Original subtitles

Po przednim odcinku.

To, co nam wyznałeś.

Tutaj, królewiczu, leży Królestwo Polskie.

Władaniem Kazimierz, brat twojej matki.

Królowej Elżbiety.

Z jakimi królestwami sąsiaduje?

Z naszym.

Bardzo dobrze, Stefanie.

Królestwo Polskie sąsiaduje z Pomorzem, Brandenburgią, Śląskiem, którego

większość podlega Luksemburgom i tylko Księstwo Świdnickie jest z nim

sprzymierzone. Granicy także z Wielkim Księstwem Litewskim i Ziemiami

Krzyżackimi. Tak.

Mówiliśmy już o krzyżakach. Spójrzmy.

Rajgród, Grzeb, Ryb, Korun,

Debrzno. To tutaj przechodzi granica między ziemiami polskimi a

ziemiami krzyżackimi.

A tu na zachodzie leżą księstwa pomorskie. To duża

przeszkoda dla krzyżaków.

Dlaczego? Księstwa pomorskie odgradzają w ziemię niemieckiej od ziem zakonnych.

Witelsbachowie z krzyżakami posiedli największe wpływy nad morzem.

A ci pomorzanie nie boją się krzyżaków?

Pani, król Kazimierz przybył na zamek.

Niedawno Ludwik siedział mi na kolanach, a teraz?

Łatwo być królem w tak młodym wieku.

Zależy kto doradza.

Nie dojechaliśmy na pogrzeb Karola Roberta. Nie byliśmy też na koronacji

Ludwika.

Myślisz, panie, że to mogło rozgniwać tą siostrę?

Ona nigdy nie była małostkowa.

Można by Ludwik, tak jak Karol, poparł nas w sporze z zakonem. Jakby do tego

przyszło również mieczem.

Planujesz, panie, wojnę z zakonem?

Straciłem nadzieję na pokojowe rozwiązanie sporu.

Chcę mieć pewność, że Ludwik stanie po mojej stronie.

Przyjmij się od tego mojej kondolencji z powodu śmierci twojego męża.

Całe Królestwo Polskie modli się za jego duszę.

Przyjmij Pani i ode mnie wyrazy szczerego żalu.

Modlę się za całą Waszą rodzinę, Pani.

Dziękuję, Katarzyno.

Powitaj, wuja.

Cieszy mnie, że królewicz Stefan wyrasta na wspaniałego mężczyznę.

Twój starszy syn, Ludwik, zaskoczy nas swoją osobą?

Zapewne jesteście zmęczeni po długiej podróży.

Wasze komnaty są już gotowe.

Król Ludwik zaszczyci nas na wieczornej uczcie.

Zostawiam was w najbardziej zaufanych rękach.

Ucieknierów z Prus coraz więcej.

Kolejne najazdy Litwinów sprowadzą nowych.

Ci ludzie w walce potracili cały dorobek życia.

Potrzebują pracy.

A tej w Krakowie nie przybędzie.

Ostatnie, czego nam trzeba, to błąd w mieście.

Kazimierz nie wróci z Wyszehradu przez najbliższe cztery niedziele, a może i

później.

Rada Miasta musi zrobić porządek. Dopóki Litwini atakują północ...

Dopóty będą do nas trafiać uciekający przed wojenną pożą.

Litwini byli naszymi sojusznikami. I wciąż są.

A ich najazdy to słuszny odwet, tylko kosztują królestwo odbyt wiele.

Żal, że nie można wezwać Olgierda na zamek i pomówić z nim jak dawniej.

Zaprosić można go zawsze.

Ale to nie znaczy, że on będzie reagował na nasze prośby tak, jak my tego

chcemy.

Wiele się zmieniło od śmierci królowej Anny.

Skóry rozkradzione.

To kara boska.

To zniszczenie skór innym garbazion. W Krakowie nikt nie ma prawa wystawiać

poza cechem.

Cech dba o swoich. Takie prawo. Tak?

A żeby wstąpić do cechu, komu trzeba zapłacić?

Tobie. Taka jest zasada. Każdy przeladnik płaci swojemu mistrzowi, nie

mnie. Partacze nie należą do cechu, nie uczą się, dlatego nie umieją trawić

skór.

Chcesz kupować dobry towar? Kupuj u cechowych.

Wybieraj, kto lepszy, kto gorszy.

