Original subtitles

W poprzednim odcinku. Mówią, że królowa węgierska przyjechała tylko na grób

matki do Socza. Kiedy twój przyszły mąż cię w tym zobaczy, o niemie jest

zachwytu. Małżeństwo to duża zmiana w życiu, dlatego płci lęk. Ale to często

zmiana na lepsze. Na lepsze? Wszak będę z dala sama.

Jeśli jeszcze raz usłyszę, że dręczysz Helenę, odkryle ci ucho. Powiedz,

kazałbyś z rozmysłem swoją córkę na cierpienie. Ty byś miał gwarancję, że

zyskasz w ten sposób pokój z krzyżakami?

gdyby się nie udało tego uzyskać inaczej.

Czemu nie śniadałaś z nami? Co ci dolega, siostro?

Nie, po prostu źle spałam, to wszystko.

Tak myślałam o Andrzeju.

Sądziłem, że po naszej wczorajszej rozmowie... Nie myśl i tak zaprzątają mu

głowę, nie serce.

Słusznie. Na tronie nie ma miejsca na uczucia.

W tej chwili nigdy nie wydbędę.

Ale wiem, że Andrzej ma być królem i jak na króla muszę na niego spoglądać.

Czyli nie zabierasz go z powrotem na Węgrę. Ale samego też go nie zostawię.

Co planujesz?

Możni Neapolu muszą wiedzieć, że Andrzej jest godny korony. Że sama królowa

węgierska za niego ręczy.

Królowa, nie matka.

Planuje wyruszyć do Rzymu, a potem do Neapolu, żeby dać jemu wsparcie.

Królewskie.

Nigdy dotąd żadna niewiasta nie zrobiła tego, co ty zamierzasz. Bo nie musiała.

Co robisz, łachudro? Myszy, myszy odganiam. Kucharz, kucharz.

A czemu nie gotowe?

Aundre przed dzwonami miała wszystkie oskubane.

Jak już kazał Miłkowi skubać.

Osz, ty, ja nie widzę.

Kury skubać?

To Grzymka robota.

Ten gadał, że twoja.

I prawdę mówił. Ja nigdy nie kłamię.

No to w końcu, który ma skubać?

Grzyłek.

Dość mam was obu. Jak jednego ubiję, to będzie mniejszy rozgardiaz. Panie, my

sami sobie rozdzielimy robotę. Miłek do skubania, ja malach nie przyniosę.

O, to ty się ugadnij. O,

witajcie.

Widzę, że nie w porę.

W kuchni zawsze gorąc.

A tyś co?

Nagle uzdrowiał?

Może Mara?

Może Gabija go wyleczyła?

Tak, dopiero zeszła do niego.

Do mnie?

A gdzie Gabija?

Nie wiem.

Trzymajcie go!

Strażę!

Strażę! Tu, tu!

Kazimierz mówił, że pięknie haftujesz.

To miłość, że wspomniał ci o mnie.

Wyborne. Mam wiele czas, żeby się doskonalić. Nic innego nie zapiąta moja

Chciałabym móc powiedzieć to samo.

Ty?

Pani.

Królowa, którą wszyscy kochają, którą nawet Kazimierz wspomina z szacunek?

Matka?

Tego ci nie pachnie za troskę.

Być matką to też utropienie.

To i troski, i nieprzespane noce.

Daj Boże.

Żebym chociaż jedna noc nie przestała z powodu płacić dziecko, a nie goryć,

czego nie mam.

Królowa nie słyszy płaczu dziecka. Od tego są mamki.

Ja już wszystko pochopowałam.

Zioła, maski, napary, specjalna strawa, modlitwa.

Nic.

Jesteś jeszcze młoda.

Urodzisz niejednego syna.

Tak sądzisz? Tak. Tak.

A gdy już będziesz go miała...

Dbaj o to, żeby spędzać z nim jak najwięcej czasu. Tulić, piastować.

Bo potem ci go zabiorą.

Może trafić na nierzeczliwych ludzi, poślubić okrutną kobietę.

I nie zaznać nigdy miłowania.

