Original subtitles

W poprzednim odcinku... Orszak królowej się zbliża.

Widziałem gońca!

Witając żonę ojca, jemu uchybiłyśmy. Ona jest królową, to my powinniśmy...

Prawdziwą królową była nasza matka.

Spodziewałyśmy się ciebie wczoraj, pani.

Musieliśmy zatrzymać się imwald w lesie, tam notować.

Panie, poczekaj, popatrzcie na tę krasę.

Co jest?

Ja jestem brzemienna.

Spójrz, pani, na Jolentę.

Była cierniem w sercu mojej matki.

Jolenta to bękart mojego ojca.

Wszelki duch Pana Boga chwalimy.

Prędzej bym się tu zbojców spodziewał niż naszego biskupa.

Witaj królu.

Pełko.

Katarzyno. Witaj. Od paru dni podążamy za wami.

Widzę, że ważny musi być powód, skoro ksiądz biskup wygody Wawelu porzuciłby

królem Polata ganiać. Mówcie zatem.

Wiesz, panie, że sprawa zakonu od dawna nie daje mi spokoju.

Swoją uwagę teraz zaprząta sytuacja na tronie wyszehradzkim.

Tymczasem krzyżacy nie śpią. Nie mierza przywiózł wieści, że Klemens chce

rozpatrzyć nasze prawa do zagrabionych ziem.

To walka z czasem, Kazimierzu. Potem między innymi wyruszam do Wyszehradu,

uzyskać zapewnienie siostrzeńca, że polityki ojca nie zmieni.

Poparcie Węgier jest dla nas podstawą pokoju. Gwarancję daje także słowo

papieża. Tylko przed nim krzyżacy czują respekt, nawet jeśli postanowień wyroku

nie chcą uszanować.

Klemensa musimy mieć po swojej stronie, by dalej dochodzić naszych praw.

To zatem pozwól nam królu jechać do Avniona.

Klemens VI jest przyjacielem Luksemburgów i dawnym nauczycielem

dlatego nasza pozycja u nowego papieża jest słabsza.

Jeśli jeszcze wysłannicy zakonu zaczną szeptać mu do ucha swoje kłamstwa...

Zgoda. Jutro ruszacie do Awinionu. Trzeba być zawsze o krok przed wrogiem.

Panie Jagna?

Takie... palidła, jakie kazała sobie przynieść z miasta od aptekarza Konrada.

Pewnie barwiczki do lica.

Słyszałam, że krakowskie panny krwią węża, wachki marują.

Wiel dodać czerwieni. Oj, Jagna nie jest taka. Widziałeś swoją kiedyś barwidło

na twarz?

Może w rozpacie chwyta się wszystkiego, pani?

Męża wciąż nie ma.

I cóż innego mogła tam mówić o aptekarze, jak nie barwiczki?

Chyba, że jaka...

Mikstucha na przywołanie miłości.

Trzeba to mu jakoś zaradzić. Nie gorączkujcie się.

Mnie też interes czeskich kupców leży na sercu.

Mam dobry zysk ze sprzedaży waszego piwa.

Popytam ludzi, może kto co widział. A co to da?

Strażę trzeba wystawić przy beczkach. A to z wójtem pomówcie.

To ty, panie, wczoraj medyka szukałeś?

A ja?

I co, pomogli na dworze?

Bo jak nie, to mam odpowiednie narzędzia.

Nie trzeba mi usług, chata.

To o pomoc na kolanach proszą.

A jak nic nie trzeba, to uciekają jak przetrędowaty.

A żeby wstyd było mego mało, wójt kazał mi ten znak hańby na odzieniu nosić.

Ludzie powiadają, że w niektórych krajach Żydzi też mają przykazanie

się z trumu.

Muszą nosić złote znaki na kaftanach, a nawet specjalne kapelusze. Ale nie w

Krakowie, tu was dobrze traktują.

A kat wszędzie jednako nienawidzny. Ci, co cię znają, dobrze wiedzą, że zacny z

ciebie chłop. To dlaczego żadna mnie za męża nie chce?

Matko! Kucharz kupił dziś figi na rynku.

Przyniosłam kilka dla ciebie. Dla mnie?

Sama wiem.

Niewiele w życiu kosztowałaś łakoci.