No, kto ci jest bliższy?

Krakowscy garbarze, czy obcy?

Zrozum, panie. Nie, to ty zrozum.

Usunęliśmy partaczy z rynku.

Nieważne, czy to są ucieknieży wojenni, Czesi, Węgrzy, czy Ślązaki.

Nie będą w Krakowie sprzedawać. I koniec.

Mamy przez nich głodować?

Gdyby nie patrząc na skutek, jednak pomówić z Olgierdem?

Jesteś pewny, że to on rządzi na lipcie?

Giedymin mianował Jawnutę na swojego następca.

Olgierd jest bliższy Kazimierzowi niż Jawnuta.

Nawet jeżeli przekonalibyśmy Jawnutę, to i tak bez Olgierda po swojej stronie

nic nie wskuramy.

Odwrotnie.

Niezgodę między synami Giedymina można wykorzystać dla spraw polskich.

Ktoś musi porozmawiać z Kazimierzem o Olgierdzie.

Kazimierz jest daleko i prędko nie wróci.

Najazdy Litwinów burzą spokój sojuszników krzyżackich, ale wspieranie

Litwinów grozi królestwu oskarżeniem o popieranie poganów.

Jakby nie patrzeć, dla nas źle.

Jak dobrze, że cię widzę, panie.

Na pewno.

Zdarzyło się niestęście. Zniszczono wózki, skradziono skóry, które król

od cechu. A kiedy?

No blisko niedzielę temu, ale nie będzie kłopotu ze znalezieniem winowajcy, bo

wiem, że zrobił to uciekinier Prus Herkus.

Poważne oskarżenie. Skąd ta pewność? Mój pomocnik widział całe zajście.

I co, nie próbował powstrzymać tego Herkusa?

Trzeba coś zrobić. Ja żądam pojmania Herkusa. Jeżeli nie, to Czech złoży na

skargę do Rady Miasta.

Poprzedni wójt zawsze stawał po stronie cechu i nigdy na tym nie stracił.

Przemyślcie to, panie!

Powiedz mi wszystko, co wiesz o moim pochodzeniu.

Po co ci to wiedzieć?

Wszyscy i tak o tym mówią.

Wiele bym zrobiła, żebyś nie cierpiała.

Wiem.

Byłaś śliczną, ale smutną dziewczynką, kiedy

klaretka przywiozła cię z Węgier od królowej Elżbiety.

Ponoć urodziła cię zaufana dwórka królowej.

Kim była ta dwórka?

Nie wiem.

Kołują coś złego?

Nic mi o tym nie wiadomo.

Czy król Kazimierz ucieszył się na mój przyjazd?

Był zaskoczony.

Nie wiedział o twoim istnieniu. Nikt nie wiedział.

Ale królowa Anna mnie nie odesłała.

Nie mogła ze względu na moje pochodzenie?

Mogła.

Ale nie chciała cię krzywdzić.

Ponoć byłam bardzo podobna do Kundzi.

Dla mnie jest już podobna do Elżuni i Pachny.

Matko, mój dom to Gołcza.

Ty i niemierze daliście mi szczęśliwe dzieciństwo.

Jestem wdzięczna mocowi.

Po prostu chciałam wiedzieć.

Każdy powinien wiedzieć, kim są jego rodzice.

Wybacz, że nie mogę dać ci tej pewności.

Nawet nie pamiętam Wawelu.

Tylko jakieś okruchy.

Chcę wrócić do Kołczy.

Dobrze, że cię widzę, panie.

Gdzieś to dzisiaj słyszałem. O co chodzi?

Co wy wszyscy z tymi skórami?

Zbą mnie Marcinem. Staram się przystąpić do cechu garbarzy. Nie chcę być

partaczem. To nie do mnie. Idźcie do cech mistrza.

Tak, wiem, ale mszczuj już dwa razy mnie odprawił, mimo że dobry ze mnie

garbarz. Mówcie, mówcie.

Muszczuj chce zapłaty za naukę, a ja nie mam z czego.

W jednej izbie mieszkam z ojcem, matką, wujką małych dzieci i siostrą.

Chciałem cię prosić, panie, o stawiennictwo, umszczuję. Niech by mnie

naukę w zamian za moją pracę.

Będę harował aż odrobię.

Widzę, żeś uczciwy. Chciałbym ci pomóc.

