Original subtitles

W poprzednim odcinku. Można ruszać na wojnę.

Jak przygotowania do ceremonii? Wszystko gotowe. Sprawdziłem, jak kazałeś.

Widziałeś, jest biskupem młodzią. Jest gotowy i chce to umówić.

Leżbietka jest tu?

Tak.

Szykuje się z Katarzyną.

Przygotowałem ci komnatę. Tę samą, w której gościłeś, jak dałeś ślub z

Jak Leżbietka zniosła podróż? Widziałeś się z nią?

Przywitanują ze wszystkimi honorami.

Obiecałem Annie, gdy umierała, że nie dam skrzywdzić naszych córek. Że zadbam,

by były szczęśliwe.

Prowadź.

Katarzyno, czy ojciec przybył?

Tak.

Zjechał. Nie musisz już obawiać, że nie zdąży. Nie obawiam się.

Usłyszałam konie na dziedzińcu i chciałam się upewnić, czy to on.

Wyglądasz przepięknie.

Byłaś przy jej ślubie?

Przy ślubie mojej matki z ojcem? Nie dane mi było.

Przybyłam na Wawel, jak już byłyście na świecie. Zapomniałaś?

Po śmierci króla Władysława, by pocieszyć moją babkę, królową Jadwiga.

Szkoda.

Na pewno zadbano o to, by przyszła królowa wyglądała równie pięknie jak ty

dzisiaj.

Dopiero dziś zrozumiałam, jak matka czuła się tego dnia.

Była taka młoda.

Jechała do obcego kraju, do obcego męża.

Ale jedno nas złożyło.

Mnie we wszystkim prowadzi Bóg Wszechmogący.

Wszystko Mu zawdzięczam.

Matka nie znała wtedy Jego miłości.

Musiała czuć się bardzo samotna.

Elżbieto?

Chyba nie powzięłaś znowu zamiaru życia w czystości?

W małżeństwie. Katarzyno.

Chcę się dalej modlić.

Maciek? Co ty tu robisz?

Królowa Adelaida kazałabym chronił Wiana w drodze.

Królowa.

Możesz wracać.

Panie, będę strzał gorszaku.

Wybacz mi śmiałość, panie, ale pozwól sobie dziękować.

Ja tobie wszystko zawdzięczam, panie.

Dzieckiem byłem, gdyś mi pozwolił na zamek przyjść.

Mój pierwszy miecz był drewniany.

Pamiętam.

Tyś go kazałby strugać.

Rycerz musi dorosnąć.

To, że mogę służyć królowi, jest dla mnie największym szczęściem.

Panie, ja za ciebie i za królewnę Elżbietę życie bym oddał.

Nigdy jej tego nie powiesz.

Tylko wam służę.

Elżbieta wychodzi za mąż, a ty wracasz na Wawel jeszcze dziś.

Będzie jak powiedziałam, Katarzyno. Proszę, nie przekonuj mnie.

Elżbieto, zaufaj mi. Będziesz żoną księcia. Nie powinnaś. Nie ugnę się.

czegoś skromniejszego. Niech mój przyszły mąż wie, kogo bierze za żonę.

Kosztowności zbytkie przeszkadzają zbawieniu. Jeśli podjęłaś zamiar życia w

czystości, musisz o tym powiedzieć księciu przed ślubem. Inaczej małżeństwo

będzie unieważnione.

Ale błagam cię, Elżbieto, przemyśl to.

Ktoś nalega, by z tobą mówić. Kto?

Rycerz Maciej kazał powiedzieć.

Odprawka.

A to?

Dostałam to od twojej babki.

Bóg odpłaci ci za dobro, Katarzyna.

Mam coś dla ciebie.

Przylubny podarunek.

Bracie, nie trzeba było.

Tam płaciło się słuszka, co kupić.

A jeszcze w cenie dała całusa.

Czego ja się dowiedziałem o twojej przyszłej żonie.

A tobie co do niej?

Dbam o brata. Czy to źle? O siebie tylko dbasz.

Dobra, mów.

Byle prędko.

Słuszka widziała, jak do królewny wchodził rycerz z Babelu.

Z dwórką była w kapicie, nie sama.

Ale ta się widziała jak w trusie.

Pewno w zmowie.

Może ślepa i głucha, bo leciwa mocno.

Jakbyś nie wiedział, jak mi się odwdzięczyć, to od razu mówię, że

nowego konia.

Byle szybki był.

Wercisławie.

Jak śmiesz.

O mojej przyszłej żonie?

Mówię, jak było, przysięgam. Możesz posłać z łóżka na męki. Nikomu ani

Opuszczaj mnie.

Moja wina, że trafiła ci się wybrakowana?

Ale z ciebie jest łajdak.

