Original subtitles

W poprzednim odcinku. A może, wuju, naprawdę stało się coś poważnego?

Jakiś afront szykuje. W nagrodę za liczne zasługi.

Nadaje sokołów biskupowi krakowskiemu. Wszyscy wiemy, że jesteś za jedna. A co

ja za jedna?

Helena jest najszlachetniejszą niewiastą, jaką dane było mi spotkać.

słyszałem, żebyś tak wypowiadał się o jakiejkolwiek niewieście.

Obudź się.

Obudź się!

Zabrała cię szelba jedna!

Ale odechcesz mnie?

Zobaczyłam przez chwilę jej twarz.

Jest tak piękna, jak powiadają.

Mówią, że królowa węgierska przyjechała tylko na grób matki do Socza. I dlatego

orszak taki skromny.

Skromny? Tyle wozów i konnych? A dwórek to było chyba ze dwadzieścia. A taki

blask odbił, że jeszcze mnie oczy bolą. A nie więcej niż pięćdziesięciu konnych.

Dla królowej Elżbiety to tyle co nic.

Musi nie jako królowa, ale jako siostra odwiedzać papę.

Dobrze prawisz, Jędrzeju. I kupców mało do orszaku przystąpiło. Widać, że to

przyjazd taki raczej nagły. Ostatnio ich było tylu, że i dla mnie coś się

znalazło.

Kupiłem taki hak do wieszania.

Ale dość o pracy.

Błyskotki pewnikiem będą mieli.

Kupię ci takie, że baby będą pękać z zazdrości, jak będziesz szła po ulicy.

Jak królowa.

Królowa? Tak.

Wyglądasz na zmęczoną.

Podróż cię tak utrudziła.

Prędzej paplanina moich twórek.

Wystarczyła droga z Sącza na Wawel, żeby uleciał cały spokój, który udało mi się

uzyskać w murach klasztoru.

Na długo zajechałaś do Sącza?

Na kilka dni.

Żałuję, że nie mogłam zostać dłużej. Tam wszystko jest prostsze.

Jak wtedy, kiedy byliśmy dziećmi.

Dzięki siostrom poznałaś literę.

Ty za to mogłeś być blisko rodziców.

Brakowało mi tam matki.

Wtedy, bo oddawała się modłom i medytacjom, a teraz bo... To się dzieje,

Elżbieto.

Miłościwa pani, pali się gdzieś Irzu?

Dopiero zawidziała mi, jak Helena prowadziła małą Annę.

Dokąd? Powiedziała, że idą pobawić się do auli, ale kto ją tam wie. To co tu

robisz? Czemuś nie poszła z nimi? Byłam na spacerze i przemoczyłam buty.

Spieszę się je zmienić i zaraz będę w auli. Sama tam pójdę.

Złapałaś mnie pięknie. Przyznaj się.

Podglądałaś? Na pewno?

No dobrze, wierzę ci.

Widzę, że dobrze się bawisz, mój skowronku.

W takim razie nie będę przeszkadzać.

To teraz ja zanikam oczy, a ty uciekasz.

Zawiadamiaj mnie tylko, kiedy dzieje się coś złego.

Szukam!

Egle, to słone się nie nadaje na powitanie królowa Elżbieta.

Wyjdź.

Tak, pani, jednak... Jednak jako brzemienna też musisz prezentować się

dostojnie. Co sobie królowa Elżbieta pomyśli o mój dwór?

I tak ma o nim już jak najgorsze zdanie.

Wybacz.

Ja?

Ja się denerwuję.

A ty też masz swoje gryzoty.

Wiem, że brzemiennym często zbiera się na płacz.

Ja nie powinnam podnosić na ciebie głosu.

Wybacz. Usiądź, proszę.

Podjęłaś już decyzję?

Wracasz na zamek?

Miałaś słuszność, pani.

Powinnam zaczekać, aż Mikołaj wróci.

O ile wróci.

I spokojnie z nim pomówić.

Wszak idzie o nasze życie i życie dziecka, które noszę w sobie.

To dobra decyzja.

A teraz idź.

Przebież się.

Pozwól pani, że nie będę witała z tobą królowej węgierskiej.

Egle, jestem pewna, że Ligensa wróci. Już raz wybrał ciebie zamiast nią.

