Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Mój ojciec jest rycerzem króla, wypuśćcie mnie!

Cicho. Kazimierz gotowy jest przypieczętować sojusz małżeństw od

Ale propozycja musi wyjść od Bogusława.

A ty tu czego?

Trzeba nastawić złamanie i szyć ranę. Nie potrzeba tu cudzoziemskich metod.

plan na rozmowy z zakonem? Myślę, że oskarżenia i groźby wojny to nie są

najlepsze narzędzia dyplomacji.

Nie rozumiem cię. Ona musi odzyskać, co utraciła.

To nie na moje stare kości. Cała jestem ogolała.

Mój siennik był niczym łoże tortur. Niebawem będziemy na Wawelu.

O,

wy... Bo ledwiem przysnęła, zaraz budził mnie ten przeklęty puchacz.

Poleję nad tym, że musiałaś cierpieć takie niewygody, pani.

Dziękujmy Panu Bogu, że dał nam teraz takie ciepłe nogi. I bezpiecznie

do domu.

Amen.

Panie Królu!

Na rozdrożu spotkaliśmy egońca księcia.

Olgierda Giedyminowicza.

Książę zmierza do Krakowa i prosi o zgodę na przejazd.

Książę tutaj?

Wróciłeś.

Długo tak siedzisz?

Nie chciałem cię budzić.

Szkoda. Ja mam zły sen.

Dla ciebie.

Proszę o zawinioną.

Zawinioną?

Mówiłeś mi, że kupisz podarek w Wyszehradzie.

Nie dotarliście tam?

Nie spotkaliście króla? Dogoniliśmy orszak jeszcze przed Wyszehradem.

Nawet nie wjeżdżaliśmy do miasta.

Biskup Grot naciskał, żeby natychmiast jechać do papiestwa.

Zazdroszczę i tych podróży.

Jest piękny, dziękuję.

Jolenta wyjechała do Gołczy.

Nie mam od niej wieści.

A dawno wyjechała?

List powinien już dotrzeć.

Na pewno pochłonęła ją zabawa z siostrami. Dlatego nie wysłała gońca.

Królowa posłała konnych do Gołczy.

Może na Wawel dotarła już jakaś nowina.

Za chwilę się dowiemy.

Nie pasuje do cuchnia.

Wtedy przyjąłem.

Wybacz pan.

A temu brakuje jeden szafir. Oczu nie masz?

Tady cuchlał byś, nie do wiary.

A jak król dziś przyjedzie?

Ja się mam mu tak w tym pokazać?

Król i tak tego nie zauważy.

To niby dlaczego?

Będzie wpatrzony w twoje oczy.

Może. Ale wszystko musi być inordnung, jak trzeba.

Pani, słyszałam, że medyk, którego sprowadziłaś z Wittbaden... Karl?

Umie odczytać przyszłość z gwiazd.

Chcesz wiedzieć, co cię spotka?

Nie mnie, ale dziecko, które noszę pod sercem.

Kim będzie?

Czy zazna szczęścia.

Tak bardzo nie możesz się go doczekać.

Ale proszę cię, pani, abyś zachowała tę prośbę w tajemnicy.

Wawel to nie Paryż ani Norymberga.

Tu wiara zawsze kroczy przed wiedzą.

Tak.

Ojciec Eliasz z pewnością nie pochwala takie praktyki.

Wszak nasza przyszłość leży w rękach miłosierny Bóg.

I to samo rzekła bestryjna.

Ile bym się nasłuchała, gdyby się dowiedziała.

Gdybym się dowiedziała o czym, Owko... Pani?

Elżbieta nigdy nie okazuje słabości.

Ale śmierć męża to był dla niej poważny cios.

Ale co ty tutaj robisz, książę?

Wyjechałem ci na spotkanie. No kawał drogi. Mogłeś wszak zatrzymać się na

Wawelu. Taki był plan.

Ale jakoś nie potrafiłem. Nie ma tam już Aldony.