Dalej? Chcesz ją poślubić?

Tak myślałem.

Nie chcesz za żonę, ale króla za teścia.

Obyś nie żałował, bracie.

Królu... Mój brat Warcisław chciałby złożyć ci

uszanowanie. I wybacz, ale musi prędko wracać do swoich obowiązków.

Winien ci jestem podziękowanie, Bogusławie.

W Kalichu nie było czasu, później byliśmy w drodze.

Pokój wieczysty jest i twoją zasługą.

A teraz powiem jak ojciec.

Oddaję ci córkę, pierworodną.

Dbaj o nią i szanuj.

To nie jest prośba.

Niczego jej nie braknie.

Dalej będziesz była otoczona dostatkiem i podziwem dworzem.

Pewnie wielu z nich złamała serce w swoim gwiazdy. Zobacz co mówisz,

Elżbieta jest skromna i pobożna, jak jej babka i prababka. Kobiety święte, a nie

sławolne. Wybacz.

Wybacz, panie, niefortunne słowa.

Niczego złego nie miałem na myśli.

Zadbam o twoją córkę.

Bądź spokojny, królu.

Helena! Spójrz, co narobiłaś. Ja? Co ja mam z tą dziewką wspólnego?

Prawie zabiłeś jej rycerza. Ten Wajda Grebnic jest jej rycerzem. Miłość

wyciężyła rozsądek, tak bywa.

To on mnie napadł.

Musieli cię odciągać, żebyś go nie zabił.

Zlitowałam się nad nim. Dla Bolka.

Podobno mógł cię zabić, ale się zawahał. Wahań rycerza to pewna śmierć, więc

zasłużył na nią. Henryku.

Chłopy jednego drania mniej.

Sam go nie znosisz.

Ale lubię Helenę. Dosyć już przeszła.

Pocierpi i przestanie.

Takie łzy od dawna mnie nie poruszają. A co porusza? Jest coś takiego?

Nie mów.

Nie chcę biegać.

Oby to było ważne, Peterze, bo nie mam dziś głowy do błahostek. Chodzi o

Gunthela? Tak.

Wygląda na to, że z tego się już nie wyliża.

I kto go pociekał?

Mój brat.

Nie pojmuję. Co im strzeliło do łbów, żeby się brać zeszłoby?

Jeden bardzo długiego, a rybny, że szkoda.

Ujrzę prędko.

Rozmawiałem właśnie z posłańcem z ziemi.

Mikołaj odrzucił naszą propozycję.

Dobiliśmy targu.

Wybornie. Pieniędzy wystarczyło. Nie tylko wystarczyło. Książę Ziębicki

się sprzedać sobótkę razem z górą za siedemset grzybien groszy praskich.

Siedemset.

Jesteś ze mnie dumny, panie? To połowa tego, co zakładaliśmy.

Jak ja teraz będę wyglądał?

Jak lichwiarz.

Jak sen, który się karmi, ujmął na własnej rodzinie. Panie.

Nie pojmuję, przecież podobał ci się ten pomysł. Chciałeś dopiec Czechom. Dopiec

Czechom, Peterze, Czechom, a nie własnej rodzinie.

Czy Pateł wyrósł już do Ziębid?

Tak, panie.

Sądziłem, że z radością przystańesz na nasze ustalenia.

Panie?

Zaklinam cię, Guntheru.

Musisz żyć.

Nie może tak skończyć.

Nie może.

Kazimierz wyrusza na ślub swojej córki do Podnania. Potem jak uzgodnił warunki

pokoju z możnymi w Kaliszu.

Jeszcze tylko wymieni dokumenty z wielkim mistrzem i ludzie będą mogli

jakiś czas spać spokojnie.

To wielki dzień, panie. Tak.

A ty coś taki, Marko, od depetyzy?

Nie, ja... Tylko przyjąłeś krzywdę księcia Mikołaja.

Dotarło do mnie, że moja postawa nie była...

Jańska.

Czopnął się mi czegoś do piwa dolać.

Dziękuję, panie, że otwarłeś mi oczy na grzech chciwości.

Peterze, zapłacimy Mikołajowi tysiąc grzywien groszy praskich. Żeby nikt nie

mówił, że księże Świdnicki nie dba o twój ród.

I poślemy ze dwa transporty piwa Świdnickiego.

Niech Mikołaj wie, że nie ma w tym jego krzywdy i że to budka idzie w moje ręce.

Najlepsze, jakie mogła trafić, ksiądz.

A jedziesz, panie, na uroczystości zaślubin do Poznania?

Muszę to umówić z małżonką.

Bez niej nie jadę.

Helena.

Pani.

Tak bardzo cię przepraszam, że wybiegłam dziś rano z twojej komnaty.

