Original subtitles

W poprzednim odcinku... Musiałem żyć. Jak rana zagoi, pamięć wróci. Pamięci

da się dotknąć jak ręki czy nogi. Wielki Mistrz pragnie zakończyć trwający od

lat spór. Król z należytą uwagą przeczytał list Wielkiego Mistrza i

do zawarcia postulowanego w nim pokoju.

Nie dobrze to wygląda, panie. Jeszcze gotów jest nas oskarżyć o próbę otrucia.

Pokój zagrożony. A zatem miłujesz Guncela.

To prawda, co oni mówią? Gdyby to zależało ode mnie, Guncela już dawno nie

byłoby na naszym dworze.

Królewno Elżbieto!

Cały Wawel cię szukał.

Napędziłaś nam strachu. Co ty narobiłaś? Chciałam być sama.

Alież mówił, że znalazł by cię na posadzce kaplicy.

Zimną. Leżałam krzyżem, jak uczyła babka Jadwiga.

Żeby za nie móc?

Nie jechać na ślub? Żeby powierzyć Chrystusowi swój lęk i swoje za mąż

Pomogło?

Nie obawiam się już ślubu.

Na pewno?

Odnalazłam spokój, a nawet radość.

Jestem królewską córką.

Taki jest mój los i nie mam na niego wpływu. Ale siostro... Więc równie

mogę się cieszyć z tego, co nadejdzie.

Wszystko w rękach Boga.

A myślisz, że Bóg znajdzie męża niewieście, która woli księgi od

modlitwy?

Skoro wybrałaś księgi, Agno, w nich szukaj odpowiedzi.

Przed nami nie musisz udawać.

Czy ojciec, czy król dotarł do Kalisza?

Czekamy na wieści.

Ojciec obiecał, że pośle gońca jak tylko zakończą układę z krzyżakami.

Nie martw się.

Na pewno zdąży na twój ślub.

Lasunek nieprzystoj.

Gabio!

Gabio!

Bardzo cię boli?

O, woda. Chcę piwo. O, wróciłaś, Gabio.

Medyk zalecił na razie wodę. Gdzie cię nie obejrzy?

A co mi się stało?

Nie pamiętasz.

Wszystko ci opowiem. Nie uwierzysz, Gabio.

Kim ty jesteś, pani?

Matka obiecała, że podaruje ją tobie, gdy będziesz szła za mąż.

Proszę.

Szkoda, że nie może zobaczyć twojego orszaku.

Wszystko już gotowe do drogi.

Na pewno nade mną czuwa.

Słyszałam, że Adelaida zajmuje się budową nagrobka króla Władysława.

Muszę zobaczyć postępy.

Ale tam jeszcze wiele pracy, a ty miałaś wyruszyć już wczoraj.

Musisz zdążyć na własną zaślubinę. Ale chociaż plany, nasz ojciec nie ma na to

czasu, Kunegundo. To my odpowiadamy za wizerunek naszego dziadka na grobowcu.

Wiem, że niełatwo puścić fawel, ale tak trzeba. To nie o to chodzi. W ogóle nie

o to.

Wiem, że się lękasz.

Nie ukryjesz tego przede mną.

Mnie samej serce pęka na myśl o twoim wyjeździe.

Pani. Mistrz Kunat.

Miło cię widzieć.

Z wzajemnością.

Co mi dziś pokaziesz?

Odeślij wpierw pani służbę. Chcę rozmówić się z tobą w cztery oczy.

Podchadałeś z mychły, to nie wypada.

Artyście, wypada.

Sztuka wymaga nagięcia paru zasad.

I nie istnieje bez miłości.

Dość, zamilcz.

Przynieś nam wina.

Rozkaż jej pani, by posłuchała.

Ktoś musi zostać z nami.

Pozostanie. Duch twojego dziada i króla Władysława.

Ten wizerunek będzie nas strzegł.

Kiedy panna przyniesie nam wino.

Więc jednak ją wygoniłaś.