Radość to mieć się dzielić z kimś drogim.

Kochane dziecko, dziękuję.

Ładniej ci z uśmiechem na twarzy.

Wkrótce komuś zawrócisz w głowie i odejdziesz.

Nigdy chcę być wolna. Jak ty i Gabija.

Ja tak wybrałam, ale ty nie musisz.

Chciałabym, żebyś miała szczęśliwe życie.

Twój? Piękny.

Musiał dużo kosztować.

Schował w kufrze, żebym nie znalazła.

Ciekawe, kiedy zamierzał mi go dać.

Ty nie upinasz włosów, tylko zaplatasz.

Mikołaja tym nie wie?

Wszyscy mężczyzna próbuje ulepić niewiastę na twoją modłę.

Jeśli chodzi o włosy, to mogę się czesać, jak mu się podoba. Wolności mnie

tego nie ubędzie.

Kiedyś też będziesz skłonna wiele poświęceń dla mężczyzn.

Ważne, żeby nie na zbyt wiele.

Zobaczysz, jakim szczęściem jest miłować i nosić pod sercem nowe życie.

Kiedy mnie nosiłaś, też byłaś szczęśliwa?

Bardzo.

Oby to drugie dziecko przysporzyło ci mniej zmartwień niż ja.

A co? A więc jednak sporządzasz pachwidła? Tak, pani.

Ja mam rację.

Wyczuwam w twoim głosie naganę królową. Przecież nie robię nic złego.

Miałam cię zaskoczyć, najstotliwa panna.

Nie wiesz, że to grzech pchórzności?

Pachwisz twarz?

Twarz?

Ale ja przecież robię inkaust.

Palce sobie co najwyżej pobrudzę.

Popatrz, pani.

Wystarczy zmieszać guzy dębiny.

Proszkiem żelaznym.

Rozrobić z octem z jabłek.

I mamy inkał.

Dużo lepszy od tego, co nam przywożą z Tyńca.

Łapki czysty. Skąd wiesz takie rzeczy?

A aptekarz mi dał recepturę prosto z Montpellier.

Wspaniały.

Nie zasycha tak szybko, nie robią się grudki i nie zblaknie z czasem dzięki

pokolenia, które przyjdą po nas, będą mogły czytać zapiski w moim księdze.

Uroda przemija, przetrwać w pamięci na wieki.

Czy to nie jest piękniejsze niż gładkie lico?

Proszę, proszę, zachodźcie.

Proszę bardzo. Proszę siadać, proszę.

Już, już, już.

Czekałem na was, wujcie.

Kaczmarzu! Tak. Piwa dla naszego gościa.

Najpierw niszyko, ja platim. Już podaję.

A zatem... Pomówmy o piwie.

Tak ono was tutaj sprowadza, panie.

Pan mój, Jan Luksemburski.

Staracie o dobroczatki towaru.

W tej sprawie przybyłem do Krakowa.

Ale jeszcze, zanim wasz kral mnie wyslechnie, potrzebne mi gwarancje, że

piwo będzie bezpieczne w waszych skladach.

Doszły nas słuchy o niszczeniu czeskich beczek.

Ale ufam, że nie stoją za tym nasi mieszczanie.

Ale zamierzam prosić o rozprawę z tymi, którzy niszczą. Zaś od was chcę jedynie

gwarancji, że Kraków... Dla ochranu moim braciom.

Zbaczcie, wujcie, czy miasto Cześć ma zisk ze sprzedaży naszego piwa.

Dobrze.

Jeszcze dziś każę wystawić strażę przy czeskich składach.

Tak?

A co z naszymi towarami, wujcie?

Przy nich też strażę postawicie, czy tylko Czechów bronicie?

Racja!

Trzy niedziele temu stragan mojej świetry podpalili.

Jarmark wtedy był i dużo obcych się kręciło. Pewnie któryś z nich podłożył

ogień. Pewnie jakiś Czech.

A jak?

Pokój, panowie.

Pokój. Kiedy złapiemy winowajca, złapiemy na pewno.

Osądzimy go i surowo ukażemy. Ale gości tak traktować nie uchodzi. A niech wraca

skąd przyszedł. Nie potrzebujemy tu czeskich towarów, prawda?

