Original subtitles

W poprzednim

odcinku.

Będę ojcem.

Królu, wszyscy posłańcy już wrócili.

Panowie z Małopolski i Wielkopolski zostali zawiadomieni o spotkaniu

Stawią się.

Muszą. Zrozumieli, jakie to ważne.

Chyba wszystkim zależy na pokoju z zakonem.

Najbardziej panom z Wielkopolski, tylko mam obawy.

Czemu? Przecież chcą odzywkać dostęp do szlaków handlowych z Pomorzem. Zależy

im. Tak, tylko czy będą gotowi oddać coś w zamian.

Gotowi nie będą, ale to my musimy z nimi mówić w pytku.

Miłościwy panie, na zamek przybył poseł z Malborka, Jakub Zbiskup. Sprawę,

rychło w czas.

Nie powinni wiedzieć, że za wszelką cenę zależy nam na pokoju. To oczywiste.

Nie możemy im tego zdradzić.

Ale zachęćmy do negocjacji.

Jak? Poseł musi pokazać, że nie ma między nami zgody. Że decyzja jeszcze

zapadła. Jak chcesz to rozegrać, panie?

Nie mierzę. Od tej pory czarę nienawidzisz chryzaków. I nie widzisz

pokój. Całego serca i po moim trupie.

A ty z pytku, jako doświadczony doradca, będziesz parł ku ugodzie.

Jak sobie życzysz miłościwie, panie.

A ty jaką figurę odegrasz?

Ja?

Będę milczał.

Rana była dosyć głęboka.

Musiałem żyć. Śpi?

Powinna się już wypucać.

Podałem jej wywar z liści czarnego luka.

Są go też oczami diabła. Ma silne działanie.

Niektórzy duchownie wzbraniają się przed jego użyciem.

Dosowany ostrożnie. Nie narobi szkody.

Tak sądzę.

Jak się rana zagły i pamięć wróci?

Trudno orzec.

Pamięci nie da się dotknąć jak... ręki czy nogi. Ale wiemy jedno.

Ma to coś wspólnego z mózgiem. To widać na przykładzie ochmistrzyni. Ona na

pewno straciła pamięć od uderzenia w głowę. Czy pamięć wróci?

Dowiemy się, jak Gabija się obudzi.

O ile się obudzi.

Przybywam w imieniu Wielkiego Mistrza Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny

Domu Niemieckiego w Jerozolimie.

Wielki ministrz Ludolf von König pragnie zakończyć trwający od lat spór i

podtrzymuje wyrażoną w liście chęć zawarcia pokoju z Królestwem Polskim.

tym względzie na wzajemność.

Pokój można uzgadniać z kimś, kto ma pokojowe zamiary. Wy tylko potraficie

grabić, mordować i burzyć kościoły. Nie mierzę.

Wybacz, panie, ostry język.

Ale mówię to, co myślę.

Ponoć chcieliście ugody.

Zapewniam cię, Jakubie.

że król z należytą uwagą przeczytał list wielkiego mistrza i skłania się do

zawarcia postulowanego w nim pokoju.

Wielki mistrz w Twojej łaskawości zgodził się na zwrot Królestwu Polskiemu

dobrzyńskiej, bo wie, jak bardzo bliska była sercu króla Władysława.

Dobroć wielkiego mistrza zostanie nagrodzona w niebie, a w Polsce...

Doceniona. Toż to o chłopce, który przyjdzie nam słono zapłacić.

Zakon nie odda nam niczego za darmo. Panie, miarkuj się.

Czego wielki mistrz oczekuje w zamian?

Wielki mistrz chciałby, żebyś królu odstąpił od wszelkich roszczeń wobec

Pomorza. Tam!

Pomorze to ziemia sporna.

Papież jest po naszej stronie. Mamy dokumenty. Mamy prawa.

Wielki mistrz nie chce wojny?

Tak jak napisał, panie. Zatem, aby wojny nie było...

Pomorze mogę oddać zakonowi jedynie wieczystą jałmulnę.

No to wielki mi już nie przystanie.

Tak i stawiam warunek.

Przekraliście proces w Warszawie.

Pomorze dawno powinno być zwrócone królestwu.

Miast wybrzydzać.

Powinniście całować króla po rękach za to, że zgodził się wam oddać tę ziemię w

dzierżawę. Choć Bóg mi świadkiem, że serce mi krwawi, kiedy mówię te słowa.

właśnie. Jakubie, to nasze ostatnie słowo.

Pokój, czy zrywamy rozmowę?

Pokój. A tanowisko wielkiego mistrza?

Wielki mistrz słynie z roztropności.

I nie tylko.

Parł o ugodę jak lew.

Mój ożna dwór, królowa Anna.

