Original subtitles

Chcę posłać do niej Annę. Na wychowanie. Do zakonu?

Tak będzie dla wszystkich najlepiej.

Babo, powiadam.

Lepiej niech nas nikt z tą sprawą nie łączy, bo inaczej przyjdzie nam słono za

to zapłacić, panie.

Już, już, już. Nie poskąpiłem jadła, bo widzę, żeście strudzeni.

A skąd przybywacie, jeśli wolno spytać? Z Warszawy, panie. Poganie z Litwy na

Mazowszu szaleją.

Wsie całe palą. Moją spalili.

Kamień się nie ostał.

Wszystko stracone.

Dobrze, żeście teraz w Kakowie.

Tu się ludzie zawsze zjeżdżają szczęścia szukać.

A i wielu znajduje.

To nie może być, żeby szlachci...

Z jakim pospolitym psu bratem w jednej celi siedział? O, pan to widzę, jaśnie

pan.

Jaśnie pan, a śmierdzi jak wieprz.

Jaśnie wieprz. Zabrzyj gębę, bo ci ją przetrącę.

Nie może być kolejny łachudra w trawskich, bo przesta się nie godzi.

Łachudra? Że cóż.

Ja nic nie ukradłem.

I rozsierdziłeś na miaśnie pana wieprzunia.

Zrozum, wieprzunio.

Tu nie ma żadnych możnych ani książąt.

Wszystkie nasze karki równie miłe kat.

Widzę, że pan szanowny był łaskaw znowu mnie odwiedzić. Co?

Na zamku aż tak krucho ze sprawą? Skończę znowu. Jak jest imię, panie?

Przeklęta hołota do stolicy się zjeżdża. Na jednego uczciwego dwóch takich

złodziei się znajdzie.

Własną matkę by okradli, powiadam.

Jakiś pewien swoich sądów?

Co ja sądzę, to nie jest ważne.

Tłutko, da.

Ważne, że sędzia Mądrostka wypleni w końcu całe to robactwo.

Sędzia Mądrostka? Ano.

Dziś na Wawelu sąd zwołali.

Katiusz szykuje miejsce kaźni.

Ja, u radości pospólstwa. Ano.

To co będzie?

Czy możemy w końcu zaczynać?

Jak się będziemy tak ociągać z tym sądem, to do zimy nie skończymy.

Nie ma Jana Mądracki, nie ma obrad.

Gdzie on się podziewa?

Czy moglibyśmy chociaż raz zacząć o czasie?

Droga!

Witam, barowie.

Kogo jeszcze brakuje?

Brakuje nam marszałka i wielkorządcy krakowskiego.

Trudno, będziemy czekać.

Cześć. Wybaczcie panowie spóźnienie, ale sprawa zatrzymała mnie na drpilna.

Słuchamy, Hermannet.

Wprowadzić.

Istnieją dowody, że ten oto łajdak stoi za napadem na wóz z betkurami. Ani.

Prawa jest oczywista.

Herman twierdzi, że znaleziono przy tobie kawałki nadpalonej skóry.

Kiedy to nie moje?

To nie ja, pan.

Ja na tej drodze to przypadkiem na ten wóz trafiłem.

Trupy zobaczyłem, to się tak przeraziłem, że uciekłem w te pędy, żeby

paść ofiarą zbójców.

Możesz nam oszczędzić tych kłamstw? To my ci oszczędzimy tortur?

Twoja wina nie podlega żadnej wątpliwości.

Pytanie tylko, na czyje zlecenie dopuściłeś się przestępstwa?

I kto ci pomógł?

Bo to nie jest zadanie dla jednej osoby.

Nie marnuj naszego czasu, mów co wiesz, bo jak nie nam, to Katu Frytkowi

śpiewasz.

Niewinnego człowieka zgazujecie, panie.

Sięgam na Boga. Boga po nie mieszaj, bo to jest bluźnierstwo.

Wybaczcie, panowie, spóźnienie.

Prawy zboru, rozumiecie?

Siadaj, Mikołaju.

Star?

Mikołaj.

Pani, możemy odpocząć.

Palców już nie czuję.

To odpocznij, Irzo. Ja wolę wyszywać, niż zostać sama z myślami.

Pani? Agnieszko?

Henryku?

Przemyślałem sprawę mojej córki Anny.

I... Nie odeśle jej do krastoru, tak jak sobie życzyła, że to nie z tobą na

dworze.

Ale jej wychowanie zostaje w twoich rękach.

Chyba dobra wiadomość pani.

Gdzieże się znów podziewa mój brat?

Na polowaniu.

A nie możemy zacząć o brat Bet Henryka, książę?

Musimy omówić sprawę poselstwa do Przysława.

Nowego biskupa we Wrocławiu.

Chcę, by mój brat był obecny.

Chcesz sobie przełożyć na radę w książę?

Nie.

Panowie, wieści, które mnie doszły, rokują źle.

Czesław buduje układ z Czechami.

Zawiera sojusz z naszym największym wrogiem.

