Original subtitles

w poprzednim odcinku. A dziewczynka rzeka. Panie, szkoda czasu.

Ruszajmy!

Ruszamy na koń!

Spójrzcie, my za ukryty wsiadamy. To trzebie kijolenty.

Zbrojni przywieźli skrzynię na zamek. Ale pewnam, że w środku jakiś człowiek

musi być, bo taka ciężka. Oby to guncela w tej skrzyni nie śni. A już najlepiej

to w kawałkach.

Czy wiesz, że mogliśmy mieć wojnę, gdybyś miał tej skrzyni Henryka, tak jak

planowałeś? Zabronię kupcom wrocławskim wyjazdu z miasta z towarami.

Kupcy z Krakowa będą mieli większy utarg i skarb królestwa zyska.

Śmile, przynieś mi śniadanie do komnaty. Dobrze, panie. Dopilnuję, żeby ci nie

przeszkadzało. A potem... Może wezmę córki na przejażdżkę.

Wkrótce królewna Elżbietka wyjedzie. To jeszcze nic pewnego.

Ale masz rację, Śmile.

Warto wykorzystać ten czas.

Nie przeszkadzać, król dziś odpotywa. Kadał powiadomić, jak wrócą posłowie z

Pomorza. Co, już są?

Wprowadzić. To śniadanie?

Musi poczekać.

Król prosi.

Nie spodziewałem się was tak szybko, Przebysławie, z powrotem.

Jechaliśmy co koń wytkoczył. Do majątku zajechałem tylko po to, żeby Helenę

zabrać i prosto na wałę.

Spieszyłem, bo tak wdzięczny ci jestem, panie, że się jej pozwolił wrócić.

Do rzeczy, Przebysławie. Jakie nowiny przewozisz?

Nic więcej nie wiem.

Król kazał natychmiast postawić się w auli. Wyniki poselstwa poznamy na

Szybko wrócili.

Myślisz, kosztelanie, że Grypici mogli odmówić zawarcia sojuszu?

Nie sądzę.

Nie są głupi, potrzebują tego.

Pod warunkiem, że nie obiecali małżeństwa komu innemu.

Królowa prosiła, żeby cię pani sprowadził z samego rana, kiedy król

ważnymi sprawami państwowymi.

Królowa nie chce mu się wydać na próżną.

Myślę, że po prostu się krępuje.

Kiedy nie ma czego.

Przecież jej zbytek akurat przystoi.

Królowa słuszna.

Kobieta nie powinna pokazywać się mąż, kiedy stara się być piękna, tylko kiedy

już jest piękna.

Ciekawe.

Od tylu dni modlimy się o powrót Jelenty.

Nie musisz, jeśli nie chcesz. Ja dalej będę się modlić. Czy Bóg w ogóle słucha?

Nasza babka zawsze powtarzała, że nie należy ustawać... Helena?

Królewny.

O, jakże wypiękniałeś ty.

To wielka radość widzieć was w dobrym zdrowiu. Naprawdę?

Kiedy widziałyśmy się ostatnio, chciałaś nas zabić. Kundziu, wszystkie

pamiętamy, co się wtedy stało.

Nie wiedziałam, co czynię.

Wybaczcie mi, ja nigdy nie chciałam was skrzydlić.

Jesteście mi bardzo drogi. Co ty robisz, Helena?

Modlę się do Pana Boga, żeby dał mi siłę móc stanąć znów przed wami.

Przyjechałam tu z ojcem.

Zostaniesz tu, póki on będzie na fawelu?

Król wyraził zgodę, żebym mogła zostać tutaj na stałe.

Oczywiście tylko, jeśli i wy się na to zgodzicie.

Mikołaju, Krzywysławie, jestem wdzięczny za wasz trud.

Jeśli mam być szczery, panie, to rozmowy z księciem Bogusławem i jego młodszym

bratem Barnimem nie należały do szczególnie trudnych. Bardzo byli nam

przychylni. I radzić to już o widz, króle. Trudno się dziwić. Z jednej

mają krzyżaków, z drugiej marchię, z trzeciej księstwo szczecińskie.

Wierne Luksemburgom właściwie są sami. Mogli też ulepić Czechom albo dla

świętego spokoju sprzyjać krzyżakom.

