Original subtitles

W poprzednim odcinku... Zerwał się nagle, dęba stanął, coś musiało go

przestraszyć, wtedy pyły. Jeśli małej coś się stanie, mój brat do końca

zmytły.

Może koleba się zepsuła. Może Jolenta poznaje swój rycerz. Twoją żoną mogłabym

zostać. Wolnię cię i razem stąd uciekniemy. Tak!

Jolenta zaginęła w drodze do Gołczy.

Ruszaj natychmiast. I wejdę tobą tyle tłuk, ile uznasz za potrzebne.

To czemu ta sprawa tak cię pochłania? Dość mam rozmów z tobą.

Jest jak rozmowa z pacholęciem.

Panie!

Wiem jedynie, że twojej córki nie ma w Krakowie.

Moi słudzy przeszukali każdy zakamarek miasta, każdą chatę i stodołę.

Cudko, pafuki panie się nie zakończą, zanim jej nie znajdziemy.

Żrywej.

Powitałem się, że dbacie o Julę, to nie zapomniałem o tym.

Królu, panowie już czekają.

Jestem, pani, jestem. Spokojnie.

Słyszałem od Pełki o oszuście, który chciał odebrać spadek po Nekandzie pani

Tęczyńskiej. Cóż uczyniliście z tym Chińczą?

Na prośbę pani Bożeny oszczędziliśmy mu lochów.

Zamiast tego mądrowka wskazał go na wygnanie.

Cóż już to się działo w czasie roków sądowych?

Kilka sporów o majątek, o zamianę dóbr, podział ziemi po śmierci międzykrewnych,

dwie o oprawę wienną, jedna sprawa o posag.

No i sporo było skazanych za kradzieże.

Dużo więcej rozbojów niż zwykle?

No tak, panie, bo coraz więcej ludzi przybywa do Królestwa Polskiego i

Małopolski. I to nawet nie sami Polacy, ale przybywsze zewsząd.

Ostatnio nawet z Prus.

Ludzie, którzy szukają schronienia w krakowskich murach przed poganami, co w

parło, nie szczędząc nikogo.

Cóż jeszcze winienem wiedzieć?

Pewien szlachcic Czech, zwie się Arnold, prosił o audiencję, panie. Skarżył się

na niszczenie dostaw i współciecznickiego piwa.

Mam teraz ważniejsze sprawy na głowie.

I na względzie naszych stosunków z Czechami, panie.

Dobrze, więc każdego przyprowadzili.

Zborujesz sobie ze mnie syna? Cały Wawel będzie huczał od plotek, jak jej noga

tu stanie.

No ale to dyksycja samego króla.

Co go do tego spłynęło? Rozmowa z Przybysławem.

Ale to,

co teraz będą powtarzać, trafi do jej uszu, a nie do twoich.

Mało to jest robót na Wawelu, nic mięgle nie ozorem?

Z ochmistrzynią zaraz pomówię.

Patrz tam.

Jolenta. Gdzie?

Pani.

To pocholę pani.

Gdzie jej do Jolenty?

Idziemy do domu.

Witajcie.

Jaśku, co ze wkradzionymi skórami?

Podejrzewamy kogoś, ale nie chcę wymawiać jego imienia, aby bez dowodów

rzucać oskarżeń. No i mam nadzieję, że wkrótce sprawa będzie zamknięta. W końcu

jakaś dobra wiadomość.

Co jeszcze?

Zbigniew chce się podzielić pewnym ważnym przemysleniem. Od kiedy to

potrzebujesz się anonsować, kanclerzu?

To, co chcę powiedzieć.

No mów w końcu.

Panie, Henryk, książę Żagański, nie złożył jeszcze...

hołdu lennego Luksemburczykowi.

I tu widzę pewną możliwość dla nas.

Że złoży go nam? Niemożliwe, powinieneś to wiedzieć.

Panie, nie w tym rzecz.

Jako sojusznik Luksemburgów możesz zaatakować Henryka, niby zmuszając go do

złożenia hołdu, a w zamian zająć się w schowę.

Dzieło mego ojca byłoby skończone.

Zajęcie psychowe pozwoliłoby nam skutecznie kontrolować szlaki handlowe

Śląskiem a Wielkopolską. A kiedy ślubem królewnej Elżbiety przypieczętowalibyśmy

swój sojusz z Pomorzem, zabezpieczylibyśmy się przed krzyżakami.

Osiągnąłbym pokój. Muszę to powiedzieć, panie.

Niestety, kostę bolka.

Wszystko na nic, skoro nie możemy przekazać miasta, którego nie posiadamy.

A zatem trzeba pomówić z księciem Jaworskim, czy odda Bolesławiec.

Odda. Czyś postradał rozum.

Wiesz, musimy wysłać potelstwo do mojego stryja.

Nic darmo nikomu.

Poślij panie swego brata.

On ma dobry wpływ na Henryka Jaworskiego.

Lubił go od dziecka.

A może lepiej zaprosić stryja do Świdnicy?

Z Baginę jego układ z Luksem Burszykiem.

Lepiej go nie zrazić.

Masz rację, panie.

