Original subtitles

W poprzednim odcinku... O, wielki podkomorze, kasztelanie, a może mogę

cię już królem. Król pragnie zmian. To pewne? Wspałem gońców z wezwaniem na

spotkanie rady. Zatem będziemy mówić o urzędach. O królewstwie.

Królewna Kundzie ostatnio nazikała, że ma za mało rękawiczek. Bo wiecznie je

gdzieś zostawiam.

A wystarczy się dobrze rozejrzeć po zamku. Mimo to zajdziemy do

To nie wypada, żeby król...

Czy ja mogę odwiedzić moją krewną? Dziadki ma chore.

Idź.

Kufer niewielki.

Aleś wskazuje na dłuższą podróż.

W pośpiechu zawieramy tylko najpotrzebniejsze rzeczy.

Wienszuję.

Powinnaś pójść za Wojta, Gabio.

Mielibyście wiele tematów do rozmów.

Tak on się wybiera.

Do króla zmierzymy. A potem?

Zapytam wprost, wyjeżdżasz?

Egle nic mi nie wspominała.

Nie osądzaj mnie, Gabio.

Nie osądzam.

Bez tego jest mi ciężko.

Bardzo ciężko.

Nie odezwałaś się do mnie, ni słowem przy wieczerzy.

Bo nie chciałam słuchać tego gadania o klasztorze. Na co mi przyszło?

Żeby własny syn... Ale długo się na ciebie gniewać nie potrafię.

Serce matki.

Przemyślałam wszystko.

Czy przychylniej teraz spojrzysz na moją radę?

W życiu.

Klasztor po moim trupie. Ale twój przyjazna Wawel warto wykorzystać dla

dobra. Matko, od wielu wiosen doskonale radzę sobie sam.

Dziś rano król z Pełką umawiali się na konną przejażdżkę. Nic nie rzekłeś. A

miałem rzec? Nie mam ochoty na konie. A na urząd kasztelana krakowskiego?

No przecież Specymir... Specymir jest coraz starszy. A poza tym wyjechał.

Podobno Tarnow go tak zajmuje. A wiesz, co to znaczy?

Specymir będzie obstawał za synem.

Jasiek!

Sądzisz, że Specymir poleciłby mnie na swoje miejsce?

A wątpisz?

Nie.

Ma on nie raczej dobre zdanie, a i w istocie królowi przydałby się młody

doradca. Lecz matko, jestem pewien, że na urząd kasztelana największe szanse ma

wojewoda krakowski, zawsze tak było.

Przy pełnym poparciu Spicymira i moim dobrym słowie, jestem pewna, że szybko

znajdziesz się w kręgu zaufanych doradców króla.

Ale na urząd kasztelana krakowskiego?

Musisz sobie zapracować sam.

Wybacz matko, że cię teraz opuszczę.

Lecz czekam nie ważna przejażdżka.

Nareszcie, Mikołaju.

Mieliśmy się widzieć wczoraj. Jak przygotowania do zjazdu mordnych?

Tyle, ile mogłem, zrobiłem, lecz nie mogę się tym dająć do końca.

Czemu to?

Prawda jest lepsza niż życie w kłamstwie.

Wygodzisz się ze mną, panie?

To zależy. Mogę żyć, okłamując wroga.

A siebie?

Siebie nie.

Służba dla ciebie, panie, jest dla mnie zaszczytem i wielkim szczęściem.

Lecz proszę cię, abyś mnie z niej zwolnił.

Dlaczego?

Jesteś mi drogi, panie, lecz pozwól zachować powody dla siebie.

Jasiek już próbował być moim głosem rozsądku.

Gdybym był rozsądny, posłuchałbym go.

Nie pojmuję.

Masz kłopoty.

Wiesz, że mogę cię wesprzeć.

Nie, nie możesz, panie. Wybacz.

Mężczyzna winien. Chciałam zmierzyć się we swoim życiu.

Ktoś szantażem chce przejąć twój udział.

Nie.

Ustępuję z własnej woli.

