Original subtitles

W poprzednim odcinku... Mogłeś tak zatrzymać się na Babelu. Ale jakoś nie

potrafiłem. Nie ma tam już Aldony.

Nowej królowej nie znam.

Zastraszczę ci, Owka, bo nosisz w sobie nowe szycie. Ty, pani, kiedyś tego

doświadczysz. Ale póki co muszę powiedzieć mąż, że jestem pusta.

Jolenta wyjechała do Gołczy. Nie mam od niej wieści. Spałaś się dobrze, mali

ptaczku? Nie jestem żadnym ptaszkiem. Dobrze wiesz, że nie można czuć się

bezpiecznie, mając zakoń dla sąsiada. Dlatego liczyłem, że mnie poprzesz.

że ramię w ramię będziemy walczyć z krzyżacką zarazą, dopóki ich w pień nie

wytniemy.

Sutko, zaczekaj.

Wyruszę w kierunku Gołczyk, tylko dowiem się... Sama ją odnajdę. Co ty prawisz?

Jak? Ty? Niewiasta?

Poproszę królową o straż. Może Jasiek się zwituje? Nie wiem.

Umiłowana, odchodzisz od zmysłów.

Nerwy cię ponoszą. A ciebie nie?

Jolenta zaginęła, nasza córka, a ty?

Minął kolejny dzień, wszystko się mogło stać. Nie, nie no, przekażę królowi

wieści zawinioną. Kantrzeżowi przekaż, list zostaw. Jedzie i szukać nie będzie

za późno. To są zbyt ważne sprawy, żebym przekazywał je pod stronę. Ta nasza

córka nie jest ważna.

Cały czas jestem przy niej myślami.

Wyruszeni zwłocznie.

Królestwo najważniejsze.

To je zaś lubiłeś, ono ci żoną i rodziną.

Przysięgałem. Nie, ty już przysięgałeś, pamiętasz?

Odnajdę ją.

Przyrzekam. Powstaniu luterczym.

Są jakieś wieści o Joletce? O żadnych.

Więc jeszcze trwają się na to.

Ktoś o sobie chce się rozchorować poszcząc i leżąc krzyżem cały dniem w

Lęta wkrótce do nas wróci, a wtedy... Skąd jest tobie ta pewność, siostro?

Zawsze masz tyle nadziei w sobie.

Powierzę. I tak jak ty modliłam się o nią.

Tobie lżej.

Nie z twojej winy wyjechała do Gołczy. Nie ty ją masz na życiu. To również nie.

Wiesz, jak mi ciężko patrzeć na twoje umartwianie?

Jak u mnie to przejmuje trwogą?

Nie wiedziałam.

Zawsze się taka radosna.

Umartwianie się nie pomoże, ni tobie, ni jej.

Póki Jolanta mnie nie wybaczy, nie da nam spokoju.

Błagam, siostro.

Wróć ze mną do komnaty.

Musisz się odpocząć.

Powiedz w kuchni, żeby przygotowali ziół.

Nie trzeba pani.

Juta?

Niech podczasem przygotuje wina. To wyżej radę.

Cudko.

Może koleba się zepsuła?

Pamiętasz, jak było z Owka?

Może Jelenta poznaje twój rycerz?

Wiem, że ma współczucie. Wydać zeczcze gadania. Pani, jestem daleka od takich

sądów. Wszak chodzi o Jolęca, o panna, która uważałam.

Wszyscy uważaliśmy za... Rozmawiałyśmy już o tym, pani.

Wiem, że nie jesteś miłą, lecz... Wybacz, ale... Nie mogę ukryć swego

Gdyby mąż mnie nie powstrzymał sama, pojechałabym jej szukać. Załóż, że...

Obiecał, że sam to zrobi. Na pewno znajdzie Jolęca.

Cudka, ja... Pani król właśnie wjeżdża na Wawel.

Cudka, ja... Żebyś wiedziała, że polubią tę panienkę.

Nic we mnie dawnego żalu nie zostało, a jej zaginięcie tak samo dla mnie jest

bolesne, jak i dla ciebie.

Dziękuję, pani.

Mój mąż wraca.