Szkoda, że tak późno cię poznałam, pani.

Jest w tobie tyle mądrości.

Nie było sposobności.

Gdyby Kazimierz zapchał mnie na pogrzeb, twój mąż by wyszedł. Dajmy temu spokój.

O mnie nigdy nie zabiera.

Traktuje mnie jak jakaś przeszkoda.

Kazimierz na pewno miał swoje powody. Nie mnie to oceniać. Ale siostra zna

Powiedz pani, czy on mnie miłuje?

Mów.

Maćku, znasz mnie. Przecież ja bym krzywdy Gabii nie zrobił. Milcz! To już

Cezjariusza pragniesz, nie do kuma.

Wiesz, gdzie jest Gabija?

Nie. Do ciebie szła.

Coś jej zrobił? Nic.

Przecież to moja krewna.

Sama?

Sama.

O, to ty powiedziałaś, że Gabija poszła Witautasa leczyć, tak?

Ja?

Kiedy ja zdrow jestem.

Choryś ty?

Nie, panie.

Dlaczego ja miałbym co Gabii robić i potem na Wawel wracać?

Być głupi?

Nie na tyle, żeby się pod katoski topór pchać.

Katoski topór.

O Boże.

O Boże, litości.

Panowie, no nie oddawajcie mnie pod topór. Prawdę rzekli.

Łaski, litości, o Boże. O Boże, ja nic nie wiem. To Gabija tak kazała gadać.

Łaski.

I po co te pytania? Pani, a ty byś nie chciała wiedzieć, kiedy Jolanta

przyjechała na dwóch? To było na długo przed twoim ślubem. Nie jest rozsądnie

roztrząsać tak dawne dzieje. Pani, mówią, że to ty przyprowadziłaś Klara

komnata król. Wierzysz plotkom, że królowa miałaby kupczyć dwórkami?

Wejdź się, że miłujesz.

że śluby złożone mężowi są trwałe i nierozerwalne. Co?

Nie.

Trwałe są te, które król składa koronie i królestwu.

Nie jesteś żoną mieszczanina, tylko władcy.

Ale król to też mąż.

Dlaczego tak bardzo starasz się o syna?

Żeby mieć kogo miłować. Żeby mieć dziedzica.

Głowę, która poniesie koronę.

Dlatego tak bardzo się lękasz, że go mieć nie będziesz, bo to twoje jedyne

zadanie.

Myślisz, że mogłabym teraz sprawować władzę, gdybym tak ślepo wierzyła w

przysięgi miłości i wierności?

I mnie...

Wybaczyłaś?

Historia wybaczy władcy wszystko.

O ile jego królestwo rośnie w siłę.

Nikogo nie obchodzi ból małżonki. Ból żadnej niewiasty.

Ale z tobą się liczą. Masz władzę.

Bo zawsze kierowałam się rozumem. I tobie też radzę. Zajmij się czymś, zanim

staniesz się ciężarem. Ja tylko chcę, żeby mnie miłowano. Nie jesteś

Przestań marzyć o miłowaniu.

Co mam robić?

Doglądaj ziem, załóż miasto, pomagaj ubogim.

Przydaj się na coś.

Ładki, ładki, litość. Ja nic nie wiem, nic nie wiem.

Dość płaczę, bo cię każę od razu do lochu wsadzić.

Kiedy ja nie wiem?

Co Gabi ja rzekła dokładnie?

Chce, że musi iść.

I że to ważne.

Dokąd? Nie wiem.

Nie wiem. Grosz dała i kazała powtarzać, że do Grywniak witał ta zajedzie.

Może jak dostaniesz batem, to więcej rzekniesz.

Nikt nie wiem.

Nic nie wiem.

Ja ten grosz oddam.

Ja ten grosz oddam. Błagam.

Błagam. Łaski.

Słyszysz? Kad idzie po ciebie.

Litość, litość. Co się dzieje?

Krzyki słychać na zamku. Ubić mnie chcą za Gabiję.

Zrobiłaś jej coś?

Nie. Nie tak jak kazała, gadała mnie, no.

