Original subtitles

W poprzednim odcinku... Lecz nie zmuszaj mnie, bym wystąpił przeciwko rodzonemu

ojcu.

Ja?

Po prostu... Nie wiem, jak to powiedzieć.

Może powiedzmy na przykład, z czym to się wiąże.

Jestem pewien, że cokolwiek to jest, wyznanie grzechu przyniesie ci jedynie

ulgę. Sama nie wiem.

Ja nie chcę, żeby ojciec dla mnie pomyślał.

Kapio, to niedorzeczne.

Nie jestem tu od oceniania, tylko od pośrednictwa z Bogiem.

Albo powiedz mi, co takiego się stało, albo...

Idź, zbierz się w sobie i wróć do mnie na szczerą rozmowę. Nie, nie, to ja

powiem.

To ja już powiem.

I na myśli rozchodzi o to, że ja... Oddała.

Oddała czy ukradła?

Co to nie, to ja wolałaby raczej zdechnąć z głodu, niż się skalać z takim

podłogim występkiem.

Czyli coś oddała?

Tak, ja oddałam.

No, to dobrze.

To godne pochwały, że siedzieli z bliźnimi.

Jarzynko, jak się sprawy mają z tym zaległym mytem? Selnicy dopytują.

Gotowi wnieść na ciebie skargę.

Wójcie, nie poznałem zrazu. Wybaczcie.

Już miałem uzbierane pieniądze i właśnie miałem płacić, ale złodzieje mnie

okradli i cały utarg przepadł.

Prawda to?

Okradli go?

Ale co myśli Mir?

Co myśli Mir mógł zauważyć?

Panie, jego ludzie oszukują, a on nawet okiem nie mrugnie.

Skoro was okradli, to dlaczego skargi nie wnieśliście?

Ja proszę o litość.

Potrzebuję tylko kilku dni. Ja się narzekam.

Dajcie mi trochę czasu, a nie pożałujecie. Ja oddam wszystko, nawet na

Karzynko, w skarbcu grosz musi się zgadzać.

A ja daniny za was opłacić nie mogę.

Ależ ja bym nawet nie śmiał o to prosić. Ja tylko proszę o zlitowanie.

Wójcie, a może byście ode mnie zechcieli coś kupić? Mam pyszne

marcepany z bakaliami. To teraz we Włoszech i we Francji jest wielki

Z bakaliami, powiadasz?

Marce pan to może sobie darować, ale dobrymi bakaliami to bym nie pogardzał.

świetnie się składa, bo u mnie własnie są najlepsze bakalie.

A skąd?

Z Czech.

Najlepsze bakalie prosto z Czech.

Z Czech.

Po tych z Czech to ostatnio brzuch mnie bolał.

No to mam z Litwy, proszę.

Od kupców z Litwy.

Najlepsze bakalie prosto z Litwy.

Z Litwy? Tak.

No to wezmę.

Dopakuję.

Z Litwy.

To się Gabieja ucieszy.

Zrzucesz mi, że nie troszczę się o królestwo? Nie chciałem ci uchybić,

Marcją mnie jedynie twoje relacje z królem.

Sam o nie zadbam.

Nie potrzebuję jej pomocy. Do tej pory byłeś mu druhem, najwierniejszym

nauczycielem. I dlatego postawił mnie przed frontem możnych i zrugał jak psa?

Król żałuje, że wpierw nie spytał, czy co sądzisz o jego pomysłach. Do prawdy?

Nie zauważyłem skruchy na jego obliczu. Ma psyć i prosić o wybaczenie?

Obaj dobrze wiemy, że ma rację.

Urzędy powinny być nagrodą za służbę królestwu.

Takos i ziemię, które wraz z nimi nadaje.

Jednak najlepsza służba nie zawsze idzie w parze z najlepszym zarządzaniem

podległymi dobrami.

Chętnie bym o tym z nim porozmawiał.

Król nie przeprasza!

Czyż nie sam go tego uczyłeś?

Pani, słyszałaś, że podobno w Krakowie czart się narodził?

Co to za głupoty wygadujesz?

Chyba za mało roboty. Mówi, co usłyszał. Lepiej się strzec.

