Original subtitles

W poprzednim odcinku. Nigdy nie zrozumiem twojej atencji dla mego wuja i

zimnej, ponurej krainy.

To zniewaga.

A może trzeba mówić królową Elżbietą?

O jakim nieszczęście mówisz, Katarzyno? O zerwaniu sojuszu Królestwa Polskiego i

Węgier. Teraz boję się do ciebie odezwać. Tęsknię za tamtą Elżbietką. Ale

już nie ma, rozumiesz?

Ojcostwa trudno dowieść. Król nigdy oficjalnie nie uznał Jolanty. Ani się

nie wyrzekł. Pamiętaj, co nosisz wyżej.

Serce. Czy koronę? Prawda słowa, Elżbieta.

Zdaje się w skarbcu mniej pieniędzy niż liot. Prędze zamyk rządców.

Felpimy ta tła i czynsze trafiają bezpośrednio do królewskiego skarbca.

że to mnie, panie oskarżasz.

Nie mamy powodów by ci nie wierzyć, Hermanie.

A ziemi królowej?

Królowa winna być rada.

Ziemia sandomierska przynosi duże dochody.

Z takimi wpływami niechybnie starczy na nowe suknie.

Królowa nie jest skłonna, by trwonić majątek.

Ale nie jest też skłonna, aby go pomnażać.

Już ona sama wie, co robić z własnymi pieniędzmi.

Przedłożę to podkarbie.

Witajcie. Mów czym prędzej, co w Wyszehradzie.

Król przysłał listy.

Zaprowadź pana Hermana do podkarbiego.

Trzeba nam szykować się do drogi.

Nie było rozsądzone, byście szły ze mną.

Co nam się może stać, kiedy wokół straża?

Zapadało zapytać macocha o zgodę. Niepotrzebna mi jej zgoda.

Zobacz, dość mam ciągłego siedzenia w komnaty. Ja też.

Ileż można grać w szachy?

Cóż, niebawem i tak trzeba nam wracać. Nie znalazłyśmy tkaniny dla Jolenty.

Czemu nie wysłałeś po nią ochmistrzyni?

Chciałam wybrać sama.

Chociaż tyle mogę dla niej zrobić.

Przygotować jej wyprawę.

Krótko.

Czemu Jolenta nie chciała ze mną rozmawiać przed wyjazdem do Gołczy?

Nie miej jej tego za złe.

Jolenta... Dziwujesz się?

Okrutna byłaś dla niej. Zamyśl choć na chwilę.

Jolentę wielce zraniło to, czego się tutaj dowiedziała.

Potrzebuje czasu.

Przemyśli wszystko.

Ułoży.

Czy byłaby skłonna mi wybaczyć?

A chciałabyś tego?

Mnie by sto lat zajęło, nim bym się wybaczyła. Milcz, bo cię każe

zamknąć w lochu.

Chciałabym się z nią rozmówić.

Jeszcze niejedna będzie do tego sposobna. Oby.

Po tym wszystkim... Jolanta zasługuje na coś najlepszego.

Dostanie ode mnie węgierskie tkaniny.

Przekażesz jej.

Proszę.

Może ten podarek sprawi, że mi wypaczy.

No mówże, co w liście od króla?

Kazimierz chce rozpocząć rozmowę z księciem Słupskim, Bogusławem.

Chce zaskarbić sobie sojusznika w walce z krzyżakami. Pomorzenie sąsiadują z

nim. Taki sojusz...

Zniebeczyłby nadzieje krzyżaków na podporządkowanie sobie ziemi słupskiej,

wymaga szczególnych gwarancji. Nasz król pomyślał o tym. Chce wydać Elżbietkę za

księcia Bogusława.

Królewska córa z potężnym posagiem.

Wyborny pomysł.

Mogę niezwłocznie ruszyć z poselstwem.

Zwrócę się do starosty wielkopolskiego, by przygotował się do rozmów z księciem

Bogusławem o sojuszu.

Wyślę gońca z duchem do podnania. Jeszcze dziś.

A czerwona wstążka?

To mnie ma uchronić przed złymi snami?

Egle, to normalne, że brzemienną nachodzą niezwykłe sny.

Nie przyistniła się czarna postać w komnacie, gdzie stała kołyska. Śmierć?

Raczej anioł.