Książę Bogusław ceni sobie niezależność.

To dumny i rozważny władca.

Takich właśnie przyjaciół nam trzeba. A czy była mowa o zabezpieczeniu układu?

Daliśmy księciu do zrozumienia, że może wystąpić z propozycją poślubienia

królewny Elżbietki i że jesteś, panie, skłonny tym mariażem przypieczętować

porozumienie. Dla księcia Bogusława to zaszczyt.

Wielce go taka możliwość ucieszyła.

Nie dziwię się. Miarkuj się, Ligenzo. Wszak mówisz o mojej córce.

Zobacz, panie.

Ten nasiennik rozświetlił twatka na seniora. Tak, tak, jest świetny, ładny.

Król nie będzie mógł oderwać oczu. Król, nasiennik? Od ciebie, pani.

I jak patrzę na te piękności, to aż żałuję, że nie mam już męża, którego z

pomocą mogłabym oczarować.

To tu inna przeszkoda, żeby oczarować inny mężczyzna.

Innego? Nie, żeby czarować.

Trzeba czuć, że ten ktoś jest obok.

Czasem może być trochę dalej.

Zawsze mówię bognie, że wdowieństwo to nie koniec.

Wy też pochowaliście męża, pani?

Tak, już dwie zimy.

Ciężko wam samej? Nie, teraz już nie.

Macie kogoś nowego w sercu? Nie, po prostu przywykłam do zimno, do tam,

jak się liczy, wdowa i bardzo lubię mój warsztat.

Podobno wcześniej mieszkałaś w Bolonii, pani. Dziuta, stać mi pytanie.

No, no czy problema? Ja odpowiem. Tak, jestem w Bolonii. Tam jest ponoć

wspaniale.

Nasz marszałek dworu widział to miasto i pięknie o nim opowiada.

Mam z nim związane dobre wspomnienia.

Z miastem, nie z marszałek dworu.

A jakie, jeśli to nie tajemnice?

Poznałam tam...

L 'amour est de la mia vita.

Miłość moje życie.

Tak, tak.

Ja też trwam razem z tobą w bólu.

Po śmierci mojego męża to tak się czułam, jakbym cały świat utraciła.

Ja nie miałam na myśli mąż.

Antonio był zacny człowiek, bardzo dobry i dbał o mnie. Ale był

już bardzo stary, jak my pobraliśmy się, jak wyszłam za mąż.

A ten mężczyzna z Bologni?

A ten mężczyzna z Bologni był młody, miłował żerliwie.

Przybył z daleka do Italii i nigdy z nikim nie czułam się tak dobrze jak z

tak uradowana jak z nim. I cóż się z nim stało?

Owka, to nieładnie tak hospedować.

Gratuluję, tak już za dużo powiedziałam.

Książę Bogusław zapewniał nas wielokrotnie w czterech słowach o swojej

lojalności względem królewa.

Poezję zostawmy poetom. Co masz na myśli, marszałku?

Król chce się dowiedzieć, jakie Bolesław daje nam gwarancję.

Już spieszę donieść, co udało nam się ustalić.

Książę zobowiązał się niezwłocznie podpisać sojusz przeciwko krzyżakom,

króla zbrojnie w każdej jego wojnie czterystoma kopijnikami, a także nie

przepuszczać przed swoje księstwo posiłków krzyżackich z zachodu. Oto nam

właśnie szło, panowie.

Dziękuję wam.

Odpocznijcie, a potem pozwólcie się ugościć dobrym jadłem i zacnym trunkiem.

Są jeszcze jakieś ważne sprawy? Nie, panie.

Dobrze.

Czy przedstawiciel mieszkań wrocławskich wyjechał już? Tak, panie. Eberhard

Milheim opuścił Kraków obrażony.

Dobrze.

Wspominałeś kanclerzu o Czechu, który zgłaszał psucie czeskiego piwa. Miał

przyjść zaraz po twoim powrocie z Wyszehradu, panie, ale się nie pojawił.

nie kazałem go znaleźć? Chcę z nim pomówić.

To za dużo.

Ja nie potrzebuję aż tyle osób.

Kto ma nosić klejnoty, jak nie królowa?

Mój ojciec uczył mnie skomność.

Królka w imierce nie piękno.

Dobrze.

