Original subtitles

po pewnym odcinku.

Jak można być tak głupim?!

Panie! Panie!

Czy w tej skrzyni niesiecie...

Matko Boska i Przynajświętsza.

Jak nic księcia Henryka z Żagania tam mają.

Zbrojni przywieźli skrzynię na zamek.

Ale pewnam, że w środku jakiś człowiek musi być, bo taka ciężka.

Oby to Guncela w tej skrzyni niski. A już najlepiej to w kawałkach. No to,

chcesz się takie bezetnictwo opowiadać.

Zresztą Guncela w skrzyni by nie nieśli, tylko jeśli kogokolwiek, to księcia

drzagania. Jeżeli Guncel wrócił, to wkrótce się dowie, że to ja Maniego

naskarżyłam.

Zostaje mi tylko wrócić do domu, do Chojnowa. I to najlepiej teraz, jak

uprzątnę.

Nie bądź głupia.

Jak Guncel się uweźmie, to jego gniew się dosięgnie i w Chojnowie.

I kto cię wtedy uratuje?

Nikt. Tutaj chociaż księżną masz po swojej stronie. Cóż mi po księżnej,

nocą Gunzel złapie mnie idącą przez korytarz i pozbawi języka.

O nie, Ildo, wynoszę się ze świdnicy. Tylko gniew ochmistrza na siebie tym

sprowadzisz. Inaczej, pani Agnieszki, wolę gniew księżnej niż obcięty język.

Cóż mają znaczyć te słowa, Doroto?

Gunzer w końcu się doigrał. Nie chcę go bronić, ale przyznaję, że sam nie wiem,

więcej w jego czynie odwagi, czy głupoty. Jednego i drugiego. Zamiast

Tarejko trzecia kupczyki na targu.

Wiesz już, jaką wymierzyć mu karę, panie?

Od kiedy to karzymy odkarżonych bez wysłuchania, Peterze?

Oto i sprawca.

Zrobiłem tylko to, na co nikomu nie wterczyło odwagi. Milcz!

Dostać się nad samych.

Wyjdź bracie.

Proszę cię Henryku, wyjdź.

nie pójdziesz. Pani, pani, nie każ mnie lochem za to, że chciałam uciec.

Nie zamierzam, pani.

Strach przed Guncelem mi w głowie namieszał. To diabeł wcielony.

Dorota źle nie chciała, zarzekam się.

Dziękuję, Irzo.

Guncel cię nie skrzywdzi, obiecuję ci.

Po tym, co zrobił, już go tu więcej nie ujrzymy.

No, wstaniesz z tej podłogi.

Wysok nie pogrodzisz.

Jesteś pod moją ochroną.

Włoch ci z głowy nie spadnie.

Coś ty sobie myślał, Gunslu.

To może raczej durniu.

Czy wiesz, że mogliśmy mieć wojnę?

Gdybyś miał tej skrzyń Henryka, tak jak planowałeś.

Masz szczęście, że jest pusta.

Pusta twój łeb!

To dla ciebie, panie, zrobiłem gniew? Odebrał mnie. Damir!

Ja mam z tobą począć.

Gotów jestem poddać się najsurowszej karze.

Zawiodłem cię, książę.

Za te plamy na honorze gotowym oddać życie.

Mam cię ściąć.

Wolę głowę oddać pod topór.

niż żyć ze świadomością, że zawiodłem twoje zaufanie.

Wincel to dzielny rycerz.

Przyznaję, postawił jak dureń.

Wszak chciał dobrze.

I cóż nam z tego, skoro ten głupi wyczyn niemal doprowadził do wojny?

się właśnie stało, nie wiemy.

Być może na porowanym Henryku udałoby się wymuszyć układ. Prawda to. I być

sam Kazimierz zacząłby się z nami dzięki temu liczyć.

Sojusze budowane na szantażach i strachu długo nie trwają.

Wkrótce przyszłoby nam wszystkim za takie wymuszone pojednanie szłono

A to?

Gunther omalnie zniszczył tego, co już uzyskaliśmy.

Musi ponieść dotkliwą karę.

