Original subtitles

W poprzednim odcinku. Mam dobre wieści. Panienka Jolenta się odnalazła. Twoja

córka została pohańbiona.

Matko.

Nie spotkać się z najwyższym dostojnikiem kościoła polskiego. To

wypowiedzenie wojny. Krzyżacy wojny będą teraz unikać jak ognia. Jezus Maria.

Coś ty zrobiła? Pojedziesz do Poznania. Ruszacie z Ziemkiem zaraz. Mam do ciebie

zaufanie. Nikogo innego bym nie podbał.

Gdzie jest? Tego nie wiem, pani.

Gdzie Jolenta?

Przepraszam, pani.

W celi ojca Eliasza.

Cudko, wstrzymaj się!

Musimy pomóc.

Niech pierś ją uży.

Dopiero przyjechałaś.

Wciąż w płaszczu.

Teraz mogę?

Cudko, nim tam wejdziesz, musisz wiedzieć, że nasza córka...

Nic gorszego nie mogło się stać.

Powiedzieli mi, że żyje. Żyje.

Cokolwiek się stało, żyje. I to jest najważniejsze.

A Garbas?

Garbas nie zachował się jakoś podejrzanie? Nie wiem.

Nie rozumiem, panie.

Znaczy jak?

Znaczy inaczej niż zwykle.

Może jaki niesły był?

Nie. Szczuj od świtania pokrzykiwał jak co dnia.

Kazał ze skórami jechać i tyle.

A czemu akurat tobie?

To mnie zdziwiło, panie.

No, co się chce?

No właśnie to, że mszczuj się uparł, że Ziemek sam nie da rady i jakby zbójcy

napadli, to mam z nim jechać.

Nie, smak mi było, bo mam się kim w chałupie opiekować.

Nic nie dają do przesłuchania.

Może też musiałeś na swojego człowieka wybrać kogoś najmniej rozgarniętego.

jeno donosić.

Tego też nie potrafił.

Ledwieśmy tych zbójów dopadli. Muszczuj kazał jechać z Ziemkiem, żeby skór

bronić, ale... Już to mówiłeś!

Ale pierwszy chciał skóry oddać. To znaczy tchórz.

To hańba, ale jeszcze nie zbrodnia.

Chodź, żebo nie ręczę za siebie.

Zacykajcie. Martinie.

Chcesz nam coś jeszcze?

Jedna rzecz mnie trafi, ale nie mam pewności.

Wydaje mi się, że wcześniej w karczmie widziałem Ziemka z jednym ze zbójców. I

tak mi się zdaje, że on mógł być z nimi... w zmowie.

Odezwij się do mnie.

Tak bardzo bałam się, że Cię nie zobaczę.

Nic ci nie grozi.

Ty byłaś dziewczynką, bałaś się.

Pamiętasz, jak w pewnej nocy przyszłaś do mnie i prosiłaś, by ze mną spać?

Nie pozwoliłam ci wtedy.

Wybacz mi.

Wybacz mi najdroższe, że mnie nie było z tobą. Wybacz mi.

Ty tutaj?

Witaj, cudko.

Dobry król pozwolił mi zostać na dworze.

Odejdź.

Zło przynosisz.

Opiekuję się twoją córką.

Sama się nie będę zajmować. Wreszcie!

Witaj, tryjo. Dobrze cię widzieć. W zdrowiu.

Kekelon Chirn, burgrawia z książa. To zaszczyt spotkać księcia.

Któryś ty?

Henryk w tryju.

Szkaradnyś jak ojciec.

Dziękuję.

Z tego, co mi wynoszą, to jednak charakter powinien być dziedziczył

Zaiste Bolko, wielce w zachowaniu, podobny do ojca.

Narwany, uparty i krnąbrny.

A czemu on na przywitanie nie przybył?

Książę osobiście dogląda wszystkiego, aby twoja wizyta przebiegła jak

najpomyślniej.

Są rzeczy ważne i ważniejsze.

Mądrość polega na tym, żeby je rozpoznać.

Gdzie moja komnata?

Masz zamiar powtórnie się ozynić?

Nie.

Znam ja ten ból.

Już pięć zim minęło, jak moja Agnieszka odeszła. I ty masz zamiar być w żałobie

tak długo?

Jeśli trzeba.

Żeby nie brak urody, mógłbyś być mym synem.

Spokojnie, panie. Wszystko będzie na czas.

Komnata dla stryja gotowa?

Osobiście dopilnowałem, by niczego nie brakło. Gdzie jest dykwryt? Po niego

posłałem. Dlaczego wszystko dzisiaj tak wolno się toczy?

Nikelu, a czy kuchmisz jest przygotowany?

W końcu! Lej wina.