Kachna, zabierz pani Izabela do podskarbi. Nie zapłacę jej za te

piękne rzeczy.

Z dochodów z moja domena.

Niech się dobrze noszą.

Arrivederci. Miałam kiedyś podobny.

To darek od męża.

Męża? Od Mikołaja.

Nie jesteśmy po ślubie.

Takie słowo, wydarte spod serca, wyraża jakieś pragnienie.

Czyżbyś jednak zamierzała poślubić pana Ligenzę?

Nie, Bogno, nie zamierzam.

Marcin, nie brak wieści od arcybiskupa Bogori.

Przybysław i Mikołaj wrócili już z Pomorza, a przecież to sporo dalej.

Pewnie zatrzymały go jakieś obowiązki duszpasperskie. Nie wspominał o tym.

mi, że każdą podróż stara się wykorzystać, żeby doglądać swoich

Krzyżacy Boga w sercu nie mają, ale nawet i oni muszą schylić głowę przed

krzyżem, jeśli chcą zachować pozory krzewienia wiary. Obyś miał rację,

Zbigniewie. Nie mierzę, wrócił cały Ildrów.

Także i o...

Arcybiskupa Jarosława, jestem spokojny. Ja będę, gdy go zobaczę.

Tak jestem, że mogę Was ekscelentnio powitać w imieniu Wielkiego Mistrza i

własnych. Moja wizyta może się dla Was wydawać niespodziewana, jednak sprawy,

które chciałbym poruszyć w rozmowie z Wielkim Mistrzem, nie mogą czekać.

Idzie, jak wspomniałam, o tę wieloletnią waśń między zakonem a królem Polski.

Przybycie Waszej ekscelencji daje nadzieję na jej krychłe rozwiązanie.

Zatem kiedy mógłbym się spotkać i porozmawiać z Wielkim Mistrzem?

Przy wieczerzy osobiście.

Powita ekscelencję, teraz się modli.

Mnie też przydałaby się modlitwa. Oraz zapewne odpoczynek po podróży.

Przygotowaliśmy najlepszą gościnną komnatę.

Litwini przynajmniej wiedzą, że są bezpieczni w tych swoich grodach

przez bagna.

Jak tylko puszczają lody, mamy większą szansę utonąć, niż przeprowadzić

skuteczny atak.

A my nie znamy dnia ani godziny, kiedy znowu wtargną na nasze tereny, żeby

pustoszyć, zadawać gwałt i śmierć.

Cierpi na tym ludność pruska, ale wszakże i bracia zakonni płacą życiem.

godzi się, żeby poganin pokonał chrystusowego rycerza. Zatem trzeba ich

ochrzcić.

Albo zdusić.

Jak, bracie Friedrichu?

Chętnie bym posłuchał, co wielki mistrz Ludolf ma na ten temat do powiedzenia.

Wielki mistrz nad dobro całego zakonu przedkłada zbawienie własnej duszy.

Ty by był z nami świętej pamięci Dietrich von Altenburg.

Wybaczcie, musiałem powitać arcybiskupa Agnieźnieńskiego. Czy nie pożegnaliśmy

dopiero co posła z Wawelą? Polacy są jak natrętne muchy, ciężko się od nich

opędzić. Bracie Friedrichu!

Mówisz o głowie kościoła polskiego, a przy tym o wybitnej osobistości. Wasz

słowa. Rozprawiacie o żywiole litewskim. Jak go pokonacie, mając jeszcze Polaków

na karku? Wielki kontur ma rację. Czy ktoś może podtrzymać synów Giedymina

pustoszeniem naszych ziem, to tylko król Kazimierz.

Trzeba skończyć gadanie i zacząć działać.

Marszałku, czy wielki mistrz zaszczyci nas dziś swoją osobą?

Przypuszczam, że znowu nastały te dni, kiedy tylko się modli.

Wielki Mistrzu, wybacz, że przerywam Ci modlitwę, ale rada czeka w kapitularzu.

Przybył arcybiskup Gnieźnieński Jarosław Bogoria. Chcę z Tobą mówić.

Obiecaliśmy mu, że znajdziesz czas przy wieczerzy.

Mistrzu Ludolfie, nic nie zjadłeś. Kolejny dzień.

Posty Ci nie służą.

Chcę być sam.