Nowej królowej nie znam.

Zresztą gdzie nam lepiej rozmawiać jak nie w lesiu?

Prawda, że też.

Chociaż ostatnie polowanie prawie przypłaciłeś życiem.

Na pogrzebie Aldony byłeś jakby nieobecny duchem.

Niewiele pamiętam z tamtych dni.

A pamiętasz, co mi mówiłeś, kiedy jeszcze Aldona żyła?

Że zawsze będę ci bratem. Bo to prawda.

To tylko słowa.

Twój ślub z Aldoną miał być układem. Mylisz się.

Który skończył się wraz z jej śmiercią. O czym ty mówisz, książę? O sporze o

Ruś? Po twojej stronie masz Węgrów.

Znalazłeś sojusznika w Czechach. Dla dobra królestwa. I dla dobra królestwa

poprzesz ich działania przeciwko Litwie?

Skoro dawny wróg może stać się sojusznikiem, to dawny sojusznik może

wrogiem.

Konia dosiadałaś!

To o tym nie miałam wiedzieć!

Bogna, nie nękaj już swojej bratonicy. Ja chcę tylko jej dobra. Dziękuję,

stryjno, że tak się o mnie troszczysz, ale umiem o siebie zadbać.

Musisz mi zaufać. Obiecaj. Nie będziesz zbliżać się do koni. Obiecywałam już.

I obiecuję.

Zastroszę ci owka.

Wszyscy się o ciebie troszczą, bo nosisz w sobie nowe szycie.

I ty pani.

Kiedyś tego doświadczę.

Ale póki co muszę powiedzieć morszy, że jestem pusta.

Będzie cofiedziony.

Taka młoda jesteś, pani.

Trzeba się modlić, a Pan Bóg pobłogosławi dzieciątkę.

O ile wiem, jest tylko jedna naprawdę skuteczna metoda. I nie, nie

jest to modlitwa.

A może jest ci to na rękę? Co?

Osłabienie Litwy.

Kiedy zakon ją niszczy, ty możesz czuć się bezpieczny.

Dobrze wiesz, że nie można czuć się bezpiecznie, mając zakon za sąsiada.

liczyłem, że mnie poprzesz.

Że ramię w ramię będziemy walczyć.

Krzyżacką zarazą, dopóki ich spien nie wytniemy.

Milfysz.

Teraz wszystko jasne.

Chcesz się tymi układać.

Dlatego wysłałeś posłów do Malborka.

Świetnych szpiegów. Nie drwi za brata ciemiałe!

Popełniłem błąd. Czas mi nalic.

Przypominasz mi Annę.

Aldonę. Miała w sobie tę samą zapalczywość.

Ogierdzie, czy kiedykolwiek zawiodłem twoją przyjaźń?

Rościliście sobie prawa do Rusi i otrzymaliście jej część.

Zresztą twój brat Lubart nią włada. I to jemu, między innymi, zawdzięczam atak

Tatarów zeszłej zimy, którą udało się zatrzymać dopiero na Wiśle.

Tatarzy nie są tak zawzięci i groźni jak krzyżacy.

Ja próbuję zatrzymać krzyżaków dyplomacją. Miecz trzymając w odzłocie.

Dla mnie to jest tak, jakbyś chciał grą na lód mi powstrzymać bety.

Próbuję. Tymczasem możesz być pewny, że nie poprę żadnych działań, które będą

skierowane przeciwko Litwie. Ani Węgrów, ani Czechów.

Zaufaj mi.

A teraz zapraszam na wieczerze na Wawelu.

Powspominamy stare czasy.

Wydobycie soli w Bochniej Wielicce wciąż rośnie, a wraz z nim dochód króla.

Coraz lepiej radzą sobie kopalnie ołowiu w Olkuszu i Trzebini?

Wybornie.

