Original subtitles

W poprzednim odcinku... Nazywałaś mnie pani?

Anna płakała za tobą. Zastanawia mnie jedno. Dlaczego na mnie nie doniosłaś?

potrzebuję przyjaciół na dworze, a nie wrogów. Przez ciebie Andra uciekła. I

wiadomo nawet, czy żyję przez ciebie!

Henryk Żagański otwarcie wyśmiał twoją propozycję. Rzekł, że układ z księciem

Bawarskim bardziej jest potrzebny tobie. Jak postąpiłby Ludwik, gdybym chciał?

przejąć duchowe. To nie pomoże Bolkowi. Wiesz, że Bolko zrobiłby wszystko, by

nosić moją koronę.

Niczyja wina.

Mogę wejść?

To przez niego straciłam dzieci.

Dzieci?

Każ mu odejść.

Czy ty nie masz ciepłoty, Egle?

prosić, abyś z nim pomogliła.

Jego słowa nic już dla mnie nie znaczą.

We dwoje łatwiej unieść taki ciężar.

Przecież się miłowaliście.

Mikołaj, naprawdę nic dla ciebie już nie znaczy?

Tyle co cierń, który... Trzeba wyjąć z rany i wyrzucić.

Nie chcę go więcej widzieć.

Ja zgrzeszyłem, nie ona.

Z tym zniecierpieniem nie oddaj.

Boże,

z nich się nie odciągnie.

Znowu nic nie zjadłaś, pani?

Nie mam chęci.

To pewnie przez te gorzkie sioła, jakimi poi cię Eliasz.

Prosiłem, żebyś jadła więcej czerwonego mięsa.

Jego zapach mnie brzydzi.

I wychodziła z komnat na powietrze.

A te patarusze, co nieprzymienne?

Pani, wybacz mi śmiałość.

Ale gdy żona straci kształty i bliżej jej do worka kości niż do niewiasty, a

wtedy nawet najlepszy mąż może stracić ochotę.

Bezczelny.

Martwię się o ciebie, pani.

Niech ojciec Eliasz dba o twoją duszę, ale odstąpi od ratowania ciała.

Wszystkie te jego bibstury i kąpiele tylko ci szkodzą.

Ja bym wypiła wodę z kałuża.

Jakby to miało pomóc.

Te zioła cię osłabiają.

A twoje leczenie jakoś też nie pomaga.

Nieważne, co ja zjem, co zrobię, co wypiję. Tak nie jestem brzemienna.

Inne niewiasty rodzą co rok.

Może ja jestem jałowa.

Może Bóg nie chce, żebym rodziła. Pani, nie mów tak.

Zostaniesz matką. Ale inne niewiasty przychodzi to tak łatwo.

Żeby raz jeden począć.

Samopoczęcie nie gwarantuje, że urodzisz. I ze dziecko przeżyje.

Musisz być silna.

Osłabionej niewieście trudniej doczekać rozwiązania.

Jak Bóg pobłogosławi naszej pani, żaden medyk nie będzie potrzebny.

Masz rację.

Każ przynieś pieczystę.

Przed ślubem miałam włosy do ziemi.

Zaplatałam je wysoko w warkocze, żeby zdawać się jeszcze wyższą.

Strasznie tym denerwowałam waszego ojca.

Był wówczas dość mizernym chłopcem.

Ile miałaś lat, jak wyszłaś za mąż?

Piętnaście.

Bałaś się?

Najbardziej tego, że nie spodobałam się twojemu mężowi.

Karol był już wówczas doświadczonym mężczyzną, miał wcześniej dwie żony.

Księżniczkę bytomską Marię i cesarzównę Beatryczę.

Ale one nie dały mu dzieci.

Cały czas się zastanawiałam, co będzie, jeśli ja nie dam mu dziedzica.

Albo wydam mu się brzydką. Ty?

Chowano mnie wśród mniszek.

Co ja wówczas wiedziałam o świecie, o mężczyznach?

Nic.

Tą drogę do Nowego Sącza, gdzie czekali na mnie panowie węgierscy, nie byłam w

stanie nic przełknąć z nerwów.

Ale kiedy poznałam Karola... Spodobał ci się?

Kuundziu.

Był inny niż sobie go wyobrażałam.

Cały dwór wyszachradzki był inny.

Jakże różnił się od Wawelu, od klasztoru.

Piękne włoskie suknie, wesoła muzyka, malowidła.

Zdawało mi się, że ja tam nie pasuję.

Ale Karol okazał się dobrym i czułym mężem.

Wkrótce Bóg obdarzył nas potomstwem. Byłaś z nim szczęśliwa?

Wy również będziecie, jestem przekonana.

Wiem, że się boisz.

Ale książę padnie na kolana, gdy tylko cię zobaczy.

Nie ma w całej Europie równie urodziwych królewiem.

A Joanna z Neapolu, żona Andrzeja, mówią, że jest piękna.

Może ma piękną twarz, ale w jej oczach widać zepsucie.

