Original subtitles

W poprzednim odcinku... Rozważyłeś nam, że pójście Kunji? Kunja nie pójdzie za

Litwiną. Wszyscy szepczą o posłach z Wielkopolski, którzy pojechali na

uzgadniać twój ślub z księciem Bogusławem. Jeszcze nic nie jest pewne.

z tobą pomówić. Idzie mi o Annę. Pytała o ciebie, nie wiedziałam, co jej rzekł.

Dla niej lepiej, jeśli będzie mnie widywać jak najmniej takiego jak ja,

nie miłować.

Porwano mnie.

Potrzebny mi koń.

Koń?

Zostaliście oskarżeni o porwanie córki pana niemierzy.

Wybacz, Janie, że kazałem ci czekać. Jeszcze wiem nadzieję, że przejażdżka

dobrze ci zrobiła.

Każ podać piwa. A w kuchni niech przygotują jakąś trawę. Byle prędko.

Aż mile.

Sprawczy podłowczy już tu zmierza. Pospiesz go.

Tak, panie.

I po cóż panie mnie tu wyzwałeś?

W siodle najlepiej mi się myśli. A wezwałem cię, bo za dużo pospolitych

przestępstw i rozbojów uchodzi płazem w ziemi krakowskiej i sandomierskiej. No

cóż, myślałem o tym i wydaje mi się, że królestwu przydałoby się nowej styfiali.

Co tam masz najlepszego, każ podać? Tak, panie.

Mam odpowiedniego kandydata.

Królu, wzywałeś.

Też to jedno podłowczy.

Wierny i oddany sługa.

A bezrością umysłu nie ustępuje rycerzom.

No nie kreguj się jak panna.

Macieju, chcę, żebyś został justicjariuszem.

To wasz szczyt.

A wiesz choć co należy do obowiązków?

Chwytanie złoczyńców.

Tak, ale nie tylko.

Trzeba przeptywać ludzi, szukać śladów, poszła. Trzeba przesłuchiwać

oskarżonych. Zaczniesz od dziś.

Wiesz, że porwano córkę, nie mierzę.

Złapano trzech.

Przesłuchaw ich. Razem z Katem.

Katem? A ty jesteś pewien, że chcesz tej podrody?

Ciebieżem się tu nie spodziewał.

Nie donieśli ci, że z justycariuszem masz oskarżonych przesłuchiwać?

Donieśli, donieśli.

Oj, Manieju.

To kabat.

Zamyka się w nim człowieka, a te kolce go drapią.

Długo w tym wytrzymać idzie?

Spróbuj.

Mrugnięcie znieść nie można.

A można tam siedzieć i do samej śmierci.

Tego będziesz dziś używać?

Madzieju, też tu wesołków złapali.

Ja nie mam serca być tak okrutnym dla nich.

Ja no ich przypalę.

W czym, że przypalanie ma być łotkawsze?

Bicze, kolce.

Rany po nich gniją i goić się nie chce. A przypalanie... Tylko ty nie myśl, że

tu jakieś komaterstwo uprawiam.

Przyjaciel, nie przyjaciel, jak będzie trzeba, to i kości połamie.

Nie, ptasz!

Błagam, błagam, ja nic nie zrobię. Mów, żeście szlachciankę wywieźli.

Kogo? Córkę rycerza nie wierzy! Na własne uszy słyszałem, jak jeszcze

jej porwaniu.

Nie, nigdy.

Ja nic o tym nie wiem. A co z nim?

Nic o dwórce nie wiem!

Błagam, błagam!

Błagam. Czy Justyc Jariusz ma jeszcze jakieś pytanie?

Błagam.

Na co czekasz?

Płakam.

Zaraz stracimy przytomność.

Strasz!

Czego? Prowadź złotów, którzy porwali mi córkę.

Nie mogę, pani. Czemu? Sprowadź!

To nie jest miejsce dla niebiast. Cudko, czy ci rozum odjęło?

Po co tam chcesz iść? Chcę dowiedzieć się, gdzie Jolenta.

Zostaw to Katu. Pomogę mu. Mogę mu i topór podać. Oby im tyle bólu zadał, ile

moje dziecię musiało znieść. Żebym wszystkie kości połamał, wszystkie włosy

powyrywał, wszystkie zęby powybijał. Naprawdę tego pragniesz? Chcę, żeby

śmiercią wyznali, gdzie jest Jolenta.

Jeśli cośkolwiek wiedzą, na torturach powiedzą Katu.

Znajdą nią.

Ty tam na nic.

Wracajmy.

Nie pozwoliłeś go wyprowadzić. Niech następny widzi, co go czeka, jak prędko

rzeknie prawdy.

Katia, no... Myśmy przy jednym stole wysiadowali.

My teraz nie przy stole.

Mówcy się zrobili ze szlachetą i olentą.

Przecież ja nic nie wiem. Nie czas na bajdurzenie.

Twój przyjaciel już nam rzekł wszystko.

Jego za to rzeknął toporem.