A zatem sprawa zakończona.

Jak mniemam, pani Tęczyńska nie będzie więcej dochodzić swych wątpliwych praw.

Zaczekaj, panie. Nie tak prędko. Śpieszno mi.

Pewien zacny mieszczanin, któremu dom Grzegorza sprzedaje, czeka z sakiewką.

Chwilę cię nie zbawi.

Jest jeszcze jedna sprawa do wyjaśnienia.

Sądziłem, żeśmy skończyli.

Wacław Balic, powinowaty świętej pamięci marszałka Grzegorza Anekandy.

Gdzie? Puść go!

Idź z Bogiem, dobry człowieku. Oby Pan Cię wynagrodził w synach królewym.

Bierz przykład naszej babki. Ona gotowa była nogi obmywać u Bogi. Jak Pan nasz,

Jezus Chrystus?

Babka była prawie święta.

Nie do niej daleko.

Spracuj nad sobą, zasłużysz na królowską niebieską.

Niech ta kobieta z dzieckiem do mnie podejdzie.

Jak ci na imię?

Hanna Pani. Wdowa po rymarzu.

A to mój synek, Tomasz.

Tylko on mi został.

Masz.

Kup coś dziecku.

Żebyś w samych radości zeznała jaśnie, panienko.

Król musi być dumny z takich chórzy.

Byłoby, gdyby urodziły się chłopcami.

Łapie mnie.

Dawno miałem spytać, dlaczego nie upinasz włosów.

Nie wiedziałam, że tak lubisz.

Dziękuję za prezent śliczny.

Powinnam zaczekać, aż sam mi go dasz.

Znalazłam, gdy porządkowałam twoje odzienie i wybacz, zepsułam ci

No, skoro go znalazłaś, to już należy do ciebie.

Zjemy razem?

Zobacz, moja piękna.

Obowiązki wzywają.

To ty, pacholenciem będąc, bywałeś u nas w balicach z ojcem.

Jak twój rodzic się zwał? Jędrzej, panie.

Żyje jeszcze?

Niestety zmarł dwa lata temu.

Panie Świeć nad jego duszą.

Znałem dobrze Jędrzeja Nekandę, kuzyna mojej żony.

Kromał na prawą nogę.

Lewą. Podczas polowania z konia spadł za młodu.

Piękną pannę pojął za żonę.

Wandę, herbu Ostoja.

Matka moja także odeszła.

Świeć Panie nad jej duszą.

Tańczyłem na ich weselu.

Wszyscy zazdrościli Jędrzejowi. Nawet nasz Grzegorz mówili, że i on twoją

miłował, ale gdy Jędrzeja wybrała, Grzegorz z żałości postanowił w stanie

kawalerskim pozostać aż do śmierci. Wystarczy.

Panie Chińczo, majątek Grzegorza Nekandy prawem

należy do ciebie.

Kula! Twoje serce, pani, czepocze jak piskle w klatce.

Często mnie wasządlenia.

Starze się.

Ostatnio stądziłam się przemienna.

Ale pomyliłam się.

Skóra sucha, blada. Czy to uchodzi, żeby medyk dotykał królowu? A czy uchodzi,

żeby niewiastka strofowała uczonego męża?

Wybacz, Pani.

Muszę Cię zbadać, żeby wiedzieć, co Ci dolega.

Znam się na swoim fachu.

Moim mistrzem był sam Gajdos i jak zbity medyk papieżny.

Rad będę, gdy okażesz mi to ufanie. Ufam Ci, Panie. Dlatego po Ciebie posłałam.

Wierzę, że z Twoją i Bożą pomocą poczynę następcę tchonu.

Czy periody masz w godzie z księżycem?

Jak śmiesz pytać królową. To nie wstyd.

Mówić o tych sprawach z Metykiem.

Co pełnia? Tato kot.

Tato kot.

Kimś jeszcze.

Sposzące mieszankę. Z przewrotnika.

I nie pokalanka.

Nabar od tych ziół.

Będzie spiła co wieczór.

Tam tu jest linok pociska, który wymaga płotność.

Znach pani dzień swych narodzin.

Uchodziłam się 12 kwietnia roku pańskiego 1324.