Nie mieszka to jego zaufany rycerz.

Zobaczysz. Kazimierz wyśle go i zaufane sługi.

Na pewno znajdą Jolęca.

Pani, proszę przestań, bo sobie ręce podlewasz. Pij.

Mój ojciec jest majętnym panem.

No a co mnie do tego?

Wynagrodzi ci.

Nie musisz być sługą.

Że nigdy ziemię sobie kupię?

Piękna bajka. To prawda.

Możesz być... Martwym sługą.

Jak się mój pan dowie, to mi głowę zetnie.

A ja swoją głowę lubię.

Ja twoją głowę też lubię.

Miłyś mi.

Andrzej, tak?

Tak cię zwoł?

Jakiś młody, urodziwy. Nie jak twój pan.

Twoją żoną mogłabym zostać.

Wolnię cię i razem stąd uciekniemy. Tak!

A jak nas złapią?

Mój ojciec jest rycerzem króla. Obronią nas.

Miłowanie nas obroni.

Miłujesz mnie?

Tak.

Uwolnij mnie.

Rychlej ci przychodzi miłowanie, niż jej burza w lecie.

Co też mój Pan w tobie zobaczy?

Witaj, umiłowana.

Pragnę przedstawić ci mojego dobrego druha, Olgierd Giedyminowicz.

Książę Liteski.

Wiele o tobie słyszałam.

Żywię nadzieję, że same dobre rzeczy.

Jakby inaczej.

I mnie twój mąż w drodze zdążył opowiedzieć, jak jesteś mu bliska.

Ale chyba nie ma powodu do spuszczania wzroku pani.

Ja nie chciałabym podnosić temat, który byłby trażliwy.

Ale królowa Anna... Miłowałem Aldonę.

Tak jak miłuję Kazimierza i z całego serca dobrze mu życzę.

Gdzie mogę się rozgościć?

Zaprowadź księcia do komnaty.

Nie jestem w przemianach.

Prawda?

Spotkamy się przy wieczerze. Zobaczcie.

Królu, jeżeli zmienił się mistrz zakonu... Cóż z tego, że Ludolf bardziej

pobożny? To, że może chętniej wysłucha biskupa.

Rycerza. Niemierza nic nie zdziałał.

Cesarz rzymski wciąż ma mi za złe, że zerwałem zaręczyny jego syna za zbiedką.

Krzyżacy mają w nim oparcie.

Na pobród wdając się w latark z krzyżakami stanę przeciw cesarstwu. A na

mogę sobie pozwolić. Nie musisz.

Możemy to rozstrzygnąć pokojowo.

Jak?

Dzięki Litwinom.

Prusowie mają dość litewskich najazdów i grabieży. Nie mogą sobie z nimi

poradzić.

Zakrytnieni to nasi sojusznicy, którzy wciąż liczą się z naszym zdaniem. Król

mógłby podjąć rozmowy, aby zaprzestali najazdów.

Może taka obietnica wystarczyłaby krzyżakom, by się pojednać.

Arcybiskupie, wyruszaj niezłocznie.

Wybacz. Sprawa pilna. Mów.

Pozwól, skoro przekazał wszystkie wieści Zawinionu, że niezwłocznie wyruszę w

drogę. Dokąd? Skąd ten pośpiech?

Jolenta zaginęła w drodze do Gołczy.

Ruszaj natychmiast. I weź ze sobą tyle tłuk, ile uznasz za potrzebne.

I niech podskarbi wyznaczy odpowiednią na tę wyprawę sumę. Nieszczęść za

Dziękuję, panie.

Nie mierzą.

Niech cię Bóg prowadzi i wracaj rychło z córką.

Używało się, panie.

Są jakieś wieści od Wolka?

Wysłał już listy do Henryka Żagańskiego w sprawie Bolesławca.

Spodziewasz się, panie, że Kicholc powie nam coś nowego?

Zdaję sobie sprawę, że biskup Przecław nie jest nam przychylny. Mało

powiedziane. To największy sojusznik Luksemburczyków.

A niech i klątwy rzuci. Ta broń już dawno przestała mieć znaczenie.