Czyli jednak coś do mnie też czujesz. Świstura.

Nie.

Płomień twoich oczu.

Dni się, gdy patrzysz na mnie.

Nie muszę zaprzec.

Królowo!

Czy można?

Kiedy ruszasz? Panie, będę szczery. Wciąż myślę o czeskim królu. Co zrobi,

się dowie, że kupiłeś sobótkę od księcia Ziębickiego? Czy nie odpowie na jazdę?

Strach cię obleciał, Peterze? Raczej ostrożność.

Nie mogę kupić...

Z korzyścią od własnej rodziny? Ta rodzina to Lenin z Luksemburga, a miasto

szlaku z Czech do Wrocławia.

Pragnę ci przypomnieć, Peterze, że to ty mnie namówiłeś do tego pomysłu. Wiem.

Dziś jednak proszę, wstrzymaj się z tą decyzją.

Co się stało?

Obawiam się, że zakup może okazać się większym wydatkiem.

Mikołaj może przystać na naszą propozycję, ale co jeśli zechce więcej i

do Czechów?

Żelazo siekuje póki gorące.

Sam mówiłeś, że Mikołaj to utracjusz i że ma ogromne długi.

Poddamy mu myśl, jak może zarobić.

Ale nie musi przecież sprzedać nam.

Kto ma długi, pieniądze bierze prędko.

Zaraz podektuję list do księcia Mikołaja, a ty ruszaj, Peter.

Król Czeski ma na głowie większe sprawy niż to wódka.

Odejdź.

Znakomita, prawda?

Znakomita artysta.

Portret król Władysław.

Pamiętasz go?

Ledwo, ciągle był na wojnie.

Ale nasza babka bardzo go kochała, była mu wierna.

I tego nas uczyła.

Zobacz, królewna, jaki kamień byś wypchała do nagrobek?

Najtrwalszy, jak małżeństwo.

To różne.

A małżeństwo nie zawsze bywa trwałe.

Jak myślisz, pani, od czego to zależy?

A co ty mi chcesz zapytać, kuleka?

Czy jadąc tutaj, do Krakowa, miłowałaś już mojego ojca?

Miłujesz go stale, też kiedy go nie ma?

Jak to jest?

Przekaż to księciu Mikołajowi.

Ruszaj z Peterem.

Tam żywo!

Twój dziadek byłby z ciebie dumny.

Noszę jego imię, to zobowiązuje.

Staremu księciu Ziębickiemu też dano bolko na chrzcie i jego nie zobowiązało.

Narobił długu, a Mikołaj nie jest lepszy.

Umiłowana nie w razu siedzę.

Lepiej pomyśl.

Nad imieniem dla naszego syna.

Bolko.

Chcę, żeby był podobny do ciebie.

Bolko.

A może Bernard?

Po moim ojcu.

Może.

A pozwolisz, żeby Helena się nim zajmowała?

Jest taka dobra dla dzieci.

Nie szkodzisz mojej obawy.

Spotkało ją nieszczęście.

Nie popełniła zbrodni.

Mylił się.

Wradziła twoją panią, królową.

Jesteś pewien? Może to tylko dworskie plotki? W procesie o niewierność

przeciwko Annie.

A jeżeli Helena mówiła prawdę?

Helena była opętana.

Była, Bolko.

Demony, które milkną, potrafią się obudzić.

Chowają nas na żone władcy.

Poezja, modlitwa, tuchnieje.

Wszystko tylko odbudza pragnienie miłości.

Wciąż nie odpowiedziałaś na pytanie.

Umiłowałaś od razu?

Ty też, pani, brałaś ślub w Poznaniu, tam dokąd Janę.

Czy tam poczułaś, że mój ojciec to ten jedyny?

Już wcześniej marzyłam o nim.

Mój ojciec mówił bardzo dobrze, a wycerze go sławią. Kochasz marzenie czy

człowieka? Bo żona władcy to bycie chpliwa, kiedy go ciągle nie ma, a ty

czekasz. Wiesz o tym.

