Original subtitles

W poprzednim odcinku.

A

teraz

przejdźmy

do tematu naszego potomka.

Chyba już dość, nie uważasz?

Nie trap się o mnie, idź już do nich.

Stry jest przesądny.

Jeżeli łowy się nie udadzą, gotowy znak to za zły znak i wtedy trudno się z nim

będzie na cokolwiek umówić.

Nie mam ciepłoty, jeno przemarzłam w nocy.

Bolko, zdaje mi się, że celowo zwlekasz z opuszczeniem mojej komnaty.

Ciągle wszystkimi się przejmujesz, a o sobie nie pamiętasz.

Zostanę przy tobie.

Jeśli zostaniesz, to kto pomówi z księciem Jaworskim o jego możliwym

testamencie? Niech się mój młodszy, wszystko wiedzący brat wykaże.

Pertraktację ze stryjem zostawiam w jego rękach.

Myślisz, że możesz mu zaufać?

Ostatnio byłem wobec niego dosyć ostre.

Jeżeli się wykaże, jest nadzieja, że imię z nami się poprawi.

A ty będziesz się nudził przy boku swojej żony.

Czyli będę dokładnie tam, gdzie miejsce męża.

Nuda i ty. Nie wierzysz w to, co mówisz.

Proszę cię, idź już.

Oboje wiemy, że tym razem Henryk nie powinien zostawać z księciem sam na sam.

Masz rację.

Od polowań odwykłem. A ty?

A ja właśnie rzekłem Peterowi, że wyglądasz jakbyś był do polowań

i poczułem się jak do młodych lat, kiedyśmy twoim ojcem urządzali

Nigdy nie zapomnę tych znakomitych łowów, które mój łowczy fryczko urządzał

Jelenią Górą.

Dbajcie o lasy, Bołko, a Bóg wynagrodzi wam zwierzyną.

Tak się dzieje.

Ojciec opowiadał mi wiele o naszych przygodach.

A przede mną chwalił się tobą. Podobno widzisz jego ślady. Jesteś i odważny, i

dzielny.

A według mnie, to najważniejsze cechy, jakie winien mieć szlachetny mąż.

Niestety, moi krewni, może i odważni, jednak rozwagą nie grzeszą.

Przesadzasz, stryj.

Mój dziad, a wasz ojciec, zdołał stworzyć największe księstwo śląskie.

rzeki Kwisarz po Nysę.

A dokonał tego za pomocą miecza, jak i dyplomacji.

Odwaga i rozwaga w jednym.

Prawda to.

Dlatego boleje, że jego dzieło stracone.

Nie do końca. Moim i Wolka marzeniem jest stalić na powrót w ziemię dziada.

Wrócić w stare granice.

Kto wie, może wam się to uda. A ja i tak tego nie dożyję.

Panie, nagonka na stanowiskach.

Doskonale. Nikkel i Gunzel pojadą od bagnisk. Ja zostanę ze stryjem. A Henryk

weźmie... Nie pozwól, że ja zdecyduję, z kim chcę zostać. Chcę mieć w boku

twojego brata.

Zawsze Cię podziwiałem, stryju. Na niezłomność wobec trzechów, którymi

złożyłeś hołdu.

Trochę mnie to kosztowało.

Często musiałem iść im na rękę.

Słyszysz?

Nagonka się zmierza.

Brakowało mi tego.

Kompromis tu i u, gdzie to niewielka cena za niezależność.

Zamilknij.

Chodzi o to, że to ty nam pokazałeś, że są inne możliwości niż hołdy.

Widzisz, co zrobiłeś?

Przyjechałeś na polowanie?

Czym lezi ozorem jak baba?

Nie wiedziałem, że mam bratanice, a nie bratanka.

Wybacz, stry. No wybacz, wybacz.

Powiem ci jedno, jak na bratanice jesteś dosyć szpetny, było mi wolko wziąć na

polowanie. On przynajmniej wie, kiedy gadać, a kiedy gębę zawrzeć.

Spory dworskie niech rozstrzyga marszałek. Nie zabracajcie mi głowy

błahostkami. Ja chcę wiedzieć, czy kanclerz jest już na zamku. Muszę z nim

mówić. Jest, widziałem go.

Myślałem o tym, co mówił o planie przejęcia w chowy.

Dopóki Henryk Żagański nie złoży hołdu Czechom, trzymamy go w szachu.