Nie wygląda na kogoś, kto często zmienia zamiary.

Autor zaginął.

Nie mogę poddawać się złym myślom.

Nie teraz, kiedy wymodliłam dla Andrzeja stawiennictwo naszej matki.

Wiem, że mój syn jest już pod jej opieką.

Coś mu zagraża?

Przecież nie jest od kilku miesięcy szczęśliwym małżonkiem wnuczki króla

Neapolu, czekającym na przejęcie tronu po nim?

Niestety małżeństwo z Joanną nie jest udane, choć tak młode.

Andrzej nie będzie pierwszym, którym poświęca swoje osobiste szczęście dla

posadzenia wpływów swego królestwa. Wiesz o tym.

Wiem. Zatem w tym rzecz.

Andrzej śledł mnie rozpaczliwe listy.

Czuję się prześladowany przez własną żonę i jej krewnych.

Nie w smak im, że chce przejąć tron po Robertzie.

Najwidoczniej mają swoich kandydatów. Nie chcą dopuścić do koronacji.

Andrzej, jestem całkiem sam.

Wszak zna ten dwór.

Mieszka tam, od kiedy skończył... Sześć lat.

I ma łboku swych ludzi.

To gardka wobec tłumu wrogów, którzy go tam otaczają.

Każdego dnia czuje, jak knują za jego plecami. Wszędzie widzi wrogie

Martwi się o własne życie.

Nawet własna żona go nie szanuje.

To osoba zła i zepsuta.

Chciałbyś, żeby taki los spotkał twoje dziecko?

Zerbieto, wiem, że to trudne.

Ale wychowano nas na władzy.

I to nimi wpierw powinniśmy być wobec naszych dzieci.

Dopiero potem ojcem lub matką.

Byłam tak zajęta sobą, że nie spostrzegłam jej zniknięcia.

Nie przestrzegłam. Czułam, że z moim dzieckiem dzieje się coś złego.

Myślałam, że Audry daje mi czas na ogarnięcie wszystkiego.

Potem, że ma dużo pracy, a tymczasem... Od dawna jej nie ma?

W kuchni mówią, że mija niedziela.

A co jeśli Audry podzieli los Violenty? Nie wolno tak myśleć. Trzeba ufać Pan

Bóg.

Działać!

Ando, nie widziałam cię jeszcze tak łakomą.

Wybacz mi, panie, ale po tych kilku dniach w kosztorze nie umiem się

Przecież mniszki nagotowały dla nas mocności.

No, owszem.

Jednak jak jest zosyta w miejscu, gdzie post jest największą cnotą?

Najwspanialsza z królowych je samotnie? A gdzie król, królowa, królewny?

Wszyscy mają jakieś sprawy.

Zresztą... Takie ciche powitanie bardzo mi odpowiada, nie przyjechałam po

splendor. Ale rada będę, jeśli ty dotrzymasz nam towarzystwa z Pytmirze.

Z największą chęcią, miłościwa pani.

Polecam pierogi z grzybami.

Dziękuję bardzo.

Powiedz mi najjaśniejsza pani, co cię sprowadza w nasze skromne progi? No

przecież nie miłość do pierogów.

Widzę, że coś się trafi.

Stój spokojnie, a dostaniesz nagrodę.

Dzięki Bogu, tu jesteś.

Szukałaś mi pani?

Szuka Małdra. Nie widziałaś jej?

Niestety.

Rzędnikiem znowu odezwała się w niej litewska krew.

Pognała w knieje, celując z łuku do górstw i zajęty.

Znikała tak przecie bez słowa.

Nigdy! Teraz by mi rzekła.

Czy mógłbyś... Popytam.

Rozejrzę się.

Dziękuję.

Przeszukam Kraków z wójtem.

A jeśli będzie trzeba, ruszę za miasto ze swoimi ludźmi.

Jakieś kłopoty, wiesz co?

Znamy kłopoty, pani.

Nie mam do tego drygu.

Przy tym fragmencie obrusa będziemy skazać tych, których nie lubimy. Na

Gunzelara Gunzelara.

Krząca myśl.

Ale nie możemy pozwolić, żeby nasz obrus miał nierówny wzór.

Helena, popraw ten fragment.

Coś się stwierdzało, Helena?

Nie, nic.

Potrzebuję za górze za mocne piwo. Nie takie jak do wieczerzy.