To uważaj na Kunada.

Dlaczego? Byłaś z nim sama, a to powód do procesu. Nie dojrzałaś słuszka. Nie

było słuszki.

I gdyby kto inny... Uważaj, Adelaida, nasza matka mało nie straciła korony

umowę. To hada czy groźba? Jedno gorzkie wspomnienie.

Mam nadzieję, że małżeńskie łoże uleczy twoja gorycz, córko.

Nigdy tak do mnie nie mów.

Życzę Ci szczęścia w małżeństwo.

Tyle, ile ja go na co dzień odczuwam. Bądź zdrowa.

Mi baczenie na kunada czyni krzywdzi królowej.

Co można myślić? Pamiętaj, co przez Helenę spotkało naszą matkę.

Żałuj pani, że nie słyszałaś dzisiaj, jak Anna śpiewała.

Cudny głos.

Czy to prawda, że królowa Anna, żona Kazimierza, też pięknie śpiewała? O tak.

Kochała jej śpiew i tanie.

Spędzałaś z nią dużo czasu?

Początkowo nie odstępowałam jej na krok, a potem... potem zajęłam się

wychowaniem królewien.

Dlaczego wystąpiłaś przeciwko niej w procesie?

Nigdy mi tego nie objaśniłaś.

Pani, to dawne dzieje. Nie wracajmy do tego, proszę.

Helena, wierz, że nie musisz się mnie obawiać.

Do dziś żałuję, że dałam się wciągnąć w tę intrygę.

Nie pojmuję, rozjaśnij.

Musisz pani wiedzieć, że królowa Jadwiga niechętnie oddała koronę królowej

Annie.

To była walka dwóch potężnych kobiet, a ja znalazłam się dokładnie pośrodku

nich.

Hanna, czy jesteś pewna tego, co widziałaś?

Zmysł czasu nas zanudził.

Nie widziałam!

W pleciach jest błąd, królowo.

Tego ci nie powiedziałam, przepraszam.

Byłam nielojalna wobec królowej Anny.

I to jest moja największa zbrodnia.

Ale ciebie nie zawiodę.

Bo wiem, jaką cenę się za to płaci.

Będę Ci wierna do grobowej deski. Przysięgam.

Peterze? Panie... To ile masz na ten

zakup?

Tysiąc pięćset grzywien.

Nie wiem, czy to wystarczy.

Śpiesz się. Kto pierwszy, ten najlepszy.

Nie wahaj się, Peterze.

Bo skrupuły gubią, gdy jest ich zbyt wiele.

Nie chcę cię zawieść, książę. To kup sobótkę!

Nie czuj trwogni.

Przez nią tracicie najwięcej.

Wiesz, panie, że Krzyżaku można zaufać?

Lękasz się, że szykują na nas zasadzkę?

A tu, jeśli nie dotrzymają układu?

Potrzebują tego pokoju tak samo jak my.

To tobie, panie, zależy, bo ty wzmacniasz królestwo. Oni nie mają

ją stracić.

Święty spokój na naszych granicach też im się przyda.

Ale przecież to jest zakon rycerzy.

Oni wolą walkę od świętego spokoju.

Teraz to wolą prowadzić krusjatę przeciwko poganom.

Jeśli kiedykolwiek mają respektować nasze warunki, to właśnie teraz.

A ty co myślisz, Jaśku?

Nienawidzę krzyżaków jak psu.

Tylko tobie ufam, panie.

Bierz z niego przykład.

Żal tych ziem, które utracimy.

A panie rycerze u nas bardzo rozbazni.

Kto powiedział, że jutro nie odzyskamy tego, co utracimy dziś?

Rozbaga. To jest cenna broń.

Żyrzacy umieją z niej skorzystać. A my musimy być od nich lepsi.

Jako dzieci kryłyśmy się tu zawsze, kiedy ojca nie było.

