Original subtitles

Nie spodziewałem się, że przyjdziesz osobiście.

Gdzie jest dziecko?

Gabio, wróciłaś? Mikołaju!

To ty Samuelów?

A ktoś by inny.

A ja miałem piękny cel.

Łeb mi zaraz pęknie.

A gdzie ja jestem?

W karczmie, panie.

Upiliście się.

I w nocy biegaliście po ulicach, wolając gabije.

Nic nie pamiętam.

Żeby nie było wstydu, tośmy we dwóch z Jędrzejem was tu przywiedli.

No i kat ratował honor wójta.

I to wszystko przez babę.

Nie posłuchaliście mojej rady.

To nie jest łatwe.

Samuelu, zapomnieć o Gabii.

Jakby to jedna baba była na świecie.

Taka jak Gabija.

Jedyna.

Od mistrzyni.

Ty odluźcie do nosienia.

A ty schowajcie do sksieni.

Zabierzemy ją potem do słupka.

Ty też.

Ciężko uwierzyć.

Królewna Elżbietka pójdzie za mąż, a tak niedawno jeszcze dzieckiem była.

Następny. To było już ostatnie.

Dobrze.

Złóżcie nową bieliznę do trzcieni.

Paczki se postarały.

Spójrz, jeno, na te zdobienia.

Próżna robota. Jak to?

To ci to koszula do spania, kto by tam w noc poszło na zdobienia.

Znowu daje się, no klapnięci dziobem, jakaże was kato wychłostać.

Mówicie o królewnie, nie o byle dziewce.

Tylko tak do śmiechu.

Przenieście miętę i macerzonkę do przełożenia sukien.

Już!

Panie. Wacławie, rado jestem cię widzieć.

Wiem, że zajęć ci nie brakuje.

Nie narzekam.

W drodze na Wawel oglądałem postępy w Landkoronie.

Wkrótce będziesz mógł, panie, zapolować w tamtej szejkniej, a na nocleg zajechać

do nowego zamku.

Kiedy będzie gotowy? Myślę, że ze dwie, trzy zimy jeszcze nam zejdzie.

Wspaniale. Łowę to jedno, ale mnie raduje, że Kraków zyska warownię, która

dodatkowo będzie chronić miatów.

Herman rzekł, że chcesz, panie, omówić ze mną jakiś nowy pomysł, ale szczegółów

nie zdradził.

Bo sam ich nie znam.

Król mnie nie wtajemniczył.

Idziemy na Wąbarownię? Mury miejskie, kościół?

To coś zupełnie innego.

Podczas ostatniej podróży przeprawialiśmy się przez rzekę i

mało wykorzystujemy wodę.

A gdybyśmy tak sól z Bochni sprowadzali do Krakowa nie lądem, a rzeką?

Panie, przecież się nie ma wodnej drogi między Bochnią a Krakowem. Wiem.

Dlatego musimy ją zbudować.

wykorzystując dopływy Raby i Wisły.

Jadło zabierz.

Zostaw jenowodę.

A jak to? Wszak to nie czas postu?

Mnie Bóg dał taki czas postu i pokuty.

Przez siedem dni nie przynośmy żadnego jadła.

Pokuty?

Przecież wy jesteście jak księci. Z grzechu.

Idź już, śmile.

Idź.

Dawno się tak nie bawiłyśmy.

Tak, to prawda.

Z kim ty będziesz tak galopować, jak mnie nie będzie, co?

Masz liść we włosach.

Zasłuszę na pamiątkę w modlitywniku za każdym razem, gdy będę się modlić.

Wspomnę naszą przejażdżkę.

Witajcie, królewny.

Wracasz z Gołczy, kasztelanie?

Owszem. Jak się Majolenta, kiedy przyjedzie na Wawel?

Obawiam się, że nieprędko, niechętnie opuszcza majątek.

Nie mruczno jej tam?

Kunziu, przekrzewiesz dlaczego.

