Original subtitles

W poprzednim odcinku... A jednak nie przybyłeś, żeby go pożegnać.

To nie waga.

Wybywałeś, panie?

Szukujcie orszak do wyjazdu. Dzisiaj jeszcze opuścimy zamek. Radzę wstrzymać

z decyzją, panie.

Wydałem polecenie. Na co czekasz?

Trzy dni czekam na chwilę rozmowy z Ludwikiem. Dość.

Młody król uniósł się, to prawda, ale może trzeba był dać czat na ochłonięcie.

Powinienem był wyjechać od razu, jak powiedział, że nie poprzę na porze z

krzyżakami, bo spóźniłem się na pogrzebie jego ojca.

Ludwik nie nawykł do dyplomacji.

Od razu to na dworze. Wie, co robi.

A może trzeba mówić z królową Elżbietą?

To taki z niego król, że matka rządzi zamiast niego?

Tym bardziej szkoda wstrząpić język.

O co się chodzi? Nie lubię niedomówień.

Po śmierci ojca, panie, byłeś w podobnej sytuacji. Nie porównuj mnie do Ludwika.

Chyba, że chcesz mnie urazić.

Gdzież bym śmiał?

Sytuacja jest jednak... Inna.

Nigdy nie obrażałem się i nie chowałem za plecami matki.

Rozumiem twój gniew, panie.

Patrz jednak, jeśli wyjedziemy stąd, nie rozmówiwszy się z nim...

Młody król pomyśli, że jego racje zwyciężyły.

A my zostaniemy zniczyni.

Klaro?

Klaro?

Czy ty chcesz wskazać mi drogę do komnaty królowej Elżbiety?

Miałam nadzieję z nią pomówić po posiłku i nie zdążyłam. Królowa zawsze po

śniadaniu omawia ważne sprawy ze swoimi urzędnikami. Nam zostawia zabawianie

gości. Twoje słowa, pani, przekonują mnie, że właśnie z nią powinnam mówić.

piln. Ale ja chętnie pomogę w każdej sprawie. Nie w tej. Uwierz mi, moja

To gdzie ją znajdę?

Zaprowadzę cię, pani.

Ale uprzedzam. Jeżeli rzecz okaże się błaha, królowa będzie zła.

Dobry sojusznik zdaje gwarancję pomocy.

Przyznaję, na razie podstawa króla Ludwika niepokoi.

Jaką mam pewność, że dotrzyma postanowień układu?

Że objąwszy tron po mnie, upomni się o należne nam ziemie. To zrobi dla

pobytku. Albo i nie.

Jeszcze chrab daleko od Krakowa.

A jeśli nasi wrogowie odkryją, że jego wsparcie zależy od aktualnego stanu

albo humoru, to jest słabość, która może nas wiele kosztować.

Wierzę, że twój siostrzeniec dojrzeje i wprawi się w rządzeniu.

Co mam zrobić teraz?

W sytuacji, kiedy zmarł przychylny nam papież, a zakon tylko czeka na nasze

potknięcie, obawiam się, panie, że nie masz wyboru. Niech to wszyscy diaby.

Zostawcie to i wejdźcie.

Jeśli mogę.

Udziel mu, panie, pierwszej lekcji.

Pokaż, jak rządzi władca, który kieruje się rozumem, a nie urażoną dumą.

Świni zakonu Klarysek w Trnawie wylewnie dziękuję za tą darowiznę królową.

Świat, który przetrwały imę, bardzo też pomogł miejscowej ludności.

Wspierają cię modlitwą.

W ich ogrodzie.

W ich ogrodzie?

Wyjątkowo pięknie zakwitły lilie.

Twierdzą, że sprawiła to sama święta Klara.

ujęta Twoją dobrocią, Pani.

Z czym przychodzicie?

Miłościwa Pani, wybacz, że zabieram Twój cenny czas, ale musisz mnie wysłuchać.

W jakiej sprawie, Katarzyno?

Może dojść do wielkiego nieszczęścia.

Oliwie, że przygotuj dokumenty do podpisu na jutrzejsze posiedzenie sądu.

O jakim nieszczęście mówisz, Katarzyno?

O zerwaniu sojuszu Królestwa Polskiego i Węgier.