A co powiedzą na to rody szlacheckie, które za nim stoją?

Sroga kara na Gunzelu nie spodoba się wielu osobom.

Chojznicowie, borsznicowie i inni mogą się od nas odsunąć.

Musimy robić to, co słuszne.

To, co dobre dla księstwa.

Panie, jestem Eberhard Muelheim, reprezentuję Radę Miasta Wrocławia.

Przysłano mnie tu w związku z następującą kwestią.

Znosimy, panie, byś zwolnił kupców wrocławskich z wydłużonego prawa składu

Krakowie.

Chcemy prowadzić handel ze wschodem, a zatrzymywanie się w Krakowie na dwie

niedziele powoduje, że nie mamy z czym jechać dalej.

Wykluczone.

Panie, zwłaszcza kupcy krakowskich... Tam milcz!

Możesz odejść się, Berhardzie.

Hermanie, nigdy więcej nie podważaj moich słów. Zapamiętaj to sobie dobrze.

A teraz słucham.

Wybacz, panie.

Chciałem jedynie zwrócić twoją uwagę na to, że dzisiejsza decyzja może

przysporzyć problemów kupcom krakowskim.

Wrocław może podnieść im takstę na wjazdy do miasta. A to odbije się i na

skarbcu.

Jeżeli tak miałby się w istocie stać, zabronię kupcom wrocławskim wyjazdu z

miasta z towarami.

Handel ze wschodem będzie możliwy tylko dla kupców krakowskich. Słusznie.

Dziękuję, Spytku, lecz nie o przytakiwanie tutaj chodzi, lecz o sens

działań.

Jeżeli ograniczymy liczbę kupców wrocławskich na naszych szlakach

kupcy od Krakowa będą mieli większy utarg i skarb królestwa zyska.

Od zachodu po Ruś towary będą wozić nasi kupcy.

Baj, pomogę ci.

A to wypada nowemu Justy... Król mianował mnie Justycjariuszem,

czyli oprawcą.

To wypada oprawce pomagać służbie?

Nie jest to poniżej godności urzędu? Daj spokój.

Mówię poważnie. Nie jesteś już Maćkiem, tylko panem Maciejem, królewskim

urzędnikiem. Ale przede wszystkim dla przyjaciół jestem Maćkiem.

Gratuluję stanowiska Macieju.

Słyszałyście, panie? Wszyscy słyszeli.

Wierzę, że podołasz wyzwaniom, jakie niesie ze sobą królewski urząd.

Na pewno wspaniale sobie poradzisz.

Jesteś na zbyt łaskawa, pani.

Chodźmy, Elżbietko.

Śpieszna nam do kaplicy.

Ciągle się na nim gapisz?

Już coś na niej czujesz?

Tak, spoko.

Sama mi powiedziałaś, że idąc do przodu, ale gapnąc się w słońce, można wdernąć

w łajnę.

A ja chcę mieć te te buty.

Maryjo,

która szukałaś swojego syna, gdy ten zaginął w Jerozolimie.

Ty znasz mój ból i lęk.

może w odnalezieniu.

Tyle mogę dla niej zrobić.

O,

widzę Marcinie, że wam trochę grosza wpadło.

Skoro jadło, marnotrawicie.

Gdzie tam?

Zgniłe.

Czyli biedakowi zawsze wiatr w oczy wieje.

Lecz już taki garbasz nie może mówić o sobie, że jest biedakiem.

Przecież ja nie garbasz.

Panie, ja mam prosty człowiek. Nie praw mi zagadek, bo ich nie pojmuję.

Ale chce cię nadal terminować, umszczuję.

Cóż z tego, że chce, jak nie mam mu w czym zapłacić?

No to ja za twoją naukę zapłacę.

Czemuś tak?

Przesługa dla przesługi.

No to będziesz mi mówić o wszystkim, kto się umszczuja ze skórami wyprawia. Za

szpiega mam być. Nie, za czeladnika garbarskiego, tak jak chciałeś.

I dla mojego pomutnika.

Jak cię proszę.

Panowie, ruszamy, póki widno.