Jolenta opiekuje się swoimi młodszymi siostrami.

Pachną i je brzmią.

To niech przyjadą wszystkie trzy. I Cudka.

Cudka i Niemierza zjadą niedługo na świętego Marcina.

Ale niestety obawiam się, że bez córek.

Nie zobaczę zatem Jolenty przed wyjazdem na Pomorze.

Kto wie, może uda mi się ją nakłonić, żeby zabrała dziewczynki ze sobą.

Zaraz poślę do niej i powiem jej, że takie jest twoje życzenie, pani.

Pomyślcie, ile soli mogłoby do nas przypłynąć w jednym transporcie. I to

szybko. Wiem, co chcesz powiedzieć, Hermann.

Gotowne. Ogromnie.

Nie wiadomo, czy na tym zyskamy.

Znacznie od razu, ale z czasem.

Inne towary też można by spławiać.

Trzeba zadbać, by sól nie wilgotniała.

Racja, ale to akurat nie jest największy wydatek.

I jeszcze jedno.

Transporty wodne trudniej napaść i złupić.

A przecież i na tym tracimy.

Nic nie rzekniesz, Hermanie?

Panie, ja mógłbym i jutro zacząć, ale jak bez dokładnych rachunków?

Trzeba by wykupić ziemię, w której ma iść ten kanał. To także wydatek.

Zatem sprawdźmy, do kogo należy.

Rachujmy.

Wieś Łapczyca.

Własność mnichów tynieckich.

Król lubi śmiałe pomysły, zatem nie mam, że twoich wysłucha z ciekawością, a

potem podejmie rozważne decyzje.

Ale przecież moje rozwiązania wyjdą królestwu na dobre.

Trzeba zadbać, by nikt się nie uchylał od służby wojskowej. No, nikt jeszcze na

to nie znalazł rady.

Obowiązek służby wojskowej zależy od majątku.

A może trzeba nakazać, by bez względu na pozycję, każdy sołtys zabrał ze sobą

trzech konnych z kuszami lub łukami.

Wyskolonych. Zuznałeś, marszałku. Tylko kto ich będzie szkolić? Im więcej nowych

wsi i miast, tym więcej wójtów i sołtysów oraz napływowej ludności. I

można zobowiązać do obrony.

Masz rację, marszałku. Tylko, że dzisiaj, w przededniu wojny, nie możemy

naraszać rycerstwu, które wszelkie zmiany traktuje jako atak na swoją

przywileje. Wszak to oni są trzonem królewskiego wojska. Mają najlepsze

najlepsze uzbrojenie.

Jakby się tak zaczęli buntować, no to co wtedy?

A no właśnie.

Niższe stany nie zbuntują się, bo zbyt wiele zawdzięczają królowi.

Zatem na nich król winien podstawić.

Ale i zobowiązania szlachtych prawie winniśmy uregulować.

Do to wystarczałoby czaj.

Jeszcze zakazałbym dekretem grania w kości o własny majątek, skoro jego

stanowi o wysokości zobowiązania szlachty wobec króla w czasie wojny.

Ale to majątek szlachty.

Jeżeli któryś na tyle głupie, żeby go przegrać, to to jest jego sprawa. A co z

duchownymi? Ci, którzy mają dobra prywatne, nie mogą uchylać się od

wojskowego.

Król musi im to nakazać pod karą konfit katyduby.

Powtarzam, to wbrew obyczajom i doprowadzi do buntu.

Jeśli król zamierza w ciągu kilku miesięcy zebrać armię, żeby z nią ruszyć

Wtchowę, nie może oglądać się na interes możnych i unikać odważnych rozwiązań.

Idzie tam przecie po zwycięstwo.

Wyślij mnie z grupą zbrojnych podgłogów.

O co nie chcę, to łatwiej.

Przynajmniej będziesz wiedział w pierwszej ręki, na czym stoję.

Muncelu, ale ja wiem, co się stanie.

