Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Droga, czy to wspomnienie nocy nie daje ci spać?

No i?

Co tak patrzysz na mnie, jakbyś czorta zoczyła za moimi plecami?

A?

Więc to on zostawił ślady pazury na twoje plecy?

Tylko nie mów mi, że to jest policja noc. Wiem, jak wyglądają świecie za taka

pania.

Byłaś zadziorna.

Ale to nie twoje dzieło.

W trakcie polowania z księciem Bogusławem zbrojni znaleźli w lesie

wilczoszczenie.

Wymyśliłem, żeby zabrać je na Wawel i otwoić.

Podrapało mnie w trakcie zabawy.

To gdzie ono jest?

Chce mnie zobaczyć. Nie możesz, zostało w lesie. Poczuć miałbym go brać, skoro

był nieprzyjazny wobec mnie.

Ale jak chcesz zobaczyć wilczka...

Zaraz go ubierzesz.

Nie płacujesz.

Królowa kazała odnieść?

Mówiłem Miłkowi, że dla miłościwej pani tylko najświeższe specjały.

Dla mnie pyszne. A królowej nie w głowie teraz jedzenie.

Nawet do komnaty wejść nie mogłam, bo królowa z królem.

Może on da ją w łożułowy?

Że niby co, że on myśliwy, a ona... A tobie co do tego?

Chodź w tożpice królowej.

Musiałam sprawdzić, czy nie zepsute, albo zatrute.

Właśnie widzę, zaraz o tym się dowie ochmistrzyni. Pakuj tobołek, dziś ją

puszcza z domek. Nie ma jej, więc się nie dowie.

A tylko ona mnie może ze służby zwolnić.

A gdzie się ona znowu podziała?

Bo ja wiem.

Nie ma jej już.

Aha, miara się przebrała. O wszystkim usłyszy królowa.

Ochmistrzynie ciągle dnika. Nic dziwnego, że na damku panoszy się

Wydałaś ochmistrzynię, żeby uniknąć kary. Ja przynajmniej nie zwalam winy na

brata.

Ojcze, zdradź coś więcej. Nie jest stary, ale jak wygląda?

Zwyczajnie. Nie ma widocznych skal. To już coś.

Ale czy jest urodziwy?

Nie każ mi oceniać męskiej urody. Nie wiem, co podoba się niewiastom. Powiedz

zatem, jak książę Bogusław się tobie widzi.

To znacny mąż. Obiecał wystawić 400 zbrojnych w razie potrzeby.

Widać szczodry z niego człowiek.

Myślisz, że jest też dzielny i prawy?

Niech chłopcu się wypowie. Dobrze poznał Bogusława na polowaniu. Jaśku!

Na polowaniu ubił dzika.

Można powiedzieć, że odwagi mu nie brakuje.

Panie, marszałek czeka. Chcę Tobą mówić na osobność.

Dziękuję. Nie będę Ci już więcej przeszkadzać, ojcze.

Miłościwa pani, proszę o chwilę rozmowy.

Dobrze, chcę iść później do mojej komnata.

Teraz jest pierwsza na przyjaźńka.

Wie pan co, piękna pogoda, szkoda nie korzystać.

Zaiste piękna, ale jak tu się cieszyć z tak słonecznego dnia, skoro to co się

dzieje na zamku woła o połstę do nieba.

O czym mówisz, kuchmik?

O karygodnej postawie, o chimistrzyni.

Słuszki robią co chcą, puszczone samopas, a jej znowu nie ma na zamku.

Może poszła po jakieś sprawunki?

Samowolnie opuściła zamek, za nic mając służbę królowej.

Jestem pewna, że można jakoś to wyjaśnić. Winno być jasne, za nim

zamek.

Jeśli nie chcesz pani, by cały twój dwór poszedł jej śladem, to moja serdeczna

rada jest taka, że trzeba odebrać jej tę godność, póki nie jest za późno.

Wejdź do środka, świeżej polepki skosztujesz.

No chodź, nalewki nagotowałem. Chodź, chodź, chodź.

Gotowy? Przyprowadź go.

Królowo.

Wszędzie ciebie szukam.

Miść.

Czekałem na ciebie w mojej pracowni, pani.

Dzisiaj mam ochotę pojeździć.

Nie mogę się doczekać, kiedy przedstawię ci kolejne szkice.

Tym bardziej, że powstały one za twoją sprawą.

Byłaś dla mnie natchnieniem.

Muszą. Później.

Chciałbym się jeszcze ciebie poradzić, pani. Czy widzisz całość w kolorze, czy

lepiej zostawić kamień nagim?

O to trzeba zapytać król.

Sądziłem, pani, że w tej kwestii król pozostawił ci wolną rękę.

Ale do niego należy ostateczna decyzja. A teraz pozwól mi się nacieszyć uroda

ten dzień.

Przyroda i sztuka są po to, żeby kontemplować.

Czyśnie? Natychmiast.

Pani.

Dobrze, Stachu, żeś ją tu przywiódł.