Ale statut cechu jasno stanowi w tej sprawie.

Wasza Wysokość...

Wasza

Wysokość, błagam o wybaczenie. Chciałam zrobić nic złego. Chciałam tylko

zobaczyć... Wiem, dlaczego chciałaś tu wejść.

Wiesz, jak byłam malutka, to moja matka wyjechała.

Każdy przedmiot, kto chyba sobie zostawiła, był dla mnie święty.

Chowałam je w swój kufer.

I w końcu znaleziono cała kolekcja brakujących rzeczy.

Wasza Wysokość.

Dziś odjeżdżam.

Szlachetna decyzja.

Wybacz, że nie potrafiłam być dla ciebie serdeczna.

Okazała się pani więcej serca, niż sobie na to zasłużyła. Nie jesteś niczemu

winna.

Po prostu przypominasz mi o tym, że... Nie mówmy o tym.

Babel to wspaniałe miejsce.

Zostań. Dziękuję z całego serca, ale powinnam wyjechać.

Odrzucasz królewskie zaproszenie? Nie, pani.

Nie chcę być dłużej cierniem w oku królewny Elżbiety.

Ktoś wyjeżdża?

Mówiłam ci, że coś się dzieje. Najlepiej, żeby wszystkie wyjechały.

Podaj mi to.

To mojego ojca.

Kradłaś? Nie.

Nie, to nie tak.

Ja... Ja chciałam...

Mieć jakąś pamiątkę, to jest tylko broszka. Jak tylko cię zobaczyłam, to

wiedziałam, że nic dobrego z tego nie wyniknie.

Ale nie sądziłam, że jesteś złodziejką. Nie trzeba się unosić.

To na pewno jakieś nieporozumienie.

Nieporozumienie? Przecież właśnie się przyznała.

Nie dość, że Benkart to jeszcze złodziejka.

Tutka.

Wasz król bardzo zmęczony.

Zdaje wam się.

Król jest pełen sił.

A dlaczego nie ma z nią królowej Adelaidy?

Droga do Wyszehradu jest uciążliwa.

A królowa musi na siebie uważać.

Królowa Adelaida jest brzemienna?

Król doczeka się w końcu męskiego potomka?

Z pewnością tak będzie.

Jeżeli tak ma wyglądać sojusz z Węgrami, to trzeba królestwu szukać innego

przymierza.

Gdybym nie znał waszej twierdzeczności, panie, sądziłbym, że celowo chcecie mnie

znieważyć.

Brak króla Ludwika przy tym stole, w takiej chwili, to jest celowa zniewaga.

Jeśli wasz król planuje wojnę z zakonem, będzie potrzebował wszystkich sojuszy,

żeby wygrać.

Zatem nie należy unosić się honorem.

Zdrowie królowej Elżbiety, mojej wspaniałej siostry.

Niech Bóg ją chroni i obdarza ją łaską, żeby jej synowie rządzili mądrze i

odważnie.

Uczplimy króla Kazimierza, mego ukochanego brata.

Niech Bóg toruje przed nim drogę, chroni jego i jego lud przed wszelkim

cierpieniem i obdarzy go męskim potomkiem.

Czy król Ludwik zaszczyci nas twoją obecnością?

Czegoż ci brakuje królu?

Najlepsze wino, jadło, wszystko na twoją cześć.

Ciesz się i smakuj. Nie przybyłem takiej drogi, by jeść i pić.

Masz czelność oczekiwać od Ludwika pośpiechu, gdy sam nie byłeś nawet na

pogrzebie jego ojca?

Nie chciałem jej urazić, ale wiem, że brak Ludwika to nie przypadek. Źle się

stało, że nie byliśmy na pogrzebie i koronacji.

Czas wojny nie sprzyja polskim protokołom. Nie będę się tłumaczył.

Witaj, król Ludwiku.

Lepiej późno niż wcale. Musiałem, Kraźmierzu.

Nie chciałbym zawieść ojca.

Twój ojciec był wspaniałym i odważnym władcą. A jednak nie przybyłeś, żeby go

pożegnać.

Ja to chcę młody, ale ufam, że zrozumię. Przede wszystkim wiem, że aby prosić o

sojusz, należy się w zamian choćby szacunek.

A ty mi go nie okazałeś.

Co chcesz powiedzieć?

Nie będę walczył z krzyżakami do twojego boku.