Henryk będzie oblegał miasto i spiecznił się z twoją siłą, po czym nadciągnie

Luksemburski wraz ze twoją armią.

Henryk zobaczy, że nie ma z nim szans w bezpośrednim starciu i on wówczas zmusi

go do złożenia hołdu.

To pozwól mi tam jechać w posły.

Może za twoje poparcie Henryk będzie skłonny do ustępstwo, jakie nam idzie.

Zabrze z nami sojusz, zapomnie o Bolesławcu, nie ulegnie Czechom.

I kto to mówi?

Ten, który jeszcze niedawno uważał, że z Żegańskim rozmawiać się nie da, mi

lepiej go zamknąć w skrzynce.

Wolałbym o tym zapomnieć.

Teraz myślę, że miałeś trochę racji.

Rozmawiać się z Żagańskim się nie da.

Tym samym moje marzenie o przymierzu niezależnych księdzw na Śląsku właśnie

dokonało żywota.

Jakże naiwny byłem.

Może nie wszystko stracone.

A co ze wsparciem Kazimiera?

Kazimierz zdaje się zapominać o Śląsku.

Raczej wykorzysta wojnę ogłogów, żeby odzyskać Wyschołowę.

Oj, tak.

To ci mądry władca.

Ja bym tak zrobił na jego miejscu.

Wybacz, pani.

Gdzie ja mam oczy? Nie szkodzi.

Bywa, że czasem człowiek zapatrzy się gdzieś w głąb siebie.

To jabłko dla Anny? Nie, dla księżnej. A jakże.

I ulubione.

Ona nigdy nie będzie twoja, panie.

Nie wiem, o czym mówisz.

Widziałam, jak na nią patrzysz.

Sama latami wypatrywałam za kimś oczy i...

Wiem, co to znaczy miłować nieszczęśliwie. I z tego bierze się tam

życiowa?

Łamanie reguł niesie ze sobą konsekwencje. Czasem straszne.

Zapomnij o niej.

Chcę wycenić nowych jabłek.

Twierdzę, nie będzie jeść poobijanych.

Widziałeś to?

Uciekła.

Pewnie wyczuwa, że lubię być z tobą sam na sam.

Wszystkie dwórki i słuszki dziś mnie omijają.

Dorujesz za mnie?

Uwielbiają cię.

I uważam, że za służenie.

Uradziłyśmy z Heleną, że każe uszyć sobie i Annie nowe płaszcze.

Zwłaszcza Annie są potrzebne, bo wyrosła ze starych, a zbliża się zima, dlatego

chciałabym zamówić nowe sukna. Ale martwię się, że...

Kupcy nie przyjadą do średnicy z obawy, że i tu dobuchnie wojnę.

To zamów coś u naszych sukienników.

Doskonały pomysł, jeśli chcesz, żebyśmy wyglądały jak twoje zubożałe krewne.

Agnieszko, minie kilka niedziel, kupcy zobaczą, że nic się u nas nie dzieje i

wtedy przywiozą ci najwspanialsze tkaniny.

Ała, dowolało. To uważaj, jak chodzi.

Sklepa jesteś?

Ktoś ty pani dzisiaj taki.

Ja?

Denerwują mnie plączące się po zamku szczury.

Szczury? Dawno żadnego nie widziałam.

A ja jednego dzisiaj.

Na korytarzu. Trzeba było miecza dobyć. Nie będę miecza brudził takim stierbem.

Chobie moch mi troli, niech każe trutkę wysypa.

Sam się tym zajmę.

Wybacz pani, poświęcisz mi chwilę?

Słucham?

Rzeknij, co tam jest w nowej dwórce, Helenie?

Opiekuje się moją córką, a mówią, że ma za sobą ciężkie kwiaty.

Opiekuje się twoją córką, panie.

Tyle, co musi.

A i to byle jak.

Bo tak naprawdę... rozgląda się jedno za mężem.