Dobra to i szybka śmierć bez bólu. Ale ciebie...

Przewiozą w krowy i skórze po całym Krakowie. Cały lud będzie rad pomścić

niewiastę. A żeby ból zadać, ludzie czasami gorsze pomysły od chata mają.

Czeknij prawdę, szybciej się to skończy. My z sartów żyjemy, z bajek teatrum

robimy, żeby się Gabić radowała. Jak będą w ciebie kamieniami rzucać, też

się radować.

Podobno żeście planowali porwanie.

Nie no, my tak tylko, że...

że panna bogata życzy okup.

Przecież to żart był. Już my nawet miecza nie mamy.

Ani jeden z was by nawet w muchy nie... Czekaj!

Czekaj! Czekaj!

Ten, którego stał obok nas, zapytajcie.

Ten szlachcic potwierdzi wam, że to był żart.

No to już to żart był!

Wybacz, panie, ale ja... Jak uważasz?

I mnie też się zdaje, żeby sołkowie tego nie uczynili, panie.

Mogę jeszcze szukać tego Czecha, o którym prawie... Nie, nie, nie. Nie

się, żeby to było konieczne. Tego wolnie. Panie, nie daliby rady pokonać

zbrojnych, którzy towarzyszyli Jelencie.

Za same takie żarty należą im się baty. Za bajdurzenie, choćby nawet głupie, nie

można trzymać w locha. Choć szkoda.

Może warto zaczekać, aż Maciek znajdzie świadka. To jedyny trop.

Panie, potwierdziłby jedynie to, co już wiem.

To są łachudry.

Ani to waleczne, żeby samemu odbić Jolentę, ani to majętne, żeby wynająć

zbójców.

Każdy ich uwolnić.

Tak.

Rulu, nie wydaje ci się, że Maciek jednak za młody na tę posadę?

Tutaj trzeba doświadczenia. Ja mam nawet kandydata.

Jeden z moich krewnych. Jolentka je zdobędzie.

Do tej pory żywię w nadziei, że Jolentę porwał jakiś szlachcic, żeby ją zmusić

do rynku.

Nie, taki narzeczony dawno już by się zgłosił.

Ale jeżeli mnie o okup i nie o orzenek chodzi, to lękam się, że napadli ją

zbójcy i taki to cios dla niej mierzy.

Wielki ból straci dzieci.

Nie traćmy wiary.

Panienko!

Co taka urodziwa niewiasta robi sama pośrodku lasu?

Zgubiłaś się?

Nie. Z braćmi tu jestem.

Z braćmi?

Poczekaj.

To gdzie oni są?

Jedzę tu już od dawna i nikogo żem nie widział.

Nieopodal. Jaśko!

Już idą do mnie.

To może cię podwiozę, co?

Nie, nie, zostaw mnie.

Spokojnie, zajączku.

Myślisz, że ją znajdą?

W boku nadzieję.

Teraz trenujmy.

Pewnie.

Albo pomyśl, co ona chce w tym czatnym teaterze.

Jeśli w ogóle... A może nic jej nie jest?

Wszak dobra była.

A bo dobrym ludziom się krzywdy nie zdarzają?

Znajdą ją.

Znajdą całą jej zdrową.

Przestań ty głupoty gadać.

Będę gadać, co mi się podoba.

Lepiej rzeknij, czy z niej widział Audrey.

Może uciekło od ciebie, bo jej zaprawiasz mówić.

Już, nie ubruszaj się tak.

Możesz mówić wszystko.

Tylko po co brednie? Z Maciekiem ją widziałem.

Podłowczym? On już nie podłowczy.

Ju... Ju... Ja... Ja... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju...

Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Ju... Z ludzi skóry

zdejmuje.

Kości łamie.

Z Katem się teraz przyjaźni.

Widać Audrę. Takie towarzystwo pasuje.

Ty wolałbyś jej wybierać towarzystwo?

Tak? Może tobie winno pomagać? Z tymi torturami nie przesadzaj.

Maciek ma w głowie poukładane.

Ja tam wolę moje marchewki skarbać.

To się dobrze składa.

Chodź, co przyjdzie do końca, że zarobię.

Karpu mnie zapytaj.

Może tam są.

Powinniśmy to dokładnie omówić, panie. Oczywiście.

Jak mogłeś, panie?

Rzutko. Masz do kogo mówić. Wypuściłeś porywacza mojej córki.

Zbigniewie, spotkamy się w Auli.

Nic nie wiedzieli.

To był nasz jedyny ślad.

Nie pomogliby, to nie oni. Trzeba było mnie do nich wpuścić!

Zdobiłabyś więcej niż likad?

Cudko, wiem, że odchodzisz od zmysłu. Nic nie pojmujesz, panie.

Oddałeś ją, a ja ją miłuję.

Trzymaj jeszcze trochę, cudko.

Póki mrzewa będę ich szukać.

Mój kochany kwiatku.

Rokowania Bolka z Henrykiem Żagańskim, dawno winny do bied końca, panie. No ale

skoro do tej pory nie wysłał posłańca, znaczy, że nie wyszły.