Lecz wiedz, że czynię to z bólem serca.

Egle? To ja, Gabija.

Odpuść!

Egle!

Spotkała przed chwilą Mikołaja z jakimiś kuframi.

Czy on?

Odszedł. Jak to możliwe?

Przecież nosisz jego dziecko. Co jest ważniejsze?

Miłość.

Mam nadzieję, że moja obecność nie będzie wam wadzić.

Król rad będzie w towarzystwa.

A ty?

Ełko. A jak w tęczynie?

Dziękuję.

Wszyscy zdrowi.

A wy z Małgorzatą? Matka wspominała, że wasza córka bardzo choruje.

Zawierzyłem ją Bożej opiece.

Nieraz mnie wyratował Bóg.

Ufam, że i ją wyratuję.

Królu, pozwoliłem sobie... Jedziesz z nami.

Dobrze. Gdzie mój koń?

Z dnia na dzień ubywa mi doradców. I to teraz, tuż przed wjazdem. To dopiero za

trzy niedziele.

Spytek zdąży wrócić z Tarnowa.

A Ligenza?

Też wyjechał?

Zrezygnował z urzędu.

I to w trakcie przygotowań. Tak się nie godzi. I o powody?

Sprawił coś o męskich decyzjach.

Tam nie wiem, co nam o tym myśleć. Chory rozum postradał. No niech go zaraza

weźmie. Odseta ja na jego miejsce, nie mam nikogo.

Na urząd marszałka zawsze znajdzie się chętny. Chętny nie znaczy odpowiedni.

A zacznie więcej ich ubywać. Panie, masz zaufanych ludzi, którzy dla... Tak,

Pełko, lecz nie chodzi o wiek.

Mszuj, Nosal, oni wszyscy są już leciwi. Lecz z dodatnych rodów. Co za tym

idzie? To mądrzy i oddani doradcy.

Z ojca i z dziada.

Herb za nimi stoi. Sprawdzeni i wśród takich winien się król rozglądać.

Są i tacy, którzy za zasługi.

Nie za pochodzenie zdobywają tytuły.

Ci gorsi?

Nie mnie oceniać.

Przecież wiem pełko, że jesteś jednym z tych zasłużonych.

Ale za takich bez pochodzenia nie dałbym sobie uciąć ręki.

Proszę.

Nie chce jeść mnie nic, zostaw.

Ty jedz.

Nie może.

To nie dla ciebie się poszło.

Dziecku też chcesz karać?

Też. Wystarczy, że siebie karzysz płacząc za tym.

Umiłowany mnie porzucił.

Nie mam prawa?

Nie pojmujesz nic.

Wynoś się!

Wynoś się!

Gdybym mogła ci zabrać ten ból, zrobiłabym to bez wahania.

Wybacz, że nie potrafię ci pomóc. Proszę, zostaw mnie samą.

Odwiedzę cię niebawem.

I... przekażę Audre, że... jesteś w dobrym zdrowiu. Nie mów jej

nic, Olgęcia, błagam.

Chcesz ją okłamać? Przecież zaraz ty dowiesz. Powiem jej sama, ale nie teraz.

Witaj, Zbigniewie.

Ja nie.

Dobrze Cię widzieć.

Chcesz, jak prowadzę?

Przedstawić Ci chciałem przyjaciela rodziny mojej, Piotra Szafrańca, herbu

Tarykoń. Witaj, rycerzu.

Chwilę czą.

Polecić go również chciałem do służby na dworze.

Byłaś gdzieś?

W Wielkopolsce, może na Kujawach? Poznałeś inne dwory? Tak.

Śląskie i czeskie obszary.

A nie wyglądasz na światowca.

Jakieś włości?

Ojciec posiada wieś Łuczyce pod Krakowem.

A nasza rodzina z Koligacona jest ze Szrenia Witami.

Z tobą?

Ja nie.

Możesz zostawić nas na chwilę samych?

Kłaniaj się nie tylko.

Ja nie wiem. Przecież wszystkie urzędy mam zajęte.