Z samego rana kazałam przestawić kołyskę. A jeszcze tego samego dnia, w

gdzie widziałam postać, wpadł kawałek stropu.

Mara uratowała mi córkę. Raczej matczyne przeczucie.

Inne mnie sny nachodzą.

Coś złego się szykuje.

Niemierza powrócił?

Oczekuje mnie na Podselskiej.

Nie pani.

Pan niemierza kazał donieść, że Awiniono uda się wprost do Malborka.

Czyli kolejne kilka niedziel sama.

Odejdź.

Nie martw się z nami.

Wszystko ułoży się pomyślnie, a to złe to pewnie strach przed bólami porodu.

Krótko.

Przede mną nie musisz udawać, że nieobecność nie mierzy cię, nie dotyka.

Tęsknię, no.

Więcej go nie ma ze mną niż jest.

Raduj się, Egle, że Mikołaj tak się miłuje.

Wątpisz? W miłość nie mierzy?

Nie wątpię w jego oddanie, ale... Ciężko mi samej.

Mnie masz przy sobie.

Męża ci nie dostąpię, ale... Dziękuję, Egle.

Za tymi tkaninami tak zawodzisz.

Oddam ci swoje.

Odejdź.

Nie lubię jak płaczesz.

Jolenta zapewne ucieszy się z prezentu. I wybaczy. Ty byś wybaczyła?

Wpierw ją upokorzyłam.

Nie zdążyłam nawet prosić.

Wyjechała. Przecież wróci.

Cudka mówiła, że Jeno sobie poukłada myśli. Wszystkich tracę. Co prawisz?

Matka, babka.

Wszyscy odchodzą.

Ja też za nimi tęsknię.

Czarny Kir spadł na świat.

Nic mnie nie raduje.

Na nic nie czekam, o nic nie proszę Boga, bo i tak mi tylko odbiera.

Elżbietko, takie zachowanie niegodne jest królewny.

Czy nie tak rzekłaby nasza babka?

O Jolentę się nie martw. Wybaczy.

My też sprzeczamy się codziennie, a przecie miłuje cię ponad wszystko.

Jesteś moją siostrą. Którąś jeszcze rano chciała posłać do lochów.

Dworowałam sobie jedną.

Wiem. Jolenta też zrozumie.

Zdążycie się pogodzić.

Mnie nikt nie stracisz.

Henryk chce Bolesławiec.

Wystarczy, że przekonam stryję.

Wybacz, ale służyłem na dworze Jaworskim wiele lat.

Dotąd nie poznałem bardziej upartego męża.

Henryk nie odda miata i dobrze o tym wiesz.

Może zaproponuj stryjowi część swego księstwa do Bolesławiec. Kto leży blisko

naszych granic? Choćby Wolków z tamtej tą waronią.

W ostateczności możesz obiecać księdzu Żagańskiemu, że oddasz mu Bolesławiec,

gdy przejmiesz spadek po stryju. A zechce tyle czekać?

Nie po to twój dziad.

Budował mocne księstwo.

Walcząc m .in. z dziadem Henryka.

I teraz trwonił jego dorobek. Co ci wadzi w moim planie?

Nie daję wiary w układy z nim.

Jak tylko dostanie co chce, zerwie umowę.

Nie sądzę, żeby się odważył. Za nami stoją jeszcze Habsburgowie,

Wittelsbachowie. I król Polski.

Henryk to wróg Królestwa Polskiego.

Już trzecie jego przodkowie.

Nienawidzili króla Władysława.

Nienawidzą i Kazimierza.

Trzecie jego dziad, Henryk. Książę na Głogowie.

Sam siebie dziedzicem Królestwa Polskiego zwał. Jego synom łokietek

odebrał. Prócz Wschowy.

Czy niezbyt wielką ufność pokładasz w Kazimierzu, panie?

Wschowa.

Pewnyś, że Kazimierz nie zechce jej zagarnąć?

Jeśli wziąłby Wschowę, cały układ z Henrykiem spełzłby na niczym.

Wierzę Kazimierzowi. Nie zrobi tego.

Wyzywałeś mnie, bracie?

Tak.

Potrzebna twoja pomoc.

I gdy panny oddawały te tańcom, rozpierzchły te gąski na wszystkie

I znowuż je musiały po borach szukać i kniejach.

Pani?

Dziękuję, Nikalu, wystarczy.

Królewno, śpisz?

Tak.