Gabija nie poszła do Witautasa, ale dokąd?

Nie chcę zdradzić. Bo nie wiem.

Egle, umiłowana pani, ratuj. Ratuj, błagam, ja nic więcej nie wiem. Nic nie

wiem. Nic więcej nie wiem. Dobrze, dobrze, wierzę ci.

Maćku, puść się.

Wyjdź.

Audra zniknęła.

Teraz Gabija.

Prędzej! Prędzej!

Do wieczora tego nie zjesie.

Jest ta zjawica?

Zuza szkaradna?

Witajcie, Jędrzeju.

Bela? Jest.

Musiałem jakogoś niewinnego przez przypadek ściąć, że mnie teraz tak Bóg

Co się stało? Ta baba.

Wszystko mi w domu powywracała.

Chciałem zęby rwać, narzędzi nie mogę znaleźć.

Nie mieścia ręka może, gdzie jej Jela nie ułożyła.

Ręka? Już ja jej tę rękę przetrącę.

No co się tak golączkujesz?

Przecież baba musi po swojemu kalupie układać.

Ale to moja chałupa.

Jakżeś ją wziął pod dach, to wasza.

Ale tak się żyć nie da. To gorzej niż na tortunach.

Tylko nie przetrącaj od razu.

Wpierw nauczkę daj.

Kijem przez plecy.

Oj, naszykuje ja na nią kijów.

Jeden nie starczy.

Myla!

Stój! Tylko tak, żeby pracować dziś jeszcze mogła.

Uważaj na łapy.

bo ci się połamią.

Słyszałeś?

Wybacz, pani.

Usiądziesz?

Piła ci przyniosę.

Dziękuję, Melo.

Nie truć się.

Tego małżeństwa nic nie będzie.

No była jakaś.

Inaczej wygląda.

Też się dziwuję, że jeszcze siniaków nie ma.

Spółka miała być gotowa na przyjazd królowa Elżbieta. Wybacz pani, krawcowe

zdążyły poprawić. Nic mnie to nie obchodzi.

Dobrze, przekażę, że... Tuj, pójdziesz po Gabija. Mam nadzieję, że was strogo

ukaże. Ale... Pani...

Gabi nie ma na dworze.

Odejdź.

Jak to? Dlaczego ja nic o tym nie wiem?

Zaginęła moja córka. Gabia wyruszyła jej szukać.

Pełna nie jestem.

Ja tak mi przykro.

Dlatego błagam cię, pani, nie każ Gabi.

Czyli nic nie wiesz?

A o chmistrzyni.

Litwinka, ją znasz pewnie.

Wujcie!

O, witaj Egle.

Maciek mówił, że twoja córa zaginęła. Dotąd nie wróciła.

Ja kazałem pytać o nią, ale wybaczcie, jeszcze nic nie wiem.

Zaraz.

Ostatnio Gabija pytała mnie, czy młodej dziewki nie widział.

Ona również zniknęła.

Co? Gabija zniknęła?

Mówiłem jej, żeby...

Poszukała pod bochańską bramą. Gdyby tam znalazła Audry, już dawno byłyby na

dworze.

Wybacz, Gabija nic nie rzekła, że chodzi o twą córę.

Chroni ją.

Lecz przed czym?

Nie rzekła, że planuje sama wyruszyć.

Mam złe przeczucia.

Nie, Egle.

Nie martw się.

Znajdą się.

Obie.

Jeść chcesz pewnie.

Kałdun już kilka kroków przed tobą chodzi.

W dobrym nastroju widzę.

A czemu mam być błęd?

Bo cię obłapiał ten wyklęty.

Kałd?

Przecież ja za niego idę.

Mój on to co może obłapiać.

Jelenka Szydłek, iść na zmarnowanie?

A bo ja kiedyś lepiej miałam niż teraz?

W Warszawie.

Ze mną. Co, nie pamiętasz już?

Dobrze nam się razem żyło.

Co ty pleciesz?

Do robotyś mnie gnał jak konia. Po pysku prałeś.

Ale nie tam patrzysz, gdzie trzeba.