Ale nie musi być jakiś wysoki urząd.

Choćby łożny. Łożnych mam aż nadto. To samo podczas tego podłowczego, stolnika,

czetnika. Nie, nie, posłuchaj.

Jego ojciec ma dwie córki.

Jest zbyt ubogi, by mnie dobrze uposażyć.

Zobacz, Piotr przyjechał na dwór, żeby zarobić trochę grosza, pomóc ojcu.

Zobacz, jakie on ma dobre serce.

Proszę, szepnij za nim słowo królowi.

Proszę.

W kuchni wiedzą, że wyszłaś?

Wrócę, nim dostrzegam.

Tyle roboty.

A ty...

Pozwalasz sobie na spaceri. Do matki idę. Nie, nie, lepiej nie.

Niewieście w jej stanie należycie dużo spokoju.

Przecie wojny jej nie niosę.

A co?

Czas. Z królewskiej kuchni.

Jeno kawałek. To kradziesz.

Gabijo, tyś chora?

Mówisz tak dziwnie, zawiniłam ci czym? Tak, świętaniem się.

Wracamy.

Wracamy.

Coś z matką?

Audrey!

Dokąd tak pewnie?

Dotarł list z Wawelu.

Co w nim?

Złe czy dobre wieści?

Sam nie wiem, co o tym myśleć.

Kojarzę to imię.

Helena z Borkowiców. Ta sprawa i tak do nas nie należy.

Decyzję podejmie marszałek.

Czy ta prośba nie wydaje się wam dziwną?

Znacie tę niewiastę? Wcale.

Ale Świdnica widziała już wiele panien z całej niemalże Europy.

Ale wielkopolanki z Wawelu jeszcze nie.

Braterze, poczekaj, pójdę z tobą.

Czasami warto się poddać, by zachować twarz.

Szachmat?

Och, mistrz, to do obowiązków nie powinien wracać?

Panie marszałku, przyszedł list z Wawelu od Katarzyny Pileckiej. Wybiera się z

wizytą? Nie.

Z tego, co zdążyłem poznać tę niewiastę, to dzięki Bogu.

Zapytuję w nim.

Czy nie zechcielibyśmy przyjąć do siebie Pawelskiej dwórki? Jej córka?

Nie. Helena, córka Przybysława.

A czemu Pilecka się tym zajmuje, a nie ojciec niewiasty? Zapewne ta dwórka

znalazła Pileckiej za skórę i teraz chce się jej pozbyć.

Młoda? Urodziwa?

Tego nie napisała. A ojciec musiał wyrazić zgładę, inaczej Pilecka by się

nie zajmowała.

To może pomóc zacieśnić więzi między oboma dworami.

Chyba jedno w plotkach.

Wiadomo o niej coś więcej?

Katarzyna donosi, że zajmowała się wychowaniem królewien. Nigdy nie była za

mężną, więc własnego potomstwa nie posiada.

Proszę banałów, że ułożona i miła nic więcej nie ma.

A czego byś oczekiwał, marszałku?

Że byłaby piśmienna?

Zawierzyłbym małżonce z Pyćmira.

Zresztą dwórka z doświadczeniem w wychowaniu królewskich cór odciążyłaby

od opieki natalną.

Ja też tak uważam, że księżna byłaby rada z takiego nabytku.

Zaskarbiłby się jej wdzięczność, Rodigere.

Jeśli chcesz kolejną dwórkę, to lepiej z Czech.

Na to nie zgodzi się Bolko. Ale czy się go przekonamy? Tego pomysłu nie poprę i

ja.

Czesi nie będą plątać się po naszym dworze.

To się tu nie zgadza.

Jaki jest sens wysłania tutaj wielkopolanki?

A bo to tajemnica?

Męża będzie tu szukać. A zatem wiadomo już.

Rzeszka radna, skoro tak daleko ją odsyłają.

Co mam odpisać, marszałku?

Matko?

Co tu robisz?

To takie dziwne, że przyszła?

