Original subtitles

W poprzednim odcinku...

Nic więcej ode mnie nie dostaniecie. Wachsztaj tu!

Aptekarz mi dał.

Działają leczniczo.

Poprawiają oddech. Wiadomo co z Orszulką?

Kosztuj. Wiem, że był tutaj jej ojciec.

Nikt nie umknie uwadze w awelskiej służby.

Nie wpuściłem go. Czemuż?

Nie przystoi królewskiemu medykowi przyjmować takich gości.

Zdaje się, że się większych odstępstw dopuszczacie.

Niektóre z tych cukierków oblekane są złotem. Nic ci lot tej dziewczynki nie

obchodzi?

Uratowałem ją. To nie wystarczy? Jesteś ciekaw, czy żyje, czy rośnie?

Dziecie jak dziecię.

Mnóstwo ich rodzi się, umiera, nie kilka niedziel skończą.

To złotka.

Na korzennych cukierkach stanowią wartwę ochronną, łagodzącą.

Naprawdę podziwiam twą mądrość, panie, ale serce?

Obolewam nad jego brakiem.

Moje serce ma się doskonale.

A tobie, pani, radziłby mnie przejmować się losem zwykłego dziecięcia. Oszulka

nie jest zwykłym dziecięciem. Jest cudem.

To... to jakiś błahot.

Pani, jeśli nie chcesz dziś się niczego nauczyć, odejdź.

Panie... Co chcesz powiedzieć, Pełko?

Osadnikom zawsze przysługuje wolnizna. To oczywiste.

Zatem do skarbca nie wpadnie żaden grosz.

Dodatkowo będziesz, panie, obciążony kosztami lokowania wsi lub miasta.

Te wydatki kiedyś by skończą.

Wolnizna przeciąga osadników.

A po kilku zimach wrócą daniny, czynsze, dojdą cła, taksy.

Grosz wpadnie do skarbca.

A opłaty z kart lądowych nie są objęte wolnistą.

Rozumiem. Chcesz wynagradzać urzędników, płacąc im zapiastowany urząd w monecie.

Ale czy to ich przekona do zmian?

Będą szemrać.

Wiem o tym.

Myślisz, że w razie wojny możesz na nich liczyć?

Odpowiadać na wezwanie króla to jest rycerski obowiązek, a nie łaska.

I oni doskonale o tym wiedzą.

Zresztą nie tylko możni, ale wójtowie...

Sołtysi, których pozycja się teraz wzmocni, będą zobowiązani stawiać się

osobiście w pełnym ręczunku i powoływać ludzi do wojska.

Gabio.

Chcesz mi sprowadzać na zamek, panie?

Ty, pani.

Mam obowiązki. Wielcym rad, żeś powróciła w zdrowie.

Baliście się o mnie?

Pustokroć tak.

Niepotrzebnie.

Zawsze radzę sobie sama.

Gabio.

Jeśli moje towarzystwo jest ci niemiłe, to powiedz słowo, a odejdę.

Wystarczy słowo. Nie ujrzysz mnie więcej.

Nigdy?

Tego chcesz?

Pani ochmistrzyni!

Ochmistrzyni umiłowana!

Z prośbą przychodzę.

Mów pryliko i wracaj do roboty.

Kiedy o to chodzi, że dziś nie mogę?

Potrzeba mi zaraz po uczcie zamek opuścić, ale skoro świt wrócę... Dlatego

chce żyć. I po co?

Matka moja zachorzała.

Źle z nią.

Sprawdzić chcę tylko, co u niej, czy jej czego nie trzeba. Dobrze.

Idź.

Dziękuję, pani.

Kasztelan z Petrem jest na zamku?

Nie widziałem go od kilku dni, panie.

Zatem idź odszukaj Jaśka i każ przygotować dla nas konia.

Tak, panie.

Milcz!

Czarci po miocie.

Daj Bóg wlitowanie.

Dzięki Ci, Panie.

Poznajesz mnie, Bogu, mile?

Medyk Cię przysyła, prawda, Pani? Nie.

Co tu robisz, Pani?

Chciałam zobaczyć, co z małą. Zdrowa?

Zdrowa.

Zdrowszego dziecięcia jak żyw nie widziałem.

Zielna dziewczynka, byś rosła duża i silna.

Duże więcej jedzą.

I dobrze, niech je.

Przecież macie mamkę.

Wszystko kosztuje.

Skąd pieniądze brać na to?

Mamki jedna po drugiej odchodzą, jak tylko dowiadują się, jak na świat

Pani, pewność, że medyk nic dla mnie nie miał do przekazania?

Nie, a co miałby przekazać?

Grosz jakiś.

Skąd pomysł, żeby medyk miał cię płacić?

Wcześniej dawał na dziecię pieniądze.

Spodziewałem się, że najmądrzejszy i najbardziej doświadczony z moich

przyjmie moją decyzję bez domów.

Mówisz, panie, o moim ojcu. A też wracasz się do króla.

