Original subtitles

W poprzednim odcinku... Sztawcianki nie widziałeś? W samiuteńka, w lesie? A to

tyle wilków, od razu by ją zwąkłaby bestia jedna.

Zatem każę otworzyć skarbiec i wypłacić jej pieniądze.

Ja od niczego nie odstąpiłem.

Wręcz przeciwnie, teraz jestem więcej niż pewny, że muszę go odzyskać.

że Anna śmiało chwyciła za łuki. Ojcze!

Specymirze, nie broń króla. Nic, czego byśmy o nim nie wiedzieli, nie rzekłem.

Wielkie słowa i wielka sprawa.

Czas szykować się do wojny.

A mnie już czas.

Pojeżdżasz.

Złamiesz serca moim córkom?

Przyznaj, że nie o córki tu idzie. Tylko o rewanż przy tarcy strzelniczej.

Z łukiem czy na polowaniu.

Zawsze możesz na mnie liczyć.

Mam nadzieję, że nie tylko na polowaniu.

Rozważyłeś za mąż pójście kundzi?

Gdyby litewskiego księcia i polską królewnę obsadzić na tronie Rusi.

Kunzio nie pójdzie za Litwinę.

Nie dość dobra partia?

Przypominam ci, że płynie w niej także krew litewska. I właśnie dlatego to jest

zły pomysł.

Każdy z Wiedeminowiczów byłby bliskim krewnym dla mej córki.

Musiałbym prosić papieża o zgodę na taki ślub. A Klemens się na to nie zgodził.

Dżego!

Panie!

O coś tak za nie mówił? Wszystko gotowe do drogi.

Nie ukrywam, że liczyłem na coś więcej niż tylko na słowa o wzajemnym wsparciu.

Dziś jest, jutro go nie ma.

Nie wycofasz jednak swojego?

uznać twoje słowa za zniewagę po tym, jak sam zagarnąłeś rusz po śmierci

Trojdenowicza, nie czekając na mnie.

Układ. Nawet tysiąc układów nie zmieni tego, że większe prawa do Halicza mają

dzieci Giedymina niż Lipiastowie.

O tym, że przekupiłeś Bojara Dymitra Dietko nie wspomnę.

Nic by tak nie ucieszyło wielkiego mistrza, jak rozłam między nami.

Nie damy mu tej satysfakcji.

Wstawaj. Do roboty jak chcesz jeść. Na pole.

Żywe trzeba kopać.

Nie umiem.

Dziękujemy za naukę strzelania z łuku, wuju.

Dawnośmy się tak nie bawiły jak z tobą. Zawsze jestem gotów.

Wywołać uśmiech na waszych twarzach.

Być może widzimy się ostatni raz.

Jak to?

Nie przyjedzie już wujna Wawel?

Wierzę, że przyjadę, ale was może nie być. Niedługo pójdziecie za mąż.

Wciąż.

Wielce jestem rada, że cię poznałam.

Wzajemnie, tak.

Teraz rozumiem radość królewny i dobry nastrój mój mąż.

Nie spodziewałem się usłyszeć tylu miłych słów.

Wachum?

Czyś byś słyszał, że ja skąpię, dobre słowo?

Nie, skąd, panie?

Olgierdzie, jeśli moja żona tak mówi, to znaczy, żeś miły chłop.

Miły?

Ale dzikus!

Bywaj słów, książę.

Kulewny, chodźmy do kapnicy pomodlić się o dobry powrót dla wuj.

Ładne.

Weź.

Pomóż mi.

Daleko stąd na Wawel?

Albo do Gołczy?

Porwano mnie.

Z grzebnymi końmi.

Kuni? Gdy mnie tam kunia szukać?

Chcę wrócić do domu.

Do matki.

Podobają ci się?

No to moje.

Tylko obiecaj, że mi pomożesz.

Pomożesz mi.

Jeszcze raz pod Twoją obronę.

A ta rajda już poszła. Możesz przestać.

Chcesz, żeby moja spotkała jakieś nieszczęście po drodze?

Nie.

Aż, Piotrku, myślisz, że ojciec już wie, kogo mnie wyda? Nie dasz mi skończyć.

Jak tylko wyobrażam sobie, że nie mieszkam już na Wawelu albo że ciebie tu

ma, taki mnie lęk ogarnia. Na razie żadna z nas się nigdzie nie wybiera.

Wszyscy szepczą o posłach z Wielkopolski, którzy pojechali na

twój ślub z księciem Bogusławem. Jeszcze nic nie jest pewne.

Nie zastanawiasz się, jaki on jest, ten książę?

Jak wygląda kraina, którą włada?

Jeśli wolą ojca będzie mój ślub z księciem, tak się stanie.

Co mam o nim myśleć, gdybym go na oczy nie chciała?

Znajmniej zobaczysz morze.

Podobno to niezwykły widok.