Idę traktem. Patrzę ochmistrzyni z zamku. Ale jakaś dziwna.

Wodę ze strumienia pije. Nic nie mówi. To tak patrzy.

Gabino.

Panie.

Pamiętasz mnie?

To miejsce.

A wyżego tu? Poszli.

Już.

Gabino.

Czemu nie jesteś na zamku?

W drogę ruszyłaś?

Ale jakże to tak?

Bez cieplego płaszcza. Bez tobolka.

I dokąd?

Moja rzecz dokąd rosiła?

Mieli z nami.

Rozum postradała.

Z początku.

Z początku myślałem, że dwochuje sobie z nas.

Ale ona nic nie pamięta.

Widziałeś kiedy coś takiego?

Jak żyję, nie widziałem.

Dam jej kaszy.

I to wróci jej pamięć.

A jeśli ją sam czort

opętał?

Wszystko gotowe, panie.

Królewna może ruszać na spotkanie przyszłego męża.

Dwory po drodze już szykują się na powitanie waszego orszaku.

Orszak albietki poprowadzi Maciek.

Ja wpierw udam się do Kalisza, by z możnymi omówić warunki pokoju z zakonem.

Dołączę do córki, gdy będzie już na miejscu w Poznaniu.

Zatem poślę do Kalisza, by tam przygotowano godny monarchy nocleg.

Jeśli mi wolno, panie, chciałem przekazać, że pokój z krzyżakami jest

potrzebny. Zakon jest zbyt silny i ludzie już dosyć wycierpieli, ale...

Mówiłeś z kimś, kto myśli inaczej?

Ludzie gadają, co im ślina na język przyniesie.

Mów, chcę wiedzieć.

W karczmie dwóch szlachetków z Wielkopolski powstawało na układy z

Że się królowi nie godzi zapominać o ziemiach, które zakon wydarł. I że oni

poszli na taką wojnę.

Oraz, że dla króla Władysława... Dość.

Nie ma innego rozwiązania.

Nie teraz.

Możesz odejść.

Ważna mam sprawa. Chodzi o Gabię. Zresztą o mistrzynię. Co z nią?

Jest bezpieczna, ale nie możemy jej wypuścić. Odwaliście ją dla okupu? Nie.

Zrobili łotry, mów póki dobry.

Błąkała się rano przy kartce. To jest mi on z Samuelem u gościu. A teraz miota

się po niej jak sam diabeł.

Nie pamięta swojego imienia, ale ta zazięta jest jak dawniej.

To pamięć straciła, czy diabeł opętał? Bo nie pojmuje.

Pewno jedno i drugie.

Zabierzcie ją na zamek. Sama tam nie trafię.

Niech wam będzie.

Agnieszko, dwórki mi doniosły, że coś mi się stało.

Rzeczywiście zasłabłam podczas spaceru. Księżna miała silne zawroty głowy i

vomity. Coś ci zaszkodziło? Każe wychłostać kucharza, jeśli jeszcze

mu! Nie ma w tym jego winy, choć teraz wiem, że nie powinnam jeść tak tłusto.

Zatem i tak poniesie karę.

Co was tak bawi?

Agnieszko, ty jesteś brzemienna.

Wszystko na to wskazuje, panie.

Możesz mnie dotknąć, mężu.

Nie mogę uwierzyć. Ja też.

Choć modliłam się o to każdego dnia.

Pijemy do dna!

Za co pijemy, panie?

Inieszka prosiła, żebym jeszcze nie rozgłaszał, ale... Będę ojcem.

Wspaniała nowina. Księdztwo potrzebuje następcy. Rzeczy samej. Jeśli urodzi mi

się syn, będę kształcił go na władcę. Jeśli córka... Rozpierdzał. Będziesz

dobrym ojcem.

Dziękuję ci, Goncalu.

Mnie za to.

Co ty przywiozłeś Helenę na zamek? Odkąd ona zajmuje się Anną, Agnieszka ma

więcej czasu, jest spokojniejsza.

A wieczorami mniej zmęczona.

Nie wiem, czy to dobrze, że ją tu przywiozłem.

Tak mówiłeś, że to wspaniała niemiastka.

I mój brat też jest ci wdzięczny.

Nawet ostatnio wspominał, że trzeba by Helenę wydać za mąż.

I dziwnie mu się do tego paliło.

A komu do tego?

Chce się z nią ożenić?

Miewa różne pomocy, sam wie.

A tobie Helena nie jest obojętna, Gunselu.

Niezupełnie obojętna.

Wodzisz za nią wzrokiem, ilekroć jest w pobliżu.

Ani trochę!

Znam się, druku, lepiej niż myślisz. I z serca ci radzę.

Zajmij się nią, zanim ci ją kto sprzątnie sprzed noca.

Nie walcz zębą, a miłowanie nie ma rady.

Doroto!

Weroniko!

Jak potrzebne, to nigdy ich nie ma.

Pomogę!

Trzeba to zanieść do komnaty Anny.

Księżnej może teraz przeszkadzać.

Słyszałem, nowina.