Wiem, że masz wiele zajęć na dworze. Tym bardziej jestem rada, że znalazłeś czas

na pytania.

Zadaniem ochmistrza jest służenie ci, pani. Każda twoja prośba jest dla mnie

rozkazem. Raz jeszcze dziękuję.

Wiedz, że doceniam te starania. Użę.

Możemy wszak wysłać też... Zostawcie nas samych.

O co ci chodzi?

Dlaczego nie chcesz jechać do Stryja?

Błagać by dał ci Bolesławiec?

Nam.

Nie zależy ci na księstwie?

Może kiedyś zależało.

Odsunąłeś mnie od władzy.

Teraz ci ją daję.

Możesz się wykazać. Robię z nie posłem?

Poślij Petera.

Czego ty więcej chcesz ode mnie, Henryku?

Własnego księstwa?

Dzieląc księstwo osłabimy się.

Będziemy łatwiejszym celem dla Luksemburgów.

Nasz dziad wydzielił ojcowiznę swoim braciom.

I co z tego przyszło?

Stryj Henryk nie zgorzej sobie radzi. Księstwo Jaworskie. A Ziębickie?

Nasz ojciec chciał współrządzić z bratem. Tak jak ja teraz z tobą.

Stryj był uparty. Chciał własnego księstwa.

W końcu dostał. I co?

I Węcłaby?

Stryj popadł byli w długi. Oddał hołd Czechom. Nie podzielimy księstwa.

Podzielimy się władzą.

Zawsze traktowałem cię, bracie, jak równego sobie.

Zawsze! I ja mam sobie nic do zarzucenia.

To ty wykorzystywałeś moją dobroć.

Nawet ożeniłeś się pierwszy, bez mojej zgody.

Obiecałeś nie wspominać jej więcej.

Wyzwał mnie na pojedynek z oba, została moja namiazga, dobrze.

Córki słuchasz, panie?

Nie. Rozumiem, pewnie ci to przykre. Jedyne dzieci, a tak w stronie od ojca.

Książ ucieka w ramiona ciotki.

Ale to i prawda.

Księżna tak umiłowała sobie Annę, że na nic nie znajduje czasu.

Ani na tańce, ani na swojego małżonka.

Stąd może książę taki.

W istocie z tym umiłowaniem księżnej do Anny jest pewna przesada.

Skarżyła mi się, że dziecko zbyt wiele zajmuje jej czasu.

Wielce tym zmęczona. A także sam musiałem małej baśnie czytać.

To mówiąc, nic mi o tym nie wykła.

Widocznie nie chciała dokładać ci trosk, panie.

Otoś mu ty żona gadał.

Przecież księżna uwielbia to dziecię. Henryk jeszcze gotów jej odesłać.

Lepiej by sam z córką wyjechał.

Od śmierci żony w głowie mu się pomieszało.

Lepiej dla niego, bo odpoczął od switnickiego dworu. A księżyna z Bolko

odpocznie od przykrego brata i skupi się na rządzeniu.

Słusznie prawisz.

Żal mi go szczerze.

Mnie również.

Wielce.

Poślij do Konstancji Gońca.

Nie zasiądziesz z nami do uczty?

Aż tak się roztwierdziła nasza rozmowa, że odmawiasz posiłku? Wybacz moja droga,

lecz tenność mnie może.

No cóż, goniec do naszej siostry. Musisz ją odwiedzić. Ja sama już myślałam o

tym. Chcę posłać do niej Annę. Na wychowanie.

Do zakonu?

Tak będzie dla wszystkich najlepiej.

Nie pozwól na to. Anna nie może zostać zamknięta w klasztorze.

Jej widok przykry jest, panu bratu.

Przypomina mu umiłowaną żonę. Nie jej winą jest... To jego córka.

Robi, co zechce.

Wybacz, Bolko, ale odjęło mi apetyt.

Połóż się.

Pojedna.

Sądziłem, że będziesz rada z tej decyzji. Przysięgam mieć baczenie na jej

pobożne wychowanie, lecz nie zabieraj mojej maleńkiej. Nie trwonisz na nią

czasu? Nie jesteś zmęczona?

Zły duch musiał ci tych bzdur napleść. Zły duch lub ktoś, kto chce mojego

nieszczęścia.

Trwoga mnie przenika na myśl samą.

Że na dworze jest ktoś, kto mógłby źle ci życzyć.