A ja udawałam, że nie mogę was znaleźć. I widziałaś, jak siadałyśmy na tronie?

Byłam z was dumna.

I wiedziałam, że pewnego dnia... Do twarzy mi?

Rysbieto.

Odwlekasz wyjazd do Poznania, prawda?

Skąd? Dlatego skryłaś się w kaplicy, byleby tylko nie ruszyć z samego rana.

błogosławić swój lot.

I dziękować za księcia Słupskiego.

Nie lękaj się go.

Ja?

Miałam szczęście pójść za tego, którego znałam i podziwiałam.

To on miał szczęście, że ciebie zdobył.

Ale miałam też ojca, który się na to zgodził.

Co masz na myśli?

Ty też możesz liczyć na swojego ojca. Nie wątpię w to.

Gdyby działa ci się krzywda... Przyślij do mnie ten znak.

Dostałam go w dniu wesela od twojej matki.

Pojedziesz ze mną do Poznania?

Wiesz, jak bym chciała, ale... Ale to zależy od woli królowej.

Wzywałaś mnie, pani?

Sprawa podobno pilniejsza niż uczta pożegnalna królewnej szpitali.

Ważniejsza. Chcę jej przyrządzić niespodziankę. Pani, wciąż mnie

Pojedziesz z nią do Poznań.

I ja?

A skąd to zciwienie?

Cudka jest jej o wiele bliższa. Pani, ale ty jesteś bardziej doświadczona.

Twoje zaufanie jest zaszczytem.

Co cię martwi, druhu?

Kupić dla owki w Kaliszu piersiń z jantarem? Czy sam jantar, a piersiń

nas w Krakowie? No, Tomasz, gryza to nie lada.

Sprawa najwyższej wagi. Sam król nie poradzi. Nie wiem, co lepiej.

Tu dla spakiewki wiadomo.

Nie mieć żony.

Dlatego z dalat mam się od małżeńskiego stanu.

Panowie, zachowajcie siłę na rozmowy z panami z Wielkopolski.

Wielu nie chce pokoju.

Jak ja.

Wyzynałbym, a nie się z nimi dogadywał.

Dlatego jedziemy wcześniej.

Czego się spodziewasz tam, panie? Trudnych rozmów. Nie tylko z krzyżakami.

Książę Bogusław żeni się z twoją córką. Miał przekonać swoich. Przekonamy się,

że jest silny. Nie ufam! Nie ufasz, bo twój ojciec nie ufał tym z Wielkopolski.

Lepszy spór niż dworskie intrygi.

Krakowskie wojenki też mają swoją cenę.

Wolę walkę, jak w polu.

Mówisz walkę?

Wolę walce.

Spróbuj podnieść rękę na któregoś z krzyżaków w trakcie rozmów. Pokażę cię

ściąć.

Paweł będzie pusty bez ciebie. Nie wątpię pani, że wkrótce wypełnią go

dzieci. Tobie też życzę szczęśliwe potomstwo.

Dziękuję, że posyłasz ze mną Katarzynę. To wielce wspaniało myślę z Twojej

strony. Będzie czuwała nad Czobą.

Jak nad własną córką.

Chodziłam też o Cytiariusz, bezczak posagł w drodze.

Ale czy to konieczne, łaskawa Pani? To troski o królewnę.

Słyszałam od dwórek, że wychował się na zamku, że ufasz mu.

Będzie Ci raźniej, nieprawdaż?

Dziękuję Pani za troskę.

Dziś opuszczam Wawel.

Tu przyszłam na świat i to jest mój świat.

Tu poznałam Boga i ludzi.

Tu uczyłam się kochać.

Siostro.

Całe życie razem, a teraz osobno.

Ciebie nikt w moim sercu nie zastąpił.

Eliaszu, proś świętego Krzysztofa, by strzegł nas w drodze.

Będę się do niego modlał.

Królewno, to dla ciebie, gdybyś kiedykolwiek miała ciepłoty.

Jedźcie z Bogiem.