Znam Bolka.

To mnie podobne.

A ja sam nie skorę chwalić się przegraną.

Włoka tutaj nic nie da.

Nie chcą, żeby książę tak się zachował.

Bolko nie zwleka, szykuje nowy plan.

To jedno rozważania, panie.

Może goniec właśnie zmierza na wawel. I to z dobrymi, od Bolka wyjścia.

Może tak, a może nie.

Trzeba nam wysłać Sikońca do Świdnicy i to prędko. Tak, panie.

A jak powróci i okaże się, że miałem rację, niezwłocznie ruszamy na wschowę.

Zajmę na chwilę.

Nie daje rady.

Mogłaś powiedzieć kuchmistrzowi, że to nie ty naczynia potłukłaś, a Guncej.

On jej ze skrzyni powyrzucał, widziałam.

Kuchmistrz jeno rózgą przez plecy mi dał.

A Guncej, jakby się dowiedział, że złe słowo na niego rzekłam, język okazałby

wyrwać, jak wtedy tej praczce. Sama sobie winna. Ona od razu poleciała do

ochmistrza się poskarżyć.

Nie dość, że ją pohańbił, to jeszcze języka pozbawił.

To ja już wolę rózgi.

Och, mistrz, to i za Guncelem, ale księżna pani jest po naszej stronie.

Może to... Nie!

Nie mów nikomu błagam.

Nikomu.

Wybacz pani.

Co to jest? Nic pani, wybacz.

Zbił cię kto?

Wiesz coś o tym?

Ruzgi dostałaś, tak?

Tak. Dość zasłużenie, bo naczynia potłukła.

Które?

Te, co w tej nowej kliniku tej stały.

Ileś ich stłukła?

Wszystkie. Jak to możliwe? Przecież całej skrzyni byś nie uniosła.

Mów, co tu się dzieje.

To nie ona, pani. Mów!

To rycerz Gunzel.

Naczynia potłuku skrzynię zabrał.

Kuchmistrz ją oskarżył.

Błagam pani, ja to odpracuję.

Jak się rycerz Kunzel dowie, że bym na niego naskarżyła, to każe mnie

wybatorzyć. Język wyrwie.

Ubiję.

Nic ci się nie stanie. Zajmę się tym osobistą.

Boże i zrobiła.

Przez ciebie zginę.

Właśnie cię szukałam, Kicsoldzie.

Czym mogę służyć, księżno? Wyrzucisz Guncela z dworu.

Znów obłapiał jakąś niewiastę.

Komuż to przeszkadza? Mnie. W swych włościach dopuszcza się gwałtów. Chłopów

męczy dla zabawy. Koń mi każe włóczyć. Psa mi szczuje. Co się dzieje we

włościach Guncela jest jego sprawą.

Dwórki wciąż mi donoszą, że się z nimi nieprzystojnie obchodzi.

Słowo rycerza przeciw słowu dwórki.

Sama księżna wie, jak one miłują plotki.

Mnie obraził księżną.

Tym już coś musisz zrobić.

Cóż ci rzekł, pani?

Nic nie rzekł.

Moją własność zniszczył. Stłukł naczynia, a skrzynię zabrał.

Odkarżam was! Skrzynię?

Którą? Sosnową kutą.

Te naczynia były... Pani, zajmę się tym bez złogi.

Jak wam przy tym myśleć?

W życiu ta gra na myśleniu nie napolega.

Ludzi mnie to.

Mieliśmy rozmawiać, jak wybadać komuś, który księstwo przekaże.

Głowę w pierwszy spokój.

Coś wymyślimy.

Drugi do kolekcji.

A może byśmy tak urządzili polowanie?

Trojdań w lipcu pada.

Byłaby sposobność, by z nim o dziedziczeniu pomówić.

I podpowiedzieć, że jestem najlepszym następcą.

Szachmat.

Książę, Gunzel pojechał porwać Henryka, księcia żagańskiego.

Co za bzdura.

Mówże. Pan mój, Gunzel wczorajszego wieczora ruszył z wieloma zbrojnymi i z

wozem z pustą skrzynią w stronę żagania, panie.

Niemożliwe. Na coż mu pusta skrzynia?

Głupiec bawi się w Głogowczyka.

Pewnie chce go zamknąć jak kiedyś Głogowczyk księcia Legnickiego.

I wymusić sojusz z nami.

Szalał?

Teraz mamy inne czasy.

Nic z tym nie wskóra.

Więcej.

Zniszczyć może wszystko.

Nie daję wiary.

Jak można być tak głupim?

Trzeba natychmiast ruszyć za nim w pogoń. Tak jest. Przekażę trażnikom.

dwudziestu najlepszych. Ja pojadę ze zbrojnymi.

Pewny?

Musimy go dopać. On dopadnie księcia.

Inaczej on już przepadnie.

Dobrze. Zatem ruszaj.

A jeśli Gunzel będzie stawiał opór?