Ty myślisz o wojnie, panie? Czyżbyście jej obawiał z pytku?

Henryk Żagański to młokos. Brak mu doświadczenia w polu, jak i w polityce.

Wykorzystajmy ten moment.

Przywrócenie granic ojcowskiego królestwa będzie cię kosztować utratę

Bolkiem, królu. Trudno.

Zapłacę każdą cenę, by dokończyć dzieło ojca.

Jeśli tą ceną ma być Bolko, niech tak będzie.

Chcesz mi się przeciwstawić zbytku?

Kasztelan próbuje cię osprzec, by twoja ambicja nie przesłoniła ci trzeźwego

osądu sprawy.

Spełnia jedynie swą powinność doradcy, panie.

Poślijcie po kanclerza i czekajcie na mnie w auli.

Brak apetytu to pierwszy znak wielokrotnych chorób.

Niech mnie zabierze liceściwa śmierć przed oblicze Pana.

Jeśli co, ukróci cierpienia mojej duszy.

Najsłuszniej.

Najpierw będzie musiała się ze mną zmierzyć.

Co ci dolega, panie?

Jest takie cierpienie, którego nie złagodzi żaden lek.

Miłujesz bez tajemności.

Gorzej.

W miłości nie ma nic złego.

Ja nie rozumiem twojego smutku.

Święty Augustyn powiedział.

Kochaj i rób co chcesz.

Kochając nie robisz nic złego.

Przyniosłem kołacz z miodem.

Taki jak lubisz.

W schowy tam szukasz, kanclerzu?

Już niedługo.

Odbierzemy ten ostatni kawałek Wielkopolski.

Teraz, kiedy od strony krzyżaków mamy spokój, narusi chaos, ale na razie nie

musimy się o nią trafić, wreszcie możemy się tym zająć.

Zważ, królu, że wojna wymaga przygotowań i funduszy. Przez długie lata

zaciskaliśmy pasa z pytku.

Właśnie po to, by móc go popuścić w takiej chwili.

Obiecałem ojcu nim skonał, że dokończę jego dzieło.

Wschowa to jest ostatni fragment Wielkopolski, jaki pozostał poza

królestwa. Czas tej obietnicy dotrzymać.

Jolanta.

Już dobrze, mileńka, jestem tutaj.

Ty jesteś bezpieczna, jestem cały czas obok.

Matko, wybacz mi. Tak, jestem tutaj.

Co ty mówisz, co mam ci wybaczyć?

Przyniosłam wam wstyd.

Nie wolno ci tak mówić. To nie twoja wina.

Moja.

Moja. Przestań, córeczko.

Zabiorę cię do Gołczy. Choćby jutro. Tam wydobrzejesz.

Zobaczysz. Nie chcę, nie chcę. Nie wyjadę.

Bartłomieju. Słucham, marszałku.

Jesteś tu sam?

O, to się świetnie składa.

Potrzebuję trochę inkaustu i pergamin.

Podskarbie rozlicza mnie każdej zużytej kroki i atramentu.

Marszałkowi odmówisz?

Tylko proszę cię, pospiesz się.

Zanim podskarbie lub kanclerz to zobaczą.

Nie zapomniałbym.

Podobno w skutek jakiegoś wypadku potłuczono kałamarze z ingautem. Musisz

się do piwnicy i obejrzeć zniszczenia.

Jezusie, niebieski. Teraz to już pewnikiem pod skarbiem mi ukaże.

Rychło w czas.

Jeszcze trochę i bym tu korzenie zapuścił. Nie marudź.

Strażniku.

Zaniesiesz ten list z owocnicy, która była ostatnio na zamku. Wiesz, która to?

Pawłowska?

Kto wejdzie, pamiętam.

Zanies grosz za dostarczenie.

Dobrze. Dwa.

To moje ostatnie słowo.

A co to za konsachty ze strażnikami?

Rozprawiamy, czy jest piękniejsza niewiasta na Wawradu od Ciebie.

I co?

Niestety, moje Słońce.

Niestety, ale nie ma.

Wszyscy już zjechali, tylko was brakuje. Mówcie, jak poszło.

Piękna bez. Ja winyszuję temu, kto ją ubił.

Przyznaj, Henryku, to twoja zasługa.

Wynajmniej, Bolko.

To, że w ogóle wróciliśmy z czymkolwiek, to zasługa wyłącznie Nikela Bolca.