Czart? Kto w Boga wierzy, ten się nie boi.

Martwa matka go powiła.

Że wam też nie wierzyć w takie rzeczy.

Jak byłem mały, to szarańcza na polach grasowało. To też podobno czart i znak.

Mówią, że to koniec świata.

A jak anioły w trąby zagrzmią? Żeby ja ci nie grzmotnęła w trąby.

Nie chcę już słyszeć tego gadania. Kiedy to prawda, krewniak boksy słyszał od

tego kupca, co to na targu wyliniowe futra sprzedaje, że ten widział, jak

która to szatańskie dziecko karmiła, jak jej pierś zzieleniała.

Zzieleniała?

A gdzie wiecie stale, jak Bóg razem rozdawał to?

Szukam zbiega, proszę wyjechać.

Muszę przesypać kuchnię.

To kogo szukacie?

Ciebie.

Chciałabym ci pomóc.

Nie da się ulżyć.

Ani nie da się zapomnieć tego, co słyszał.

A wybaczy?

Im dłużej chodzę po tej ziemi, tym więcej rzeczy jest do wybaczenia.

Powiedz mi, czy to...

Z wiekiem stajemy się tacy bardziej pamiętliwi, czy może kiedyś pewne

były nie do pomyślenia?

Gdyby Jadwiga żyła, śmieć panie nad jej duszą.

Pojechałabym do niej po rady.

Matka zawsze umie wybaczyć.

Dziecku wszystko.

A ojciec?

Wszyscy mówią, że jesteś dla Kazimierza jak ojciec.

Proszę wejść.

Panie, król rywa.

Będę czekał na ciebie nad rzeką przy moście.

Może i będziesz czekał, ale ja mam tyle pracy.

Tyle pracy?

Tyle?

Tyle pracy? Tak.

Tyle pracy? Tak.

Co to ma znaczyć?

Kogo szukasz?

Złoczyńcy. No jeden taki...

Przebrał się za tragarza i wdarł się do zamku wejściem dla służby.

No, może kogoś chce zabić.

Trzeba złożyć skargę na straci. Myślę, że lepiej wpierw pomówić z dowódcą. Z

dowódcą.

Hańba. Nie potrafi mu pilnować wejścia.

Niech teraz swoją głową zapłaci. Ale po co ten rwetes? Jako wójt mam wszystko na

oko.

A to tylko drobny złodziejaszek. Może już go złapano. Na pewno nikogo nie

zamordował.

Mówiłem, żeby mi nie przeszkadzać.

O, dyspytku.

Chciałem z tobą pomówić. Ja też.

Zacznij zatem.

Rozumiem, że masz mi za złe. Nie.

Chcesz, panie, usłyszeć zdanie Kasztelana Krakowskiego czy też

prowadził cię za rękę, jak uczyłeś się naciągać cięciwy?

Myślisz, że dbając o dobro tych ziem, które takim trudem udało się zjednowić

jedną koroną, troszkę się jeno o siebie?

Rozumiesz istotę zmian?

Tak.

Rozumiem.

Odczułem ją dosyć boleśnie.

I pochwalam.

Cieszę się, że przedkładasz dobro królestwa nad swoje.

Nie przyszedłem tutaj po to, żebyś mnie chwalił.

Zatem co jest nie tak z moim dziełem, że unikasz mnie już kilka dni?

Nie zasłużyłem na to, żeby za moimi plecami

czynił zmiany w urzędzie Kastelana Krakowskiego.

Czyżbyś bał się tego, co powiem, czy zapomniałbyś mi powiedzieć o tym, co

zamierzasz uczynić?

Wybacz, Kazimierzu, ale tego mi się po tych wszystkich latach, jako twój

urzędnik...

Naradca, nie waham się powiedzieć, druh.

Nie spodziewał.

Juto, czy mogłabyś mi pożyczyć tę przepiękną chustę, którą miałeś na

ostatnim sierpniu? Tobie ona nie pasuje.

Proszę cię,

nie kłóć się ze mną.

Chociaż dzisiaj, dobrze?

A tak właściwie to dla kogo się tak stroisz, co?

