Original subtitles

W poprzednim odcinku. Specjimir od początku moich rządów był dla mnie

Wynagradzam go przychodem z wielickich żółb solnych.

Jednocześnie odbieram mu klucz wsi koło myślenic. Czym sobie zasłużyłem na karę?

To nie jest kara.

Jesteś pierwszym urzędnikiem w kultury.

A koro wszyscy wiedzą, że cię cenię, zrozumieją, że zmiany nie są przeciwko

Co z mamką? Żadna nie chce się zgodzić. Żyje dziecko w martwej matki? To sprawa

szatana. Szatan nie ma z tym nic wspólnego.

Mam dosyć tych ziół, tych pytań, czy się udało, tych spojrzeń.

Pełne litości.

Rozpalona jak piec.

Noga cała rozciarpana.

Czy to takie trudne, sprowadzić wóz dywci?

Musi ją zobaczyć medik.

Natychmiast. Bo inaczej... Audra przeżyje.

Bogu nadzieja.

Dopomógł jej obronić się przed wilkiem. Sprawił, że ją odnalazła.

To i przeżyć pozwoli.

A co tak długo?

Do Olkusza trafić nie mogłeś.

Pogubiłam drogę, zanim trafię do kopalni Ołowy.

Pierwszy raz na tych ziemiach jestem.

Szybciej!

Nie mamy czasu do stracenia.

Ostrożnie.

Ostrożnie.

Uważaj.

Wiem, niech to wczoraj rzekł, że mój ojciec zachowa się jak pacholę. To bym

na pojedynek wysłał, a teraz... To ojca prawisz.

Możesz mi chociaż powiedzieć, czym się kierujesz?

Nic nie stracisz.

Pieniądze za klucz wsi zwrócą się z żup solnych.

Tu nie o pieniądze chodzi.

Takie niskie baszownie mnie ma, nie?

Wybacz, ojcze.

Rozumiem, że decyzja Kazimierza była dla ciebie ciosem.

Poniżeniem! A długo się tak będziesz użalał nad sobą, wszak tak nic nie

wskurasz.

Król przez wszystkich odebrał mi to, co jest należne kasztelanowi krakowskiemu.

O baj, doskonale wiemy, że ma taki zamiar co do każdego swojego urzędnika.

On nie chce cię wkrzywdzić, Jenor.

Upokorzyć!

Miałem się zabrać na konną przejażdżkę po lewiu, a ty w łożu?

Jesteś chora?

Źle spałam. W nocy nachodziły mnie złe myśli.

Co nie pozwala ci spać najmilsza?

Choćby twój pór z kastelan.

Moja w tym głowa, by się z nim porozumieć i przekonać możnych do swoich

ty swojej nie kłopocz.

Dobrze.

Chociaż przyznam, że to wizyta twoja sotka najbardziej spędza mi sens po

Wyczułam chłód, gdy mówiłem o tobie.

Chłód? Ja myślę, że to niechęć, na którą nie zasłużyłam. Zatem dlaczego, gdy się

żegnaliśmy, mówiłabym dwa o ciebie?

Tak, tak. Ta niewiasta mądrością i zmysłem dyplomacji przewyższa niejednego

u władzy. A wraz z tym synem Ludwikiem jest naszym największym sojusznikiem.

możemy stracić jej przychylności.

Chcę, żebyś zawsze pamiętała o tym.

Dobrze.

Odpoczywaj, Zalem.

A ja znajdę innego kompana do przejażdży.

nic nie rozumiesz.

To na twoim przykładzie Kazimierz próbuje oswoić innych możnych ze

Nie, pokazał jeno, że nie liczy się z nikim.

Za wszystkie dobra, które nam nadał, jesteś mu winien. Co ty prawisz?

Kasztelanem krakowskim zostałem jeszcze za panowania Władysława.

Walczyłem z nim potłowcami, kościanem na Śląsku.

A tytuł łowczego? Za stłumienie buntu mieszczan krakowskich.

Zawsze stałem za królem, zawsze w obronie królestwa. Nic nie dano mi za

Pamięć ci mgła osnuła?

A ta kamienica?

Przecież to sam Kazimierz ci ją nadał, żebyś był blisko jako jego główny

doradca. Tak.

Umiał korzystać z mojej wiedzy. Nieraz mi wysyła z poselstwem do Czechów, a

Czchów pod Męsztynem.