Trzeba uważać.

Zgadza się.

O tym pijecie wełbie zakurzy.

Piwo mi do tego nie potrzebne.

Wystarczą mi twoje dzięki.

Muszę radać do pracy.

Na pewno?

Korzytaj póki możesz.

A co?

Żeniszce?

Niewykluczone.

Tak byś była zazdrosna? Ani trochę.

Obawiam się tylko, że pani Ilza każe mnie wychłostać, jak zobaczy, że jeszcze

nie zmieniłam pościeli w jej łowlu.

Nie chcę, żeby się na mnie wyżywała, jak na tej nowej dwórce.

Ilza wyżywa się na kole, nie?

Wbiła jej ikłę w palec.

Powiadają, że ta niewiasta jest spalona, ale żeby od razu... Idź już.

To cię ugryzło.

Zejdź mi do oczu.

Wyjdź!

Przepuść mnie.

Wtedy nie będzie zabawy.

A ty lubisz się bawić, prawda?

Wejdź mi z drogi.

Lubisz dręczyć ludzi, czuć ich strach i bezradność.

Czego chcesz ode mnie, łajdaku?

Już rzekłem.

Pobawić się tobą.

Tak jak ty bawisz się Heleną.

Nie odmówisz mi chyba tej radości.

Opuszczaj, bo zacznę krzyczeć.

Spróbuj.

Chciałeś mnie widzieć, panie.

Jesteś! Kazałem podstaczemu podać najlepsze piwo. Wsiadaj.

Koncelu, nieraz dowiadłeś już niezwykłej odwagi.

Teraz również będę jej potrzebował.

Dla ciebie, panie, i dla księstwa zrobię wszystko.

Nawet oddam życie.

A wolność?

Ją też umiałbyś poświęcić?

Wniosę i kajdany, jeśli trzeba będzie.

Małżeńskie takoż?

Chcę, żebyś poślubił Agnieszkę, siostrę księcia Żagańskiego. W ten sposób zabrę

z nim sojusz.

Wiesz, panie, że ja dla ciebie w każdy bój pójdę.

Do ostatniego tchu będę cię bronił, ale... Dworuję z ciebie, druku!

Pojedziesz do Żagania, ale z poselstwem.

Przedstawisz Henrykowi propozycję mojego pośrednictwa w rękowinach jego siostry

Agnieszki z księciem Janem z Bawarii.

Czy on nie jest jeszcze przy matczynej piersi?

A jakie to ma znaczenie dla posłańca?

Żadne, panie. Chciałbym tylko żel. Chcę wesprzeć Henryka w małżeństwie jego

siostry z księciem Bawarskim, bo to go wzmocni wobec Jana Luksemburskiego.

A ja dzięki temu zyskam sojusznika.

Pojąłeś?

Jakie piękne.

Prawda, Leszbietko?

Rzeczywiście, kundziu.

Dziękujemy, ciotko.

Niech wam się pięknie noszą.

Przemierz, kiedy twój przyszły mąż cię w tym zobaczy, onie mnie jest z zachwytu.

Może wcale nie będę chciała mu się podobać. Jak to?

No tak, bo jak sam będziesz petny, na przykład z garbem, albo z wyłupiastymi

oczami, to lepiej nie kusić go swą urodą.

Jedno trzymać z dala.

Małżeństwo to duża zmiana w życiu, dlatego budzi lęk.

Ale to często też zmiana na lepsze. Na lepsze?

Przecież będę z dala, bez siostry i ojca.

Sama.

Wkrótce poznasz twojego męża, urodzisz mu dzieci.

Może pojawi się miłowanie. A jeśli nie?

To i tak będziesz najważniejszą niewiastą w księstwie.

Zyskasz wpływ na życie swoich poddanych. Kto wie, może nawet na decyzję męża.

A jeśli to Bóg wybrał dla ciebie tę drogę, żebyś mogła zrobić dużo dobrego

bliźnich, mając władzę księżnej.

Odległość nie zabierze ci tego, co masz w sercu.

Dumy z tego, że jesteś córką króla.

Matka dodałaby również, że wnuczkom potężnego Giedymina.

Widzisz, jak szybko się uczysz?

Z każdą wątpliwością, smutkiem czy radością pisz do mnie.