Jednak przychylność biskupa nadal ma znaczenie.

Stąd tak czekam powrotu Kiczorda z Wrocławia.

Jego syn jest kanonikiem w kolegiacie Świętego Krzyża.

Jeśli ktoś ma wiedzieć cokolwiek więcej... Książę, mów.

Przysław, gotów cię, panie, ekskomulikować.

Jeśli się dowie, że namawiasz księcia Rzagańskiego do buntu przeciw Czechom.

To, że jest ich człowiekiem, wiemy doskonale. Jest też coś więcej.

Biskup wszedł w układ.

Z Luksemburczykami.

Staną za nim, jeżeli wykażesz wobec niego jakąkolwiek wrogość.

Gotowi mnie zaatakować, by bronić biskupa?

Ksiądze.

List od królowej węgierskiej Elżbiety.

Luksemburczycy otoczyli Przedsława wielką opieką.

A jeśli zechcą oddzielić biskupstwo wrocławskie od metropolii

Nie ma obaw.

Czesi sami podlegają arcybiskupstwu moguńskiemu. A może niedługo zechcą sami

stworzyć własne arcybiskupstwo? Prawda.

Byliby wtedy jeszcze potężniejsi. Ale na co te rozważania?

Elżbieta przysłała podziękowania za złożone kondolencje.

I obiecuje wsparcie w tych działaniach.

Silny sojusznik.

Ale w pertraktacjach z Henrykiem Żagańskim na nic nam się to zda. Prawda.

Lecz w walce z Luksemburszykami już tak.

Co się stało? Z konia spadła.

Zerwał się nagle. Dęba stanął. Coś mu ziało go przez strasz. Gdzieście wtedy

były? Przy panie Mce.

Która siedziała przy niej?

Kazałam siedzieć przy niej. W skowronku jechała najłagodniejsza. Medyka,

powiadom księcia. Pani Mce prosiła, że sama chce.

Wydałam polecenie.

Miałyście na koniu siedzieć przy niej. Wybacz, pani. Jeżeli się nie obudzi,

droga, spotka was kara.

Widzę, panie, że list od ciotki poprawił ci nastrój. A jakżeby inaczej?

Mając za sobą Węgry i Polskę. Czy możemy przegrać? Panie, nie dzieliłbym stóry

na niedźwiedziu. A znowu czarno widzisz kiczoldzie. Książę, wybacz.

Panienka Anonat padła z konia źle z nią.

Panie, to pewnie nic wielkiego.

Henryk powierzył mi swoją córkę.

Zaufał mnie i Agnieszce.

Jeśli małej coś się stanie, mój brat do końca postrada z mysły.

Wystarczy pani, by piersi i ręce miała odkryte.

Miód przeniosła?

Co jeszcze mogę zrobić?

Spróbuj ją pani napoić tym... To jest wydar skminku.

Winien ją wybudzić.

Maść z majeranku i smalcu. Pobudza przed chłodztwem. Nie bije!

Uływa, nie czułeś.

Mateńko?

Jestem ptaszyno.

Nie mów za wiele, panienko.

Cichaj, maleńka. Wiem wszystko.

Ty już dobrze.

Księżniczka zdrowa.

Cóż cię znowu tak zasmuca?

Rad jestem, że Annie nic nie jest, lecz Agnieszka zbyt się do niej przywiązała.

Mała znalazła w niej matkę.

Marci mnie to.

Czemuż?

Twój brat nie wykazuje troski o córkę.

A więc szczęście, że ciotka taką otoczyła ją opieką.

I tego się właśnie lękam.

Agnieszce serce pęknie, jeśli Henryk zmieni zdanie i ją zabierze.

Twa małżonka ma wielkie pokłady matczyny miłości.

Tak, ale wolałbym, by na nasze dzieci ją przelewała.

I tak pewnie niebawem się stanie.

Prawdaż?

Ty również, co z tego?

Mów dalej.

Jedno jest pewne.

Jeżeli zechcesz zaatakować Henryka Żagańskiego, żeby odebrać mu w schowę

kiedy trwają jeszcze rozmowy z Bolkiem... Bolko nigdy mi tego nie

Należy odczekać, aż Henryk zdecydowanie zerwie układ z Bolkiem i ruszyć na

niego, zanim zdąży złożyć hołd pęchom.