Panie, kuchmisz nie pierwszy raz przygotowuje ucztę. Dlatego musi

jeszcze bardziej, bo to ucztę dla mojego stryja.

Przekazałem ci wszystko?

Podasz dzisiaj wino z Neapolu? Tak, panie.

Układ z Henrykiem z Rzegania przepadł.

Dlatego Jawor musi być mój. Stryj mnie przepisze ziemię i udowodni mu, że będę

najlepszym dziedzicem. Bracie!

Stryjna, Henryk.

Witaj, Wolko.

Dla co?

Ty, święty Ziemek, pracujesz u garbarza Mstuja.

Tak. Zostałeś oskarżony o kradzież psychowych skór. Nigdy, panie. O zmowę

zbójcami i zabójstwo woźnic.

Ktoś łże.

Kto mnie oskarża?

Każdy mówi, że niewinny, póki go plecy nie zaczną boleć. Z polecenia króla tu

jesteś. Króla oskarżasz o kłamstwo? Nigdy. Ale ja nic nie uczyniłem. Na

znam te wasze nic nie uczyniłem.

Z kim byłeś w zmowie?

Imiona podaj. Wyrok będzie łagodniejszy. Obiecuję ci głowę odrąbać jednym

ciosem. Nic nie poczuję. Nic nie wiem.

Ja nic nie wiem!

Justycjariuszu, mogę zacząć?

Chwila.

Daję ci ostatnią szampę, nim pozwolę Katu się wykazać.

Pewnisz, że nie miałeś udziału w napadzie?

Błagam, panie.

Błagam.

Ja nic nie wiem.

Panie!

Błagam!

Używasz pachnidłach kwiatów róży?

Poczekałem burzy.

Słońce zdążyło jurderczy wysuszyć.

Lecz jeśli sobie zażyczysz, poczeka mi dłużej.

Odejdź. Nie mogę.

Zapomnij o mnie, tak jak już kiedyś o mnie zapomniałeś. Nigdy o tobie nie

zapomniałem. Wyjechałeś z Bolonia bez słowa.

Nieprawda.

Pojechałem do twoich włości.

Twój ojciec mnie przyjął. Powiedział, że ślub zaplanowany.

Że masz kandydata, którego miłujesz.

I kazał mi się oddalić.

I ty przystałeś na to.

A co miałem zrobić?

Młody byłem.

Nie miałem majątku, żeby znaleźć uznanie w jego oczach.

Do dziś nie mogę sobie tego wybaczyć.

Nikolo.

Nie szukaj mnie więcej.

Cucimy go i żelazem, czy na koło?

Łamać go będziesz?

Mnie to bez różnicy, dlatego pytam.

Co bardziej boli?

Łamane kości bolą.

Ale bardziej boli złamane serce.

Raz upatrzyłem sobie na Śląsku taką niewiastę.

Ale pojechałem na darmo.

Za kogo wyszłaś?

Za Niemca.

No, tyle że bogatszy.

Mnie chodzi o to, czy człeka łamiąc na kole jakąś wartość mają jego zeznania?

Nie pojmuję, co do mnie mówisz.

Bo przecież jak bardzo boli, to szybko powiesz, żebyśmy tylko przerwali

Eta, mile się namachałem tym biczem i do niczego się nie przyznam.

Może niewinny.

Jeśli w istocie niewinny, to Bóg pomoże mu przetrwać i więcej.

A kiedy wiadomo, że tortur dość?

Póki się nie przyzna lub się umówić nie ma.

Cudź go.

Lecz trzymaj się z żelazem.

Siemku, nim cię kat żelazem potraktuje, pytam ostatni raz.

Pewnyś, że nie miałeś z napadem nic wspólnego?

Nie. To głośniej!

Ja sam to wszystko.

Sam zapłaciłem zbójom. Tyś cechowe skóry kradł?

I do zabicia w woźnicy też się przyznajesz?

Tak.

No widzisz?

daje nam tyle, ile jesteśmy w stanie unieść.

W takim razie Bóg pierwszy raz się pomylił.

Nie daje rady, nie pojmuje.

Człowiek swym rozumem nie jest w stanie pojąć boskich planów.

Nie pojmuje, czemu Jolanta mnie odstrąca.

W życiu jest już bezpieczna.

Nie mierzę, powiedział ci, co się stało.

Wydaje się mnie nie podnawać.

Zachowuje się tak, jakby...

Twój widok pewnie jest dla niej bolesnym, bo przypomina to, co utraciła.

Nic nie utraciła.

Wróciła na dwór, zabiorę ją do gołczy i będzie jak dawniej. Nie dla Jolanty.

Wiem, że wiele przeszło, lecz... Tak jak za pierwszym razem, gdy przywieźli ją

tutaj na Wawel, też nie rzekła słowa. Ale ja... Twoje miłowanie ją otworzyło.