Nie nękaj.

Co mam powiedzieć, braciom?

Są ważne sprawy, które wymagają twojej opinii.

Litwini... Zabraniam! Te igły z was służą szatanowi. Mówiąc o nich,

otwierasz mu drogę do swojego serca i umysłu.

Ale wymowne dla nas zmiłowanie.

Cała ziemia skąpana we krwi.

Wszędzie krew.

Panie, nie jestem głodny.

Jeśli opadniesz, w siły jaką znajdziesz?

Co dalej?

Przenocujemy tu?

A rano?

Myślisz, że Jolanta wciąż jest w okolicy?

Nie wiem co robić.

O świcie znowu wyruszymy.

Sprawdzimy każdą wieś.

Każdy na kątek lasu.

Już lecę.

Proszę bardzo, panie wujcie.

Proszę. To dla ciebie, Stachu.

Pastetu ci nie żałowałam.

Jesteś taka miła.

A co, nie wolno?

Mów, czego chcesz. Sam się nie od dziś nie uwierzę, żeś miła bez pogody.

Połamało mnie.

Ja mam d... A co to jest za spanie, jak wszystko słychać, co się w karczmie

dzieje? A chłopy jak popiją, to tak hałasują, że nie idzie wytrzymać.

Biednaś.

A ty już się tam urządziłeś u siebie?

A może ja bym do ciebie przyszła?

A miałbyś pobrane, posprzątane i ugotowane.

Ugotowane? Trzeba mieć czego, panie?

Sam śpię na sianie, bo na siennik mnie nie stać.

Cakiewka od pana Ligenzy prawie pusta.

Zajęcia brak.

A może ty byś się u tata zatrudnił? No, sam mówiłeś, że ci dobrze z tym domem

doradził. No i że zasny jest i dobry.

No i wygląda.

Jest gorzej.

Co to ja się mam z nim żenić? Co ty pleciesz, babo?

Może ja?

Mam być pomocnikiem kata? Żeby i mnie ludzie z daleka obchodzili?

Ale to pewna posada je.

Dobrze płatna i w służbie królowi.

Już jest! Już jest!

Nic, panie, ani śladu.

Przakres.

To zamiast tej nie zapadła.

W tej to już dzień.

Na tej już dalej!

Tak, panie.

Przecież wiemy, że była tu, w tym lece.

Bez konia daleko nie zaszła.

I bez butów.

Co życzysz?

Widziałem w lesie grupę rycerzy.

Jeden z nich miał w rękach takie same buty, jakie miała wasza pani, Jolenta.

A ją widziałeś? Nie, ale może więżą ją, gdy w pobliżu.

I zabrali buty, żeby nie ucekla.

Daleko to było?

Nie, blisko.

Gdzie się ten chłopak włączy?

Poszedł do sandomierza pod rano, czy co?

Nie, nie ma na to zgody. Ale wójcie. Powiedziałem, nie ma zgody.

Kata dobrze płacą.

Będziesz codziennie jak wójt jadał. No, co by mieć krzepo ludziom gnaty łamać.

Witaj, kaczmarzu.

O, witajcie, witajcie.

Co podać?

Szukam szlachcica z trzech.

Tego, który narzekał na świdnickich browarników, że czeskie piwo psują. Był

Był. Mówiłem z nim.

Żalił się.

Z królem chciał nawet mówić w tej sprawie. Ale u króla się nie zjawił.

Ty tutaj też nie zachodzisz.

A może to czeski szpieg?

Udał browarnika, żeby się czego wywiedzić i wrócił do swoich.

Zbyt gadatliwy jak na szpiega.

Pewnikiem leży gdzieś w lesie zabity. Jak ten woźnica biedny od skór. Człowiek

gdzieś jest, jutro go nie ma.

Nie ukrywaj się!

Nie

mogę...

Ale nie piszcie razem i te...

Zostawcie go!

Zdajcie mi moją Jolentę.

Ona będzie moja żena.

Gdzie ona jest?

Gdzie jest Jolenta?

Gdzie jest moja córka?

Córka?

Jolenta jest.

Twoja oczurka.

Mów ktoś, gdzie ona jest.

Ja... hardost.

Gdzie jest Jolanta?

Nie wiem.

Oczekujemy.

Gdzie ona jest?