No powiedz.

Dla nikogo.

A, jednak się rumienisz.

Jesteś czasem niemożliwa.

Naprawdę. Ależ ja ci niczego nie zarzucam. Po prostu zastanawiam się,

mężczyzn nie przeszkadza twój charakter.

Dobrze.

Jeśli tak bardzo, bardzo chcesz widzieć, to ci powiem.

Wybieram się na schadzkę.

Z miłkimi grzimkiem.

Jak to?

Och, mistrzyni na schadzce z kuchcikami?

Oczywiście, że tak.

I to poma naraz.

Nie wiem, cóż jeszcze mógłbym powiedzieć.

Nic.

Pójdę już.

Jesteś moim najlepszym przyjacielem.

Biję się w piersi przed tobą. Wybacz.

Tyle razy ci powtarzałem od mokosa, że król nie przeprasza.

Nigdy.

Ale tym razem ci daruję.

Cóż to takiego, jak no? Podoba ci się.

Opisałam przypadek Orszuli.

Tak szczegółowo, jak tylko potrafiłam. Cała noc mi zaszła, ale myślę, że było

warto.

Zobacz, przeczytaj. Powiedz, co sądzisz.

Trzeba to spalić.

Słucham?

Już i tak za dużo ludzi o tym wie.

Jeżeli ten pergamin dostanie się w niepowołane ręce, mogę zapłacić za to

Ale to może uratować wiele dzieci.

Nie moim kosztem.

Pergamin.

Nie bądź uparta, Jagno.

Pergamin!

Jeżeli ktoś dowie się, że to spisałaś, ciebie też kara nie ominie.

Witaj, Nikolaju.

Chodź, proszę.

Proszę, siadaj.

To nic, to nic.

Muszę ci się do czegoś przyznać.

Tak?

To znaczy, kupiłem dla ciebie na targu bakalię.

Prosto od Litwy.

Ale zjadły mnie wszystkie.

I tylko jabłka nam dostały. Proszę.

Pyszne.

Tak nie rób.

Tak,

tak.

Co zrobiłem?

Przecież ja nic nie zrobiłem.

Gabio, co się stało? Położyłeś się na mrowisku.

Mrowski.

Zabij je wszystkie.

Chodźcie, chodźcie.

Z tyłu jeszcze.

Panie, proszę cię, nawet jeśli to spaliś spisze wszystko od nowa, to jest tylko

jedna noc pracy.

Proszę bardzo, spisuj wszystko.

Niech odczytają na rynku.

Dla zaspokojenia próżności zniszczy wszystko.

Jesteś taka sama jak wszystkie inne niewiasty.

Zwykła sekutnica, nic ponad to. Próżny, nędzny, zapatrzony, czy wiemy o czym?

Sokiewka, którą dałem temu naciągaczowi Bogumiłowi.

Jeden grosz.

Łaskawiec. Co ona tu robi?

Weź myśl.

Nie mam pojęcia.

O ślubie. Tak zaprosimy wszystkich do Rady Miasta.

Będziemy mieć naj...

Wspanialsze wesele i najlepsze potrawy.

Potem będziemy tańczyć.

Całą noc.

Ty i ja.

Już na zawsze.

słów odchodzę. I co, Spetku? Co ci powiedział król? No, opowiadaj. A co mi

opowiedzieć? No właśnie, nie wiem.

Mów. A kiedy to nic szczególnego?

Bardzo.

Posprzeczaliście się z Kazimierzem. Czy nadal jesteś mu wrogi? O was wrogi,

wrogi. Od razu wrogi. Ty, Katarzyna, jak coś powiesz, to do prawdy... To powiedz

słówko. Przecież to poważna sprawa. Noce nieprzespamy. Mój Boże.

Pomówiliśmy ze sobą, prawda? I już.

I już?

Katarzyno, jak mężczyźni ze sobą rozmawiają, to potem już nie ma o czym

Pogumile!

Wygląda na to, że jesteśmy tu sami.

Nie do wiary.

Opuścił chatę razem z dziećmi.

W pośpiechu.

Zostawili za sobą sporo rzeczy.

No i co my teraz zrobimy?