę do Gabiny.

Wszystko jej powiem.

Może mi przebaczy, co?

A zawsze miałem cię dla rozumnego człowieka.

O co ci chodzi?

Jak Gabina ma ci przebaczyć, skoro nawet swojego własnego imienia nie pamięta?

Może lepiej innym?

Możesz zacząć wszystko od nowa.

Chcę odzyskać Gabię i dwa razy tego samego błędu nie popełnię.

Wszystko jej powiem.

Ujdę do domu.

Tylko jeszcze w moczuchta.

I co?

Znowu będziesz żył z niewiastą, której rozum odjęło.

Ledwoś chorą żonę stracił.

Za mało, że się z jej powodu wycierpiał.

Tak ci tego brak.

Powiedz twojemu królowi, że wielce mnie uradowała jego propozycja.

Przekażę twoje słowa.

Cieszę się, że król Kazimierz docenia nasz zakon.

I widzi, że byliśmy dobrym gospodarzem na ziemi dobrzyńskiej.

Mieliśmy posług wśród ludzi.

Żeby były plony, trzeba wcześniej zaorać ziemię.

Jaką sumę proponuje król Kazimierz dla dzierżawy?

Osiem tysięcy groszy praskich.

To dobra ziemia.

Wyrównuje granice na Wiśle.

Król proponuje osiem.

To za dużo.

Siedem to moje ostatnie słowo.

Ostatnie słowo należy do króla.

Jestem pewien, że będzie ono brzmiało... Nie.

Nie wchodzisz, pani? Już padano do stołu.

Nie jestem głodna.

Gabio!

Nie pamiętasz mnie, prawda?

Nie.

Z moją pamięcią nie najlepiej.

Dibać.

Zrobiłam coś złego.

Powinnam powiedzieć o tym królowej, ale nogi mam tak ciężkie, że trudno mi

chodzi jeden krok zrobić.

Jak jej powiesz, będzie ci lżej.

Nie ten

bogaty, kto ma dużo pieniędzy, leci ten, którego

sumie nie czesta.

Gabio, pamiętasz twój język.

To znaczy, że pamięć ci wraca.

Pani!

Pani, wybacz.

Gabio, ktoś ciebie szuka.

Kto to może być?

Chcą zapłacić 7 tysięcy groszy pradkich.

Tak, panie.

Zgodziłeś się?

Nie, panie.

Muszą nas szanować.

Nie możemy tańczyć, jak nam każą.

Jeśli nie chcą ci zapłacić, panie, tyle, ile chcesz, to może lepiej nie oddawać

im na powrót ziemi dobrzyńskiej. Jak dotrzę do nich, ile mogą stracić, sami

przyjdą. A wtedy, panie, wyciągniemy od nich nawet 7 ,5 tysiąca.

Albo i nie.

Pani, zatrzymaj jutę.

Okazję swoją łaską.

Niby dlaczego miałabym to robić?

Pamiętasz Helenę?

Moja matka wybaczyła jej dużo większe przewinienia.

Nie każdego stać na takie miłosierdzie.

Ale królowa powinna być przykładem.

Królowa powinna też być prawidliwa. I umieć ukazać serce.

Dla Juty oddalenie z dworu i powrót do Hesji to hańba, która przykreśli całą

przyszłość.

Przecież jest ci bliska.

Będziesz mogła wybaczyć sobie, gdy ją odezwiesz?

Wybacz jej.

Poszli po Juce.

Nie wiesz, kim jestem.

Jeśli cię to podcieszy, panie, to sama nie wiem, kim jestem.

Jesteś niezwykłą, piękną niebiastą.

Muszę ci wyznać prawdę o mnie.

Chcę cię przeprosić, Gabiu.

Za co?

Ale najpierw proszę to dla ciebie.

Co to jest?

Najlepsze bakalie prosto z Litwy.

Spróbuj.

Kiedy się lubiłaś?

Dobra.

Dobrze się znaliśmy?

Chodźmy stąd.

Wszystko ci opowiem.

Wszystko.

Przybył poteł krzyżacki.

Jan Jakub, plebant Arnoldsdorf.

Wybywam w imieniu wielkiego mistrza zakonu, Pitala Najświętszej Marii Panny,

domu niemieckiego w Jerozolimie.

Z czym cię mistrz przesyła?

Wielki mistrz swojej łaskawości jest gotów przychylić się do prośby króla

polskiego Kazimierza i objąć w dzierżawę ziemię dobrzyńską.

Ale siedem i pół tysiąca groszy czewkich to jego ostatnie słowo.

Przemyśl to jeszcze, panie.

Przekaż wielkiemu mistrzowi, że przyjmuję jego propozycję.

Wybacz, że od razu nie powiedziałem ci prawdy.

Nie powiedziałem ci wszystkiego.

Dlatego cię...

Rozstalić mnie?

Ty sama zawsze mówisz, co myślisz.

Niczego nie ukrywasz i tego samego oczekujesz od innych.

Mówisz o mnie, jakby była jakaś święta.

Ale jak się złościsz, to krzyczysz i klniesz, jak diablica z piekła rodem.

Ale to w tobie lubię.

I sposób, w jaki mówisz.

Jak się uśmiechasz.

Nie chciałem cię skrzywdzić.

Bałem się, Jak ci powiem prawdę, to cię stracę. Pamiętam.

Pamiętam to miejsce, Mikołaj.

Mikołaj!

Mikołaj! A pamiętasz nasze miejsce?

Nadweku, jak nas pogryzły mrówki.

Mrówki! Pamiętasz?

Nie.

Nie pamiętam.

Polejcie wina dla mojego druha.

Wiedziałem. Wiedziałem, że się przestraszą panie i przyjdą do nas na

Sporo ryzykowałeś. Ale się opłaciło królu.

Wrócamy na wschowę.

Janie, a coś ty taki smutny.

Żyjesz coś na mnie, że to Janę gociowałem z krzyżakami.

Martwi mnie, czy krzyżacy dotrzymają słowa.

Jak zachowa się biskup Grotek się dowie, że oddaliśmy krzyżakom ziemię

dobrzyńską.

Zdobycie ptchowy król.