Przecież to dzięki Kazimierzowi powstała tam komora celna. Jaśku!

Dwa lata zanim Kazimierz został królem, to ja już w Tarnowie miasto założyłem.

Nie o majątek mi chodzi.

Czy ty uczyniłbyś mi podobną zniewagę?

Ja jestem twoim synem, nie królem.

Właśnie.

Ja miałem Kazimierza za syna.

Władysław prosił, żebym wychował Kazimierza na wielkiego władcę.

Spełniłeś obietnicę, że wychowałeś króla.

Króla, ojcze.

Chociaż Kazimierz własne potrzeby stawia niżej niż niepotrzeby królestwa czy

poddanych.

Chociażby moje wesele.

Zezbolił urządzić je na Wawelu, kiedy sam był w żałobie.

Jaśku, ja boję się, że tu dopiero początek zmian.

Co w tym złego, ojcze?

Kazimierz dąży do ograniczenia wpływów i majątków możnych.

Pamiętasz, jak odebrał kasztelanie Kaliską Pełce?

Wkrótce potem nadał mu nowy urząd.

Kazimierz wie, co robi.

Ma swój plan.

Zawsze stałeś za Kazimierzem.

Nawet jeżeli jego decydie nie były po twojej myśli.

Teraz co?

Chcesz się od niego odwrócić?

Uciekliśmy zbrojnym.

Ostatni raz z Jaśkiem tak się wcigaliśmy. Jeszcze szybciej niż teraz.

O, wybacz, panie. Na starość robię się bardziej uważny.

Nie, źle mnie zrozumiałeś. Wtedy byłem chorowity. Ojciec zabraniał mi takich

wyskoków. Ale raz w pytach nas nakrył.

I co, doniósł do króla Władysława?

Nie. Sprał najpierw Jaśka, a potem mnie. Króla?

Wtedy nie byłem jeszcze królem. Jednak za podniesienie ręki na królewicę.

Potraktował mnie jak syna.

Ojciec zapewne by temu przyklasnął. Sam oddał mnie do zbytka na wychowanie.

Miałem go słuchać we wszystkim.

Zbytek był wybuchowy, ale szybko gasł. Podobnie jak Jasiek. U melsztyńskich

jak ogień.

Myślałem, że żupy solne załagodzą sytuację.

Sam rzekłeś, panie, że traktował cię jak syna.

Pewnie poczuł się zraniony.

Nie mogę przedkładać przyjaźni ponad dobro królestwa.

Jestem pewien, panie, że podjąłeś słuszną decyzję. I Spicimir to pojmie.

Lękam się, że go stracę.

Rudle liwitów od zawsze płyną do oddania królestwu.

Nie doradca.

Przyjaciela. Ojca.

Ja to już nigdy w życiu nie uwierzę w żadne plotki. O nie, błagam, bo pomrzemy

nudów.

Czy to niby ja je rozsiewam?

Jesteś pani niesprawiedliwa. A nie rozsiewasz?

Jakby nie było chętnych do słuchania, to bym nie rozsiewała.

No dobrze.

Zdrać mi, Doroto, czemuż to straciłaś przekonanie do plotek?

Bo tyle się nasłuchałam o szaleńskiej pani Heleny. A ona jest całkiem

I miła.

Rzeczywiście. Bywa miła.

A ja uważam, Że należą się jej przeprosiny.

I ty dobrze wiesz, pani, za co.

Powściągnij swój język, bo widzę, że nie tylko w plotkowaniu jest więcej niż

swobodny.

Ale masz słuszność.

Zastanowi się, czy nie przeprosić Heleny.

Wiesz, gdzie ją znajdę?

Księżna ją do siebie wezwała. Chce się jej poradzić w jakiejś sprawie.

W jakiej?

Nie gniewa się już na Helenę?

Brak ci odwagi, Nikelu?

W szachach nie o odwagę idzie, mój przyjacielu, a o pomyślunek.

Panowie, gdzie znajdę księcia?

Rozmawia z mistrzem o dedekoracji murów. A będzie nazwana kupięksą?

No tego nie wiem, a wszak zainewości pod swoją pieczą.

Usłyszałem jednak na odchodnym, że ma być to fresk przedstawiający dzieje

Lancelota. Tego rycerza króla Artura, który umiłował królewską żonę Ginewrę.