Lecz... To zdaje mi się więcej.

Potrzeba czasu.

Dam jej tyle, ile trzeba.

I zabronię Helenie ją widywać.

Nie, nie rób tego.

Nikt jej teraz lepiej nie zrozumie.

Przecie ja matka. Cudko.

Jolantę i Helena łączy.

To samo doświadczenie.

Nie.

No co robisz? Co robisz?

Opowiadaj dalej.

Ktoś nie poznał, że u ciebie czur siedzi? A ja?

Ziemek miał mnie prawie jak w raju. Zaraz na czeladnika miał iść.

A ja ci powiem, że ja to nawet przeczuwałem.

Nie, no głupie gadanie. To po co się tak upierał, że to te uciekiniery z Prus na

wóz napadły?

Bo ja za dobre serce mam dla ludzi. Prze to byłem ślepy.

Dobre serce, powiadacie?

A, wójt, dziękuję. Ja już dla was skórna szykowałem. Wójt sprawił sobie płaszcz

najprzedniejszy. Komu innemu ten płaszcz należny? No komu jak nie temu, co

zbojów pojmał, skóry odzyskał i jeszcze parszywca z garbarni wyciągnął.

Macie rację. Nie innemu, tylko temu mężowi.

Marcinowi.

Jedno nasze księstwo stało się przed trzechami.

Ale to moja pozycja jest bezpieczniejszą.

Tak, stryju, boś się sprzedał Luksemburgu. I tobie radzę.

Sprzedać się?

Bardziej być ugodowym.

Pokorne ciele dwie matki chciełem.

To masz stryju z tej ugody.

Bo na wszystko to powie Jan, musisz przytachnąć.

Myślisz? że wspierałbym ich, gdyby na ciebie napadli?

Nie wiem. Boś głupi. I takiemu mam księdzu poprzekazać?

Z treją wiemy przecież, że z nami stoisz.

Pytasz, co z tego mam?

Chociażby głogów.

Z rąk Luksemburgów otrzymałem, któryś tyj stracił.

Ja za młodych lat Czechami wojowałem, ale prędko zrozumiałem,

że więcej przynosi to strat niż zysku. Ale dość o polityce.

Wypijmy za urodę świdnickich niewiast.

Zdrowie!

Dziecię mi załupać możesz. Ze mną cechowe skóry bezpieczne jak dziecię u

Pewnyś tego?

Daj, daj, daj.

Dobry żołądź.

Spójrz, a!

Wiesz wszystko zostawiam! Wiesz, wiesz wszystko!

Jego ubić możesz! Ale ja nie, no chciałem się dowiedzieć, czy ten...

Kończy się opowieść o dzielnym Marcinie Obrońcy Skór? Nie, nie.

Ziemka do kata.

O nie, tego to ja nie pokażę i pamiętać nie chcę.

O, jest nasz mistrz cechowy.

Przyszedł nagrodzić z naszego bohatera. Era, era, era, era.

Wybacz, mistrzu, napili się.

Mają rację.

Wójt mi wszystko opowiedział. Dziękuję.

Mistrzu, nie trzeba.

Kaczmarzu, piwo dla wszystkich!

Pomocnikowi ręka zadrzeć nie może.

Pomocnikowi?

Sprawdzimy, czyś tak dobry, jak prawisz.

Odejdź.

Coś się stało?

Wina ci zaszkodziło?

Stryj mi zaszkodził.

Przecież w tak dobrym był humorze. Dwa razy do tańca mnie prosił.

A idę trzy.

Nie ma co, żeby z niego staruczek.

To źle?

Nie wiem.

Czy ziemię przypisze mnie, Henrykowi, czy w ogóle Luksemburgą.

Henryk stara się o nich?

Nie mam pojęcia.

Są tacy sami.

Tacy układni.

Droczył się jeno z tobą.

Jeśli przyjechał tutaj, żeby znaleźć sobie żonę?

Nie ten wiek.

Kto go wie?

Który jeszcze może dzieci zapłodzić?

Za wiele się martwisz. Na polowaniu omówisz z nim wszystko.

A teraz przejdźmy do tematu naszego potomka.

Też nie możesz spać.

Trzeba nam jedno wytrzymać jakiś czas.

Wszystko przyjdzie, prawda?

Prawda?

Nie.

Helenę przyjęto na dwór.

gdy wszyscy pamiętają, co jej się stało.

I wciąż zwołują szaloną.

Z Jolentą będzie inaczej.

Lepiej by było, gdyby umarła.

Jak możesz?

To twoja córka.

Jej życie i tak już się skończyło.

Przestań.

Przestań. Żałuję, że ją odnalazłem. Zostań! Zostań! Zostań!