Książę żegna Henryka i zaraz do nas dołączy.

Jak znam naszego księcia, jeszcze próbuję Henryka przekonać.

Obawiam się, że to niewiele da.

Nie ma jakiegoś sprytnego po sobą na tego łajdaka?

Chyba tylko to, co jego własny dziadu czynił księciu Legnickiemu Henrykowi.

Co takiego?

Jeśli nie słyszą, opowiem.

Ku przestrodze.

Dziad księcia, Henryk Głogowski, dostał w przypadku Wrocław.

Tamtejszym mieszczanom to się nie podobało, więc wygnali go z miasta i na

miejsce osadzili Henryka Legnickiego.

Głogowczyk tak się uparł we Wrocławiu rządzić, że nękał księstwo najazdami, aż

końcu zagarnął tereny na północ od miasta.

Ale nie dość mu było.

I tak porwał z łaźni Henryka Legnickiego i przez wiele miesięcy więził go w

Głogowie. W specjalnie przygotowanej na tę okoliczność skrzyni. A właściwie

klatce.

Więzień nie mógł w tej gościnie nawet wygodnie usiąść ani się położyć.

Bójcie się Boga.

Henryk Pługowski Boga się nie bał. To pewne.

Załamany więzieniem książę zgodził się przekazać siemiężycielowi kolejne

Na prawym przegładrze. A także wesprzeć go zbrojnie wobec wroga. I zapłacić

ogromny okup. Przeżył więzienie.

Co z tego?

Nigdy nie by dobrze.

Pożegnał się ze światem kilka zim później.

Henryk zdania nie zmienił. Żąda Bolesławca.

Właśnie wspominaliśmy, jaki to metod imał się jego dziad, chcąc odzyskać

Wrocław.

Może i on żadnych innych argumentów za groźbowym nieczym przyjąć się potrafi.

Do układów, panie, trzeba trochę rozumu w głowie.

Wybaczcie, muszę zebrać myśli.

Henryku!

Chciałam z tobą pomówić.

Idzie mi o Annę.

Co z nią?

Bardzo się przestraszyła, kiedy spadła w kucę, a tyś do niej nawet nie zajrzał.

Pytała o ciebie, nie wiedziałam, co jej rzec. Dla niej lepiej, jeśli będzie mnie

widywać jak najmniej.

Takiego jak ja lepiej nie miłować.

Póki jest mała, przywyknie.

Rozpytałem medyka o jej zdrowie i wiem, że ma się dobrze.

Mówisz, panie, o tym, co widać, ale człowiek to wszakże coś więcej.

Oddałem Annę pod twoją opiekę, pani. Dlatego jestem spokojny, że miłowania

jej nie braknie.

Co was tak rozbawiło?

Próbuję sobie wyobrazić szanownego księcia, znanego ze słusznej postury w

skrzyni, jaką dla nich Henryk Głogowski wyszukował.

Wyniesie to widzi mało zabawnym. Ale i w rodzie naszego pana miewano przecież

takie pomysły.

Żeby wspomnieć Bolesława Legnickiego, pradziada po mieczu. Tego, co mówił tak

szybko, że nikt go zrozumieć nie mógł? To można mu wybaczyć.

Ale porwać księcia wrocławskiego Henryka?

A wcześniej samego biskupa Tomasza? I uwięzić ich we wleniu?

W Leniu?

Czy to nie tam, panie Burgrabion, jest wasz ojciec Kuneman?

Owszem. I nie słyszy po nocach jęków biskupa i księcia?

Uwolnijcie mnie!

Na księcia Legnickiego nałożono klątwę.

Zresztą było ich kilka.

To dla ciebie gunc lub obód do dworowania?

Skądże? Po prostu podziwiam odwagę przodka naszego księcia.

Tego mu wszak odmówić nie sposób.

Dzięki temu potrafi skakać.

Jakbyś przeciął u Szyfego, okulałby.

A u człowieka?

Też.

Ale jakby szyć, przywróci sprawność.

A powiedz mi, mądry człowieku, dlaczego, gdy głowa spada z katopkiego pieńka, to

żyje?

Żyje. Aż się wykrzywia i oczy mrugają.

Jakby sam diabeł nie chciał wyjść z człowieka. Jakby nie chciał o niego

Diabeł nie ma z tym nic wspólnego.

To dobrze, bo strach mnie bierze, jak to widzę.

Dużo głów ostatnio spadło pod twoim toporem?

Dzięki Bogu nie i niech tak zostanie.

Ale tego Łotra, co to ostatnio tę panienkę na Wawelu porwał.

Co to ludzie powiadają, że...

Nieślubna córka i samego króla.

Chętnie głowy bym podbawił.

Ręka by nie drgnęła.

Widzę, że szczególnie policie, gdy ktoś krzywdzi niewiasty.

Siostrę moją pochańbił jeden taki.