Ty mu powiedz.

Niech Wydga powie.

Czemu akurat ja?

Bo masz gadane.

Panie, bo myśmy to omówili.

Rzekłem chyba, że ruszamy. I tak myślimy, że może już byśmy dali sobie

Wydaje się, że przeczesaliśmy każdy skrawek ziemi. A nikt nic nie widział,

nic nie wie.

To jest ostatni raz, kiedy podważasz mój rozkaz, Wyczko.

Panie, my... Znaczy, ja... Następnemu, które ośmieli się coś takiego

Osobiście u ty język!

Czy to jest jasne?

Ruszamy. Pani, zobacz! Ktoś idzie!

Przygotuj konie.

Nie bój się.

Skąd jesteś?

Nie chcesz mówić?

Chyba nie mowa.

Ruszamy. Tam, dziewczynka, rzeka.

Co powiedziałeś?

Tam, dziewczynka, rzeka.

Panie, szkoda czasu. Ruszajmy!

Ta Izabella to prawdziwy skarb.

Często, że na nią trafiłam.

Jej rzemieślnicy pięknie mi wyzłocieli wszystko.

Spójrz, pani, na ten pierścień.

To prawda, że w chowadziwasz sobie mąż? Tak, to wdowa.

Włoszka.

Radzi sobie z mężczyznami.

Piękny. Koniecznie zapchodź ta Włoszka na dwóch.

Pani, przychodzę do ciebie w sprawie cudu.

Jeśli nic nie zrobimy, wkrótce odejdzie od mysłów. A co możemy schobić?

Na poszukiwania przecież nie huszymy.

Mogłabyś pani odesłać ją do Gołczy, do córek?

Może przy nich odzyska chęczyce?

Przeszukać dokładnie każdy kąt!

Panie, ja nic nie wiem.

Chcę zadać tylko kilka pytań. Rozumiecie?

Panie, ja nic nie wiem.

Czy widzieliście niewiastę?

Młoda, ciemnowłosa szlachcianka.

Nie wiem, nie znam. Nie widzieliśmy nikogo.

A może rycerza z młodą żoną?

Panie, my cały dzień w polu. My nic nie widzieliśmy. Panie, spójrzcie. Leżał

ukryty w sianie.

To trzewiki i olenty.

Z Pami sprawiłem.

Skąd je macie?

Wiele, ale poszła.

Pane, ja o butach nic nie wiem.

Zlituj się, pana, ja nic nie wiem. Ostatni raz pytam. Gdzie jest inniasta,

której należą trzewiki? Pana, ona nie chciała pracować, a poszła.

Trochę w tamtą stronę.

Tak. Dalej!

Za mną!

Pójdźcie na pomistrza. Sprawy mam.

Marcin? Powiedziałem ci już, że nie wezmę cię na ucznia.

A może zmienisz zdanie?

Ukradłeś?

Nie chcę tu kłopotów. Nie obawię się. Nie jestem złodziejem.

To skąd to masz?

To już moja sprawa. Przyjmiesz mnie?

Nie jestem już młody.

Nie wiem.

Trudno. W takim razie poproszę za kiewkę z powrotem.

Z drugiej strony muszę myśleć o przyszłości cechu.

Nie wiem, czy kiedykolwiek zrobię z siebie takiego mistrza jak ja, ale...

...znajmniej spróbuję.

Zgoda.

Zacznę od razu.

Ale dostaw w górę.

Najpierw pokaż, że umiesz zamieść przed trawem.

Coś cię trafi?

Przecież widzę.

Niełatwo ci było zwolnić ze służby Gunthala.

Wiem, że służył ci wiernie.

Przybaczyłem mu.

Goncal chciał dobrze.

Ukorzył się przede mną i był gotów na śmierć.

Jest poważanym rycerzem.

A surowa kara mogłaby wywołać niechęć rodów szlacheckich, teraz nam

Myślisz, że jak widzą, że można ignorować swoje rozkazy i działać na

wedle swojej woli...

To wymaga to ich szacunek do ciebie?

Wiem, kto na mnie doniósł.

Wiem.