Król Kazimierz właśnie zarządził pakowanie kufrów.

Tylko ty, miłościwa pani, w swojej mądrości możesz temu zaradzić.

Nie wierzę, że Kazimierz wysłał cię do mnie w takiej sprawie.

Ależ nie.

On o niczym nie wie. Ja mówię w swoim imieniu.

Nie chcę, żebyś wyjeżdżał.

Elżbieto, twój syn wyraził się jasno. Nie mogę już na niego liczyć.

Był wzbuszony.

Minęło sporo czasu. Miał szansę okłonąć.

Unika mnie.

Takim zachowaniem, a przede wszystkim odmową wsparcia przeciw krzyżakom,

przekreśla mój układ z Karolem Robertem. Karol nie żyje. Wiem i dlatego liczyłem

na... Liczyłeś, spodziewałeś się, oczekiwałeś. Pomyślałeś, że to nam jest

szczególnie ciężko? Że to my teraz potrzebujemy twojego wsparcia? Straciłam

męża, a moi synowie ojca.

Przepraszam.

Ja...

Proszę.

Wiem, że tu jadacie figi pomarańcze, ale one nie mogą się równać jabłkom z

Małopolski.

Weź drugie na zapach.

Albo podarujesz komuś, kogo lubisz.

Dziękuję. A teraz muszę zaprowadzić królewicza na lekcję łaciny.

Pełko, jak długo tu stoisz?

Wystarczająco długo, by zatęsknić za Krakowem i moją Małgorzatą.

Spycymir zapewne też już by cię chętnie widział z powrotem w domu.

Spytek byłby najszczęśliwszy, gdyby udało mi się znaleźć odpowiedniego

do ręki Agny. No niestety, nasz pobyt w Wyszehradzie dobiega końca.

Nie zdołałem przekonać króla.

Uparł się, żeby natychmiast wyjechać.

Muszę cię prosić, żebyś wróciła do komnat i zarządziła pakowanie.

Nigdzie nie pojedziemy.

Przynajmniej na razie. Jak to?

Król wydał dyspozycję.

Za ufajem.

Wybacz. Wiesz, że przy mnie możesz płakać dowoli.

Nie wolno mi. Muszę być opanowana.

Zawsze byłeś mi podporą. Oddaję, to dostałem.

Pomówisz z Ludwikiem?

Ja jestem gotów, ale czy on również?

Przekonam go.

Aż wie to Ludwik musi się liczyć z unieważnieniem układu, jaki zawarłem z

ojcem.

Powiedziałam już, że postaram się załagodzić wasz konflikt.

Wierzę, że dojdzie do rozmów.

Jednak kiedy w Świdnicy żegnałem się z Adelaidą, miałam nadzieję, że jest

przemienną.

To wspaniale.

Zawsze nie bym mieć pewność.

Jednak nie ukrywam, że bardzo liczna narodzina syna. A to zmieni sytuację.

Życzę ci tego z całego serca.

Nie mogę.

Mówisz, pani.

Jesteś słaba i plata.

Na pewno nie chcesz, żebym wysłała Karla? Jego zioła wystarczą.

Ojciec Eliasz przynajmniej pozwalał dodać miodu.

Co chcesz?

Nie wpływ nade mną.

Domyślam się, o czym chcesz ze mną mówić, pani.

Błagam o wybaczenie.

Nie powinnam podnosić ręki na królewnę. To niedopuszczalne.

Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Ja wiem.

Koniłaś córkę.

Co nie znaczy, że pochwalam twój występek.

To się nie może powtórzyć.

Nie może.

I nie powtórzy się.

Julenta już opuściła zamek.

Wyjechała do Gołczy.

Popełniłam błąd, pozwalając jej tutaj przyjechać.

Pewnie czuła się opuszczona i samotna.

Muszę ci coś wyznać o Jolencie.

Żałuję, że się ze mną nie wybrałaś.

Kontakt mnie poniósł, że prawie zgubiła mnie jak najstraże.

Gdybyś zobaczyła ich miny, kiedy mnie dogonili.

Nic nie powiesz?

Na przykład, że to niebezpieczne i nie przedstawi królewnie?

Co się z tobą dzieje?

Nic. Nic?