Twój brat bywa porywczy. Jeśli chciałbyś wysłać posła, ja mogę wyruszyć choćby

zaraz. Czekaj, Peter, pomyślmy.

Potrzeba nam przekonać Jaworskiego. Z tym go przekupimy, panie, by odstąpił

Bolesławiec.

Najpierw przedstawię mu sprawę.

Potem się będę martwił rozwiązaniem.

Może mamy coś, co Henryk chciałby na wymianę?

Zauważ, panie, że jedyne, co was łączy, to pokrewieństwo. Nawet sojuszników

macie różnych.

Czegoż by więc mógł chcieć?

Czy nie rozumiecie, że nie mamy nic?

Nic, co moglibyśmy poświęcić?

Wszystko to tylko puste obietnice, zapewnienia, prośby.

A kiedy dumny rycerz wrócił na swój dwór?

Król wydał wielką ucztę na jego cześć i ogłosił, że jest godzien ręki pięknej

królewny.

Tak, a jestem szczęśliwa, że ozdrowiałaś Anno.

Nawet nie wiesz.

Nic nie wiem.

Czego trzeba?

Wręcz babo.

Postanowiłem. Trzeba podjąć starania o pozyskanie Bolesławca.

Skoro to jedyne, na czym zależy księciu Żagańskiemu i za co gotów jest mi

składać hołdu Luksemburczykowi.

To najlepsze, co możemy zrobić.

Zaprośmy na dwór księcia Jałorskiego.

Z Henrykiem Żagańskim również trzeba pomówić tu na miejscu.

Już był w Świdnicy i nic to nie dało. Czym go tym razem zamierzasz przekonać,

panie?

Złotem.

Złota, jak mniemam, pragnie każdy.

W tym i mój spryj, Henryk.

Do jutra, Peterze, przedstawisz mi stan naszego skarbca.

Zamierzasz kupić Henryka Żagańskiego, panie?

Czas rozmów dobiega końca.

Każdy ma swoją cenę, Nikelu.

Każdy.

Toś, ja tylko dziadki moje chciałem wykazać.

Zamknij tego łachudrę!

Osobisty dopilnuję, by spotkała cię surowa kara.

Ale w tym celu.

Co oddawać w ręce kata kogoś, kim możemy zająć się sami?

Nie w naszej to gestii.

Wolno, nie wolno.

Kto się nim będzie przyjmował?

Załatwmy sprawę.

Elżbietko, znajdziemy Jolentę. Obiecuję ci.

Nie pojmujesz ojczy.

Byłam dla niej okrutna.

Byłam na nią, że... że nigdy jej tu nie chcę.

Błagam, znajdź ją.

Szukają jej.

O!

A więc tu ukrywa się moja najukochańsza siostrzenica.

Wybacz, wujo.

Czymże się trafisz?

Elżbieto!

Tak i ona wkrótce zniknie z mojego życia.

Wydaj kundzie za któregoś z Litwinów.

Dworujesz sobie?

Nie.

Tylko lękam się o nasz sojusz.

Owko, tłumaczyłem ci to już wiele razy.

Zatewniam cię, że nigdy nie miłowałem Heleny. To po co w ogóle przejmujesz się

jakąś dwórką?

A więc jednak.

Lękasz się.

Dość.

Dobrze przyjmuję.

Lubiłem Helenę.

Może nawet bardzo.

Ale o Żenku nigdy jej nie obiecywałem.

To były jej urojenia.

Potem wydarzyła się ta tragedia.

Ta hańba zupełnie ratruła jej umysł.

Zrozum Helena nigdy już na powrót nie była sobą.

Potem rzuciła się do Wisły.

A ja ją po prostu uratowałem. To wszystko.

I teraz wraca na Wawel.

Po czymś takim.

Raniż mnie tą opowieścią.

Czy i ja mam ci opowiedzieć?

O rycerzu, którego upatrzyłam sobie przed tobą?

Przecież wcześniej czy później i tak byś się o tym dowiedziała.

Cały wawel aż będzie huczał od plotek. O, jakże szlachetnie, że mnie

Lubię takie, które się wstawiają.

A nie?

Łagam.

Zostaw ją!

Proszę, co zaszło? Pan Gunzel próbował mnie... Uderz!

Koncelu.

Henryku, musimy porozmawiać.

Teraz.

Książę.

Co ty wyprawiasz?

Więźniów bijesz?

Rozum postradałeś? Wymierzyłem sprawiedliwość. To dodanie kata, nie

nam tak kłótnia, bracie?

Mamy się poróżnić o tych parę razów, które i tak się temu łachudrze należały?

Parę razów.

Małżeństwo, które człowieka nie zadługi na śmierć.

Ukradł pajdy chleba, teraz nie wiadomo, czy dożyje rana.

Co się z tobą dzieje, bracie?

Kiedyś to tak okrutne.

Żono, czy można?

Już myślałam, że mnie poprosisz.

Książę.

Holgier.

Dobrze się czuje?

Tak.

Chłodno tu jako.

Tachnij odsud!

Nie potrzebujemy tutaj żadnej podezdrzeli, holki, albo tulaki! A ty

obojich! Zlituj się, panie, chociaż chleba dajcie!

Tachnij, albo pustim psy!