Byłeś ochmistrzem.

Nie kłamią, pani.

W takim razie chcę, żebyś przejął obowiązki Gabili.

Pani... Na dworze musi być porządek.

Tak mnie uczono.

Niewątpliwie jednak.

Mam obecnie mnóstwo obowiązków. W przedzień wyjazdu, klewny Elżbietki na

Pomorze, służba ma bardzo dużo pracy.

Ktoś musi nią pokierować.

Jednak... Król Kazimierz... Król Kazimierz na pewno przystanie na ten

Niemieżo nikt inny nie zastąpi Gabii.

Każdy chciałby dostać ten urząd, ale nie każdy łatwo od niego zrezygnuje, kiedy

Gabija wychodzi do zdrowia.

Lubię Gabija.

Wbrew to, co inni mówią.

Nikt nie ma co do tego wątpliwości.

Nie oszukuj mnie, nie mierzę.

Służba sądzi, że wykorzystam chorobę Gabija po to, żeby odebrać jej urząd.

Dlatego, że jest litwinką, dlatego, że ponad wszystko kocha świętej pamięci

królową Annę. Ale służba się myli.

Zachowam urząd dla Gabija.

Pomożesz jej?

Twoja wola jest dla mnie rozkazem, pani.

Pamiętasz jak król Kazimierz chwalił naszych kucharzy, kiedy u nas gościł?

przynajmniej w tej jednej kwestii miał rację. Kiedy znowu nas odwiedzi?

A co?

Tęsknę ci za nim?

Polko, chyba nie jestem zazdrosny.

Urodzę twoje dziecko.

I to ciebie miłuję.

Agnieszko, nie przekonałaś mnie.

żeby Kazimierz dowiedział się, że wkrótce będę miał syna.

Poślemy na Wawel kilka beczek piwa świdnickiego wraz z dawkowym bliscem i

rozmownym browarnikiem. Wciąż, panie, liczysz na to, że król przekaże tobie

koronę Polski?

Przecież już król Władysław przyrzekał ją Węgrom.

Przyrzekał. Ale nie wiadomo, co Ludwik zrobi z królestwem.

To jeszcze młokot, a Kazimierz powinien wiedzieć, że tutaj, w Świdnicy, urodzi

się... Prawnuk króla Władysława. Może prawnuczka.

To będzie ten.

I ufunduję kościół w tej intencji.

Wszystko dla księstwa i korony. Panie, mam znakomity pomysł, jak

powiększyć księstwo twoje.

Uży, Peterze.

Jest miasto do wykupienia.

Tu też jej nie ma.

Chodź po do ogrodu.

Spocznij pani choć na chwilę.

Chcę utulić Anna.

Zaraz ją przyprowadzę. Gdzie jest? Z kim?

Z Heleną. Pewnie poszły nad rzekę.

Same?

Przecież mówiłam, że nie wolno pod drzebnym podorem.

Lękasz się pani, że Helena zabrała Annę nad rzekę? Milcz!

Idź ich szukać.

Helena nie jest już szalona, a to wzburzenie nie służy ci pani.

Więc co tu jeszcze robisz?

To na myśl.

Po co księciu Sobótka? Peterze, ochłoń trochę ze swojej podróży. To miasto na

drodze handlowej i to nie byle jakiej. Czech do Wrocławia.

I na co ono, księciu?

Jaka korzyść? Będzie zysk cła.

Zysk cła.

Ale na cóż mi spór z księciem Ziębickim? No właśnie, sporu nie będzie.

Skąd wiesz? Gościłem kilka dni u księcia Mikołaja w Ziębicach. Jestem pewien, że

sprzeda sobótkę. On ma nóż na gardle. Czyj?

Wierzycieli, mieszczan wrocławskich i kościoła naszego świętego, który upomina

się o zaległe świętopietrze.

I to bardzo zaległe.

Prawda, że i ojciec księcia Mikołaja słynął z rozrzutności.

Ja tak słyszałem. Ludzie mawiają, że można gospodarzyć. Byle jak?

Byle nie tak jak w Ziębicach. Książe Mikołaj naprawdę ma kłopoty.

To myślisz, Kicoldzie.

Kościół mu nie umorzy długu, choćby ze względu na jego ojca przewiny. Zrabował

dobra klasztorne w Henrykowie i Kamieńcu, a i mieszczanie swojego darmo

oddadł. I Mikołaj złożył hołd lenny Luksemburczykowi. I to zaraz po objęciu

rządów w Ziębicach. Teraz ledwie patrzeć, jak będzie zastawiał swoje

spłacić długi ojca.

Mówił o tym?

Nie chwalił się przecież, ale czuję, że oddaje za bezcę trzechą.