Tylko to jej w głowie.

Plotki odsiewa. Jak u kogoś zauważy jakąś słabość albo uchybienie, to zaraz

wszyscy wiedzą.

No czurna.

I po co już Polko dał sobie ucisnąć na twardy dziewkę?

Rzadko cię ostatnio widuję na dworze.

Gdzie bywałeś, Jaśku?

Objeżdżałem swoje włości.

Dopóki jeszcze mam czas, zanim się dziecko uroni.

To cię matka się nim zajmie i inne niewiasty. Też chcę być w pobliżu.

A co robiłeś w trakcie objazdu?

Sprawdzałem, jak sprawują się sołtysi. No i czy nikt nie uchyla się od daniny.

Zastanawiałem się, czy... nie wyszkolić kmieci pod okiem sołtysów.

Tak, żeby na wypadek wojny też mogli bronić ziem.

Świetnie, Jaszku.

To jest właśnie mój cel.

Żeby wszystkie stany działały razem, dla dobra ogółu.

Nie może być tak, że tylko szlachta ponosi koszty wojen i tylko jej należą

przywileje. Znaczy, jak tam wiesz, niełatwo wcielić życie marzenia.

Żeby zwiększyć liczbę zbrojnych, musimy sięgnąć po najemników z Mazowsza i Rusi.

Zgadza się. Królu, przepraszam, przepraszam.

Nie, owka.

Ma ból. To już czas?

Właśnie, nie, nie, czas.

Ale posłałam po babę.

No, no, Jezusie przynajmniej.

Zbiegnij do niej.

Zbiegnij.

Bywaj zdrow, Samuelu.

Dobry z ciebie człowiek. Pozwoliłeś mi u siebie pracować?

Aj, z głodu umrzeć nie dałeś. Na tak upartą babę jak ty rady nie ma.

No dobrze mi tu było, no. Ale cóż, mężatce praca nie przystoi. I sam

nigdy by na to nie pozwolił. No, zwłaszcza, że tutaj same piłsy się teraz

schodzą.

To teraz, Melu, jak wielką damą będziesz, nie zobaczę cię w mych

Nie martw się, Samuelu. Będę wpadać na pogaduszki.

Do mnie uspokoiłaś.

Tylko kto będzie chciał z katową rozmawiać?

Panie.

Skradasz się jak kot, Eliaszu.

Przestraszyłeś mnie.

Tak to jest, gdy człowiek raz zaprosi szatana do swojego życia, nigdy nie

spokoju.

Nie lękaj się.

Rzekłem, że ci pomogę i słowa dotwory mam.

Księ nieklarysyk.

Sącza zgadza się wziąć to dziecię do siebie.

Niszki wychowają je.

Miłości i wierze o nic nie będą pytać.

Chodźmy.

Trzeba nam ruszać zaraz.

Noc nas ochroni przed niepowołanym wzrokiem.

Nie zmieniłeś zdania.

Nadal uważasz, że to, co się stało, jest dziełem szatana.

Dlaczego więc to robisz?

Panie, goniec przyniosłem.

Ponorza.

Od księcia Bogusława.

Zachcesz przeczytać?

Sam preferuj.

Książę proponuję wprost sprzygające spotkanie w sprawie sojuszu.

Podaję czas?

Po nowym roku.

Jako miejsce spotkania proponuję Poznań. Nie mam nic przeciwko temu.

Książę wyraża też nadzieję na rychły ślub z twoją córką, panie.

Gdzie Eliasz?

Co się stało, pani?

Owka urodziła.

Ten czy córka?

Syn.

Trzeba się radować, a nie smucić. Wszystko ci się pomieszało, pani. Jak to

radować, kiedy on się urodził taki malutki?

Za szybko przyszedł na ten świat.

Baba rzekła, że nie dożyje rana.

Muszę szybko sprowadzić Eliasza. W nim cała nadzieja i w Bogu miłosiernym.