A jakżeś miłgi gęze razem uratowali.

Sam o zdrowiu.

Sam, sam, bo ci pieniądze odbisz, kupa.

Do Krakowa cię zabrałem.

Chyba jeno po to, żebym ci...

pochodnie przed wozem niosła. Ale brać cię w karę nie musiałem.

No, serce mam dla ciebie.

Całą drogę żeś gadał, żeby mnie w końcu wilki zjadły.

To takie nasze żarty, no.

Przecież ty je rozumiesz.

Nie.

Nie, drodzy.

Zadam. Po stradałeś od tego żarcia pewnie.

Bardzo brakuje sprawy?

Nie no, na tym dworze kłuje się tak często.

Cóż, radzę zwracać większe baczenie.

Tak.

Ściek, który mi pokazałaś, jest bardzo ładny.

Cieszę się, że mogłam cię czegoś nauczyć, Izo.

Jakże prędko uczeń przerósł mistrza.

Jak dalece.

Panie posyłały po wino?

Tak, ale nie chciałam ofatygować samego podczeszego.

Wybacz, panie, że odezwałam cię od obowiązków. Przy pracy wzmaga się

Wybacz, pani.

To nic wielkiego. To moja wina.

Ale ja powinienem bardziej uważać. Wszystko przez ból. Od dwóch nocy nie

Co ci dolega?

Głowa.

Matka do mnie wzięła na takie dolegliwości. Każe je zaraz przynieść.

przyniosę.

Dziękuję.

To co, drugiego rwiemy?

Lepiej nie biegać, gdy się krwią pluje.

Nie lękaj się, siadaj prędzej. Ja nie lękam się.

Każdy tak mówi. Który?

Nie idź mi z tym, ja nie chcę zębów rwać.

To liczysz, że ci same wypadną?

O meli przyszedłem pomówić.

A.

Pyszka.

Ale dobry człowiek. A ona... Zważ, co chcesz o mojej melce powiedzieć.

Ratować cię chcę.

Ona dziewkę przeteczną do łez umiała doprowadzić.

Bo poczciwa.

Może jej dobrą drogę chciała wskazać.

Wielkie serce.

Parobkowi rękę złamała, jak nie chciał towaru ustawić po jej myśli.

Silna wie, czego w życiu chce.

Biskup Grot dał pieniądze na leczenie Ligensy.

Mela je ukradła.

Mikołaja na śmierć zostawiła.

Czy jeżeli Gęza żyje?

A po co wydawać niepotrzebnie pieniądze na medyków?

Zaradna jest ta moja Mela, no.

Głowa wciąż boli?

Niestety, pani.

Zioła od Lidze nie pomogły?

Tak myślałam.

Tę mieszankę przygotował brat Eliasz.

Medyk z Wawelu.

Zalej ją gorącą wodą i pij, kiedy będzie zimno.

Pomoże?

Nie takiej głowy ratowała przed bólem.

Wyczuwam dobrych ludzi.

A o takich warto dbać.

Jeśli szukasz we mnie druha... Heleno!

Tak?

Świąt naprosi.

Oczywiście.

Dokąd mnie prowadzisz?

Nie znam tej części zamku.

Dlatego masz mnie za przewodniczkę. Ale powiedziałaś, że księżna mnie oczekuje.

To mam się jej spodziewać?

Księżna wpierw wkazała, że chcesz co z niej odjąć.

Co to oznacza?

Że się marudna, tracę czas z sobą.

Nie umiesz przejmować podarków. Nie rozumiem.

Księżna pragnie, byś dobrze się czuła na naszym dworze. I nie odstawała od

reszty.

W tej komnatie znajdują się przestające świdnicy plasy.

Rękawicz, księżna nigdy nic nie rzekła na temat mojego stroju.

Jej nie wypada.

Dlatego poprosiła mnie.

Proszę.

Za podarki podziękujesz przy wieczerzy.

Izo!

Bierz coś sobie, niebawem wrócę. Nie zobłagam, nie zostawiaj mnie tu!

Nie zobroszę cię!

Otwórz drzwi!