Nie pogniewam się, jeżeli mi obiecasz, że zaraz pójdziesz do twojej, żeby

odpocząć. Jesteś przemęczona.

Pani.

Ale Gunzel.

Płakam, ja muszę przy nim być.

Polepszyłam się?

Dziękuję Bogu za każdy oddech.

Medyk mówi, że nie wie, ile mu ich jeszcze zostało.

Jest coś, co może cię trochę pocieszyć.

Twój ojciec przysłał list do księcia.

Pisze, że zaraz po ślubie królewny Elżbiety przyjedzie do Świdnicy, żeby

odwiedzić.

Naprawdę?

To cudownie.

Bardzo się za nim znęskniłam. Na pewno opowie nam o ceremonii.

No tak.

Ślub królewny Elżbiety.

Całkiem o tym zapomniałam.

Nie poznałam dobrze królewny, ale z twoich słów wnioskuję, że to wyjątkowa

osoba.

Tak.

Jest silna jak jej babka.

Choć nie wiem, czy sama o tym wie.

Dawno temu straciłam ją z oczu.

Ale myślę o niej czasem.

Jaki los ją czeka na Pomorzu.

Jaki będzie jej mąż.

Tylko pokocha.

Idź do niego.

Ojcze, myślałam, że zobaczę cię dopiero w kaplicy.

Nie mógłbym oddać się mężowi, zanim nie usłyszysz tych kilku słów. Przyjmij

wyrazy podziwu za wynik obrad.

Wszyscy tu mówią, że zawarłeś pokój.

Córko.

Cieszy mnie, że książe Bogusław był tam obecny.

Ufam, że będzie dobrym mężem.

Gdyby jednak zawiódł, nie zawahaj się o tym mówić.

Pożałuję każdej łzy, jaką uronisz przez niego, obiecuję.

Cokolwiek by się nie działo, masz mi o tym mówić.

Doceniam, że się o mnie troszczysz, lecz umiem o siebie dbać.

Nauczyłeś nas tego królu.

Mąż będzie cię szanował, gdy mądrze go wesprzesz.

Urodzisz mu dzieci, przedłużysz dynastię. Po to bierze się za żonę.

Twoja babka Jadwiga też już podążała drogą wyznaczoną przez Boga i nie

przeszkodziło jej to być matką.

Urodziła króla, a ty jesteś jego córką.

Pozostań wierna Bogu.

Ale pamiętaj, że jesteś winna rodzinie i poddanym.

A teraz poznaj twojego futłego męża.

Jeszcze nie pojechałeś, Maćku?

Król nakazał.

Zaraz, proszę.

Uroczystości trwają, to jedź już.

Czemu ciebie pani tam nie ma?

Zdążę.

Napatrzyłem się na uczty weselne.

Ja wiem, że to marna pociecha, ale nie ty pierwszy, nie ostatni cierpisz z

powodnych strat.

Tobie i tak będzie łatwiej.

Królewna wyjedzie daleko. Nie będziesz musiał na nią patrzeć.

Oglądam się w oboku męża.

A to jest gorsza tortura, aniżeli męgi, które zadajesz swoim skazańcom.

A poza tym dusze połączone ze sobą odnajdą się

w końcu.

Prędzej czy później.

Bywaj.

Jeszcze mnie spotkasz.

O twoją panią zadbam jak nikt.

Kuncelu, słyszysz mnie?

Mam dobre wiadomości.

Krótko do świdniku przyjedzie mój ojciec.

To do... Z

pewnością zdobędziesz jego serce.

To był ośmiu.

Do kapisa mnie prowadzi?

Nie miałem racji, to do komnaty.

Podziękujmy wspólnie Bogu za miłosierdzie, którym nas obdarza.

Zwłaszcza dzisiaj.

Skąd cię ujrzałem, dziękuję mu w myślach.

Nie ma już dość.

Zatem prośmy go, by wniósł pomyślność w nasze wspólne życie.

Niech się ono stanie służbą poddanym. Chcesz by to, ale on już to zrobił.

Przy broni biskupa Bóg pobłogosławił nasze małżeństwo.

Obecność króla i świadków tu, w tej kaplicy.

Unikasz mnie?

Nie. To skąd ten chłód?

Nie chłód, mężu.

Pobożna wstrzymieźliwość.

Moje ramiona nie są miejscem grzechu, ale służby.

Zaniechanie rozkoszy, zaś drogą do zbawienia.

Doniesiono mi, że nosisz w sercu imię innego męża.

Dotychczas nie dawałem temu wiary, ale teraz już sam nie wiem, co mam o tym

myśleć.

A może to jemu ofiarowałaś swój wianek? Jak śmiesz, tylko Boga w sercu noszę.

Żona, ależ ty piękna, jak się gniewasz.