Jeśli chcecie mieć szacunek męża, musicie mieć coś więcej.

Uroda przemija.

Przyjedziesz na mój ślub?

I przywiozę ci klejnoty, które miałam na swoim.

A ja...

Żałuję mi was opuszczać.

Jesteś na mnie zła, pani?

Czymś ci uchybiłem?

Mnie?

Jakże taki uczony pan mógłby mi w czymś uchybić?

Jestem na to za głupia, ledwo odróżniam lewy but od prawego.

Nadal się na mnie boczysz.

Bo pomyślałem, że nie umiesz czytać.

Sama przyznaj.

To rzadka umiejętność wśród niebiart. No tak, rzadko mamy okazję uczyć się

czegoś innego od hartu.

Dobrze wiem.

Jak trudno jest niewiastom i biedakom zdobyć wiedzę.

Zam wiele przeszedłem, by móc pobierać nauki.

Nie pochodzę z zamożnej rodziny.

Nie wiecie, to nawet majątek nie pomoże. Jakby samo noszenie sukni ograniczało

rozum. Skoro lubisz się uczyć, przyjdź do mnie po wieczerze.

Jeśli boisz się ze mną być sam na sam, weź słuszkę.

Albo zbrojnych.

Chciałbym ci coś pokazać.

Wiem, że masz dużo więcej rozumu od niejednego męża.

Mimo sukni.

A może to jest prawdę, co mówił Karl.

Że straciłam kształty.

Pani, wyglądasz pięknie jak zawsze.

Nie słuchaj medyka.

Ja wiem, że Karl nie należy do pochlepcy, ale to już mieć przy sobie

zawsze mówi prawdę.

Katarzyna, czy wychudłam?

Katarzyna?

Wybacz, pani.

Ściska mnie w sercu na samą myśl, że Elżbieta wyjeżdża.

Boję się, że już jej nie zobaczę.

Nie wszystkim będzie jej brakowało.

Co ty opowiadasz?

Jej przyjazd zawsze wprowadza na Wawel radość.

Pani?

Czy stało się coś między tobą i Elżbietą?

Ciebie znało dziecko, a dla mnie nie była tak długo, że miało.

Pokłóciłyście się?

Ja podzieliłam się tylko z nią moja obawa, jak siostra.

Miałam nadzieję, że coś mi pochodzi. W końcu też miałam mąż. Pani, co jej

powiedziałaś?

Zapytałam tylko, czy to prawda, co mówił o niewierności Kazimierz. Jak mogłaś?

Boże, jedyny.

Rozmawiałyśmy już o tym w Świdnicy.

Nie możesz podważać wierności króla przed jego siostrą.

Dziecko najdroższe, coś ty najlepszego zrobiła.

Mikołaju, zaczekaj.

Wyglądasz, jakbyś szedł na szafot.

Gdyby to mogło pomóc, chętnie położyłbym głowę pod topór. Rozum straciłeś?

Żałuję, że cię wtedy nie posłuchałem.

Gdybym został na Wawelu, tak jak radziłeś, zamiast jechać z Welą, nic

się nie stało. Ale przecież to nie z twojej winy. A z czyjej?

Zrujnowałem bycie Halry, a teraz Egle.

Może nie trzeba było mnie wtedy racować we Warszawie. Nie mów tak.

Krzywdę wszystkich, którzy mnie miłują.

Jakby jakie przekleństwo nade mną, misio? Przestań się nad sobą żalać. Co

pozostało?

Straciłem wszystko.

Nie wszystko.

Masz egle. Nie chcę mnie widzieć.

Wolałabym, żebym nie żył.

Powiedziałem ci, żebyś się... Przestań nad sobą żalać! Łatwo ci mówić.

Ty masz wszystko, a ja straciłem nawet szacunek dla samego siebie.

Wiesz, jak cofnąć czas?

To mi zostało.

a ja najdroższą Katarzyną.

Jesteśmy jak córka i chcecie pożegnać jak córkę.

Bądź zdrowa, Elżbieta.

Pani, czy możemy porozmawiać na osobności?

Chciałam cię prosić o zobaczenie. Nie miałam zamiaru ci uchybić.

Czy możemy zapomnieć o tamtach odmowa?

Widać, że nie chowano cię na królową.

Ale dam ci dobrą radę.

Królowa nigdy nie przeprasza.

I panuje nad sobą.

Jak chcesz płakać, to płacz. Ale tak, żeby nikt nie widział. Ani twojego

ani złości.

Czy kiedy zostajesz królowa, przestajesz być niewiasta?

Przestajesz czuć?

Ty, pani, nigdy nie wątpiłaś w wierność lub miłość swój mąż?

Zamiast myśleć o plotkach, skup się na tym, po co cię tu sprowadzono. Powij

Kazimierzowi syna. Mówisz jak mężczyzna. Jak królowa.

Czy Bóg kiedyś przemówił do ciebie, ojcze?

Usłyszysz go we właściwym czasie.

Tutaj.