Tak czy inaczej, głowy poszły wyśmienicie, więc wypada to uczcić.

Kazałem już grzać mi siwo... Weź ze mnie.

Wracam do siebie. Pryju, tak nagle?

Nie będę się tłumaczył.

Jedna rzecz.

Powierzyłem ci jedną rzecz.

Po pierwsze nie ty powierzyłeś, tylko Pryju zdecydował.

A poza tym to nie moja wina.

Henryk niedowidzi już i zamiast to przyznać szuka sobie winnych. A taki był

przychylny przed polowaniem. Bracie, pozwól mi z nim jeszcze porozmawiać.

no tebie się z nim sam na sam i jeszcze wypowie nam wojnę.

Miałeś już twoją szansę, Henryku. Nie proś o kolejną.

Panie, rozmawiamy.

Ja właśnie w tej sprawie.

Być może nie wszystko jeszcze stracone.

Mów.

Wasz stryj darzy szczególnym szacunkiem mego ojca, a swego marszałka Kunemana.

Może uda mi się to jakoś wykorzystać.

Wolko, chyba nie myślisz, że Henryk bardziej skory będzie wysłuchać jego niż

mnie lub ciebie.

W naszych żyłach płynie ta sama krew. Zamilcz! Szkoda mi na ciebie strzępić,

Jędryko.

A tobie nie zaszkodzi spróbować, Peterze.

Tylko postaraj się nie roztwierdzić stryja jeszcze bardziej.

Jak zwykle, Henryku.

Wszyscy muszą naprawiać twoje błędy dla ciebie.

Polko. Wyjdź.

Zostaw mnie samego.

Zgorzej, pani. Udało mi się upolować pięknego dzika.

Doprawdy wybornie.

Henryku, jak wam poszło?

Agnieszko, bardzo jestem rad, że lepiej się czujesz. Ale jeżeli usłyszę choćby

jeszcze jedno słowo o tym przeklętym polowaniu, to... Zostało jeszcze trochę

tego wina z Burgundy?

W tryju. Co za niespodzianka.

Nie mogłem odmówić Peterowi.

Jego ojciec.

Do dziś wspomina jak pierwszy raz posadziliśmy go w siodle, kiedy nie

nawet do pasa.

Stryju, twoje zdrowie.

Zdrowie!

Jolanta nie chce widzieć nikogo poza Cudką i Heleną.

Widok mężczyzn jest jej wstrętny.

Nawet mnie odrzuciła.

Historia Heleny nauczyła nas, że dwór to nie jest najlepsze miejsce dla niewiast

po takich przeżyciach.

Może w klasztorze odnalazłaby spokój ducha.

Cudka w życiu się twoim zgodzi.

Mówią, że siostry Klaryski w sądeckim klasztorze zrobiłyby dla niej więcej niż

my.

Gdybym wyruszył chociaż jeden dzień wcześniej.

Gdybym wcześniej ją odnalazł.

Sam przeżyłem wiele takich chwili i wiem, że pogrążanie się w żalu nie

ani Jolencie, ani wam.

Widziałam, że przyjdziesz.

Daj. Zgaszę też. Proszę.

Niccolo, jak Cię widzę, ja czuję to samo, co kiedyś.

Jak w solonie iluzjowym.

Tak, ruszaj do przodu.

Ale jednak przyszłaś.

Więc nie przyszedł kłat ratun.

Nie pisz do mnie więcej. Nie szukaj mnie.

Siopelo.

Ty czujesz coś we mnie?

Wkrótce będziesz ojciec.

Myślisz, że ja nie mam wyrzutu wspomnienia?

Myślę, że naprawdę.

Basta!

Jesteś pewna?

Podjęłam decyzję, wracam do Italia.

To czekaj, Bella.

Zapomnij o mnie, ti prego!

Po tym, co przeszła, ty się do kresztoru odesłać? Od matki zabrać? Serca nie

masz!

To jest najlepsze, co możemy dla niej zrobić.

Eliasz powiedział, że jedyne, czego potrzeba Jolencie, to czas i spokój. Nie

znajdzie go na zamku.

Sama wiesz, jak ciężko jest na dworze niewiastom, które zostały ustępione.

Chcesz, żeby skończyła jak Helena?

Żeby pomieszało jej się w głowie? Ona nie jest Heleną!

Dość!

Ja decyduję!

Prędzej umrę.

niż pozwolić ją odesłać do klasztoru.