Interdykt nałożony przez Nankera za wspieranie Luksemburczyka dłużej już

Wrocławian nie obowiązuje. Został zdjęty właśnie przez Przecława.

Myślisz, książe, że poselstwo w tej sprawie pomoże?

Cóż to za pytanie, ochmistrzu?

Woli stwierdzić z założonymi rękami, czy może modlić się o cud?

Musimy spróbować chociaż Przecława na naszą stronę przyciągnąć. Czy nie

wystarczy, że jesteśmy jedynym przeciwnym Luksemburczykowi śląskim

cóż nadomiar drażnić go układami?

Tylko jego gniew na siebie sprowadzimy. Brednie.

Układy pozwolą nam gniew powściągnąć.

Panie, jeżeli zdecydujesz się poselstwem, chętnie podejmę się zadania.

Zgoda, kakalon.

Wyruszyć, skoro świta.

Rozkaz, panie.

Tego już za wiele.

Polowanie. Dla mojego brata ważniejsze polowanie od księstwa.

Głupca za mnie robi przed wszystkimi. Polko, ciszej.

Chcesz, żeby cały dwór wiedział o rodzinnych niesnaskach? Na oczach całego

to by mu schęcił skórę z łoju.

Polko, Henryk na pewno nie chciał ci uchybić. Od dziecka stoi w twoim cieniu.

Agnieszko, rad jestem, że tak leży ci na względzie dobra mojego brata. Ale to ja

na tym tracę.

To mnie się wytyka palcami i za plecami mówi co to za książę, co go nawet brat

nie szanuje.

Konradzie, a tobie co się stało?

Nic, pani.

Głupstwo ze schodów spadłem.

Głupstwo? Trzeba cię natychmiast opatrzyć.

Pani, nie raz do pierwszej, nie ostatniej człowiek się przyzwyczaja.

Do spadania ze schodów?

Pani pozwól odejść, inaczej napytam sobie biedy.

Gunkel.

Bolko postępuje nierozważnie. Co ty mi tu blagodonisz?

Jak mu śpiesno skrzyżować miecze z Luksemburczykiem, droga wolna, ale niech

się począć sam.

Sługi bijesz?

Mało ci wystawiania na szwang reputacji dworu?

Że niby ja?

Miałbym bić sługa?

Do tego kłamiesz w żywe oczy.

Tydu nie masz.

Zobaczymy, co powie na to Bolko. Ręcze za Gunzela.

Rozumiem, że za tym oskarżeniem stoi jakiś dowód.

Dowód stoi i to przed tobą.

Konradzie, czy Gunther mówi prawdę?

Pan mój nigdy ręki na mnie nie podniósł, u pani.

Op, i dowód.

To jeszcze nie koniec, rycerzu.

Do czego to doszło, żeby niewiasta mnie pouczała?

Cóż jej się kołacze?

Jak to mówią?

Trzeba tęgiej logiki na niewieście szyki.

Jak możesz przyzwalać na taką bezkarność?

Poczynania Guncela są niedopuszczalne. Najpierw nastaje na cześć dwórki, teraz

męca się nad służbą. Jak to świadczy o naszym dworze? Agnieszko, pojmij. Guncel

może i jest nieco barbarzyński w obyczajach. Nieco?

Ale zasług na polubicę odmówić mu nie można.

To potwór! Zatłużone dla księstwa.

Parę wybryków tego nie skreśla.

Wybryków?

Bolko! Czy ty wiesz, jak w Krakowie każą gwałt i znęcanie się nad niewinnymi?

Długimi latami w lochu o chlebie i wodzie.

Mówisz, Bolko, że przez poczynania brata ludzie cię nie szanują, ale na pewno

nie pomagasz sobie, przymykając oko na guncelową samowolność. Dosyć!

Dobrze wiem.

Porozmawiam z nim, przywołam do porządku.

Ale miarkuj się, pani.

Rafale!

Gdzie jesteś, królewne? Chciały się na przejażdżkę wybrać.

No proszę, proszę.

Szalenie mi ciekawa jakaś historia kryje się za nietypową schacką medyka i

giczki.

Może warta przeze mnie opisania.

Śmiem wątpić.

By ktokolwiek chciał czytać takie... ...dyrdymały.

To tego spisane ręką niewiaty.

No tak.

Już zdążyłam zauważyć, że nad niewieście preferujesz, panie, świńskie nogi.

Chcesz wiedzieć, co tu robię?

Ćwiczę się w szyciu ran.

Lepiejsze ciatna byłoby szyć coś szywego, ale lepsze to niż nic.

A nie jest to zadaniem kata albo cyrulika?

No, jeżeli chcesz.

Narobić więcej złego niż dobrego to pewnie tak.

Ale to medyk ma za zadanie zgłębić tajemnicę ludzkiego ciała.

Czyli lepiej zawierzyć komuś, kto uważa, że uczy się o ludzkim ciele, ćwicząc na

świńskiej nodze.