Mikołaj coś wie o trzechach?

Jego ojciec zastawił u Jana Luksemburskiego Frankensteina zaraz

kąty. Drogę ma przetartą. Z odwagi nie słynie. Książe Mikołaj nie ma w sobie

ducha walki jak ty, panie.

Chce jeno utrzymać się na zamku w Ziębicach.

Panie.

Nie powiedz nic.

Powiem, żeś dużo piwa wyżłopał z Mikołajem, ale nie mówiłem jeszcze z nim

Książę, rozważ to.

Rozważyć można, ale dobrze zliczyć straty.

Liczyć straty trzeba, Kiczoldzie.

Ale nie zapominajmy o dyskach.

Powiedziano mi, że źle się poczułaś. Helena, informuj mnie, kiedy zabierasz

poza zamek.

Przepraszam, pani, ja nie chciałam cię zdenerwować.

Nie chodzi o ciebie, ale kiedy jej dłużej nie widzę, bardzo się niepokoję.

I tęsknisz za jej śmiechem?

Za jej dziecięcą paplaniną?

I zrobiłabyś wszystko, byleby tylko ją przytulić?

Bardzo się cieszę, że przyjechałaś do Świdnicy, Helena.

Ty nie?

Czasami myślę, że byłoby lepiej, jakbym została w domu ojca i wiodła samotne

życie.

Tak byłoby lepiej dla wszystkich.

Helena.

Będziesz, książę, załował tej decyzji. Trzeba będzie trochę uszczupić skarbit,

ale to się nam opłaci. Dydki, cła powinny... Dydki, peterze, jakie dydki?

Czechów podrażnimy.

Niech zobaczą, na co stać pana ze świdnicy. Tylko Czechom chcesz do piec,

Zaszmielebie niż ktokolwiek inny kicoldzie. Jaśniej, panowie, bo ten

pomysł kosztował wiele piw.

O królu Kazimierzu zapominasz, peterze. Taki duży, z Krakowa.

Kazimierz układa się teraz z Krzyżakami, sojusznikiem Luksemburgów. Czyżby mój

pomysł był lepszy niż to, co wymyśliłeś? Lepszy, Peterze.

Znacznie lepszy.

Kazimierz zobaczy, że mam twoje cele, twoje zamiary i twój honor.

A zatem miłujesz Gunsela.

Pani, czy to prawda, co oni mówią?

Że nastawał na cnotę dwórek, że groził swoim wrogom śmiercią?

A w złościłby nawet zabić.

Wiem, co chciałabyś usłyszeć, Helena, ale nie mogę tego rzec.

Gdyby to zależało ode mnie, Gunthera już dawno nie byłoby na naszym dworze.

Chyba, że w lochu.

Jednak Bolko bardzo go ceni. Uważa, że to znamienity rycerz i bardzo silny

człowiek.

Niestety ta siła przeważa w nim.

Nadrozumem. Widzę, że miłujesz szczerze.

Lecz jeśli rozważasz w sercu, jakim jest człowiekiem... W Krakowie zdarzyłam

uczuciem człowieka prawego.

On mnie nie chciał.

A potem zdarzyło się wielkie zło.

Zło, które na zawsze zmieniło moje życie.

I teraz, kiedy...

Odważyłam się otworzyć serce.

Okazuje się, że kocham potwora.

O czym mówisz?

O uprowadzeniu królewie?

Tak.

Tak, ale zanim to się wydarzyło, to mam pochańbione.

Zbłądziłam, ale wydawało mi się, że odpokutowałam już swoje winy.

Pani, czy Bóg każe mnie za to, że jestem nieczysta? Nie ma w tym Twojej winy.

Jest!

Czy to nie jest wyznak, że miłość jest nam niezabroniona?

Co mówisz, Helena? Nie jest. No to dlaczego Bóg postawił na mojej drodze

człowieka, złego człowieka i sprawił, że to właśnie w nim spośród wszelkich

innych się zakochałam?

Kto jest większym władcą?

Ten, kto ma więcej ziem, ale musi się z innymi układać, by je utrzymać. Ten, kto

ma ich mało, lecz rządzi samodzielnie.

Wypijmy za księcia, co ma odwagę postawić się największym. Za Bolka.

Za Bolka ze Świdnicy.

Jednego Kazimierzowi nie zazdroszczę.

Że musi schować dumę, zapomnieć o urazach i pojednać się z wrogiem.

A wszystko dla dobra korony.

A jego ojcu przychodziło to z większym trudem.

Prawda. Król Władysław rzadko składał miecz w imię pokoju.

Ale i Kazimierz nie czyni tego lekką ręką.

Za to co innego przychodzi mu bardzo gładko.

Co?