Dziękuję bardzo, ten pomysł przypadł do gustu.

Czy książę jest w twojej komnaty?

Proszę by mu nie przeszkadzać.

Zaryzykuję. Myślę, że treść tego listu uzna za dostateczny powód. Nie trzymaj

nas niepewności.

Zaufany człowiek z dworu żagańskiego donosi, że książę Henryk zwiera szeregi

swego rycerstwa i niebawem ruszy do walki z Czechami ogłogów.

Zatem wybaczcie, panowie.

Widzę, że podstawa księcia Żegańskiego i na ciebie Nikalu działa ożywczo.

Sama nie wiem.

Obydwa są piękne.

Dostałam próbki sukna na nowe płaszcze i nie mogę zdecydować, czy lepsze będą te

z Flandry czy z Anglii. Helena mówi, że angielskie.

Według mnie powinna wybrać... Podaj proszę maliny.

Ten angielski wydaje się mieć delikatniejszy splot i żywsze kolory.

Helena? Nie, dziękuję.

Helena, w takim razie pójdę za twą radą.

Postanowione. Wspaniale.

Wiem. Każe uszyć z tego również płaszcz dla Anny.

Cudowny pomysł.

Będziecie pięknie razem wyglądały. Jak matka z córką.

Anna będzie zachwycona złotą nitką.

O tak, już widzę jak się stroi.

Tutaj będzie można doszyć jeszcze pozłacanych buzi.

Myślę, że pięknie będą do tego wyglądały.

Dobrze mieć przy sobie kogoś z wyczuciem smaku.

Dziękuję pani.

Jakie miłe w dotyku.

A gdybyśmy podszyły to od spodu jeszcze na przykład błękitnym materiałem?

Świetny pomysł.

Ktoś tutaj był.

Henryk nigdy nie pogodził się z przejęciem Głogowa przez Jana

No mimo wszystko nie pojmuje dlaczego porywa się na tę walkę.

Bo jakie ma szanse?

W starciu z czeską potęgą?

Nie chciałbym być złym prorokiem, ale chyba żadne.

A i teraz, kiedy Praga jest w tak dobrych układach z Krakowem, Henryk może

spodziewać się i najazdu króla Kazimierza.

Rzeczywiście, och, mistrzu, nie chciałbyś być złym prorokiem?

Mniej się widzi, że was wieści żagania więcej niż weselu.

Marzy wam się panowanie czekie na Śląsku? Miarkuj się, Peterze.

jeno. że przyjmując od naszego księcia Bolka urzędy, ślubowaliście mu wierność.

Dla zdrajców nie będzie miał litości. Nie no, to purka ci.

No ale po cóż od razu te podłe słowa, groźby? Bo się naszemu protonotariuszowi

zdaje, że sam jest nietykalny.

Szybciej! Z drogi nie wejdź do innego do roboty!

Cabillo! Co z nią?

Jasiu, błagam ci pomóż.

Wilgo rozciarpał jej nogę.

Prędko nie ścier ją domku.

Wiem o tej gęsy, co się stało.

Tę nogę trzeba szyć. Znowu ty i twoje szycie ran. Człowiek to nie poduszka, a

dzieło Pana Boga.

Pozwól mi ją uratować.

Dla jego chwały.

Daj chociaż obejrzeć. Kościół potępia metody, które stosuje. Bo ich nie zna.

Jednak... Dość, dość, dość.

Nie czas teraz na spory, kiedy Audre walczy o życie.

Uratowałem rękę Kuchcika, choć byłeś przeciwny.

Idę po moje narzędzia.

Królowo, błagam o wybaczenie.

Zostawiła służby być nadzoru. Ale wpierw widać policję.

Jeśli służby nie wypełnili swoich obowiązków, poniosą kary.

Ale wystoisz.

Spocznij. Posil się czymś.

Jesteś miłościwa, pani.

Ja muszę wiedzieć o ciebie.

Czemu opuściłaś Wawel?

Zamek się nie może obejść bez ochmieszczenia.

Ja musiałam.

Odnali z Audrey.

Udało się.

Dobrze. Tylko czemu nie rzekłaś o tchazu?

Dlaczego Audrey zniknęła?

Zrobiła coś złe i bała się kara?

Właściwie to ja.

Zrobiła coś złego.