Czasem nie widzę różnicy między pieprzem a człowiekiem.

Podobne do stworzenia.

Do tej pory nie miałam zbyt wiele możliwości, żeby porównać.

Chcesz mnie, panie, przepędzić, widzę to.

Nie zupełnie.

Chcę jedynie sprawdzić, czy dasz się przepędzić tak łatwo.

Zarzuca się Tobie pałkertwo i

haniebną próbę przywłaszczenia cudzego dobra tej

tłotą obecnej Bożeny Tęczyńskiej.

Przyznajesz się do winy?

Tak. To bardzo upraszcza sprawę.

I dlatego wskazuję cię jedynie na karę lochów. Nie, pobłagam, nie. Tylko nie do

lochów. Dura, Leks.

Wyprowadzić. Pobłagam, nie.

Ja mam odnajmu.

Czekajcie, słuchamy.

Wielką krzywdę, która zechwała mi wyrządzona, wybaczam.

I proszę, by oszczędzić oskarżonemu chińczy lochów.

Pani Bożeno.

Proszę o spokój. To ważne, co mówi pani Tęczyńska, dlatego zapraszam was na

naradę.

Dziękuję pani. Proszę.

Jeszcze chciałam coś powiedzieć.

Słuchamy.

Wdowie powoźnicy przekazuje dwie kopy groszy.

I na co nam ten Kraków cały był?

Już pewnikiem Stachowi wszystkie kości porachowali. Już, już, już. Trudno stało

się.

Stało się, placz nic tu nie wskucha.

To może on nie był święty.

To może trochę pazerny. Może nawet i głupi, ale żeby taki los, no taki los,

ja teraz biedna pocznę. Już, już, już.

Po co ten placz?

Zostaniesz ze mną w kuchni, pomożesz, nie zginiesz.

Tylko przestań zawodzić.

To w takim razie nalej nam piwa, karczmarzu.

I wypijemy razem za biednego Stacha.

Podaj to lepsze, karczmarzu. Ja też cię napiję.

Stachu!

Stachu! Ale już, już, już. No puść mnie. Babo, bo mnie zadusi.

Dzięki ci, panie.

Modlitwy wysłuchane.

Ale powiedz, jak się wyplątaneś z tej kawaly?

Już mnie mieli brać na tortur.

Myślałem, że to koniec.

Jednak na sali pojawił się, nie zgadniecie kto.

Kto?

Ligenza. Poświadczył za mnie, powiedział, że nie jestem żaden zbój,

uczciwy człowiek.

Było widzieć miny jaśnie panów Melo.

Chcąc się w pełni odwdzięczyć za to, żeśmy mu kiedyś pomogli w potrzebie,

wyposażył mnie w pełną sakiewkę na nasze nowe życie w Krakowie.

To już nie musisz tu zostawać. A co z tym zamordowanym woźnicą i ze skórami?

Powiedziałem wszystko jak było i wtedy jaśnie pan Jasiek z Melsztyna wraz z

wójtem, by pojechali czym prędzej sprawę zbadać.

Co za bestialstwo.

Ślad tylko po jednym uderzeniu.

Ale bardzo głębokim.

O Boże.

Gardło podcięte aż po samo ramię.

Cios musiał być zadany z rozpędu.

Na drobne ślady wielu kopyt.

Podejrzewam, że woźnica nie spodziewał się ataku.

Zamarł w przerażeniu i w ogóle się nie ruszał.

A co to wszystko oznacza? Że było ich wielu, atakowali znienacka. Kon!

Ten się bronił.

Zginął od kilku umiejętnie zadanych ciosów.

To nie byli zwykli zbój.

Pisz trzydziestu czterech skazanych, w tym dwudziestu ukaranych chłostą,

siedmiu skazanych na zapłatę do skarbca, pozostałych siedmiu wysłanych na

tortury. O Boże! Może by tak dokończyć na zajutrz? Stań mileć ozorem, pisz

dalej.

Trzydziestu czterech skazanych, w tym... Niech będzie pochwalony.

Pochwalony, pochwalony, witaj Bogorio.

Możesz odejść.

Zbudżę się!

Kiedy wcale nie spałem. Dobrze, dobrze. Jutro dokończymy.

Już, już.

Cóż się arcybiskupie sprowadza do Krakowa?

Sprawy tych, co pomagają i leczą przy pomocy miecza.

Krzyżacy. Ale od początku doniesiono mi, że wasze poselstwa do Awinionu

na nic się zdały.

W istocie...

Papież Clemens nie jest na przechylny. A może to posłowie są nieudani?

Nie mierza to wprawdzie prosty rycerz. Ale grot. Ale to prosty rycerz właśnie

zmierza do Malborka pertraktować z krzyżakami, prawda?

I tu właśnie pojawia się sprawa, z którą przychodzę.

Chciałbym rozmówić się z królem, aby pozwolił mnie wziąć tę delikatną sprawę

swoje ręce.

Mówisz, arcybiskupie, że chcesz sam?

Pertraktować skrzyżaka.