Przez te wszystkie lata tak bardzo zżyliśmy się ze sobą, że zapomnieliśmy z

czasem, że ty, panie, jesteś królem i to twoje prawo dawać i odbierać.

Potępiasz mnie?

Popieram. Zatem w czym rzecz?

Ojciec, czuję się źle, że odebrałeś później mnie. Przynależny urzędowi

Kastelanii Krakowskiej. W zamian dostanie wpływy z dróg. Mogę dokończyć,

Proszę.

Tylko uczyniłeś to publicznie.

Pełce też odebrałem. Kastelanii Kaliską i nic nie powiedział.

Męczą mnie te mazgajstwa z pytka.

Zimierzu!

Brani żajca?

I to za kogo?

Za tę łachudrę!

Czy racja nie była po mojej stronie?

Wójt układ musi z nią jakiś mieć.

Może ona mu zapłaciła, żeby taki wyrok dał?

Witajcie!

Dobry dzień.

Dla kogo dobry, dlatego dobry.

Może i na dworze słońce świeci, ale tutaj... To jest taka buziona.

Szkoda strzępić języka.

Skóry mam nowe, młode liście. Wójt, tak cię rozbłosił. O tym człowieku nawet nie

chcę słyszeć.

Wystarczająco mi krwi napsuł, a jeszcze napsuje.

Nie wierzę, że wójt mógł zrobić się złego.

Bez przyczyny.

A co to za przyczyna, że mkumę połajała?

Zamyślałyśmy jedna drugą, tyle.

A wójt mnie teraz kamieniem straszy.

Ale że po rynku go będziesz nosić?

Tak.

Twoja winna, że Bóg mi taki język dał.

Dał, to używam.

Niech wójt do niego ma pretensje.

Ale w twojej jedzasz, Cytilia.

Czasem trzeba się z niego ugryźć. A nie na ludzi chcieć.

Jakich tam ludzi? Toż kumę łajałam.

Może kilku po drodze dostało, ale czy to powód, żeby od razu karać?

Wójt wie, co robi.

Gabija, dobrze z wójtem żyjesz. Ciebie posłucham.

Znasz mnie.

Jestem dobrą niewiastą. Star się ze mną.

Poprawię się, przerzekam.

Niech mnie jedno wójt tym kamieniem nie każe.

Wiesz, gdzie go znajdę?

Nie wiem. Ale jak tylko go ujrzę, to do ciebie pośle.

Moje stawiennictwo może nic nie dać. Nie.

Ciebie wójt posłucha.

Wspominasz czasem?

Bardzo często.

Pamiętasz, kiedyś łączyły nas te same plany.

Pamiętam, że chcieliśmy pokonać Czechów.

Krzyżaków. Tatarów.

I to się dzieje. Teraz.

Nie mieczem, ale układami. I skarbcem.

Jestem z tobą.

Lecz nie zmuszaj mnie, bym wystąpił przeciwko rodzonemu ojcu.

To jest jedyna rzecz, której dla ciebie zrobić nie mogę.

Więc pomów mi.

Przekonaj go do moich racji.

Wtedy nie będziesz musiał wybierać.

To, że Henryk zaatakuje Głogów było do przewidzenia. Tak.

Marzy mu się o zyskanie ojcowizny.

Ale atakowanie teraz Luksemburczyków to błąd.

Henryk charakter ma żelazny.

Będzie walczył o bezprawnie odebranej ziemię do samego końca.

Tam zapał nie wystarczy.

Potrzebuje poparcia.

Prowadź tu marszałka.

Myślisz, że wyruszyłby na wojnę, gdyby go nie miał?

O kim myślisz, panie?

O jego stryjach.

Księże Oleśnicki, księże Ścinawski. Mają wspólny cel.

Możliwe. Lecz czy narażaliby się tak Czechom?

Nie wiem.

Myślę, że zaufanych ludzi.

Musimy wiedzieć, kto stanął pod bronią Henryka.

A może to i dla nas sposobność?

Może ja powinienem go wesprzeć?

Ja kolej.

O, jestem zbyt zmęczona na konną przejażdżkę. Przepraszam.

Weź. Anno, odłóż konika na miejsce.

Heleno, dobrze się czujesz?

Jesteś blada.

Źle dzisiaj spałam.

Ja mam koszmary.

Koszmary?

i mi się zamykł w płomieńach.

Słyszałam krzyk Anny, ale nie mogłam znaleźć jej komnapy.

Doj.

Okrutny sen cię nawiedził, Helena.

Znam jego przyczyny.

Jakie?

Wojna.

O niczym innym nie mówi się na dworze.

Nic co pewnego.

A jednak jeśli coś nam grozi...

Ufam roztropności Wolka.

Nie zrobi nic, co zagrażałoby księstwu.

Mój sen mówi co innego.

Sen świadczy o zmęczonej głowie.

Radzę zarzuć wróżbę.

Wiem, co ci w tym pomoże.

Doroto, niech Zygfryd przyniesie najlepszego świdnickiego piwa.

Aniu, chodź do mnie.