Zawsze chętnie cię wysłucham, pomogę.

Jeśli tylko będę mogła.

Aż żal patrzeć, jak się dręczy widząc krzywdę jednego ze swoich

synów. Andrzej liczy już 16 wiosen, a Elżbieta wciąż traktuje go jak dziecko.

Prawo matki. Dawniej rozumiała, że nie sposób skutecznie rządzić ulegając

sentymentom. Andrzej był zaledwie pacholenciem, kiedy wysłali go do...

Na polu, by tam zapewnić sukcesję tronu króla Roberta. No ale to posunięcie nie

przyniosło spodziewanych rezultatów. Widać, Neapolitańcy nie chcą oddać tronu

węgierskim Andegavenom, choć tak stanowi prawo i wola króla Roberta.

Nie wszystkie cele udaje się osiągnąć, ale czy to jest powód, żeby ronić nad

nimi łzy?

Ciężko mi to mówić, bo królowa Elżbieta blisko jest mojemu sercu od dzieciństwa.

No ale my nie mamy powodu do zmartwienia.

Od kiedy uwaga królowej Elżbiecy i Ludwika skierowana jest na zachód, my

dokończyć nasze sprawy na wschodzie.

Bez ich udziału.

Wreszcie mówisz jak mój doradca, a nie spowiednik mojej siotry.

Udało nam się porozumieć z Dymitrem Dietką, który panuje swojego nadania na

Rusi Halickiej, ale nie wiadomo jak... długo.

To bojar.

I nie wiadomo, czego się możemy po niej spodziewać. Już odprowadził Tatarów na

naszą ziemię. A jak mu się odjudzi?

I zrobi to jeszcze raz?

Chcę ostatecznie umocnić panowanie nad Rusią.

Myślę, że lepszy moment, kiedy możemy to zrobić sami, bez udziału Węgrów, może

szybko nie nadejść.

spać, kochanie.

Chodźmy.

Dobranoc, Anno.

Anno!

Helena opowie ci bajkę do snu. Na pewno zna taką, której jeszcze nie słyszałaś.

Obiecuję.

Do spania, księżniczko.

Chodźmy.

Ale najpierw ukłon.

Pamiętasz?

Dobranoc. Zadomowiłaś się już na naszym dworze?

Próbuję.

W razie trudności, na przykład z jakąś wredną dwórką, służę pomocą.

Możesz się wesprzeć na moim rycerzkim ramieniu. Dziękuję, ale zwykłam radzić

sobie sama.

A teraz wybacz, panie, ale muszę położyć dziecko torbą.

Panie? Siadaj, Goncało.

Wyruszysz w Kuroświt. Jeżeli Henryk przyjmie propozycję, pośle cię do

abyś porozmawiał ze Stefano, mojego synu.

Nigdy sobie nie daruję, jeśli coś mu się stanie.

Znowu myślisz o Andrzeju.

Popełniłam błąd, pozwalając Karolowi wywieźć go do Neapolu.

Odebrałam mu dzieciństwo, a teraz rujnuję młodość.

Czyż Neapol nie był zawsze marzeniem twojego męża?

A teraz jest nim dla syna?

Ktokolwiek obejmie tam tron, będzie władał sporą częścią Italii.

Nie chce mi się wierzyć, że tak łatwo o tym zapominasz.

Ale dlaczego trzeba za to płacić tak wysoką cenę?

Ja również poślubiłem osobę, której wcześniej nie znałem.

Ale nie musiałeś opuszczać miejsca, które było ci domem.

Nie czekał cię niepewny los w obcym kraju.

Prowadzimy dziecinną rozmowę.

Wiesz dobrze, że wszystko, co robimy, jest dla dobra ziem, którymi władamy. I

rodów, z których się wywodzimy.

Powiedz, kazałbyś zrozmysłem twoją córkę na cierpienie?

Gdybyś miał gwarancję, że zyskasz w ten sposób pokój z krzyżakami?

Gdyby się nie udało tego uzyskać inaczej.

To tak.

Nie wiem, do czego zmierza ta rozmowa.

Wiem, że aż biedce będzie dobrze na Pomorzu.

Bogusław to poważany władca.

A człowiek?

Wiesz, jakim jest człowiekiem?

Nie?

To skąd pewność, że nie skrzywdzi twojej córki?