Jana krzyczała na nią. Bez przycina.

Audrey jest bardzo dumna.

I dlatego odeszła?

Nie rozumiem.

Dlaczego nic nie rzekła swoja matka?

Czasem człowiek najpierw zrobi po tym pomysł.

A skąd ty wiedziałaś, że ją szukasz?

Audrey przyjaźniła się z innym chłopcem, który wyruszył do Czech, żeby odnaleźć

ojca.

Nie wiem, jak chciała go tam znaleźć, ale droga w tym kierunku jest tylko

Chciałeś wstąpić, że wszystko skończyło się dobrze.

Odryblech Ci za to kupił wilki.

Może nie przeżyć tej nocy.

Jak to wypijam, tylko się obudzi. Jeśli przyjdzie ciepłota, rób zimne okłady. Na

czoło? W pierwszej kolejności. Ale warto chłodzić całe ciało. Jej stanie,

ciepłota jest bardzo niebezpieczna.

Rany przemywać?

Nie zaszkodzi.

Przygotuj bywar z rumianku.

Karol mówi, że Audra będzie znowu chodzić.

Stał ci się bliski.

Wspaniale być przy kimś, który dzięki swojej wiedzy może uratować komuś życie.

Nie zapominaj, moje dziecko, że życie ludzkie jest wielką tajemnicą.

Pochodzi od Boga.

Wiem, ojcze.

A młodej, bogowojnej niewieści nie przystoi uczestniczyć w działaniach

człowieka, który...

Dzieło Boga traktuje jak pole do badań i ćwiczenia się we własnej pysze.

Uratował Audra.

Wiem, że masz pyską duszę, że umiłowałaś wiedzę ponad wszystko.

Ale miej baczenie.

Bowiem żaden jest sprytny. Umie wykorzystać w człowieku to, co

Za szczęśliwe zakończenie.

Oby Bóg pozwolił Audre wyzdrowieć.

Oto są!

Oto są!

Dwaj nasiedzielni mężowie. Grzymek albo Miłek. Kto by tam rozróżnił tych

porzyglatów? Właśnie mi powiedzieli, że wróciliście szczęśliwie z Audre i z

Gabiją. Piwa! Tylko najprzedniejszego.

Wolno zapytać, co świętujecie, panowie?

Uratowanie dwóch niewiast.

Albo tek, tak.

Egle nie przeżyłaby kraty kolejnego dziecka.

Wybacz, Mikołaju. Tyś też stracił to nienarodzone.

Ale wierzę, że jeszcze doczekasz się z Egle potomka.

A ja nie.

Miałem wszystko i wszystko odniszczyłem.

Pogrzebałem moje szczęście z Egle.

Drochu, ale byłeś szczęśliwy.

A ja od ochmistrzyni nie spodziewam się nawet dobrego słowa.

Zatem masz dużo do zrobienia, panie.

To wy?

Wasza córka zachorowała? Skądże?

Rośnie tak szybko, jakby sam czort ją poił swoim mlekiem.

A czasem, to jak na mnie spojrzy, to... Takie małe dzieci prawie nic nie widzi.

Ona widzi.

Czego chcecie?

Jak weszliście na samek? Kto was wpuścił?

Jeden ze strażników jest moim krewniakiem.

Musiałem długo czekać, żeby pełnił nocną wartę i chojnie go wynagrodzić. Widzę,

że niedobre macie zamiary. Że nocą się skradacie.

To dziadak ja miałem przyjść, żeby się ludziska zaczęli interesować, co...

Ktoś taki jak ja załatwia uuczonego pana?

Mów.

No bo, panie, obiecaliście, panie, na to nieszczęsne dziecię

dorzucić grosza.

Żadna mamka nie chce Orszuli karmić. Już trzy odeszły. Bo się każda wywiedziała,

jak dziecię na świat przyszło.

A czwarta chce, żeby jej podwójnie płacić.

Kazałem wam milczeć. To ludzie gadają.

Ja mówię, że to oszczerstwo, ale oni i tak swoje wiedzą.

Nie trzeba było, panie, tego dzieciaka ratować.

Co ja mam teraz zrobić?

Co mam począć, panie?

Ostatni raz.

Nic już więcej ode mnie nie dostaniecie.

Nie znamy się.

Wachsztajtu!

Rozumiesz?