Przecież nie chciałaś spotkać Ligęzy.

O tej porze spodziewam się go prędzej na zamku.

Zajdę.

Matko?

Gdzie Mikołaj?

No zapewne na zamku.

Zrobił ci co?

Nie, Alba.

Nic takiego.

Słego człowieka wyczuwam od razu.

Ostrzegałam cię przed nim.

Przecież mówię, Audre.

Nic się nie stało. Kłamstwo też potrafię dostrzec.

To sprawa między mną i Mikołajem.

Nie pozwalam się w nią mieszać.

Tyle.

Nie żegnę nic więcej.

Dowiem się i tak.

Rozmawiałeś z twoim musza Franczek, prosiłem? Nie miałem sposobności na nic

nie nastawia, Janie.

Dobrego męża poznaje się po czynach.

Czy... Sam rzeknij, Janie. A chętnie się wypowiem.

Nie gęza z rzekł się stanowiska.

Szukam nowego marszałka, ale nie mogę znaleźć odpowiedniego kandydata.

Ja mam.

Mój przyjaciel, Piotr Szafraniec.

Szafraniec?

Herbusz Tarykoń.

Uboga rodzina.

Nadałby się na marszałka dworu? Królu, w tak bliskim swym otoczeniu nie wypada

mieć byle kogo. Ale ja ręce dla niego. To jest człowiek prawy i bardzo sprawny

polityce. I pewno dzieli Twe poglądy.

Potrzeba zmian.

Rędzisz jak stary człowiek, a w podobnym jesteśmy wieku. Co złego jest w

zmianach?

Co cię zagnało do kuchni?

Komnaty uprzątnięte?

Właśnie zmierzałam do... Do?

Czekaj, ale nic po karacie nie minie. Ja ci pokażę.

Gabio?

Podejdź po tym, co rozmówimy.

Tyś mnie wtedy chciała zatrzymać, prawda?

Nie chciała, żebyś wróciła do pracy.

Nieprawda. Chciałaś, bym matki nie ujrzała, bo w złym jest stanie.

I to przez legendę. Cicho!

Rolniuszko? Ja?

Gdyby była chudry, to rwała tą.

Wszystkie kości by mu porachowała.

Co zrobił? Nic!

Nie mieszaj się do tego. Matka prosiła.

Mów!

Przyrzeknij, że nic nie zrobisz.

Przyrzeknij. Przyrzekam.

Legenda opuścił Egle.

I wyruszył.

Wyruszył z jakąś niewiastą do Włoch.

Audrey? Przyrzekłaś.

Nie lękaj się, pamiętam.

Wracam do pracy, jak chciałaś.

Nibyż, czy marszałek Ligendze opuścił Wawel?

Tyle wiem, że kazał jeszcze wóz dokupić.

Dziękuję, zawsze wiedziałam, że jesteś ty najbystrzejszy.

Ktoś mówił, że jeszcze dziś wieczorem zamierza wyjechać.

Południową bramą.

Nie no, położyć się i zasnąć.

Czy to naprawdę nie może czekać jutra, Rudigerze?

To drobna sprawa, ksiądz. Zatem mów i odejdź tym prędzej.

Katarzyna Pilecka wysłała list.

Prosiła o przyjęcie w awelskim dwór. A co mi do tego? Z Agnieszką o tym

rozprawiaj. Mając dobro księżnej na uwadze, postanowiłem ją przyjąć.

Jak uważasz?

Zajmowała się królewskimi córkami.

Przyda się przy opiece nad księżniczką Anną, a i później nad twym potomstwem.

Panie.

Zaistę. Agnieszka będzie rada.

Żegnaj. Dobry noc, książe.

Rodigerze?

A jak się zbijała ta dwórka? Czy to Jagda? Pasierbica Pileckiej? Nie, panie.

Helena, córka Przybysława Zierakowa.

To ją ci poleciła Katarzyna?

Tak. Chyba na naszą zgubę.

Przecież ona chciała potopić królewskie córy.

Za krzywdę mojej matki.