Po wyprawach króla na ruj zadziłeś się na pustki w skarcu. Ale to już

przeszłość. Król będzie rad. Ale nie z wieści, które ja przynoszę. Nie bierze,

we własnej osobie.

Czekaliśmy na ciebie kilka dni.

A już się baliśmy, że krzyżacy cię uwięzili.

Nie byliście dalece od prawdy, kantarzu.

Karmili mnie przednio, trumków zacnych nie żałowali, ale rozmowy przekładali z

dnia na dzień.

Mogłem tylko siedzieć i czekać. I co, doczekałeś się?

Kiedy się zorientowałem, że nie chcę ze mną niczego uzgadniać, wyjechałem.

A Fawinio nie udało się coś zdziałać?

Papież wysłuchał biskupa Grota, uraczył nas winem, ale nic nowego nie rzekł.

Spór należy zakończyć niekoniecznie na naszą korzyść.

Czyli skutek obumitni ten sam.

Niestety.

I na co to był potrzebny ten kosztowny proces z zakonem, skoro nikt nie

respektuje postanowień sądu papieskiego, nawet sam papież.

Wszystko na nic.

Tak to wygląda.

Ale nie wszyscy są tego samego zdania.

Spalaj ty dobrze, mali ptaczku?

Wybornie.

Tak jedz, abyś miała chwilę z piwa.

Nie jestem żadnym ptaszkiem.

A ja jestem metod, co przez noc.

Żądam, żebyś mnie nie wypuścił. To na nie można.

Dlatego lepiej, abyś przyjęła, co ci rozdaję.

Nigdy.

Mój ojciec jest ochmistrzem na zamku. Druhem króla. Znajdzie cię i zabije.

Ako jesteś taka harda, podobasz mi się jeszcze bardziej.

Ale... Wrócę tu z nami.

Wszak cię miluję, moja piękna.

Udowodnij. Każdy dzień budzę tutaj lat.

I wypuść mnie.

Moja matka się martwi.

Proszę cię, błagam.

Zobaczysz swoją matkę jako moja żena.

Na pisa.

Jak chcesz po dobroci, tak inaczej będziemy mówić.

Daję ci czas do wieczora.

Chcesz życie spędzić jako więzień, czy jak słuszna manżelka przedkiego

szlachtica? Bo i tak będziesz moja.

Obiecałam twojemu ojcu, że będę cię strzec jak oka w głowie. Ale jak, skoro

przede mną sekrety? Kiedy będę w kłopotach, ty pierwsza się o nich

Ale na razie ma ja chyba cudka.

Pani, czyś za nie mogła?

Skąd ten frasunek? Ja mam nadzieję, że posłaniec z Gołczy już wrócił.

Wciąż nie mam wieści od córki.

Trzeba być dobrej myśli. Kiedy mam złe przeczucia.

I sny. Co tu się śniło krótko?

Moja zmarła matka.

To przecież dobrze.

Czuła nad tobą. Była cała w płomieniu.

To zły znak, prawda?

Myślałaś, że ci się uda?

Daj Lenu. Nie!

Nie! Nie! Nie! Nie! Nie! Nie! Nie! Nie! Nie!

Puszczaj!

Spokój.

Nogi.

Leż.

Arcybiskup Bogoria czeka już tylko na rozmowę z królem i rusza do Malborka.

Dobre wieści.

Ale widzę, kanclerzu, że nie jesteś przekonany co do sensu tej misji.

A czy poprzedni plan króla okazał się skuteczny? Czy twoja niemiro misja i

biskupa Grota przyniosła żądany efekt?

Może już wystarczy.

Wiem jedno.

Bogoria to uczony w prawie mąż.

I zręczny dyplomata.

nie ujmując nic w tobie, kanclerze.

Dlatego warto próbować.

Bo co innego?

Miecz. Jak od lat próbuje nas przekonać biskup Grot.

A właśnie, czy biskup bezpiecznie wrócił?

Napisał do mnie list.

Wypoczywał w swoich włościach.