Łatwiej byłoby mi to pojąć, gdybym chciał habit mnieść.

Może to Bóg chciał mi powiedzieć.

Abym umarł dla tego świata i został mnichem.

Każdy z nas ma swoją drogę.

Nie wydaje mi się, by twoja wiodła do klastoru.

Czego on ode mnie chce?

Dlaczego tak mnie doświadcza?

Dziewając mnisi habit, nie uleczysz bólu.

Habit to nie bandaż na rany.

Nie wiem, co mam poczuć.

Zapomnij o swoim cierpieniu.

Zajmij się Egle.

Jak?

Nie chce nawet na mnie spojrzeć.

Znajdziesz sposób, jak do niej dotrzeć. Nie poddawaj się.

Ona cię potrzebuje, nawet jeśli sama myśli inaczej.

Przekaż to pan Ferro.

Nie złoczy.

Byłam pomodlić się przy grobie ojca.

Już ledwo pamiętam jego twarz.

Ja też, ale wciąż słyszę jego słowa.

Jeśli my nie zadbamy, by pamięć o nim przetrwała, to kto?

Masz rację, każe sporządzić malowidła w kaplicy.

Myślałam o czymś okazalszym.

Chciałabym ufundować ozdobny sarkofag nad miejscem, w którym ojciec jest

pochowany.

Jeśli nie masz odpowiedniego rzemieślnika, przyślę kogoś do Krakowa z

Nie ma takiej potrzeby. Samu funduję ojcu na grobek.

Nie chcę się z tobą kłócić.

Najważniejsze, by pamięć o nim przetrwała.

Był wspaniałym władcą.

I dobrym mężem.

Nigdy nie uchybił matce nieobyczajnym zachowaniem.

Do czego zmierzasz?

Chyba wolałbyś, by mówiono o twoich zwycięstwach i mądrej polityce, miast

wypominać ci słabości charakteru. Chcesz mnie urazić?

Napomnieć, jak starsza siostra.

Wielkość króla mierzy się nie tylko jego skuteczną polityką, ale również siłą

charakteru i uczciwością wobec najbliższych.

Nie jestem już młokosem, Elżbieto.

Doskonale wiem, jak cenna jest małżeńska wierność.

Miłuję Adelaidę i nigdy w niczym jej nie uchybię.

Mam nadzieję, że wkrótce będziemy się radować z narodzin dziedzica.

Adelaida zdaje ci się szczerze oddana.

Dbaj o nią.

Prosiłam, żebyś tu nie przychodził.

Kiedy byłem umierający, ty byłaś przy mnie.

Nie potrzebuję twojej litości.

To nie jest litość, Egle. A co?

Więc stąd.

Wiele przez mnie wycierpiałaś.

Wziąłbym na siebie cały twój ból, gdybym tylko wiedział, jak.

Chciałbym ci pomóc, jakoś ulżyć.

Wiem, że to wszystko przeze mnie.

Co mam zrobić, żebyś mogła spojrzeć na mnie bez względu? Powiedz.

Robię dla ciebie wszystko.

Dajcie Audrey.

Tylko ona mi zadała.

Przyszłaś sama?

Tak, tak.

Chociaż mogłam przyjść do porządku. Może by uprzemnała tu trochę.

Nie chcę, żeby ktoś ruszał moje rzeczy.

Panie, przecież to jest nie po chrześcijańsku. Trzeba było to na

pochować. Tam go nie chcieli. To czaszka wisielca.

Wykonałem te rysunki, kiedy studiowałem medycynę.

Tu jest oko.

A tak wygląda w środku.

Puszcz mnie! Zostań!

Tyś jest medykiem, panie?

Moja żona od trzech dni nie może urodzić. Baba od porodu nie wie, jak jej

Błagam cię, panie.

Zaklijam cię na wszystkie świętości.

Ratuj moją żonę i dziecko.

Panie!

Panie, zaczekajcie.

Powiedzieli mi, że jedziecie szukać Audry.

Tak, co prawda.

Gabiła też poszła jej śladem.

Dobrze, wiecie, panie.

Co czyha na samotną niewiastę błąkającą się za murami?

Nie wiedziałem, że ochmistrzej nie jest ci bliska.

Sam ruszyłbym za nią, ale... Wiem,

masz obowiązki.

Jeśli znajdziecie jakiś jej ślad.

Wrócę z Gabiłą i Audry.

Albo wcale.

Spóźniliśmy się.

Nie żyje?

Podaj nóż.

Podaj nóż! Co chcesz zrobić?

Uratować choć jedno życie.

Oszalałeś? Albo mi pomożesz, albo nic tu po tobie!

Wyjdź.

Wyjdź!

Pojedziemy drogą na południe.

Jadę z wami.

Zaczekajcie, czekajcie.

Nie trzeba mi wsparcia.

Chcę znaleźć Audra jak i ty, panie.

Mam zgody wójta, żeby ruszać z wami.

Jestem ich przyjacielem.

Pomóż mi.

Żyje. To Boży dar.