Chodzisz wiecznie ponura i nadąsana.

Milczysz. A jak już się odezwiesz, to tylko, żeby komuś dopiec.

Nic cię nie cieszy. To moja sprawa.

Kiedy byłyśmy dziećmi, podziwiałam cię. Twoją roztropność, szczerość, wielkie

serce.

Nie jesteśmy już dziećmi, Kundziu.

Jeśli byłam smutna, rozweselałaś mnie, a jak się czegoś bałam, pocieszałaś. A

teraz?

Boję się do ciebie odezwać.

Tęsknię za tamtą Elżbietką. Ale tamtej już nie ma, rozumiesz?

Dlaczego mnie dręczysz? Chcę ci jedną pomóc. Ale nie możesz, więc zostaw mnie.

Nie nękaj.

Na pewno wiemy tyle, że Jolenta przybyła z Węgier. Z listem od królowej

Elżbiety, która prosiła o opiekę nad nią.

Dziecku groziło niebezpieczeństwo, dlatego sądzono, że jest z rodziny

którą skazano na śmierć. Ale skąd pomysł, że Jolenta jest córka

Królowa Elżbieta musiała napisać to w liście.

Nie wiem, co było w liście.

Myślę, że królowa chciała za wszelką cenę chronić Jolentę.

Gdyby ją wtedy odesłano z Wawelu, na pewno podzieliłaby los swojej rodziny.

Królowa wiedziała, że Kazimierz, twoje dziecko, nie zgotuje taki los.

Pamiętaj, pani, że ojcostwa trudno dowieść.

Król nigdy oficjalnie nie uznał Jolenci. Ani się jej nie wyrzekł.

Pani, matkuje Jolenci już tyle lat.

I nie widzę podobieństwa do króla Kazimierza.

Inaczej jest, kiedy patrzę na Elżbietkę czy Kundzię.

To miłe jednak.

Nie znasz król aż tak dobrze, cudka.

Rzeczywiste.

Mam jednak przeczucie, że Jolanta nie jest jego córką.

Pójdę już, Panie, jeśli pozwolisz.

Poszukam królewny, musiałam prosić o wybaczenie.

Przychodzi do was szlachcianka włoszka.

Piękna kobieta. W stukni koloru karminowego.

Wiele tu pięknych nie wiasz, panie.

Nie, nie widziałem.

Elżbietko, proszę, musisz mnie wysłuchać. Nie teraz.

Wiem, że dawno minęły te czasy, kiedy mogłam ci cokolwiek narzucić, ale

miała trafić do lochu, proszę, musisz to usłyszeć.

Wybacz.

Nie miałam prawa podnieść na ciebie ręki.

Wiem, że byłaś zła na Jolantę, ale to nie jej wina, tylko moja.

To ja ją tutaj przywiozłam.

A powinnam się była domyślić, jak zareaguje, kiedy dotrze do niej, co

mówią. Błagam, przestań, cudko.

Byłam okropna dla Jolenty.

Adelaidzie też nie szczędziłam przykrości.

Matka była dobra nawet dla babki, która oskarżyła ją o zdradę.

Chciała odebrać koronę i odesłać na Litwę. Nie sądziłam, że to pamiętasz.

Matka potrafiła przebaczyć.

Czy nie tak?

Objawia się chrześcijańskie miłosierdzie, a ludzie mili ją za

Brakuje ci jej. Tak bardzo, że znienawidziła Madelajdę. I Jolentę.

ją ujrzałam, myślałam tylko o tym, że odbierze mi ojca, kiedy go potrzebuje.

Jesteście podobne do siebie z Jolentą, ale tylko w jednym.

Obie jesteście samotne.

Mały kamek w trzewiku, a tak uwielbiał.

Takie są najgorsze.

A cóż to za mina?

Coś się stało?

Coś z Egle?

Nie, Egle ma się dobrze.

Nie ukrywaj przede mną prawdy, Mikołaju.

Lepiej wyrzucić z siebie to, co nas dręczy, zanim uprzykrzy nam życie do

Jak ten kamek w trzewiku.

z te całą zwadę, z klinczą na śmierć. Zapomniałam, że inni też mogą mieć

kłopoty.

Ale to już za mną.