Agnieszko.

Nie ja jestem z Tobą z Tobą.

Podoba ci się?

Jest twój.

Co też pani... Gdzie w nim chodzić będę?

Nigdzie.

Sprzeda go.

Czyś ty rozum postradała?

Majątek rozdajesz?

Jaki majątek?

Biżuteria, trochę sukni. Ile już skrzyń oddałaś do Sącza?

Nie wystarczy ci?

A na co wdowie tyle rzeczy?

Jeszcze Ligęzie i kanclerzowi zapomniałam podziękować za pomoc.

Im też należy się podarek.

Nie pierwszy raz jesteś wdową.

Nie przypominam sobie, żeby śmierć mojego ojca tak się dotknęła.

Tym razem jest inaczej.

Sprawa z Chińczą.

Na powrót otworzyła. Myślałam, że już zakojoną ranę. Rozmawiając to wszystko,

nie ukoisz bólu.

Ale na moment choć go zagłuszę.

Część rzecz kazałam rozwieść po szpitalach w intencji wyzdrowienia mojej

wnuczki.

Niepotrzebnie.

Złożyłam przysięgę.

Oddam ją do karycek, jeśli dożyję dziesięciu lat.

Potrzebuję Cię, matko.

Potrzebuję, żebyś była jak dawniej.

Daj mi jeszcze trochę czasu.

O grze to.

Do wieczora będziemy tu siedzieć, jak nie przestanie płakać.

Powiedz, niewiasto, co cię tutaj sprowadza?

Mój mąż jest dwoźnicą wiozłocychowej skóry.

Co z nim?

Do domu nie powróci.

I tą wiadomością chciałaś uraczyć króla? Nie ma dla mnie króla, chyba że chcesz

się nim mianować.

Może grosz dostał i poszedł do karczmy.

Nie mój Bartłomiej.

On zawsze do domu wracał.

Pomóżcie, panowie.

Wkarczymy, mamy Cię go przeprowadzić.

Już trzy dni mijają, jak wrócić powinien.

Siedmiu rodziatek mamy.

Co ja im rzeknę?

Co ja im jeść dam?

Błagam, pomóżcie go odnaleźć.

Zrobimy to.

Ale mężem czasami zdarza się błądzić.

Szczególnie jak są przy groszu.

Wracaj do domu.

Na pewno twój barłomiej już tam czeka.

Czemuś ją odprawił.

Bo ta sprawa nas nie dotyczy. Jak to nie dotyczy?

To jest wóz ze skórami króla. Transport cechu.

Jesteś w gorącej wodzie, kolpany.

Najpierw sprawdźmy, czy to prawda, a potem będziemy się tym zajmować.

Diabeł mnie pokuszył, bym się wziął ze sobą.

Diabeł, diabeł.

Zapłaciłam ci i to srebrem.

Pewnikiem tym, co to biskup dał na medykę dla Ligę.

Stój!

Zwierz mnie złodziejką, cofnij to.

Bo co?

Nie daj Bóg mnie opuścić.

Już ty stachu tak nie mędkuj.

Żaden już z siebie gospodarz.

Teraz to my równi.

Panie, mąż i niewiastka.

Równi.

A Ligenza?

To i tak by zdrowiał. Ze srebrem czy be?

Dwie niedziele tej twojej poplaniny to już bym wolał trafić w zbójstwo.

Ej, tachu.

Może byś ty tego w złą godzinę nie wypowiedział.

Jak żeśmy ruszali z Warszawy, to żeś sprawił, że ta droga zajmie nam...

Jedno kilka dni.

Ja byłem w Krakowie pierwszy raz i tak.

A to żeśmy zbłądzili, na amen.

Idźże, idźże.

Idźże, idźże. A jak to zbójcy?

Ale po ludzcy zbójcy jest szansa, że tylko srebro zabiorą. A gorzej jak się

psy poganie trafią.

Ja Litwini tu chyba jeszcze nie dotarłam.

Tak, tak, to tam niemożliwe.

Całemu zawsze złogini.

Łajdaki.

Wioskę mi spalili, rodzinę całą.

Nie wam z tej rodziny, tylko ciotkę miałaś. Sama mówiłeś, że... Gdzie prawi

źle o zmarłych?

Idźże, idźże, bo jeszcze będziemy kolejną niedzielę tak szli. A idźże