Weronika już wszystko rozpowiedziała? Sam książę. Tak, jesteśmy druhami.

A ty, pani, jesteś w dobrych stosunkach z księżną i innymi dwórkami?

Oczywiście. Wiesz datem, która z dwórek planuje zamęście?

A jak wiem, to co?

Jeden krewniak pytał mnie, czy mógłby którąś z was wziąć za żonę.

Cóż za śmiałość.

Przekaż krewniakowi, że jeśli pociągają go niewiasty na przykład z Wielkopolski,

to ma niewielkie szanse.

A to czemu?

Wszak naszą Heleną zainteresował się sam księży Henryk, ujęty jej troską o małą

Annę. A to mąż nieugięty i każdego rybala pokona. Nie byłbym tego taki

A ja tak.

Rozniesie cię w tył.

A zabawki?

Gabio.

Czas rzucać na Wawel.

Nie możesz tu zostać.

Królewskim medykiem.

Zwoł mnie Eliasz.

Królewskim medykiem króla to leczci króla.

Mi nic nie jest, czuję się dobrze.

Głowa cię nie boli?

Nie.

I tak od samiuszkiego rana.

Denerwuję się, jak ktoś do niej gęby otworzy. Może jej dokuczacie?

Proponowałem sprawę.

Nie wiem, czemu się tak biegli.

A gdybyś ty, dobry człowieku, nie poznawał nikogo i nie rozumiał, czego

od ciebie chcą?

Świat jest dla niej teraz wielką niewiadomą.

Otóż tego wydźwiania. Idziemy!

Chodź! Nie! Przestań!

Dogoń cię tak z biegu!

Miałem kończyć służbę na dzisiaj.

Wzywałaś, pani.

Nie przyniosłem jednak wina, bo... Bo?

Dostawy się opóźniają przez wojny na Śląsku, więc nie mam twojego ulubionego,

wybacz.

A może uważasz, że za dużo piję?

Idź do kuchni, przynieś świeże owoce.

Nie wiedziałam, czy z powodu wina.

Wczoraj, jak byłeś w moja komnaca, a ja szłam spać, rzekłeś... Nie przytoczę

słów dokładnie, ale to zrozumiałam.

Miłowałeś Anna.

Z wzajemności.

Ale ja... Nie zaprzeczaj.

Twoje wyznanie dało mi siłę.

Zrozumiałam, że nie tylko ja się borykam z niepokój i samotnością. To nie jest

łatwo bierze na władcę.

Z pewnością, pani.

Anna... Królowej Annie równie doskwierała samotność.

A więc nie była bez kary.

Ja myślałam, że ją Kazimierz kochał, a mnie tylko poślubił.

Dziękuję ci.

Gdyby król się o tym dowiedział... Ode mnie się nie dowie, nic ci nie grozi.

Ja? Witaj.

Chciałbym Cię, Panie, prosić o pomoc.

Mnie?

Sądzę, że to... Przypadek dla ciebie.

Idzie o ochmistrzynię.

Co się stało?

Nikogo nie poznaję.

I sama nie wie, kim je.

Straciła pamięć.

Na szczęście to nie opętanie.

Widziałem opętanych zawsze, jakby nie byli sobą. A Gabija jest taka, jak była.

Zauważyłem też pod włosami na głowie ranę.

Udydła się w głowę.

Tak wygląda.

Czytałem o podobnym przypadku.

Muszę ją najpierw obejrzeć.

Zapraszam do stołu.

Nie lubię jedzca.

Najpierw obowiązki.

Mam list dla księcia.

Zbyszek radu.

Od króla Ludwika?

Cóż pisze młody król?

Zapewnia księcia, że jest i będzie jego sojusznikiem.

Wspomina też, jak bardzo ceni jego waleczność.

Książę będzie zadowolony.

Gdzie go znajdę?

Chciał rozprostować kości w ogrodzie koło domu.

Jem sam.

To i napiję się sam.

Dowiedziałeś się?

Księże Henryk wyruszył rankiem na polowanie.

W jakim kierunku?

Chyba nie chcesz, panie, jechać za nim.

Pewnie tam, gdzie zawsze.

Nie możesz, panie, bez pozwolenia księcia ruszyć z zamku.

Pamiętasz, coś mu przyrzekł po tamtej sprawie ze skrzynią?

Przynajmniej na węgierskim tronie mamy przymierzyńca, którego możemy być pewni.

Straciliśmy tę pewność co do króla Kazimierza. Tak.

Kazimierz szykuje swoją córkę do ślubu, żeby zyskać sojusznika przeciwko

krzyżakom.

Pytanie, czy zechce angażować się na kilku frontach jednocześnie.

Myślisz, że zrezygnuje ze wschowy?

Kto go wie.

Ale warto sprawdzić, jak zachowują się wojska stacjonujące przy granicy od

niedziel.

Dobra myśl.

Kogo poślesz?

Nie wiem, bo mój brat Henryk znowu ruszył w knieje.

Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny.

Pozwól, że ja pojadę, panie.