Bała mu sić niewiasty.

Żadna mu nie odmówi. Żadna!

I muszę przyznać, że coś w sobie ma.

Nawet moja żona wspomina wieczerze z Kazimierzem sprzed roku.

I co mu z tego, skoro nie ma syna?

Wkrótce to on tobie, panie, pozazdrości.

Cudka. Chyba, że nie pozwoliłam ci odpocząć u siebie po poróż, ale musiałam

pomówić z tobą.

I mnie śpieszno było na dwór.

Bałam się, że królewna Elżbieta wyjedzie i nie zdążę jej pożegnać. Na szczęście

zdążyłaś. Mam nadzieję, że pomożesz mi.

Jeśli tylko będę potrafiła.

Opiekowałaś się królewny od maleńkości.

Może tobie się uda przemówić do królewna Elżbieta. Ja nie potrafię.

Ona bardzo przyjmuje się swój wyjazd na Pomorze i ślub w księży Bogusław.

Jest blisko za Romanie.

Nigdy nie paliła się do zamęśca.

Zadziwiam, że przedwyciężyła tę niechęć.

Oczywiście pomówię z nią.

Dziękuję.

A Jolanta nie przyjechała z tobą?

Nie chciała.

A ja nie nalegałam.

A czy ona ciągle... Są dni...

Gdy jest taka jak dawniej, radosna.

I jest ich coraz więcej.

Patrz, o mnie to cieszy.

Ale ty wyglądasz na smutną.

Nie myślę, że upierę się, by odesłać Jolantę do klasztoru.

Co za lor.

Pan nas taka urodzia. Cóż po urodzie, kiedy ludzie gadają.

Jedne zarańczenie już zerwano.

Nie myślę, że chcę jej tego oszczędzić, ale... To niesprawiedliwe.

A może ja pomówię swój mąż?

Jesteś bardzo łaskawa, pani.

Dziękuję.

Ale zanim wyjdziesz, ja muszę wiedzieć jeszcze jedno.

Pamiętasz, o czym mowa?

Mówią, że Jolanta jest córka Kazimierz.

Powiedz mi, czy to prawda?

Panie, nie zadręczaj się tym.

Oczywiście, że nie jest.

Pewnie uważasz, że jestem szalona.

Skądże? Ale gdybyś była na moim miejscu...

Ja wiem, co mówią o Kazimierzu.

Że ubił niejedną nadboję.

Ale... Przepraszam.

To nie twój kłopot.

To jedyne wyjście, ojcze.

Nikt Jolenty nie chce.

Cudka nawet nie wie, ile odmówiło jej ręki.

Nawet potem pomaga.

Wszyscy znają o niej plotki i to wszystkie.

Jak to ludzie wiedzą, to co najgorsze i jeszcze więcej niż jest naprawdę.

A co na to Jolenta?

Staram się to przed nią ukrywać, ale już dłużej nie mogę.

W klasztorze będzie bezpieczna.

Klasztor nie jest dla każdego.

Więc dokąd ma iść?

A cudka?

Wiem, że jeśli ją przekona miolenta, przyjdzie jej habit.

Jednak cudka nie chce o tym słyszeć.

Miłość matki. Ja też kieruję się miłością ojca.

Przybranego, bo prawdziwie jej nie chciał.

Jeszcze gotów jest nas oskarżyć o próby otrucia.

Pokój zagrożony.

Może po prostu nie jest głodny.

Jakubie!

A co się u was jada w Malborku?

Gustuje w rybach.

Jak dostaniecie Pomorze w dzierżawę, to ryb wam nie zabraknie.

A gdzie wasza córka Elżbieta, panie?

Słyszałem, że wybiera się za mąż dla księcia Bogusława z Pomorza.

Czytałam dzisiaj piękny wiersz, Jakubie. Chcesz posłuchać?

Królowo, z przyjemnością. Jest w naszym języku.

Zaszczytem będzie go wysłuchać, pani.

Abyś zapamiętał Wawel jako gościnne miejsce.

Królu wie, co robi. Piękniej od tego.

I ja, jak ten soku z poematu, umknę do swojej komnaty.

Panowie.

Prowadź mnie do swojej komnaty.

Mężu. Co się stało?

Rozmawiałem z Eliaszem o Jolędzie.

Czyli postanowione.

Trudno jakoś się z tym pogodzę.

Jolanta też, lecz wiedzy, że...

Wiele łez popłynie, nim się to stanie.

Przekonał mnie, że nie możemy posłać Jolenty do klesztoru.

Tylko Bóg może ją tam powołać.

Dziękuję.

Szybko widziałaś moją siostrę?

Nie. Sama jej szukam.

Nigdzie jej nie ma.

I nikt jej nie widział.