By nie narazić się Luktenburczykom.

Dobrze. Spytku mi i baczenie na listy ze Świdnicy. To jest teraz najważniejsza.

Królu, Rybysław Jarakowa.

W niemierze nie pokazał mu wszystkiego?

Królu? Mnie mam, że chcesz rozmawiać o zaręczynach mej turki z księciem

Czy mogę prosić, byśmy zostali sami, panie?

Przychodzę błagalić o przysługę.

Przyjmij na powrót moją córkę na dwór, panie.

Helenę?

Nie, tego zrobić nie mogę.

Za dużo by rządziła tu złego. Ale mojej córce stała się krzywda, gdy była pod

królewską opieką.

Obwiniasz mnie?

Pochań do nogi!

Chciała potopić me córki.

Postarodowała wtedy z mysły.

I szaloną mam na dwór przyjąć.

Sprowadziłem do niej medyków księży.

Zdrowa już.

Ale dalej ciąży na niej brzemię tamtych wydarzeń.

Mogłem kazać ją stracić.

Pokazałem łaskę. Nic wam nie jestem winien. Królu, tyś ojce.

I ja ojce.

Córkę mam tylko jedną.

Pozwól mi ją dobrze wydać za mąż. By była szczęśliwa.

Twoja Elżbietka.

I taką jeszcze suknię kazałam sobie sprawić.

Wysehrad słynie z pięknych tkanin. Często zaglądają tam włoscy kupcy.

Katarzyno. Tak, Juto.

A niby skąd?

Byłaś tam kiedyś?

Sama królowa Elżbieta doradzała mi w wyborze.

Troskliwie się mną zajęła.

No cóż, miłuje mnie.

Wszak jestem jej...

Jesteś blisko cioska, mój mąż.

Czy królowa Elżbieta mówi tu wszystko?

Wiele. Ale czy wszystko?

Czy tak jak kiedyś Klara, tak i teraz prowadziła dwórka do komnaty mój mąż? Co

ty sprawisz, pani? Ja muszę wiedzieć.

Nie, ja wiem bez tego.

Wyznałam Kazimierze, że nie jestem przemienna.

Jemu się twarz zmieniła tak zrodzę.

Pani, króla ogarnia smutek, bo prawnie potomka, lecz nie zmienił swoich uczuć

ciebie. Syn miałam... Dość, pani.

Daję słowo, że król nie miał czasu nawet obrócić głowy za węgierskimi dwórkami.

Wierz mi, żadna urodą nie dorównuje tobie.

Wejdź w tych dziesięciu najlepszych ludzi i ptom się do każdej gospody,

domostwa, wszędzie na drodze do Gołczy.

Możemy pomówić chwilę?

Oczywiście, wydam tylko rozkazy.

Wejdź proszę.

Pytajcie o pannę ze szlacheckiego rodu i mówcie głośno.

Niech wszyscy wiedzą, że sam król jej szuka.

Jaszko, zwykle ich gońców do granicznych grodów. Niech mają baczenie. Może ktoś

chce wywieźć Jolentę poza granice królestwa.

Głoś się, że za wieścią miejscu jej bytności czeka choina nagroda.

Ruszajcie. Tak, panie.

Adelaida?

Złom cię pochodzić o wybaczenie.

Jestem dla ciebie jedno oszczarowanie.

Wedle mój medyk, dziś jest najlepsza noc, żeby spłodzić mądry i silny syn.

Odwiedzę cię więc w nocy.

Coś jeszcze?

I miłe dziemy towarzystwo, tak chętko mnie oddalasz?

Miłe, muszę jednak spod skarbim omówić nagrodę.

Za Jolanta.

Więcej się nie odchoszczysz.

Przecież uważasz, że nie jest twoja córka.

Nie jest.

To czemu ta sprawa tak cię pochłania?

Bo tyczy się mego oddanego rycerza.

Przyjaciela.

Dość mam rozmów, to jest jak rozmowa z pacholenciem.

To ja!

Twój umiłowany!