Chętnie Cię wysłucham.

Umiem doradzić.

Nie wątpię, Pani Boże, no.

Ale... To nic.

Chwilowy smutek minie.

Życie mija jak chwila.

Ledwie zdążymy się nacieszyć szczęścią, które nam się przytrafiło.

A już jest tylko wspomnieniem.

Bywa, że tracimy je z barnej winy.

Goniąc za czymś innym.

Jednak przyjechał. Karol Morawski także.

I również spóźniony. Karol Morawski nie jest twym bratem.

Kiedy wuj potrzebował ojca jako tarczy do obrony przed krzyżakami albo

to jakoś zawsze był na czas.

Wtedy żadne ważne sprawy go nie wstrzymywały.

Mówisz jak pacholę.

Nigdy nie zrozumiem twojej atencji dla mego wuja i jego zimnej, ponurej krainy.

Kazimierz jest moim jedynym żyjącym bratem. Zawsze będzie dla mnie ważny.

A ta zimna, ponura kraina, jak ją nazwałeś, to miejsce, w którym

dzieło życia mojego ojca.

Nie chciałem cię obrazić, matko.

Te zimy w przyszłości mogą być twoje. Zważ na to, co mówisz, a tym bardziej na

to, co myślisz.

Kiedy szliśmy z budy do Białogrodu w kondukcie pogrzebowym, który tak pięknie

kazałeś przygotować, widziałem, jak było ci ciężko, matko.

Wtedy przyrzekłem sobie, że wuj zapłaci za to, że nie ma go przy tobie.

Ludwiku, musisz nauczyć się chronić dobro państwa przed żarliwością swojego

serca. Nie rozumiem, to mam się wyrzec z tego, co podpowiada mi serce? Nie,

nigdy.

Ale pamiętaj, co z tych dwóch nosisz wyżej.

Serce czy koronę. Prawda słowa, Elżbieto.

Jednak powinniśmy tam wejść.

Tak na wszelki wypadek. Nie teraz.

Albo sami się dogadają.

Albo... Klerka.

Obawiam się jednak, że to drugie.

A Wupczak oddaje na nas tylko modlitwę.

Wszystko widzisz w ciemnych barwach.

Trochę wiary w ludzi.

Jeszcze dziś rano gotów byłem uwierzyć w zgodę. Ale czy potem... Ufam jednak w

mądrość królowej i króla.

Przykro mi to mówić, Oliwie, że lecz jak dotąd król Ludwig nie dał nam się

poznać jako roztropny władca.

Bardzo zgrabnie to mówiłeś.

Jednakowoż miałem na myśli króla Kazimierza.

Skoro tam są, to znaczy, że podjął próbę pojednania.

Oby była udawą.

Mówię, że drugiej już nie będzie.

Rozumiem, co czujesz, Ludwiku. Czyżby?

To najtrudniejszy moment.

Objęcie władzy.

Dwa obowiązki, trudności, ogromna odpowiedzialność.

A zabrakło tego, kto zawsze ci doradza, kto był wzorem. I wiesz, że nikt go nie

zastąpi, to boli.

I ogarnia cię żal i złość.

Czasem lepiej znaleźć w tobie konkretny powód. Na przykład moją nieobecność na

pogrzebie. Ale wiedz, że nie zrobiłem tego specjalnie, żeby ci dopiec.

Ale stało się i bardzo żałuję, że nie mogłem być wtedy z wami.

A więc przydnajesz się do błędów, uju, tak?

Miałem ważny powód. Tyle ci musi wystarczyć. A co może być ważniejszego?

Ludwiku.

Chcesz się na mnie gniewać?

Gniewaj się.

Ale potem poszukaj w sobie tej wyrozumiałości, jaką ten powinien mieć

Dla ojca?

Jak umrę bezpotromnie, przyłączysz ziemię królestwa do twoich.

Obejmiesz po mnie tron, tak jak teraz po ojcu Karolu Robercie.

Więc mam być ci wdzięczny, wuju.

Za to, że kiedyś może obejmę twój tron. Nie tego oczekuję.

Chcę, żebyś tylko pamiętał, że wszystko co robię dla mojego królestwa może

umocnić twoją przyszłą pozycję.