Ojciec go powiesił. Ale ja bym najpierw wszystkie kończyny poobcinał i dopiero

wtedy.

A niech to oni.

Nie. To mów, że jaśniej.

Przypomniało mi się trzech takich, co komedię wystawiają w karczmach. Oni

rozprawiali o pannie Jolencie.

Jak nie chcesz pracować, to wynosę!

Pomóżcie mi, dokąd ja mam iść?

Czy masz moje budy? Obiecałaś.

Pachnij, odrzut, precz!

uchowa, gdy wójt szczerze krawowa.

Za kradzież garści kroków chłop zimę spędził w lochu. Odtąd

często powiada, że kroków on nie jada.

Żadne zło się nie uchowa, gdy wójt szczerze

Dziś mówi tylko pacierze.

Zostaliście oskarżeni o porwanie córki pana niemieszej.

No i już.

Koniec Igorców.

Chciałaś mnie widzieć, pani. Ja? Komu?

Chciał żadny wizyt.

Niestety.

Cudka. A może chcesz wyjechać do Gołcza?

Jeśli pozwolisz, pani.

Nie jestem dla ciebie dobrą towarzyszką.

Nie doradzę.

Nie zabawię rozmową. Ja wcale tego nie oczekuję.

Wiem.

Domyślam się, co przeżywasz.

Dziękuję, pani.

Jesteś pewna, że lepiej ci będzie w kołcze niż tu?

Nigdzie nie będzie dobrze, dopóki Jolanta się nie odnajdzie.

Nie umiem tak siedzieć i czekać.

I nie wiem, co ja powiem Elżunie i pachnie, kiedy spytają o siostrę.

Gdzie się podziać?

Chcę tylko, żeby wróciła cała i zdrowa. Wszyscy tego chcemy.

Musimy wierzyć, że Pan Bóg wysłucha nasze błaganie.

Ucisz się, babo, bo mi gości wystraszysz.

Masz tu piwa na pisie.

Muszą mieć słuszne dowody.

Pójdą pod topór jak nic.

A mi się nie chce wierzyć, żeby to oni mieli pochwać szlachecką cółkę.

Może i hultaje z nich, ale przecie nie zbiry.

Co by w tym mieli za cel?

No bo to poznasz ludzi.

Bela!

Przemów jej do rozumu jak baba babie, bo inaczej będę musiał ją za drzwi

wyrzucić.

Cicho masz być.

A jak go będą kołem łamać? Albo przypalać pochodnią? Jak jest delikatny,

szybko straci przytomność. Ale na twoim miejscu życzyłabym mu długich cierpień.

Jak to? Ja go miłuję.

A jak on tę panienkę nie dla okupu porwał?

Tylko, żeby za żonę siłą wziąć?

No, na co pykacie darmo z wiady? Bierzcie ją!

Panie! Odstąp, pókim dobry. Zostawcie!

Lecz!

Żebym widział łzy na twym policzku, bracie? Zresztą uciechy to iść i znajdź

sobie jakiegoś sługa, żeby się nad nim patrzeć. Źle zrobiłem i wstydli.

Ale teraz wyjdę się ze brata, który użala się nad twym losem. Miałbym się

cieszyć, że dłużej nie musi układać się z łotrem.

Co ty wiesz?

Ważniejsze jest dla ciebie polowanie niż sprawy księstwa.

Niech książe Żegański żałuje, że odrzucił twoją ofertę.

Tak tylko gadasz, czy masz coś konkretnego na myśli?

Nasz stryj Henryk, ks. Jaworski, ma swoje lata i żadnego potomka.

Trzeba zadbać, żeby jego ziemia trafiła w nasze ręce, kiedy pan wezwie go przed

swe oblicze.

Który jeszcze może dziedzica spłodzić?

Na wypadek, gdyby tak się nie stało, musisz być przygotowany.

Chyba nie chcesz, żeby oddał ziemię Czechom.

Hołdu dotąd im nie złożył.

Lecz zdarza się, stryjowi wchodzi z nimi w układy.

To jeszcze kalkulacja czy ich przyjaźń?

Radzisz zawrzeć z nim układ o przeżycie?

Zrobisz, co uznasz za najlepsze.

Henryku!

Dlaczego nie możemy zawsze tak rozmawiać?

Byś gotowy mnie wysłuchać tylko gdy słaby.

A to są zakwitwile.

Zabrałeś wszystkich, o których mówiłem?

Prawie. Tylko dwóch się wymówiło, panie.

Nerbot, bo machał mą nogę. I Hartum, bo wypił tyle piwa, że nie mógł utkać

prosto. Ze dwudziestu będzie?

Więcej. Zaraz nas dogonią.

Tylko pytają, dokąd jedziemy i z jakiej przyczyny.

Nie chcą od tego, żeby zadawać pytania, tylko służyć.

Do żagania.

Księcia odwiedzi.