Zatpaj więc, by mąż odwiedzał twoją komnatę, kiedy księżyc jest.

Dokonam... Dokonam stosownych obliczeń.

I powiem ci.

Jak ty król będzie w twym łoszu, podparaj się.

Pani, nie ma rady. Niestety.

Świadek potwierdził, że...

Chińcza to jego krewniak. I Grzegorz nawet o nim nie wspomniał? Nie był w

najlepszych stosunkach krewnymi.

Dwór Wawelski traktował jak rodzinę.

I dlatego wezmą do mnie przy... Nigdy w nap nie jest z tego rad,

Pani Bożeno.

Zrobiliśmy, co było można.

Niech by i majątek wziął, ale żeby domu nie odbierał.

Tędam wspomnień zostawiłam.

Ten Wacław jeszcze w Krakowie?

Nocował w karczmie.

To dobrze.

To bardzo dobrze.

Poproszę wójta o wsparcie. Wszak o kamienicę i majątek miejski chodzi.

Ale nie rozumiem, co chcesz uczynić?

Skąd to, panie, tak śpieszno?

Omal mnie nie przewróciłaś.

Nie wiem, z kim rozmawiam, także nie odpowiem.

Karl aus Wiesbaden.

Nowy medyk królowej Adelaidy.

Pana, jak widzę, uczy się pisać.

To jak na dwóchkach królowej? Pisze chronikę w awelu. Dziś przyrządziła nowy

atrament. Umiem nie tylko pisać, ale także mówić.

Wybacz, pani, moją pomyłkę.

Ale...

Nie wyglądasz na dwórkę.

Raczej na popiszczała, co z wiatrem się chciga.

Jeżeli to miały być przeprosiny, to trafiłeś, panie medyku, jak grochem o

ścianę. Mam w kufrze niebieski atrament.

Ausdrezen. Sam mistrz Leonardi go sporządził.

Jakbyś, panna, chciała na przeprosiny.

Więc mówicie, że córkę za mąż wydajecie.

Jak tylko na posag odbieram. Szczecia to już panna na wydaniu.

A z majątku zdych niewielki. Ciesi to radość, ale i utrapienie.

Zwłaszcza jak w domu same córki.

Co ty tam wiesz, panie. Na dworze u króla dobrze dzisiaj będzie.

A nie to, co u mnie w balicach.

Trzy córki i żona.

Los nie dla wszystkich jednak usprawiedliwy.

Pomyślcie tylko.

Taki przybłenda jak ten Chińcza cały majątek.

Taki zapchny chłop jak nasz Wacław.

Główkować musi, żeby koniec z końcem związać.

Łajdak, ale nie wszystko do siebie zagarnie.

Mówicie o Chińczy?

Wstrwany linz.

Owszem, szwany, ale ja go mam w garści.

Taki on krewniak Grzegorza, jak we mnie też.

Jego ojciec był łowczym na dworze unykany.

Ile ci lubię to za poświadczenie nieprawdy.

Piwo dobre, ale czas na mnie.

Będę się zbierał. Dzięki panowie za gościnę.

Nie, nie, nie.

Powtórzysz przed kanclerzem to, co nowy znałeś.

Przydałby się jej na północnym zachodzie jakiś sojusznik przeciwko krzyżakom.

Synowie Warcisława.

Ci ze Słupska i z Wołogoszczy mogą być nam przechylni.

Potrzebują silnego skromierzeńka.

Księżęta pomorscy zbyt wielu zbrojnych nie wystawią w razie wojny.

Szali zwycięstwa nie przeważą. Ale przez ich księstwa idzie niemiecka pomoc dla

zakonu. Sojusz z nimi odciąłby krzyżakom tę drogę.

A nam otworzyłby drogę do morza.

Panowie, dość o rozmów o wojnach.

Wznieśmy to za życie.

Wszak to najwspanialszy dar, jaki dostajemy od Boga. Za życie i za

niewiasty, które nam je umilają.

Za wierność królowi i za przyjemność.

A pamiętasz królu tę pieśń, której uczył nas mój ojciec?

Jak to szło?

Na ośrodko naszym wystarczało, jeśli grodów

dobywali, a burza nie

ostrasza niż dół groży morskiej fali.

Nasi ojce na jele...