Wciąż czekam.

Jestem spokojny. Nasze stronnictwo rośnie w siłę.

Szagański srogo się przelicza.

Wciąż jednak możliwe, że znajdzie silnych sojuszników.

Gdzie? Luksemburczyk jest silniejszy.

Wygra z nim z łatwością.

A wtedy jeno księstwa Jaworskie i Świdnickie pozostaną suwerenne.

Otoczone przez Luksemburgów i ich basali długo się nie utrzymają.

Polko w końcu będzie musiał zajrzeć w normę i ułatwić się z Janem. Zapewne

poszuka pomocy u Kazimierza.

Już nasza w tym głowa, by dobrą radą przekonać Polka, że to nie Polak winien

naszym zwierzchnikiem. Jeno król Czech.

A ta była niegrzeczna, poszła sama do lasu i ją wilk zjadł.

Ona zjadła wilka? Tak, niam, niam.

A jak miała na imię?

Ilza.

Gdzie księżna?

Poszła spotkać się z księżkiem.

Dalej, dalej, dalej.

Dalej była tak najedzona, że zasnęła.

A jak się obudziła, to okazało się, że jest na łące pełnej kwiatów. Tak.

Księżna kazała podać wam piwo.

A te?

A z młynu leciła mąka.

Dziękujemy. I weszła do młynu i... A tam było mnóstwo pysznych ciar. A potem

wróciła do sióstr i poszła na łące.

Agnieszko, coś się stało?

Wszyscy rozprawiają o wojnie.

Ale to jeszcze nic pewnego.

Powiedz mi szczerze, czy nam coś grozi? Jeśli chodźcie i nawet nie ukrywaj.

Nie mam powodu, by cię okłamywać.

Przecież widzę, że się naradzacie.

Czuję... Agnieszko...

Przecież często się naradzamy.

Zabiorę Annę i wyjadę do swoich. Nie ma takiej potrzeby.

Przysięgam ci, że włos Annie z głowy nie spadnie.

Bo teraz nie ma powodów do niepokoju.

Wierzysz mi?

Wierzę.

Panie, dług mi cię zesłał.

Morszula bez głodu płacze.

Jeście i daj, to przestanie. Kiedy pieniądze się rozeszły... Szybko ci się

rozchodzą. A bo to dziecię, panie, to je jak zwierzę, jak ciele nie

przymierzając.

To krową ją oddaj na wychowanie.

Jakże tak?

Panie, pieniędzy odmawiasz?

Wszystkim wyjawię, że to nie blotka.

Żeś ty ją naprawdę wyjął z ciała martwej matki. To wyjaw.

Pójdę do plebana.

Zradzę mu, gdzie diabelskie dziecko żyje.

Zapewne ją spalą.

Rzeknę, żeś. Ty, panie, ją pozwolić.

Twoje słowo przedziwko mojemu.

A ja się wszystkiego wybra.

Niech ty się z czwartem zmówię.

Dlatego udało ci się uratować.

Twoja głowa nigdy nie zrozumie, czego dokonałem.

Gdzie się tego nauczyłeś, panie?

samego diabła.

Kralisz ludzi jak bydło.

Co masz w twórku, panie?

Człowieka? Kolejny diable dziecię?

Jeżeli ta giczka przypomina człowieka, to chyba tylko ciebie.

To co w środku? powinno zostać w środku.

Orszula powinna była umrzeć razem z matką.

To oddaj ją matce. Jak?

Teraz?

Pójdę do Przedanaj i wyjawię.

Idź. Nie moja rzecz.

Twoje dzieci.

Dziękuję za uwagę.

Ale nie taka chorowita.

Och, mistrzyni umiłowana. Głupiaś. Myślałaś, że kłamstwo ty nie widać?

Ale jakie kłamstwo? Byłam u matki.

Jak to mówiłaś, że twoja matka umarła? Cztery wiosny temu. Już zapomniałaś? Ale

na grobie byłam.

Mogłaś chociaż trochę dalej odejść.

Cała kuchnia się z ciebie smieje.

Teraz będzie ze mną pani.

Odejdziesz ze służby.

Ja kłamstwa nie zniosę.

Droga, och, mistrzyni.

Wybacz mnie, głupia. Ktoś z naszmiłowania ono w głowie plącze.

Ach, mistrzyni.

Odejdź!

Dora na wymyśle, co z tobą zrobić.

Gawija, podobno chciałaś mnie widzieć.

Wiersz się spłysie.

Po co?

Żona rymarza Lenka mówiła, że chcesz mnie widzieć, że sprawa pilna,

zwłoki. A, tak.

Na mnie wiaty.

Karnombrna.

Ale dobra.

Gdybyś mógł jej tę karę kamieniem wybaczyć.

Dobrze.

Skoro ty się za nią wstawiasz. A czy ty wybaczyłabyś służbce miłowanie?

I nie zwalniała jej do służby?

I twoje serce miłosierne.

A czy dla mnie przychylne?

Przychylne, wielce przychylne.