Był zrezygnowany, kiedy się żegnaliśmy.

Nie jestem zdziwiony.

Dlatego cieszę się, że nie powiedzieliśmy w tej sprawie jeszcze

słowa. słowa, słowa, słowa.

Przychodzi taki moment, że słowa już nie wystarczą.

Wszystko potrafię. A moja pieczęć z dzika jest najlepsza.

Rzeszę w pięc.

Karczmasz mięsiwa sam gotuje. Nikogo do nich nie dopuszcza. Chyba ciebie, bo się

boisz espartaczy.

Wody, nie daj się!

Co to za jatka?

Srychać was prawie przy kamach sukiennych.

A ty skąd tu się wziąłeś? Przepadłeś na kamień w wodę?

O, panie Samuelu, jakie to strapienie spadło na mój dom.

Nasz wuj, brat ojca, albo matki, nie pomnę, zachorzał i trzy niedziele konał

mych rękach. Dobra, dobra, ja już zasłuchałem się takich opowieści. To

szczera prawda, błagam, panie.

Błagam, panie, pozwól mi u ciebie dalej pracować. Kola, ja tutaj już pracuję.

Tylko na wkubę.

Ta wiedźma wszystkich gości, wrzaskiem swoim odstrasza.

O, moje zwalnię, do zaplecze.

Wójt, proszę bardzo!

Proszę wchodzić, proszę siadać.

Co podać?

Zadajcie, co mogłem.

Książę Bogusław stwierdzam, że nie jest ludzyska, poślubiając Elżbietkę.

Ale musi też wiedzieć, do czego się zobowiąże wobec królestwa. Oczywiście.

Królowi zależy na czasie.

Ja tak też mam nadzieję, że szybko wróci na zamek.

Rozmowę z nim natychmiast ruszamy.

Brakowało cię na wawelu.

Mnie? Czy kompana do kufla?

To też szczególnie, że Kazimierz w podróży.

Jak to?

Myślałem, że wielkopolanie w drodze do Bogusława.

Przybysław chce najpierw rozmawiać z Kazimierzem.

Zaczynam mieć wątpliwości. Czy to dobrze, że to ich wysyłamy z tą misją?

Zdają gryfitów lepiej. Będą wiedzieli, jak z nimi rozmawiać.

Przemawia przez ciebie małopolska pycha.

Helan.

Ja po prostu nie wiem, dlaczego Przybysław tak zwleka.

Ma do króla prywatną sprawę.

Jaką?

Chce Helenę przewrócić na dwór.

Podobno ozdrowiała.

Cieszę się, że zdrowa.

Ale jeśli król się zgodzi, to będą kłopoty.

Ja mówiłem z nim tylko o tym, co podać i ile się należy. No tak, ale może kto

inny co słyszał.

No popytalibyście Samuelu.

No popytam, popytam, wójcie.

No nie może być tak, żeby ludzie ginęli na traktach.

Powiedziamy prawdy prędzej czy później. A skóry znakowane były symbolem

cechowym. To się znajdą.

Kadałem ludzi rozesłać. A jak się skóry znajdą, to ja dopadnę tych, którzy je

ukradli.

Jeśli myślicie, że krzyżacy prowadzą życie pełne wyrzeczeń, to grubo się

mylicie. Zbawienie dusz nie jest ich najważniejszym celem.

A jednak zdumiewa bogactwo ich stołu i piwnic z winem.

Skarbiec musi pękać w spach.

To chyba było korzystne.

A próbowałaś pani cieszyć się jadłem i napojem w nawotności?

W ponurych, zimnych komnatach?

W martwej ciszy?

To tak jakbym ostatni posiłek spożywał w lochu tuż przed egzekucją.

Dosyć. Proszę, nad więcej nie zapraszaj.

Czuj!

Miłościwa pani!

Wybacz, ale wiem, że to ważne.

Wracam w Gołczy.

Panienka Jolenta tam nie dotarła.